Gierki

Name: Gierki
Rating: 7,0 (57 reviews)
Author: Ignacio Martinez de Pisón
ISBN: 9788362836390

Ignacio Martinez de Pisón

7,0 / 10

57 ocen

12 opinii

Bona

Wydawnictwo: Bona literatura piękna

384 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: papier
Tytuł oryginału:: El tiempo de las mujeres
Data wydania:: 2013-04-24
Data 1. wyd. pol.:: 2013-04-24
Liczba stron:: 384
Czas czytania: 6 godz. 24 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788362836390
Tłumacz:: Marta Szafrańska-Brandt

Wielogłosowa proza cenionego na całym świecie współczesnego autora hiszpańskiego. Bohaterki powieści, siostry María, Paloma i Carlota, po kolei - w przeplatających się monologach - opowiadają historię swojego trudnego dojrzewania w cieniu śmierci ojca. Muszą zająć się także swoją zagubioną matką. Nie wiedzą nawet, ile tajemnic skrywają przed sobą nawzajem. Zagłębiając się w Gierki czytelnik poznaje skomplikowany świat kobiecych emocji, niepozbawiony chłodnej kalkulacji, politycznych pomyłek i przygodnych miłości. Tłem fabuły jest zmieniająca się Hiszpania przełomu lat 70. i 80. ubiegłego wieku.

Średnia ocen

7,0 / 10

12 opinii 57 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Gierki w ulubionej księgarni i Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,9

Zamknięte w lodzie Izabela Janiszewska

8,1

Święto Karkonoszy Sławek Gortych

7,8

Lazar Nelio Biedermann

7,3

Dziewczyna z jeziora Joanna Parasiewicz

8,0

Po stronie piekła Katarzyna Majewska-Ziemba

9,0

Miłość i odwaga Aneta Krasińska

8,0

Księgarnia na tyłach kresu Amy Sparkes

więcej

Oceny książki Gierki

Średnia ocen

7,0 / 10

57 ocen

Twoja ocena

0 / 10

2 ocen

15 ocen

19 ocen

13 ocen

6 ocen

0 ocen

Opinia

179

174

Achim

10.02.2022

7 / 10

Na półkach:

Rozpisana na trzy głosy opowieść o trzech siostrach w Hiszpanii po reżimie Franco to trzy fantastyczne portrety kobiece, ale i historia przemian społeczno- obyczajowych i politycznych. Trzy narratorki powieści Ignacio Martineza de Pison tworzą odmienne warianty kobiecego losu, ale i fantastycznie się uzupełniają. Są różne, mają inne podejście do seksualności, polityki, mężczyzn, ale łączy je silna więź uczuciowa . Dopiero wszystkie razem tworzą syntezę kobiecego losu . Mężczyźni pojawiają się i znikają, są wiernymi towarzyszami, jak Delfin, albo nieudacznikami, jak inni męscy protagoniści. Nie odgrywają oni zresztą w życiu bohaterek żadnej znaczącej roli, są jedynie katalizatorami pewnych zmian . Kobiety, nawet jeśli doznają porażek, czerpią tu siłę i energię z bycia razem.
„ Gierki” to także barwny portret Hiszpanii przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Jest to okres gwałtownych zmian, także obyczajowych. Stosunek sióstr do seksualności to ważny element ich zróżnicowanej tożsamości.
Mam jedynie problem z polskim tytułem powieści, bo hiszpański „ El tiempo de las mujeras” to „ czas kobiet” i o tym właśnie jest powieść Ignacio Martineza de Pison , co ironicznie i humorystycznie pokazują początek i zakończenie, spięte fantastyczną klamrą

