Gdzie zaległy cienie

Cykl liczy 11 części, po polsku wydano 3 + wersja skrócona czwartej części w Reader's Digest. Alex McKnight, były policjant z Detroit, rozwiedziony, osiadł w lasach w okolicach Michigan, blisko granicy kanadyjskiej. Prowadzi śledztwa z przyjacielem - Vinnie LeBlanc. Siłą tego cyklu są opisy i nieśpieszne prowadzenie akcji. Polecam, bo to klimatyczna seria!

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Davida Rosenfelta i jakże udane. Thriller spełnił moje oczekiwania, a nawet lepiej. Mamy tu całe mnóstwo akcji i jeszcze więcej zaskakujących jej zwrotów. Bardzo dobrze mi się ją czytało i ani na moment nie chciałam jej odłożyć. Sposób pisana pana Rosenfelta przypomina nieco sposób prowadzenia narracji w prozie pana Cobena. Ps. Do miłośników Harlana Cobena i nie tylko: przeczytajcie koniecznie, nie będziecie zawiedzeni. Polecam! #davidrosenfelt, #niemownikomu, #lubimyczytac, #rosenfelt, #harlancoben, #thriller

Dość trudna w czytaniu książka z powodu poruszanej tematyki. Być może autorka przesadziła... Pewnie usuwając wątek A. uzyskalibyśmy strawniejszy materiał. Też sama końcówka odstaje od reszty na siłę wmawiając czytelnikowi, że to coś więcej niż obyczaj i coś się tu dzieje. Nie wszędzie musi się coś dziać i nie każda książka musi łączyć kilka gatunków. I ta właśnie taka jest jednak autorka albo wydawca niestety stwierdził inaczej.

Z początku raczej nie porwała... leżała kilka dni na stole- a ja tak otwierałam i zamykałam. Wątek poboczny jak dla mnie nudny. Ale po połowie książki - zasiadłam i w jeden wieczór musiałam się dowiedzieć kto co i jak :) Miła dla oka, fajny styl i fajni Stróże Prawa ;) Polecam

- Jakoś tak ciężko mi uwierzyć w tą bajeczkę, Panie Hayes. Zbyt ładna, wymuskana, filmowa można rzec – krzyknąłem. Przesłuchanie zbyt długo się przeciągało. - Ale to wszystko prawda – odrzekł z uporem po raz kolejny. Pocił się, ale z jego wyrazu twarzy mogłem wyczytać, że ma zamiar trzymać się swojej wersji aż do końca. - Twojej historii przydałby się jakiś prawdziwy twist – stwierdziłem, siadając w końcu naprzeciwko niego. Zmieniłem taktykę, będę grał w jego grę. Dam się ponieść. Niech uwierzy, że jestem po Jego stronie – No i ta amnezja. Panie Hayes, trochę to oklepane – dodałem mając nadzieję, że ukłuje to jego dumę i jednocześnie rozwiąże mu język. - Myśli Pan, że nie wpadłem na to samo? - wpatrywał się we mnie intensywnie. Nad czymś gorączkowo myślał. W końcu jednak się rozluźnił, oparł plecy o krzesło i zaczął opowiadać. A ja słuchałem… -...”było tego za dużo, pamięć, przerażenie samotnością...przyjechać do domu tylko po to, żeby się przekonać, że moje życie było szczęśliwe, a zaledwie parę godzin później dowiedzieć się, że zostało mi odebrane” – zakończył. Dałem mu chwilę, żeby ochłonął. Przez chwilę pokój przesłuchań wypełniała cisza. Wiedziałem, że jest już mój. Nawiązała się między nami nić porozumienia. - Muszę Ci przyznać Hayes. Umiesz operować słowem. Łatwość z jaką przychodzi Ci tworzenie kwiecistych opisów, z jaką przekazujesz emocje, godne podziwu – mówiłem szczerze – Tylko czasami, to jest tylko sztuka dla sztuki, nic z tego nie wynika. Tak jakbyś się tym popisywał. A po co? Gdyby nie to już dawno bym Ci uwierzył… - Piszę scenariusze. Tak już widocznie mam – uśmiechnął się do mnie. Gdy to mówił wstałem i podszedłem do niego, położyłem mu rękę na ramieniu. - Wszystko będzie dobrze. Wierzę, że kochałeś swoją żonę, a teraz chodź, pomogę Ci znaleźć tego gnojka...tak żeby zmienić to Twoje zakończenie, strasznie mi się nie podoba – dodałem z szelmowskim uśmiechem. Moja kulinarna opinia: To kawałeczek delikatesowej sarniny pieczonej w miodzie z mnóstwem dodatków, tam cytrynowe puree z pietruszki, tu mus z żurawiny, tam czips z buraka, tam jeszcze coś i jeszcze coś. Nie każdy z tych dodatków smakuje, na szczęście to co najważniejsze(czyli kawałek sarniny) jest idealnie wypieczony. (Dla wegetarian jest jak zawsze wersja z tofu).

