Futerał. O urządzaniu mieszkań w PRL-u

Wyrzut sumienia Skandynawii: przymusowe przesiedlenia Saamów, jakie miały miejsce na początku XX wieku, gdyż Szwecja i Norwegia doszły do wniosku, że przydałoby się ograniczyć pogłowie reniferów i przeznaczyć tereny na północy dla rolnictwa (serio, tundra to dobre tereny uprawne?). Temat jest chyba mało znany. Skutkiem było rozdzielanie rodzin, a także całych zżytych ze sobą społeczności, utrata tożsamości narodowej, pognębienie tych ludzi, traktowanych jako "gorsza rasa", która nie wie co dla niej dobre, więc trzeba im pomóc i ją ucywilizować, tj. zmusić, żeby żyli jak wszyscy inni. Dla mnie to też jest opowieść o tym, jak współczesny człowiek traktuje naturę: sztuczne wytyczanie granic, których przecież nie znają zwierzęta (ani ludzie swobodnie żyjący na tych terenach), przemieszczanie zwierząt zgodnie z kaprysem człowieka, a bez uznania ich naturalnych habitatów, zabieranie terenu przyrodzie. Autorka tego reportażu bazuje na opowieściach nielicznych już świadków, starając się "ocalić je od zapomnienia". Niestety średnio się udaje zebrać to w spójną opowieść - dla czytelnika nie pochodzącego ze Skandynawii będzie tu zbyt wiele zupełnie nic nie mówiących mu nazw geograficznych i nazwisk nie do zapamiętania, wskutek czego trudno wyobrazić sobie te wydarzenia. Mało tu było dla mnie takiej treści natury "ogólnej", objaśniających cytowane wspomnienia. Natomiast wartości dodają liczne fotografie i ilustracje.

Tę książkę czyta się powoli, ogląda się zdjęcia i dostrzega się to, co bez podpowiedzi autorki nie zauważyłoby się. Autorka ma olbrzymią wiedzę na temat historii fotografii i nie tylko fotografii. Snuje opowieść na tej podstawie i dopowiada informacje uzyskane od właścicieli zdjęć. Nie miałam do tej pory pojęcia o typach fotografii, o aparatach fotograficznych i zwyczajach fotografowania się. Może nie jest to lektura wciągająca od początku do końca ale mnie zachęciła do przyjrzenia się swoim zdjęciom w albumach i spojrzenia na nie bardziej całościowo tj. nie tylko na osoby, ale pogodę, miejsce, ubranie, okoliczności zrobienia zdjęcia itp. Wtedy rzeczywiście pojawia się całkiem ciekawa historia, albo legenda.

Wielekorotnie wzruszłam się nad tą książką. I zadawałam sobie naiwne i tęskne pytanie, dlaczego świat nie jest idealnym miejscem? Gdzie wszyscy żyją obok siebie, w pokoju, zrozumieniu, przyjaźni i wzajemnym docenieniu swojej odmienności. I czerpaniu z tej odmienności innych czegoś dla siebie. To bardzo ważna pozycja w dyskusji o "homogenicznej" Polsce. Ważna i obowiązkowa dla każdego, kto chce wiedzieć więcej niż przedstawiają szkolne podręczniki i gadają głowy w tv. Momentami było mi wstyd za "polskich" Polaków, za nasz narodowy mit i tę łatwość szafowania hasłami i oskażeniami. Kilka razy byłam na Podlasiu i mam stamtąd tylko jedno wspomnienie, że to miejsce bardzo przyjaznych ludzi. Dobrych prostym, naturalnym dobrem. Życzę Wam, drodzy potomkowie tamtych "ruskich" sprzed lat dużo dobrego, spokoju i wytchnienia.

Bardzo ciekawy opis tematyki związanej z Kaszubami, poczynając od historii, poprzez współczesność, przez kwestie religijne, społeczne etc. Trafny ale i zniuansowany obraz tej społeczności. Z racji mojego zainteresowania historią część dotycząca okresu obydwu wojen światowych była bardzo wciągająca, pokazująca niesamowitą komplikację tamtych czasów i wyzwań jakie stały przed ludźmi zamieszkującymi te ziemie. Gratuluję autorce wyboru tematu i idealnego pióra prowadzącego czytelnika od strony do strony na równym, inspirującym poziomie.