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

157 użytkowników ma tytuł Gierki na półkach głównych

Przeczytane 79
Chcę przeczytać 77
Teraz czytam 1

39 użytkowników ma tytuł Gierki na półkach dodatkowych

Posiadam 29
Hiszpania 3
2014 2
Barcelona 2
Obyczajowe 1
2018 1
2000-2010 1

Tagi i tematy do książki Gierki

literatura hiszpańska powieść hiszpańska

Inne książki autora

Więcej

0,0

Ropa de casa Ignacio Martinez de Pisón

8,0

Derecho natural Ignacio Martinez de Pisón

więcej

Autor nowel, zbiorów opowiadań i powieści. Studiował w Saragossie (z której pochodzi) oraz Barcelonie, w której umiejscowił akcję kilku swoich książek. Pisón jest laureatem wielu hiszpańskich nagród literackich (Premio de las Letras Aragonesas 2011, Premis Ciutat de Barcelona 2012, Premio de la Crítica de narrativa castellana 2011). Gierki to jego debiut na polskim rynku, Bona planuje również wydanie jego ostatniej, najbardziej docenionej przez krytykę i czytelników powieści - El día de mañana.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy Gierki przeczytali również

Powtórnie narodzony

Margaret Mazzantini

Niezwykła historia o miłości, przyjaźni i pragnieniu macierzyństwa. Lata 90te. Wojna na Bałkanach i włoskie klimaty. Ostatnie rozdziały czytane ze ściśniętym gardłem z emocji, niejedna łza poleciała w międzyczasie... a zakończenie tak zaskakujące, że oczy miałam szeroko otwarte ze zdziwienia i jeszcze wieksza gula w gardle 😪 Na ten moment śmiało mogę powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych książek, jakie w swoim życiu przeczytałam.

molik23

ocenił na 10 1 miesiąc temu

Trawa śpiewa

Doris Lessing

Znałem nazwisko, nie znałem żadnej pozycji. Historia mega mnie wciągnęła - jest wielopoziomowa. Osią powieści są tylko pozornie losy głównej bohaterki Mary i jej próba definiowania samej siebie, zrozumienia własnych potrzeb i oczekiwań. Wszystko jest jednak osadzone w scenerii Rodezji Południowej, gdzie dominacja białego człowieka zderza się ze zwyczajami, kulturą i światopoglądem rdzennych obywateli. Lessing pokazuje trafnie jak wszyscy działamy na autopilocie, zgodnie z wpojonymi normami i wartościami. Mocna pozycja i mam skojarzenia tutaj z "Hańbą" Coetzee'go i "Ciemnością widomą. Pamiętnik o szaleństwie" Styrona.

Pszemo

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Żony mojego ojca

José Eduardo Agualusa

(#planetaksiążek) Powieść Agualusy była moim pierwszym wyborem z Angoli do projektu i w pełni spełniła pokładane w niej nadzieje. Nie dajcie się jednak zwieść okładkowym rekomendacjom – owszem, pojawiają się wzmianki o Kapuścińskim, ale na pewno nie jest to książka, którą sam by napisał, a porównania z Marquezem są zupełnie chybione. To chyba tłumaczy, skąd tylu rozczarowanych tą brawurowo napisaną, pomysłową i przede wszystkim do szpiku kości „afrykańską” książką. Ale po kolei – sam koncept fabularny jest naprawdę intrygujący i wciąga od samego początku: portugalska dziennikarka wyrusza do Afryki by odnaleźć biologicznego ojca, słynnego muzyka Faustyna Manso, który równie co muzykę, kochał kobiety (efekt – siedem żon i półtora tuzina dzieci). Nasza dziennikarka niczym w grze komputerowej jeździ od jednej żony do następnej i próbuje z niejednokrotnie sprzecznych epizodów ułożyć mozaikowy portret tajemniczego rodziciela. Wszystko okaże się jednak dużo bardziej skomplikowane i nieoczywiste, a Agualusa będzie co raz to zwodził czytelnika, wprowadzając kolejne wątki, narratorów, wreszcie... samego siebie (!). Te postmodernistyczne zabawy fabułą i narracją mogą zachwycić, mogą też irytować gubiącego się w nich czytelnika, dla mnie jednak najbardziej wartościowy jest wyłaniający się z powieści obraz Angoli (i całej południowej Afryki!) – a smaczków wszelakich jest w niej bez liku. Agualusa sięga zarówno do najważniejszych wydarzeń z historii, przywołuje mnóstwo charakterystycznych dla regionu obyczajów, jak i eksploruje angolską popkulturę i współczesność – a że sięga po rozmaite konwencje i formy wypowiedzi, mamy poczucie autentycznego zanurzenia się w świecie, o którym opowiada. Dostajemy daleki od idealizacji obraz kraju („Najpierw Bóg stworzył Angolę, a potem przyszedł diabeł i stworzył Luandę”) i krytyczne spojrzenie na związki z Portugalią („Portugalczycy przywieźli do Angoli karnawał, nie mówiąc już o akordeonie, piłce nożnej i hokeju na trawie, przywieźli również syfilis, gruźlicę, wszawicę, a na dokładkę jeszcze diabła we własnej osobie”), ale podane tak, że chce się ten świat poznać jeszcze bardziej! - https://bibliotekaswiata.blogspot.com/2023/06/52-angola-jose-eduardo-agualusa-zony.html