Książkę poleciła i pożyczyła mi znajoma i bardzo,ale to bardzo jej za to dziękuję . Przyznam szczerze że bardzo przypadł mi do gustu ten kryminał .Strony szybciutko umykały ,a ja wraz z Petrem Diamondem i jego pomocnica prowadziłam dochodzenie ..... Dodatkowym plusem jest to że akcja ksiązki dzieje się w Angielskim miasteczku Bath.Byłam tam ,miałam okazję zwiedzić i jeśli macie możliwość to polecam .Piękne zabytkowe miasto . Z czystym serduchem polecam,na pewno się nie zawiedziecie :-)

Sztuka przybiera różne formy. Od pięknych, które zapierają nam dech w piersiach, po odrażające lub dziwne. Pomału przestają dziwić nas dzieła typu kupa w słoiku. Wywołują śmiech lub niesmak, ale na dłuższą metę są to ekspozycje niegroźne. Jak daleko ma prawo posunąć się artysta w wyrażaniu siebie? Czy tortury lub morderstwo mogą być usprawiedliwieniem dla sztuki? Fabuła Londyn. Sprzątaczka znajduje trupa w galerii sztuki. Morderstwo jest nietypowe bo przypomina raczej ekspozycję, a nie tradycyjne miejsce zbrodni. Śledczy szybko kojarzą to co widzą z obrazem jednego z surrealistów Rene Magritte'a. Dlaczego ktoś zadał sobie tyle trudu w skomponowanie morderstwa? Czy chodzi o zemstę, czy o jakieś wyższe cele? Śladami mordercy rusza inspektor z iście arturiańskim nazwiskiem, Jack Pendragon. Motyw tzw. artysty zbrodni jest widowiskowy i chętnie wykorzystywany przez autorów kryminałów. Jak uporał się z nim Michael White? Powiedziałbym, że przyzwoicie. Książkę czyta się szybko. Śledztwo sprawnie posuwa się do przodu, a i morderca dba o to, żeby akcja nie straciła tempa. Zbrodnie są świetnie opisane. Kiedy sprawdzałam w Internecie obrazy, do których nawiązano, to były dokładnie takie jak je sobie wyobrażałam podczas czytania. Przyznam, że podkręcało to makabryczność tych scen. Akcja powieści toczy się w czasach współczesnych, ale autor przeplata ją historią z przeszłości, a dokładnie 2 połowy XIX w. Historią godną legendy Kuby Rozpruwacza. Uwielbiam, kiedy zbrodnia kryje jakiś sekret z przeszłości, ale też zwracam uwagę, czy wszystko jest płynnie powiązane. Jeżeli chodzi o "Sztukę morderstwa" mam pewien dylemat. Czułam się tak jakbym czytała dwie różne książki i nie chodzi mi tu o to jak te historie się wiążą, bo wiadomo, że w kryminałach wszystko okazuje się na koniec, ale o to jak są napisane. Nie czułam tego, że oba wątki mogą mieć wspólny mianownik. Czytając jeden z nich zapominałam o drugim, a kiedy kończył się rozdział, czułam dezorientację widząc inne miejsce i bohaterów. Być może to kwestia narracji, bo linia współczesna prowadzona jest trzecioosobowo, a ta z przeszłości pierwszoosobowo (w formie listów), albo faktycznie sposób, w jaki autor je połączył jest zbyt słaby. A teraz pytanie do was. Ilu z was kojarzy kim był Rene Magritte i zna jego obrazy? Ja nie znałam i nie uważam tego za powód do wstydu. Nie posądzam nikogo o niewiedzę, ale przypuszczam, że większość z nas ma podstawową wiedzę z zakresu malarstwa. Jak się okazało londyńscy śledczy z książki Michaela White'a są niezłymi ekspertami w tej dziedzinie. Bez wahania, bez narad, bez poszukiwań w jakichkolwiek źródłach, krótko mówiąc w mgnieniu oka, domyślają się co to za obraz (tytuł, autor, a nawet ciekawostki z życia malarzy). Podsumowanie "Sztuka morderstwa" to książka aż albo po prostu ok. Michael White miał dobry pomysł i poprawnie go zrealizował. Powstał z tego taki urlopowy kryminał. Może niczym się nie wyróżnia, ale dobrze się go czyta.

