Heartstopper. Tom 2

Nie potrafię określić tej książki innym słowem niż poprostu ,,super''. Przeczytałam ją ciągiem w dwa dni (dosłownie czytałam przez noc), bo poprostu nie potrafiłam się oderwać! Naprawdę mi się podobało, to jedna z najlepszych młodzieżówek jakie czytałam! Polecam wszystkim!

Gdybym miała opisać tę książkę pojedynczymi słowami to byłyby to ciepła i kojąca. Czytało mi się ja bardzo szybko i lekko, jednak mimo tego wcale lekkich tematów nie poruszała. Autor w bardzo subtelny sposób ujął trudne emocje głównego bohatera. Widzimy jego bezradność wobec tylu niewyjaśnionych sekretów świata, widzimy jego emocjonalny chaos i sprzeczność uczuć, ale także to, jak z czasem dojrzewa. Zmienia się sposób jego myślenia i tego jak opisuje świat. Urzekł mnie sposób przedstawienia wątku miłosnego (także ukazania więzi z rodzicami), dojrzewania tych uczuć u bohatera oraz poznawania siebie... a może bardziej dopuszczania do siebie pewnych rzeczy. Mimo tych zalet, ostatecznie ta pozycja nie była przeznaczona do końca dla mnie. Wiele sytuacji było dosłownie chwilowych i mi osobiście brakowało większego zgłębienia się w wątek, swego rodzaju całkowitej immersji w fabułę. Także wplatania w dialogi takie skondensowane "złote myśli", które oczywiście są cenne, to jednak nie jest to mój ulubiony sposób wyciągania wartości z utworu. Aczkolwiek jest to książka z gatunku literatury młodzieżowej, więc takie nieco wprost przekazanie wartości jest czymś nawet poprawnym.

Ogólnie fabuła fajna, choć trochę przewidywalna, ale tłumacz i korektor się nie popisali. Jest wiele błędów językowych i kalek z angielskiego. Najbardziej mnie zabolało, gdy uczennica liceum nie mówi, że się "uczy", tylko "studiuje". Albo zamiast sok porzeczkowy nazwać "napojem", to łopatologicznie przełożyć na "drink". Może innych nie rażą takie rzeczy, ale mnie to wybija, gdy muszę jakieś zdanie przetłumaczyć na angielski by zrozumieć jego sens 🤦🏼‍♀️ Jest to też pierwsza książka, która ma tyle literówek! Zazwyczaj tłumaczenia mają lepszą korektę, a tu?... Totalną przeginką było "tĘ złĄ"! Ludzie!Podstawy języka polskiego! Jak mamy słowo kończące się na Ą to piszemy TĄ!!! Książka jest 4 lata na rynku i nikt tego nie poprawił! A czytam elektronicznie, nie z "pierwszego rzutu" by się nie dało zmienić. Jak można wziąć pieniądze za nie wykonanie pracy? Wstyd! Główną bohaterkę ciężko polubićna początku książki, podobnie jak w The Gravity of Us🫤 Narwana, chamska i szukająca zaczepki. Dobrze, że później przechodzi przemianę i staje się normalna. Naprawdę nie wiem jak ocenić, bo autorka napisała fajną książkę z przekazem, z rozwojem bohaterów, o leczeniu traum i przechodzeniu żałoby w zdrowy sposób, ale czytanie jej (przez liczne błędy) mega męczy .-.

Serialu nie widziałem. W sumie coś mi tylko mignęło o nim w mediach społecznościowych. Co tu się rozpisywać? Powieść graficzna (przynajmniej ten tom) traktuje o szczenięcej miłości (postacie to nastolatki 15/16 lat), która wywołuje uśmiech na twarzy. Dla jasności powiem, że pikantnych scen brak, jedynie pocałunki. Więc dałbym tutaj może widełki wiekowe pomiędzy +14/+16. Co mnie zaskoczyło, to fizyczny rozmiar tego komiksu (dla kogoś głównie przyzwyczajonego dla mang). Format nieco większy od A5. Jest to krótko mówiąc grubasek pod tym względem. Jeśli chodzi o kwestię wizualną, jest czarno-biało jakby tego jeszcze ktoś nie wiedział, albo spodziewał się kolorowych kadrów. Mangi czasem mają ten problem, że tekst jest napisany drobnym maczkiem, tu jest wszystko ładnie czytelnie. Kreska jest komiksowa, gruby "markerowy" lineart, cieniowanie w większości symboliczne.