kunieczko

ocenił na 8 2 lata temu

Dom

Toni Morrison

Typowa, czyli wnikliwa i brutalna, Toni Morrison. Dość szybko wiadomo jak się książka skończy, tytuł oddaj całe clue. Niemniej, świat przedstawiony wciąga i daje do myślenia. Jak dla mnie, tuż za Johnem Steinbeckiem stoi Toni Morrison, dzierżąc palmę topowej amerykańskiej prozy analizującej, istotę ludzką. „Tu stoi człowiek” idealnie oddaje autorkę i jej dzieła, a tym „Dom”.

Samuel

ocenił na 7 1 rok temu

Dziewczęta i kobiety

Alice Munro

Ksiażka opowiada ciekawe historie kobiet, chciałam dać 7 gwiazdek za same historie ale jak dlamnie jest za dużo opisów przyrody, kościołów itp. - czego dla mnie stanowczo było za dużo. Spodziewałam się też ciekawszego zakończenia...Lecz mimo wszystko polecam dla osób lubiących przenosić się w dawne czasy aby poznawać jak to kiedyś się żyło :)

Justyna

oceniła na 6 4 miesiące temu

Taki piękny dzień

Melania Mazzucco

Nie było łatwo zagłębić się w fabułę. Na tyle trudno nawet, że miałam pokusę, aby książkę odłożyć i wrócić do niej kiedyś, później. Czułam jednak podskórnie, że jeśli ją odłożę, to nigdy więcej po nią nie sięgnę. A miałam również przekonanie, że warto tę książkę przeczytać. Bo warto. To historia kilku osób, mieszkańców Rzymu, których losy splatają się na wielu płaszczyznach. To ciekawe losy. W pewien sposób dobrze znane, typowe, przewidywalne. Opowiedziane ciekawie, prosto i uczciwie. Dobra lektura obyczajowa. Chcę przeczytać inne książki Melanii Mazzucco.