Londyn we krwi?! Oby tylko! Był jeszcze w spermie i kale! Chociaż ciśnie mi się na usta dosadniejsze słowo potoczne, bardziej adekwatnie oddające brutalny, agresywny świat męskiej władzy bezpardonowo osiąganej nie tylko w polityce, ale i uwidocznianej w życiu seksualnym bohaterów. Bo to bardzo męski świat. Mało w nim kobiet, a jeśli były, to stanowiły dopełnienie, a raczej tło, jako żony lub kochanki. A jeśli już pojawiały się w roli partnerek zawodowych, posiadały silną, zdecydowaną, również agresywną osobowość. To ścisły klub, do którego nie może należeć każdy czytelnik, bo ten świat może się albo podobać, albo napawać obrzydzeniem. Nie tylko licznymi, brutalnymi scenami analnymi, ale i wszechodczuwalnym złem, którym przesiąknięci byli bohaterowie. No, może poza głównym bohaterem, inspektorem Johnem Carlyle’em z londyńskiej policji. Ja należałam to tej drugiej grupy czytelników. Chociaż przyznam się, że właśnie ta niedostępność i chęć zajrzenia za nią, pociągała mnie. Czytałam więc, trochę się krzywiąc, a jednocześnie przerzucając kartki ponaglana niezdrową ciekawością świata polityki i władzy, by poznać kolejne sekwencje układanki, z których inspektor Carlyle musiał nie tylko ułożyć obraz zdarzenia rozegranego w 1984 roku wśród studentów najbardziej elitarnego klubu na najbardziej elitarnej uczelni, kierującego się zasadą – reguły są dla innych, ale i znaleźć tego, który mu te elementy podrzucał. Mordercę nietypowego, bo chcącego być złapanym. Mściciela gotowego ponieść karę w imię niepopularnej sprawiedliwości. I, mimo że kluczowe wydarzenie z przeszłości było najważniejszym, bo inicjującym akcję fabuły, to jednak autor nie zdecydował umieścić go w intro. Chcąc skomplikować główny wątek i utrudnić mi rozwiązanie zagadki kryminalnej, rozpoczął powieść od morderstwa. Ważnego, ale jednocześnie pierwszego z kilku następnych, wplatając między nie i wydarzenia teraźniejsze, dygresyjne migawki z przeszłości ofiar i inspektora. Do tego dołożył dwa wątki niosące przesłanie sprawiedliwości i uczciwości, scalające historię studentów, a potem polityków decydujących o… właściwie o wszystkim. Dokładnie tak, jak napisano na okładce tytułowej. Jednak mimo tych zabiegów opowieść była dla mnie bardzo poprawna, napisana zgodnie z regułami dobrego warsztatu pisarskiego. W moim przypadku oznaczało to brak współzawodnictwa z prowadzącym sprawę, a tym samym niezbyt ekscytujące odkrywanie kolejnych tropów śledztwa razem z inspektorem Carlyle’em i doznawanie olśnień oraz skojarzeń faktów dokładnie w tym samym momencie, co śledczy. Od kluczowej sceny z przeszłości opowieść stała się dla mnie wręcz przewidywalna. Brakowało mi mężczyzny mądrzejszego i szybszego ode mnie. Takiego, który byłby o jeden krok przede mną. Adrenaliny, jaką daje niepewność i nieprzewidywalność fabuły z finałowym zaskoczeniem. Sznurka uwagi, na którym inspektor poprowadziłby mnie tam, dokąd by zechciał. No, ale skoro wpuszcza się do elitarnego klubu dla mężczyzn kobietę, to może zdarzyć się wszystko. naostrzuksiazki.pl