Ciepła opowieść o chłopcu Lgbtq+ (czy jakoś tak). Jednak nie jest to pierwszy plan tej historii. Główny bohater jest znanym vlogerem a jego tata ma uczestniczyć w misji na Marsa. Sporo więc poczytamy o astronautach i projekcie jak i o dziennikarstwie. Z przytulną miłością w tle, bez durnych nastoletnich dramatów nad wyrost.

Kolejna część opowieści o Nicku i Charliem. Tym razem chłopaki są już w związku rozwijającym się i zastanawiają się jak powiedzieć kolegom i znajomym o swoim związku. Wyjeżdżają też na kilkudniową wycieczkę do Paryża. Jest okazja na integrację i zobaczenie siebie w innym środowisku. Polecam

3.5/4

hmm, to była smutna książka, ale przez jakieś 90% nie trafiała w moją wrażliwość i czytałam bez większych emocji. te 10% to momenty, w których oczy mi się zaszkliły i to one sprawiły, że zastanawiam się nad 4 gwiazdkami. była lepsza według mnie, niż "gdyby ocean nosił twoje imię", ale zdecydowanie za krótka. nie umiałam się przywiązać i polubić z bohaterami, gdy miałam na ich poznanie lekko ponad 200 stron. nie mogłam znieść zahry, ale to dobrze.

Nie umiem tej książki ocenic, bo mam wrażenie, że jest to historia za mało rozbudowana pod wieloma względami - dużo wątków, dużo postaci, a wszystko dosłownie liźnięte. Chciałoby się więcej o zmaganiach osoby trans, więcej o teatrze, więcej o bohaterach, więcej o relacjach między bohaterami. Na małej przestrzeni rzucone jest sporo wątków i chyba nie będę kontynuować tej serii, chociaż źle nie było.

Książka pod tytułem " Cały ten czas " autorstwa Hani Czaban jest jedną z lepszych książek które przeczytałam. Od dawna szukałam powieści w której będzie dużo akcji bo większość przygodówek nie spełniała moich kryteriów . Okładka słaba ale w fabule się zakochałam . Serdecznie polecam 😀

Bardzo wspaniała książka dla młodzieży, która ukazuję moc przyjaźni , potęgę miłości oraz odnalezienie swojego szczęścia. Astrid jednym z marzeń po śmierci jej ukochanej siostry jest opuszczenie swojego rodzinnego miasta. Pewnego pięknego dnia wraz z najbliższymi przyjaciółmi postanawia wdrożyć w życie swój wymarzony plan i wyrusza w podróż, zostawiając za sobą wszystkie dotychczasowe doświadczenia. W wspólną podróż zapraszają nowego zapoznanego kolegę. Wspólnie spędzony czas oraz przeżyte doświadczenia zbliżają do siebie Astrid i Jaja i Plutona. Stają się bardzo zgraną paczką. Jest to opowieść o determinacji młodych ludzi, którzy mimo wielu doświadczeń życiowych i przeciwności losu dążą do odnalezienia swojego szczęścia Według mnie ta książka porusza bardzo ważny temat jakim jest silna depresja wśród młodzieży. Nie chcę opisywać ten wątek , ale wiedzcie że jest on bardzo ważny. Książkę polecam każdemu a zwłaszcza młodzieży