Podobnie jak Kajś, potrafiła wciągnąć w opowieść o ziemiach odzyskanych, nadać trochę innego wymiaru i pokazać inną rzeczywistość, wyobrażenie o Polsce lat minionych, ale też tego, co widzimy obecnie. Widać reporterską pracę i historyczne fakty. Szkoda, że czasami ten sposób narracji robił się gawędziarski, trochę zbyt egocentryczny. Poza tymi kilkoma stornami, kawał czytadła godnego polecenia.

Jestem bardzo nieobiektywna w ocenach takich książek - książki o kobietach, które żyły, tworzyły, były pionierkami na swoich polach zawodowych są nam potrzebne ponad miarę! Sylwia Ziętek w bardzo przystępny i ciekawy sposób opisuje losy i twórczość 20 (!!) artystek. Bardzo doceniam wytrwałość w poszukiwaniach autorki źródeł i historii o tych często zapomnianych dziś kobietach. Polecam tą lekturę absolutnie wszystkim!

Kraków roku 1908 wyłania się z kart powieści jako miasto pełne kontrastów, gdzie zapach świeżych obwarzanków na Rynku miesza się z wilgotnym wyziewem zanieczyszczonej Rudawy. Maryla Szymiczkowa z niezwykłą precyzją odmalowuje duszny, retro klimat galicyjskiej metropolii – od eleganckich salonów przy ulicy św. Jana, po mroczne zakamarki tytułowej Wenecji, gdzie błoto i cienie sprzyjają występkowi. To świat sztywnych gorsetów, nienagannych manier i krakowskiego kołtuństwa, które pod warstwą pudru skrywa brudne sekrety. Właśnie w tę gęstą atmosferę Belle Époque autorzy wrzucają swoją niezastąpioną bohaterkę, profesorową Zofię Szczupaczyńską, która wśród dorożek i gazowych latarń czuje się jak ryba w wodzie. Powieść zasługuje na solidną ocenę 7/10, będąc przykładem kryminału retro najwyższej próby, w którym tło historyczne jest równie istotne, co sama zagadka. Tytułowa Wenecja – dzisiejsza ulica Wenecja, wówczas podmokły i dość mroczny rejon miasta – tworzy duszny, niemal gotycki klimat. Szymiczkowa (czyli Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński) po mistrzowsku kreśli obraz miasta u progu nowoczesności, gdzie smród rynsztoków miesza się z zapachami z najlepszych cukierni, a sztywne zasady moralne zderzają się z mrocznymi sekretami mieszczaństwa. Zofia to postać fascynująca – z jednej strony irytująca swoją mentalnością, z drugiej imponująca intelektem i determinacją w dążeniu do prawdy. Warsztatowo książka jest majstersztykiem stylizacji. Język jest soczysty, pełen archaizmów, które nie nużą, lecz budują niezwykłą atmosferę. Intryga kryminalna, choć klasyczna, jest poprowadzona z dużą starannością. Znalezienie zwłok młodej kobiety staje się dla Szczupaczyńskiej pretekstem do zajrzenia za fasady eleganckich kamienic, gdzie pod pozorami szacowności kryją się zdrady, długi i rodzinne tragedie. Autorzy z niezwykłą lekkością przeplatają wątki fikcyjne z historycznymi postaciami, co dodaje całości smaku i autentyzmu. Mimo niewątpliwego uroku, „Śmierć na Wenecji” momentami grzęźnie w nadmiarze detali obyczajowych, co może nieco nużyć czytelników nastawionych na szybkie tempo akcji. Niektóre dygresje dotyczące krakowskich koligacji wydają się zbyt rozbudowane, odciągając uwagę od głównego śledztwa. Niemniej jednak, dla miłośników nastrojowych kryminałów, w których liczy się nie tylko „kto zabił”, ale także unikalny duch minionej epoki, jest to pozycja obowiązkowa. Szymiczkowa stworzyła cykl, który jest inteligentną zabawą z formą, przypominając nam, że w cieniu Wawelu zło zawsze potrafi znaleźć dogodną kryjówkę. To rzetelne rzemiosło, które bawi, uczy i trzyma w napięciu do ostatniej strony.