Książka ma ciekawą fabułę i dobrze się czyta. Jak to w przypadku „północnych” kryminałów, autor wprowadza dużą ilość wątków, oraz postaci. Bohater wiecznie dzwoni do kogoś, kto nie odbiera, nagrywa się na sekretarkę lub wysyła smsy, co wprowadza dreszczyk ciągłego niedoinformowania i oczekiwania na ważne dane. Kontrolowanego chaosu dodaje fakt mnogości zajęć bohatera, oraz wielowątkowości powieści. Słabą stroną powieści jest główny bohater, chociaż jest kreowany na honorowego obrońcę wolnej i rzetelnej prasy, nadal jest irytującym dziennikarzyną. Z jednej strony autor kreuje go na prześmiewcę taniej sensacji i poważnego zawodowca, z drugiej jednak wkłada mu w usta łapanie innych za słówka, nadinterpretację wypowiedzi i tandetne teksty najniżej żerujących pismaków. No i seks. Dużo seksu. Lecą na gościa jak do miodu, ale on jest twardy i wierny swojej żonie. Chodzi do klubów go-go, śpi z innymi, podaje ręcznik pod prysznicem, podgląda, ogląda filmy porno z koleżankami, w których te występowały, ale seksu twardo odmawia. Codzienność. To samo z alkoholem. Piją go jak coca-cole. Wiecznie napalone panienki i litry wina, codzienność duńskich dziennikarzy. Podsumowując, książka jest dobra, szybko się czyta, bohater od razu powinien dostać etat w służbach specjalnych, a zakończenie pozostawia niewyjaśnione wątki. Mimo to polecam do bezrefleksyjnego czytania na plaży. Ciekawostka: Duńsko-szwedzko-północne kryminały swego czasu cieszyły się u nas ogromną popularnością. Do tego stopnia, że nawet… po prostu Ove Løgmansbø.

Jak na kontynuację Sherlocka Holmesa - naprawdę udana! Klimat zachowany, tempo opowieści zachowane, postacie zdecydowanie bliskie oryginałom. Znaczna różnica występuje w długości fabuły. Ale muszę przyznać, że w porównaniu do innych autorów próbujacych wskrzesić slynnych bohaterów np Poirota, to ta kontynuacja warta jest przeczytania.

Ta książka zdecydowanie spośród z tych wszystkich czterech tomów, przewodzi na czele. Szybka akcja, choć znowu dużo bohaterów i chwilami zawiłości się pojawiają. Głowny wątek, opowieści widziane oczami innych na temat przeszłości - to mi się osobiście mnie podobało, ale każdy ma własny gust. Książkę oceniam dobrze, ale wciąż brakuje mi tego WOW. Końcówka - znacznie lepsza od poprzednich.

Bardzo przyjemny kryminał. Jest tajemnica. Napięcie jest stosownie dozowane. Przemyślany układ. Czyta się ją płynnie, czytelnik nie jest bombardowany mnóstwem wątków. Wątek kryminalny umiejętnie jest wkomponowany w tło obyczajowe i społeczne Szwecji. Faktem jest, że stylistyka przypomina Mankella, co mi odpowiada, a tęsknię za Nim. Zdania ładnie budowane, z zasady brak wulgaryzmów i epatowania okrucieństwem. Ten kryminał nie jest przygnębiający. Książka pisana jakiś czas temu, a mimo to postacie są bardzo realne, potrafią patrzeć krytycznie na wspólczesny świat. Tamta Szwecja jest trochę jak dzisiejsza Polska, ale tylko trochę :). Bohaterka, mimo iż przesiąknięta współczesnym myśleniem, potrafi skrytykować skutki neomarksistowskiego porządku świata.