Trudno powiedzieć coś o tej pozycji nie krzywdząc jej przy okazji. "Sezon luster" to powieść poruszająca ważne tematy, zwłaszcza w obecnych czasach. To młodzieżówka, która do młodzieży może trafić i otworzyć im oczy. To wreszcie przypomnienie młodym, skrzywdzonym ludziom, że nie są sami. To nawoływanie ich do zebrania resztek swej odwagi i podzielenie się swoją historią z chociaż jedną osobą. Tak na początek. Opowiada o Cieli i Thomasie. Ona pamięta każdy szczegół nocnej imprezy, on nie pamięta żadnego. Te dwie poranione duszę, w trakcie powieści, nawiązują między sobą kruchą więź. Odnajdują w sobie zrozumienie, wsparcie i uczą się żyć na nowo, a jednocześnie uczą się zebrać okruchy swej odwagi, by przeciwstawić się swemu oprawcy. Jedyne co przeszkadzało mi w czytaniu to nagromadzenie obcych słów, które osoba autorska wrzuca do powieści, by nadać jej autentyczności. O ile parę z nich było powtarzalnych i nawet ja już je potrafię, to słowa pojawiały się co parę zdań, co utrudniało mi odbiór lektury. Objaśnione zostawały tylko raz i często można było zapomnieć tego co oznaczają. Obok tej pozycji nie idzie przejść obojętnie. Polecam ją każdemu, zwłaszcza młodemu czytelnikowi.

2022 [reread]

przeczytałam drugi raz, bo chciałam mocniej pokochać tę historię, a kiedy jak nie w czerwcu. no i tak: wspaniały klimat, CUDOWNI bohaterowie, motyw found family i wątek romantyczny, który w sumie bardzo lubię. same plusy, prawda? no, a jednak coś z tą książką jest, że nie umiem ją szybko czytać. za każdym razem zajmuje mi mnóstwo czasu i gdzieś w połowie nie mam już ochoty iść dalej. widziałam kiedyś opinię, że mogłaby być po prostu krótsza i może coś w tym jest. będę wspominać ją słodko i gorzko, bo niby była super, a jednak wpadłam przez nią w mały zastój.

teraz może przez to jak ciężko się czytało dałabym 3/3.5, ale rzadko zmieniam oceny po rereadach, więc niech zostanie te 4.

Lepsza niż pierwszy tom. Wątki są kontynuowane i do tego pojawia się więcej akcji. Sprawa ma duże znaczenie, dużo postaci zostaje w to wciągniętych. Hannah jest pośrodku tego wszystkiego, choć dalej jest na to za młoda i zdecydowanie jeszcze się nie pozbierała po stracie ojca. Dostajemy też więcej magii, choć wolałabym jeszcze więcej.

Przyznaję się bez bicia: nie doczytałam opisu do końca. Sięgając po „Truskawkowy blond”, nie miałam pojęcia, że czeka mnie historia o miłości dwóch idoli. Myślałam, że to po prostu kolejna opowieść o kulisach sławy, ale to, co dostałam w zamian, przerosło moje oczekiwania. ​Książka w niezwykle ciekawy sposób odczarowuje świat wielkiej sceny. To nie tylko oklaski i kolorowe światła, ale przede wszystkim: oczekiwania fanów i wytwórni, które nie zostawiają miejsca na błąd, reezygnacja z prywatności i normalnego nastoletniego życia, świadomość, że talent to tylko ułamek sukcesu, a reszta to krew, pot i łzy. ​Najbardziej urzekło mnie przesłanie dotyczące dualizmu życia gwiazdy. Autorka pokazuje, że choć sztuka i dyscyplina pozwalają stać się idolem, to dopiero miłość uczy, jak być człowiekiem. Obserwowanie walki bohaterów o prawo do własnych uczuć i o siebie nawzajem było momentami wzruszające, a momentami wręcz bolesne. ​To nie jest zwykły romans. To opowieść o odwadze bycia sobą w świecie, który wymaga od nas bycia idealnym produktem. Finałowa walka o miłość udowadnia, że prawdziwe szczęście jest warte każdego ryzyka. Zdecydowanie polecam, nawet jeśli (tak jak ja) traficie na nią przez przypadek!