Całkiem aktualne jest dla nas - osób żyjących w XXI wieku - doświadczenie epidemii. Jeszcze nie tak dawno temu byliśmy zamknięci w domach, pozasłaniani maskami, a wszelka nasza aktywność przeniosła się do Internetu. Mamy zatem świeżą pamięć o tajemniczym, błyskawicznie rozpowszechniającym się (korona)wirusie, o którego źródle pochodzenia nadal krąży mnóstwo spekulacji. Kilka dekad wcześniej ludzkość żyła w podobnym strachu: zza oceanu docierają informacje o wirusie, który pojawia się wśród kręgów uważanych za nieobyczajne, nieznane są drogi jego przenoszenia, ale znane są jego potencjalne konsekwencje. Niewystarczająca wiedza na temat HIV/AIDS przyczyniła się do napiętnowania grup społecznych, wśród których zakażenia wirusem były najliczniejsze. Bliżej tej tematyce przyjrzał się Bartosz Żurawiecki, który swoje przemyślenia przelał na strony książki zatytułowanej "Ojczyzna moralnie czysta". Pozycja traktuje przede wszystkim o kwestiach społecznych w kontekście obecności zarażonych wirusem HIV. Żurawiecki opisuje reakcje zarówno osób aktywnie zaangażowanych w działalność dotyczącą wirusa, jak i również wplata wątki autobiograficzne. Niestety w książce na próżno szukać informacji o badaniach nad wirusem, a także aspektach medycznych. Główną rolę w książce odgrywają głosy społeczne i aktywistyczne w obrębie naszego kraju. Moim zdaniem ogromnym plusem byłoby objaśnienie, jak wygląda wirus HIV od strony medycznej. Zabrakło również wzmianki o ikonicznym, znanym niemal wszystkim geście księżnej Diany, która na oczach kamer przytuliła dziecko zakażone wirusem. Mimo że było to wydarzenie zagraniczne, ciężko uwierzyć, że nie miało ono wpływu na polskie społeczeństwo. Bartosz Żurawski swoją książką zdementował mity, które współcześnie można usłyszeć z ust niektórych ludzi. "Kiedyś tego (homoseksualizmu) nie było". "Dawniej ludzie byli inni (w domyśle: serdeczniejsi, lepsi, porządniejsi)". Otóż homoseksualizm to nie jest "wymysł XXI wieku", a sceny przedstawione w książce niewiele różnią się od dzisiejszej mowy nienawiści. "Ojczyzna moralnie czysta" jest w mojej opinii książką przeciętną - zabrakło kilku istotnych aspektów, była ona również naznaczona doświadczeniem autora. Nie jest porywająca, jest nieco chaotyczna, ale nie jest zła. Dużym plusem jest przedstawienie osi czasu. Niezmiernie rozczuliło mnie uwzględnienie kitków w podziękowaniach.