„Na siodełku skutera leżał na brzuszku chłopczyk, jedno-, dwumiesięczny, martwy i zamrożony na kamień” M. J. McGrath „Chłopiec w śniegu”. 👤👣🧸 Edie Kiglatuk odkrywa zwłoki małego dziecka na ziemiach należących do starowierców na terenie Alaski. Zdeterminowana by poznać historię bezimiennego niemowlęcia, postanawia poprowadzić własne śledztwo. Tak oto dociera do szokującej prawdy o ludziach, którzy mają za zadanie wzbudzać zaufanie społeczne i prostytucji, która jest w centrum handlu ludźmi. Ktoś międzyczasie zaczyna zacierać ślady krwawymi metodami… 👤👣🧸 Książkę, którą kupiłem kiedyś na jakieś wyprzedaży w księgarni, okazała się trafem w dziesiątkę. „Chłopiec w śniegu” potrafi zaskoczyć czytelnika. Autor pisze tak, że czujesz ten przenikliwy alaskijski mróz na swoim ciele. Aura tajemniczości towarzyszy już od pierwszych stron. Powolne odkrywanie prawdy stopniuje napięcie i powoduje, że chce się pochłaniać kolejne rozdziały. Wyraźni bohaterowie, zwłaszcza Edie, która pokazuje, że zdeterminowany człowiek może wiele. A wszystko przysypane śniegiem na którym martwi pozostawiają swój ślad. Jeśli kiedyś trafisz gdzieś na tę pozycję go nie wahaj się! Kupuj! 😉 👤👣🧸

Bardzo średnia, momentami nudna, ale jakoś dotrwałam do końca. Na początku w ogóle nie wiadomo o co chodzi, co będzie się działo, kto jest kim itp. Później trochę lepiej, ale i tak, nie ma wielkiego wow. Autorzy jedynie idealnie pokazali, że my, szare ludki nic nie możemy zrobić, nawet jeżeli chodzi o nasze zdrowie. Jesteśmy skazani na wielkie firmy, a czy oni chcą dobrze dla nas to już wiemy, że niekoniecznie. Zawsze chodziło i będzie chodziło o jak największą kasę. Nic więcej.

Nie jest to książka wyjątkowa, ale czyta się przyjemnie, z chęcią poznania dalszego ciągu. Ma też dozę oryginalności, a więc stanowi dobrą rozrywkę. W różnych częściach świata giną ludzie. Na ciele każdego z nich pojawia się szczególne znamię. Pytanie, czy to przypadek, że zginęli właśnie oni, czy dobór jest jednak starannie przygotowany. No i dlaczego giną? O ile w zarysie fabuły wszystko się zgadza, o tyle bzdurnym jest stwierdzenie z okładki, że powieść jest thrillerem filozoficznym. Z filozofią bowiem ma niewiele wspólnego. Nie dowiemy się z tej książki niczego, nie daje też do myślenia. Filozofii jest w niej tyle, co w książce telefonicznej. Ale, jak napisałem wcześniej, to całkiem przyjemna rozrywka.