Bardzo dobra, rozgrzewająca historia, nie tylko o coming-oucie, ale również o przynależności do mniejszości etnicznej. Yami jest charyzmatyczną bohaterką, którą przyjemnie się śledzi i bardzo łatwo kibicuje. Każdy bohater jest sympatyczny i chociaż zakończenie jest troszkę przesłodzone to nie przeszkadza mi to, bo przecież nie każda historia queerowa musi być tylko i wyłącznie dramatyczna. Każdy zasługuje na swój własny happy end.

Jak jeszcze raz zobaczę określenie że coś było "dziko fajne" czy "dziko blisko" to się popłaczę. XD Nie miałam bardzo wysokich oczekiwań co do tej książki, spodziewałam się tego, co właśnie tam było. Dotyka trudnych tematów które myślę że najlepiej zrozumie młoda osoba, nastolatek. Fajna, trochę płytka ale nie chodziło tu o świat przedstawiony tylko o przekaz, emocje bohaterów. Ogólnie spoko 👍

Nie przepadam za literaturą young adult – rzadko sięgam po ten gatunek, bo często razi mnie jego przewidywalność i zbyt prosty sposób przedstawiania emocji. Dlatego Strażnicy Dusz Aidena Thomasa były dla mnie prawdziwym zaskoczeniem – światełkiem w tunelu wśród powieści młodzieżowych, które zazwyczaj nie trafiają w mój gust. To historia dojrzała, emocjonalna i poprawnie napisana, łącząca magię, tożsamość i duchowość z realizmem życia młodego człowieka. Już od pierwszych stron czuć, że książkę pisała osoba o wyraźnie lewicowych poglądach – w duchu amerykańskiego liberalizmu. Thomas wspomina o kwestiach społecznych, takich jak wysiedlenia latynoskich imigrantów, ale nie rozwija ich w głąb. Traktuje je raczej jako bolesne tło, które rozdziela rodziny i kształtuje ich pamięć. Autor skupia się nie na polityce, lecz na jednostce – na emocjach, codziennych zmaganiach i potrzebie przynależności. Sercem tej opowieści jest motyw rodziny, który przewija się przez całą książkę. W społeczności brujos i brujas magia przekazywana jest z pokolenia na pokolenie – stanowi spoiwo, ale też źródło konfliktu. To właśnie rodzinna tradycja, która powinna łączyć, zaczyna dzielić. Starsze pokolenia nie potrafią zrozumieć młodych, którzy myślą i czują inaczej. Ten wątek przypomina nieco „Nasze magiczne Encanto” Disneya – tam również rodzina, obdarzona niezwykłymi mocami, musi zmierzyć się z własnymi oczekiwaniami i lękiem przed utratą więzi. W centrum tej dynamiki stoi Yadriel, chłopak transpłciowy, którego dwoista natura stanowi oś emocjonalną książki. Z jednej strony odczuwa żal i poczucie odrzucenia – rodzina nie uznaje w pełni jego tożsamości, przez co nie może brać udziału w obchodach Día de Muertos jako mężczyzna. Z drugiej – Yadriel pragnie akceptacji i miłości bardziej niż czegokolwiek innego. Czuje się rozdarty między potrzebą bycia sobą a lękiem przed samotnością. Nie chce żyć w kłamstwie, ale wie, że prawda może go jeszcze bardziej oddalić od bliskich. Thomas doskonale wyważył emocje – nie ucieka w przesadny patos, nie rozciąga dramatyzmu. Wprowadza za to subtelny humor i ciepło, przede wszystkim dzięki postaci Juliana – ducha chłopaka, którego Yadriel przypadkiem przyzywa. Julian jest bezpośredni, zabawny i autentyczny, a jego obecność wielokrotnie mnie rozśmieszyła. Stanowi przeciwwagę dla delikatnej, nieco melancholijnej natury Yadriela i wprowadza do powieści energię oraz optymizm. Wszystko to zanurzone jest w magiczno-realistycznej atmosferze Meksyku – pełnej barw, duchów i wierzeń zakorzenionych w kulcie La Santa Muerte oraz w obchodach Día de Muertos. Thomas łączy te elementy z amerykańską codziennością w sposób naturalny i poetycki, tworząc świat, w którym granica między życiem a śmiercią staje się płynna, a przeszłość, wiara i emocje wzajemnie się przenikają. Minusikiem, ale chyba polskiego wydania jest niekompletny słowniczek. Jako, że uczyłam się hiszpańskiego, podstawy pomogły mi zrozumieć kontekst niektórych słów/zdań, bez konieczności sięgnięcia po telefon, ale po co w takim razie tworzyć tłumaczenia, skoro zawarte jest kilka słów na krzyż? Zwłaszcza, że w języku hiszpańskim istotne są końcówki, które określają zaimki w zwrotach stosowanych względem głównego bohatera. Fajnie, jakby znalazło się dodatkowe objaśnienie na ten temat.