Dropsique

ocenił na 7 5 lat temu

Wyznaję

Jaume Cabré

Okładkowe hasło "powieść-katedra" to chyba najtrafniejsza i najbardziej wyczerpująca recenzja "Wyznaję" Cabre. Wciągająca historia, wielowątkowość i takie rozwiązania literackie (w jednym zdaniu Autor potrafi przenieść Czytelnika w zupełnie inne miejsce i czas) sprawiają, że ta powieść wymaga 200 procent uwagi i nie daje się czytać z lekkością. Mnie z przerwami zajęło wiele tygodni, żeby ją smakować, nie spieszyć się, jakby połapać wątki, z lekkością porozrzucane na prawie 800 stronach w praktycznie losowych na pierwszy rzut oka miejscach. Jakby Cabre pokazuje nam tutaj środkowy palec i mówi: ma być tak, jak napisałem i elo z chronologią, odmianą przez osoby, narratorem który wie wszystko albo nie wie nic, zabawa językami obcymi, punktem widzenia czyli dosłownie oczami, przez które aktualnie patrzymy na rozwój wydarzeń. A ty się Czytelniku orientuj, albo tam są drzwi. I gdzieś czasem kusiło, żeby z tych drzwi wyjściowych skorzystać. Faktycznie mamy tutaj paletę uczuć, postaci, wydarzeń, motywacji, ciągów przyczynowo-skutkowych, które przecinają się w sposób mniej lub bardziej oczywisty. Mamy ploty fabularne na które się nie godzimy, bohaterów których decyzje szarpią nasze nerwy (aż do ostatniej strony), balansujemy w wydawaniu werdyktów czy ktoś jest zły czy dobry, dyskutujemy z głównym bohaterem o naturze zła, miłości, naturze człowieka jako takiego. W moim przekonaniu, w takim ogólnym rozrachunku jest to powieść gorzka, cierpka, zostawiająca raczej niesmak w ustach. Jasne - traktuje o sprawach uniwersalnych etc. - ale jednak w moim przekonaniu Jaume Cabre w "Wyznaje" raczej gasi nam światło w pokoju zwanym "nadzieja na dobre życie" niż wykuwa w nim nowe okna, wpuszczając nieco więcej słońca. Muszę przyznać, że potrzebowałem czasu na wgryzienie się w ten styl, nie było to łatwe i tak subiektywnie ujmując: nie żałuję ale z drugiej strony nie sięgnę po nią ponownie. W sensie trochę szkoda mi czytelniczego czasu na takie katowanie jednej książki. Natomiast doskonale rozumiem wszystkie zachwyty nad "Wyznaję", też daję tutaj mocne 8/10.

NathanDrake

ocenił na 8 24 dni temu

Brzemię rzeczy utraconych

Kiran Desai

Czytam tę książkę po raz kolejny i ponownie jestem pod wrażeniem talentu autorki, z jakim opisuje ona skomplikowaną sytuację Nepalczyków w latach 80-tych, ale też wraca do wcześniejszych wydarzeń z życia bohaterów. Tak że mamy przed oczami pewien okres w historii Indii, który ma kluczowe znaczenie dla stabilizowania się państwa po odzyskaniu niepodległości. Nie jest to jednak reportaż, jak można sądzić z mojego opisu, a wręcz powieść jako się zowie przez duże P. Poznajemy tu kilku bohaterów, których życiowe perypetie, pozornie bez znaczenia, dają nam obraz społeczeństwa i warunków, w jakich się kształtuje nowe państwo. Z wydarzeń na plan pierwszy wysuwa się powstanie Nepalczyków dążących do niezależności i suwerenności. Sprawa jest jednak bardziej skomplikowana, a to z powodu tego, że tę piękną ideę realizują ludzie tacy, jakimi ich Pan Bóg stworzył i... system (niewolniczy), który ich ukształtował. Jednych wykreował, czasem dziwnym zrządzeniem losu, na panów, a innych na... kucharzy. Jeden się na manifestację nie wybiera, a drugi z nakazu musi pójść. Nie tylko oni zresztą są tu obnażeni i pozbawiają czytelnika złudzeń. Podobnie się dzieje z innymi bohaterami. Każdy z nich dźwiga brzemię: rodziny, systemu, emigracji, a nawet miłości. Książka wnikliwa, przejmująca, napisana świetnym stylem. Nie daje poczucia komfortu. Na każdym z nas ciąży odpowiedzialność za rzeczy, które się dzieją i musimy czuć się odpowiedzialni. Tak zdaje się mówić do nas Kiran Desai i nie pozwala spokojnie zasnąć.