Niniejsze opracowanie jest wstępem do tematu i jako takie powinno być odczytywane. Jest to zbiór artykułów naukowych, nie książka popularnonaukowa ani reportaż, warto o tym pamiętać podczas czytania. A jednak język jest prosty i całość przystępna. Jeżeli ktoś już czytał książki Kuciel-Frydryszak ("Chłopki", "Służące"), to może się trochę nudzić podczas lektury, ponieważ autorka w swoich publikacjach omówiła bardzo wiele z poruszonych tu tematów (jest zresztą wymieniona w bibliografii) i to w o wiele obszerniejszy sposób - stąd też lepiej przeczytać ten zbiór artykułów najpierw, a książki Kuciel-Frydryszak mogą być pogłębieniem tematyki. Publikacja porusza różne tematy związane z życiem kobiet - z perspektywy historycznej jest o kobietach w średniowieczu (osobno o czarownicach), o chłopkach w XIX wieku i na początku XX wieku, o służących, o robotnicach, o pracowniach seksualnych (akurat to był dość słaby artykuł), o nauczycielkach ludowych. Mamy też perspektywę kulturową, gdzie znajdziemy artykuł o czarownicach, o nowym postrzeganiu etapów życia kobiet, czyli oprócz dzieci (dziewczynek) i dorosłych kobiet wchodzi kategoria dziewczyny oraz wiążące się z tym sposoby spędzania czasu, moda etc., wreszcie mamy artykuł na tematy queerowe, na ile można mówić o queerowości kobiet w czasach sprzed pojawienia się tego pojęcia, czy wystarczy zdekodować dawne teksty, odnaleźć słowa, których używano podówczas, czy może jednak pojęcie queerowości jest na tyle nowe i unikalne, że wiąże się z nowym postrzeganiem i kategoryzowaniem rzeczywistości, tym samym znacznie utrudniając - o ile nie uniemożliwiając - tropienie postaci queer sprzed wymyślenia tej kategorii. Ostatni dział skupia się wokół społecznego wymiaru kobiecości. O reprodukcji kobiet, upowszechniania się rodzenia w szpitalach, także o polskich migrantkach sprzed ponad stu lat, o bieżenkach - również sprzed około wieku (to był dla mnie jedyny nowy temat w tej publikacji, o tym się po prostu nie mówi i jeśli ktoś nie pochodzi od bieżeńców i nie słyszał o tym w domu, to są małe szanse, że słyszał o tym w szkole czy gdzieś indziej), no i wreszcie bolesny temat przemocy, szczególnie wobec kobiet (szersze omówienie przemocy w ogóle znaleźć można w "Chamstwie" Kacpra Pobłockiego). Widać tu jak na dłoni, jak bardzo szkodliwe dla kobiet czy ofiar w ogóle były działania kościoła katolickiego, umacniał on system patriarchalny, a zatem władzę męża nad żoną, pojęcie gwałtu małżeńskiego nie istniało, a żonom nakazywano przestać odmawiać mężowi swojego ciała i nakazywano wypełniać obowiązki małżeńskie. Oczywiście wiele zależało od obojga małżonków, od charakteru męża, były też związki oparte na miłości i szacunku - ale jeśli nie, to kobieta miała po prostu pecha i musiała cierpieć. Próby zwrócenia uwagi osób z zewnątrz kończyły się uzasadnianiem przez mężczyzn przemocy, jakoby była ona środkiem dyscyplinującym... za wyimaginowane uchybienia. Z obecnej perspektywy poraża ówczesna mentalność, kobiety UMACNIAJĄCE patriarchat i nierzadko będące dla skrzywdzonych kobiet nie mniej brutalne od mężczyzn (co jest bardzo przykre, obecnie wciąż znajdują się kobiety, które utrudniają życie innym kobietom w imię nie wiadomo, czego). Ostracyzm społeczny wobec zgwałconych panien był tak wielki, że PROSIŁY one o ślub z gwałcicielem (bo seks małżeński był legalny, a więc to zmywało z nich hańbę seksu pozamałżeńskiego - ofiary były obwiniane o gwałt). Poprzez nauczanie podkreślające zbawczą silę cierpienia kościół katolicki tylko umacniał przemoc w rodzinie (której ofiarami były też dzieci, mężczyźni rzadziej - gdyby się wydało, byliby wyśmiani przez innych - ale wciąż znajdywali się w pozycji siły, nie byli dyskryminowani społecznie i prawnie jak kobiety). A osiemnastowieczny podręcznik duszpasterski radzi kobietom, nad którymi mąż się znęca, by "ładnie go prosiły" o zaniechanie przemocy, gdy będzie trzeźwy. Po prostu brak słów. Nic dziwnego, że przy wielowiekowym braku wsparcia (na które, jak pokazuje reportaż "Gwałt polski", kobiety nie mogą liczyć nawet dziś) kobiety również obecnie rzadko kiedy zgłaszają gwałty (a gdy już to robią, to sprawca przeważnie i tak nie jest skazany), to się musiało głęboko odcisnąć na ludzkiej mentalności. Na szczęście teraz się zmienia, właśnie dzięki temu, że takie tematy są poruszane. Artykuły te absolutnie nie wyczerpują tematu, należy je traktować jako wprowadzenie doń (dodatkowo zawierają dość bogatą bibliografię). Są to publikacje nierówne, chociaż wszystkie są napisane przystępnym językiem, nie wszystkie są napisane równie starannie. Po każdym artykule są wskazane źródła, z których korzystał/a autor/ka, a na końcu znajdziemy bibliografię zbiorczą, więc jeśli ktoś chce zgłębić któryś z tematów, to ma wskazaną dalszą polecaną lekturę. Publikacja powstała wyraźnie na fali zainteresowania historią i perspektywą tych, którzy dotąd nie mieli głosu - osób z tzw. nizin społecznych, kobiet, przegranych, różnych mniejszości. I bardzo dobrze, to potrzebne, a wielogłos może pomóc zrozumieć perspektywy, które dotąd nie były uważane za dominujące (a przecież kobiety to praktycznie POŁOWA społeczeństwa! A jeszcze kilka dekad temu aż 70% Polaków mieszkało na wsiach!).

Nie jestem sobie nawet w stanie wyobrazić, ile pracy wymaga research przy pisaniu takiego reportażu. Jestem pełna podziwu i pokory. Zachwytu nad książką, przerażenia nad jej treścią. Niektóre opinie o niej brzmią, jakby piszący je nie zdawali sobie sprawy z tego, że fabuła nie jest fikcją literacką, że opisuje zdarzenia, które miały miejsce wcale nie w zamierzchłej przeszłości, że jeszcze żyją osoby, które pamiętają. Że taki jest świat, tacy są ludzie, tacy byli Niemcy, ale i tacy byli - a może nadal są - Polacy. Czy takie traktowanie drugiego człowieka na pewno zostawiliśmy w przeszłości?