"Felix Ever After" opowiada o trans chłopaku, który mierzy się na swojej drodze z brakiem miłości i transfobią. Główny wątek skupia się na zemście, którą Felix planuje za to, że ktoś zrobił wystawę z jego zdjęciami sprzed tranzycji, ale dużą rolę w książce odgrywają wątki romantyczne. Skupiamy się na przeżyciach i uczuciach głównego bohatera, które są dość skomplikowane, ale także ukazują nam problemy, z jakimi mierzą się na codzień ludzie i dowiadujemy się, że nie wszystko co wydaje się kolorowe, takie takie jest. Książka przedstawia nam także historię prowadzącą do samoakceptacji i do poznania siebie. Co można więcej powiedzieć o fabule... Poznajemy Felixa, który ma drobną obsesję na punkcie zemsty. Chciałby się zakochać, jednak nie jest to takie łatwe. Odkrywa uczucie do swojego wroga tuż po tym jak okazuje się, że to nie on zranił go najmocniej. Powoli zaczyna też czuć coś do swojego najlepszego przyjaciela... Pytanie brzmi, którego wybrać? [ɐɾzuǝɔǝᴚ] Dawno nie wpadła mi w ręce tak świetna książka. Jestem zakochana w motywach, problematyka oddana w doskonały sposób. Treści edukacyjne zostały wplecione w historię w przyjemny sposób. Myślę, że większość młodych osób, w tym ja, może utożsamić się z problemami i przemyśleniami bohatera, ale także wyciągnąć z nich pewne lekcje. Czadami się zastanawiam czemu takie mądre książki nie są lekturami szkolnymi...? A pomijając te aspekty, sama historia jest niesamowita, a język jeszcze lepszy ❤️ Nie brak tu uroczych scenek i pełnych wzruszeń chwil. Czego chcieć więcej?

Książka lekka i przyjemna ale i bardzo ważna. Poruszana jest w niej sytuacja w której wiele osób czuje się ,, bez wyjścia" . Opowiedziany jest wysiłek i wewnętrzy konflikt Geo z jakim musi zmagać się aby zachować swoją ,, maskę", jak bardzo pragnie ona być sobą i jak ważne dla niego jest aby być sobą w odpowiednim ciele. Relacja z przyjaciółką jest urocza i udowadnia jak ogromnym wsparciem są prawdziwi przyjaciele, akceptują cię oni taką istota jaką jesteś- nie ważne jaki masz zaimek, kolor skóry, wyznanie, czy w jakim ciele się znajdujesz. Jak wiele potrafią zdziałać słowa - ,, Akceptuje " , ,, Wspieram "

Lekka i przezabawna, a przy tym świetnie napisana historia, w której fabuła płynie szybko i wciąga od pierwszych stron. Ciekawe wątki poboczne, zwłaszcza te związane z kampanią wyborczą, dodają historii głębi i sprawiają, że całość, w tym postaci, są bardziej realistyczne. To nie tylko romans, ale też opowieść o łamaniu tradycji na rzecz nowego porządku, o odwadze bycia sobą w świecie pełnym oczekiwań i sztywnych reguł.