Skandynawskie powieści kryminalne to, coś nad czym warto się pochylić o czym przekonałem się już wielokrotnie. Mam w tym literackim środowisku swoją ulubioną autorkę thrillerów Camille Grebe. Zawsze jednak z ciekawością sięgam po powieści autorów, których jeszcze nie zdążyłem poznać. Duńskie małżeństwo funduje nam znakomitą opowieść z morderstwem w tle. Tutaj na pierwszym planie mamy mocną postać specjalistki od profilowania kryminalnego. Katrinnę Wraa poznajemy podczas wypoczynku nad Morzem czerwonym. Telefon z propozycją współpracy od Szafa Wydziału Zabójstw kopieniackiej policji sprawia, że pani psycholog zostawia partnera i wraca do Dani. Na miejscu dowiaduje się, że gwałtowny wzrost przestępczości skutkuje powstaniem nowego zespołu, w którego szeregi ma zasilić Katrinna. W tym samym czasie dochodzi do brutalnego mordu na znanym i szanowanym lekarzu. Cieszący się nienaganną opinią Madss, lekarz położnik, ojciec trzyletnich bliźniaków, został zadźgany nożem w nocy na swojej posesji. Ciało odnajduje żona lekarza, która również pracuje w branży medycznej. Wraz z Katriną i śledczym Jens przyglądamy się rodzinie zamordowanego. Jacy to byli ludzie? Jak prowadzili życie? To wspólne zagłębianie się w dochodzenie jest jak zaglądanie w okna sąsiadów. Na jaw wychodzą skrywane tajemnice, problemy zdrowotne, skrywane za fasadą przykładowego życia rodzinnego i zawodowego. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że to zabójstwo powiązane jest z przykrym wydarzeniem w życiu naszej głównej bohaterki. Policja trzyma się tropu prowadzącego do emigranta z Czeczeni, który prześladował i obwiniał lekarza za niedopełnienie obowiązków podczas porodu, który zakończył się śmiercią jego żony. Zastanawiając się nad pytaniem kto stoi za śmiercią lekarza, warto pomyśleć co popchnęło go do zbrodni. Autorzy przyłożyli się solidnie do tej powieści, czego przykładem mogą być sylwetki poszczególnych bohaterów. To ludzie z krwi i kości, to właśnie ich wnętrze napędza akcję powieści. Wątek psychologiczny idealnie oddaje to, co dzieje się w głowie bohaterów. Czuć w tej powieści chłód Północy, zimno i skrzypienie śniegu pod butami. Idealna powieść na ciągle trwające u nas upalne lato. Szkoda, że ponad dekadę od premiery nadal nie ma kontynuacji tej jakże dobrze zapowiadającej się serii z mocną postacią głównej bohaterki.

Właściwie był to całkiem wciągający kryminał. Rzeczywiście to głównie początek ma fajny klimat i duży potencjał który potem zostaje roztrwoniony dużą ilością mało prawdopodobnych zdarzeń. Zauważyłem już po przeczytaniu książki że inni czytelnicy zarzucają książce nudę - w moim przypadku wydaja mi się raczej wartka na tle innych skandynawskich dotąd przeczytanych pozycji (zwłaszcza Jo Nesbo). Zarzuciłbym jej raczej zbytnie skomplikowanie wątków i przeładowanie niewiarygodnymi zdarzeniami (jak badania wojskowe nad voodoo i projekt żołnierzy-zombie).

Książka bardzo przypadła mi do gustu, ponieważ była bardzo ciekawa, zawierała motyw z psami A taki bardzo uwielbiam. Czytając tą książkę nie zawiodłam się na niej. Autor w bardzo dobry sposób pokazał jak wyglada życie adwokata ktory chce uwolnić niewinną osobę z wiezienia. Do końca nie wiedziałam kto wrobił Evansa. Dzięki uratowaniu psa od uśpienia sprawa mogła być poruszona na nowo. Polecam!

Książka ciekawa i szybko się ją czytało. Ale pomimo tego nie wzbudzała większych emocji. Wielu bohaterów sprawiło, że byli oni obojętni, żadnego nie dało się szczególnie polubić. Może byłoby inaczej gdybym czytała serię po kolei. Zakończenie ciekawe, ale jakby brakło jeszcze dalszego ciągu, niby wszystko jasne, ale niektóre wątki są urwane.

Dzięki dziwnemu zbiegowi okoliczności mogliśmy poznać życie i prawdziwą naturę Adama Woodsa oraz sytuacje do których może się posunąć człowiek ogarnięty obsesją. Książka, którą stworzył Andrew Wilson, należy do takich, które wciągają dopiero po połowie. Niemniej jednak ostatnie 100 stron czytałam z takim zaciekawieniem, że nic nie mogło mnie od nich oderwać. Mimo "obiekcji" jakie miałam odnośnie Gordona Crace'a i jego stylu bycia, nie można mu odjąć sprytu i zmysłu obserwatorskiego. Książka przenosi nas w niezwykły klimat Wenecji, opisy palazzo Gordona sprawiają, że nasza wyobraźnia idealnie pokazuje nam jak to mogło naprawdę wyglądać.