Marzena

oceniła na 10 2 lata temu

Bezludny raj

Ana María Matute

To, co podarowała już na początku do samego końca tylko unosiło coraz mocniej serce, a zaskoczona dusza nie potrafiła objąć, przyjąć i udźwignąć nadmiaru przepełniających ją emocji. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Summer_Magazine

ocenił na 8 1 rok temu

Mondo i inne historie

Jean-Marie Gustave Le Clézio

Zbiór krótkich opowiadań skupionych na doświadczeniach dzieci i młodzieży z różnych zakątków świata, które wchodzą w kontakt z otaczającym światem w sposób pierwotny i intuicyjny. Opowieści te stanowią tak naprawdę refleksje o człowieku pozbawionym swojej istoty poprzez cywilizacyjne ograniczenia. Historie bohaterów uświadamiają czytelnikowi, że poprzez kontakt z naturą — zarówno zmysłowy jak i duchowy - realizuje się nasza atawistyczna i fundamentalna potrzeba wolności. Potrzeba obcowania z przyrodą wynika też z podświadomej tęsknoty za powrotem do tego, czego jesteśmy integralną częścią — choć uporczywie temu zaprzeczamy, wierząc błędnie, że to odcięcie się od natury stanowi o naszym człowieczeństwie. Proza Le Clézio jest powolna i poetycka, nieprzystosowana do czytelników, którzy kartkują książki, spiesząc się, by wyrobić roczny wynik przeczytanych pozycji. Wierzę, że niskie oceny jakie proza Le Clezio otrzymuje na portalach czytelniczych to symptom kultury, w której odbiorcy literatury fetyszyzują liczby i bezwysiłkowe osiągnięcia, a czytanie wymagające czasu i kontemplacji jest dla wielu niemal nieosiągalne. To, że komuś może się wydawać „nudna” czy „niedokończona”, nie ujmuje głębi autorowi ani wartości jego pisarstwa — taka krytyka świadczy raczej o ograniczeniach współczesnego czytelnika. To niezaprzeczenie piękne, nietypowe opowiadania przełamujące literackie schematy i niosące niezwykle ciekawy przekaz.

locustella

oceniła na 10 3 miesiące temu

Neuland

Eshkol Nevo

Neuland to napisana pięknym językiem , niezwykle wielkowątkowa powieść drogi z elementami powieści historycznej ,psychologicznej i romansu. Niestety jedynie wątek romansu Doriego i Inbar pozwolił mi doczytać książkę do końca. Przypadkowe spotkanie bohaterów opisane jest głęboko i przepięknie. Ich historia , dylematy, wachlarz emocji poruszył mnie i pochłonął bez reszty. Współodczuwałam z każdym z nich osobno .I gdyby " Neuland " romansem pozostał stałby się dla mnie jedną z piękniejszych książek o trudnej miłości.

ola

oceniła na 6 5 lat temu

Uciekinierka

Alice Munro

Cudowne opowiadania! Bardzo mi przypadł do gustu styl Munro, taki powściągliwy, precyzyjny (ale pod spodem tlą się namiętności). Osiem opowieści o kobietach, które w pewien sposób, jak sugeruje tytuł, uciekają. Drobne decyzje, przypadkowe spotkania zmieniają ich życie. Niestety, przeważnie na gorsze, z czego bohaterki w pewnym momencie zdają sobie sprawę. To wielka sztuka, pisać o zwykłych ludziach i banalnych w gruncie rzeczy sprawach tak, że czytelnikowi coś drga w sercu. Jest w tych historiach melancholia, skłaniają do refleksji. Czytałam je z ogromną radością. Świetnie napisane, a przy tym trudno było się od nich oderwać i wracać do rzeczywistości. Najchętniej połknęlabym wszystkie za jednym posiedzeniem! Kolejna fantastycznie pisząca Kanadyjka: 9/10

Agata

oceniła na 9 11 miesięcy temu

Strasznie głośno, niesamowicie blisko

Jonathan Safran Foer

Książka „Strasznie głośno, niesamowicie blisko” Jonathana Safrana Foera zmusza czytelnika do refleksji. Jak sobie poradzić ze śmiercią kogoś bliskiego? Czy da się dalej żyć? Oskar, nie mogąc pogodzić się ze śmiercią ukochanego taty, szuka odpowiedzi w swojej wyobraźni, wymyślając wynalazki, czyniące ludzi wrażliwszymi na uczucia innych, cofające czas, spotykając innych. Udaje mu się poznać wielu ludzi, którzy kryją własne traumy i różnymi sposobami, często dziwnymi i niezrozumiałymi, usiłują egzystować mimo bólu. Doświadczenie osobiste staje się doznaniem powszechnym. Oskarowi towarzyszą z oddali bliscy również dotknięci traumą śmierci, każdy ma swoją drogę życiową: pomagają, cierpią w milczeniu, ranią bliskich, uciekają od uczuć, zadają pytania, np.: Czy miłość ma sens, jeśli zawsze kończy się czyjąś śmiercią i niewyobrażalnym bólem? Dlaczego mało mówimy o uczuciach? Co to znaczy żyć? Dlaczego człowiek jest tak nieprawdopodobnie samotny? Co jest najważniejsze w życiu? Czym jest człowiek? Czymś czy niczym? W czym wyraża się osobowość człowieka? Dlaczego jest w nas "tyle nieodbytych rozmów"? Dlaczego ludzie nigdy nie potrafią powiedzieć w porę, co myślą? Nie bez przyczyny chłopiec ma na imię Oskar, a pojęcia "black", "klucz" i "dół" mu towarzyszą. Foer odwołuje się do kilku lektur, np. do "Hamleta" Szekspira i krótkiej historii czasu" Hawkinga, które pogłębiają rozważania autora. Zróżnicowanie stylistyczne, grafika, ascetyczne ilustracje uzupełniają treść książki, czyniąc z niej kompletną całość. Nie da się uciec od powagi rozważań, nie da wzruszyć ramionami, bo mnie to nie dotyczy. Autor trzyma nas mocno i zmusza do zatrzymania rozbieganych myśli i własnych pytań.

Anna

oceniła na 8 8 miesięcy temu

Widzialny świat

Mark Slouka

Pierwsza połowa jest pełna niejasności, czyta się lekko, ale ciężko się wczuć, bo nie bardzo wiadomo o co chodzi. Przyznam, że bliska byłam w pewnym momencie odłożenia książki niedoczytanej, bo nudziły mnie te wszystkie niedopowiedzenia. Potem jednak następuje nagły zwrot i wszystko zaczyna się układać w całość, a wtedy ciężko już się oderwać i do końca trzyma w napięciu. Niesamowita historia o miłości i pokrętności ludzkiej psychiki.

Marta Szu

ocenił na 8 11 lat temu

Uśpiony głos

Dulce Chacón

Po przeczytaniu drugi raz utwierdzam się w przekonaniu, że jest to świetna książka. Oddaje ona głos walczącym mężczyznom i kobietą za wolną Hiszpanię, żeby nie żyć pod uciskiem władzy. Książka przedstawia historię wielu kobiet, które siedzą w więzieniu za zdradę kraju, niesamowicie poruszające historie. Książka bardzo realna, smutna i pokazująca, że wojna to nic innego jak potwór, który zabiera wszystko co kochamy.

Dominika

oceniła na 8 3 lata temu

Stary król na wygnaniu

Arno Geiger

Autor zbierając i kompilując historie z sześciu ostatnich lat życia swojego ojca, oddaje mu swoisty hołd, może czując że ich niekoniecznie idealne współistnienie wymagało drobnego zadośćuczynienia? Wyszła mu ciepła opowieść o zmaganiach starego człowieka z chorobą i wynikającymi z wieku ograniczeniami jak i o tym co zrobić można pomimo tego, że nie wiadomo czy będzie dobrze.

Ushikawa

oceniła na 6 4 miesiące temu

Nic nie oprze się nocy

Delphine de Vigan

Od samego początku złapała mnie i trzymała (nie zawsze tak samo silnie). Niesamowicie interesująca i przyjemnie napisana, przede wszystkim utrzymuje cały czas świetne tempo. Pod koniec zaczynała się dłużyć, czułam, że autorka próbuje zrekompensować brak faktów o matce powtarzającymi się akapitami przemyśleń.

duodia

oceniła na 7 1 rok temu

Tam, gdzie kończy się kraj

Dawid Grosman

Historia matki, która ze strachu o syna wyrusza w niezwykłą podróż, zaklinając w ten sposób los, aby jej syn wrócił bezpiecznie do domu. Cała opowieść rozgrywa się na tle konfliktu izraelsko-palestyńskiego, okrucieństwa wojen, wzajemnej nienawiści obu narodów i wszechobecnego strachu. Pozycja, którą zdecydowanie warto przeczytać.

Monika

oceniła na 7 10 lat temu

Coraz dalej od miłości

Bernhard Schlink

Ten zbiór opowiadań pokazuje, że autor "Lektora" ma swój ulubiony lejtmotyw - nic nie jest takie na jakie wygląda i jakie się wydaje. Ten temat zwłaszcza w relacjach ukazuje w przeróżnych kostiumach i charakteryzacjach współczesnych. Minusem dla mnie jest to, że opowiadania pisane są jakby pod tezę psychologiczną . Samym fabułom brakuje lekkości , są często podkręcone i niepotrzebnie komplikowane. Choć mnie osobiście nie zachwyciły myślę , że wiele osób mogą skłonić do refleksji . Doceniam też wrażliwość psychologiczną autora i zmysł obserwacyjny.

ewa_13

ocenił na 6 2 lata temu

List miłosny pismem klinowym

Tomáš Zmeškal

Przyznam Wam się, że gdyby nie wciśnięto mi tej książki do ręki, sama po nią bym nie sięgnęła. Ani tytuł zachęcający, ani okładka kusząca, a opis okładkowy sugeruje banalną historię… A jednak wiele bym straciła, nie poznając powieści Zmeškala. „List…” to jak połączenie prozy Marqueza, Fo, Topora i Pavla. Niechronologiczna narracja pozwala odkryć nieoczywiste niuanse w historii Josefa i Kwiety, zatrzymać się przy monologu obłąkanego cukiernika czy zwyczajnie poznać mentalność Czechosłowaków oczami urodzonego w Wielkiej Brytanii Jirziego. Z rzucanych na pierwszy rzut oka bez ładu i składu historii bohaterów wyłania się obraz rodziny, która musi przystosować się do powojennej rzeczywistości, przepełnionej polityką, układami, koniecznością radzenia sobie w sytuacjach, które nasze pokolenie niekiedy uważa za groteskowe. Koniecznie zwróćcie uwagę na list o karpiach!

Ankhafal

ocenił na 9 2 lata temu

Cytaty z książki Gierki

Była jak ten co zajął w pociągu miejsce tyłem do kierunku jazdy i widzi przez okno nie to co się zbliża, lecz to co traci-pejzaż, który ucieka. Niezdolna patrzeć w przyszłość, zaabsorbowana jedynie przeszłością.

Była jak ten co zajął w pociągu miejsce tyłem do kierunku jazdy i widzi przez okno nie to co się zbliża, lecz to co traci-pejzaż, który ucie...

Rozwiń

Ignacio Martinez de Pisón Gierki Zobacz więcej

Każdemu wydaje się, że jest wyjątkowy, a wszyscy dookoła pospolici.

Ignacio Martinez de Pisón Gierki Zobacz więcej

Więcej