O „Ziemiankach” w Internecie napisano już bardzo dużo i zapewne moja opinia nie wniesie nic świeżego do tematu, ponieważ z większością ocen po prostu się pokrywa. To wartościowa książka, poruszająca ciekawy temat i pełna interesujących wątków, które czytałoby się zapewne bardzo dobrze, gdyby poświęcono jej nieco więcej czasu. 🕰️ Jest w niej sporo chaosu i przeskoków, przez co trudno się w nią wciągnąć. Momentami mnie bardzo zainteresowała, ale z kolei te fragmenty wydawały się zbyt krótkie i aż prosiły się o rozbudowanie. Za to jednak nie postawię dużego minusa - jeżeli zabrakło materiału źródłowego, nie ma przecież sensu zmyślać ani dodawać „zapychaczy” tylko po to, by lektura była łatwiejsza. Czy mimo to polecę tę książkę? Tak. Uważam, że choć nie „płynie się” przez nią lekko, niesie ważną i potrzebną treść. ❤️

Historia Sopotu to opowieść o nieustannym wymyślaniu się na nowo, o kurorcie, który niczym kameleon dostosowywał się do politycznych wiatrów wiejących nad Bałtykiem. Tomasz Słomczyński w swojej książce Sopoty zabiera nas w podróż przez te zmienne losy – od luksusowych początków, przez traumę wojenną, aż po znaczenie kurortu w siermiężnych czasach PRL. To właśnie w okresie Polski Ludowej Sopot stał się „oknem na świat”, enklawą kolorów w szarej rzeczywistości. Był miejscem, gdzie festiwalowa piosenka mieszała się z zapachem smażonej flądry i luksusem Grand Hotelu, który jako jeden z niewielu punktów na mapie pozwalał przeciętnemu obywatelowi otrzeć się o wielki świat. Moja ocena tej pozycji to mocne 7/10 – to reportaż rzetelny, choć momentami zbyt melancholijny. Słomczyński słusznie używa liczby mnogiej w tytule. Jego Sopoty to nie jedno miasto, lecz zbiór nakładających się na siebie warstw czasowych i społecznych. Autor z ogromną czułością pochyla się nad historią Zoppot – niemieckiego kąpieliska, którego ślady wciąż widać w architekturze werand i wieżyczek. Jednocześnie nie ucieka od trudnych tematów: powojennego szabru, wysiedleń i brutalnego procesu „oswajania” obcej przestrzeni przez nowych osadników. Najciekawszy jest jednak Sopot „pomiędzy”. Autor dociera do ludzi, którzy pamiętają miasto jako tygiel artystycznej bohemy, cinkciarzy i partyjnych dygnitarzy. To tutaj odbywały się legendarne dancingi, a na molo krzyżowały się ścieżki intelektualistów i robotników na wczasach pracowniczych. Słomczyński świetnie oddaje ten swoisty dualizm – luksusu na pokaz i biedy ukrytej w suterenach pięknych willi. Styl Tomasza Słomczyńskiego jest niezwykle plastyczny, momentami niemal poetycki. Autor nie tylko opisuje fakty, ale stara się oddać „ducha miejsca” (genius loci). Jego rozmowy z mieszkańcami – zarówno tymi rdzennymi, jak i przyjezdnymi – są pełne autentyzmu i niespiesznego rytmu. To nie jest reportaż goniący za sensacją, lecz raczej próba uchwycenia przemijania. Słomczyński idzie pod prąd turystycznych folderów, zaglądając w podwórka, o których zapomnieli deweloperzy. Przyznałam 7/10 doceniając ogrom pracy dokumentacyjnej, jaką wykonał autor. Sopoty to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć fenomen tego miasta. Dlaczego zatem zabrakło punktów do ideału? Momentami książka wpada w zbyt jednostajny, nostalgiczny ton, który może być nużący przy dłuższej lekturze. Niektóre wątki rodzinne bohaterów wydają się zbyt rozbudowane w stosunku do głównego tematu, co sprawia, że narracja nieco traci dynamikę. Sopoty to książka o tęsknocie za światem, który już nie istnieje, a który wciąż próbuje przetrwać w pamięci mieszkańców. To rzetelny portret miasta, które było i jest symbolem aspiracji Polaków. Słomczyński udowadnia, że za fasadą Monciaka kryje się historia znacznie mroczniejsza, ciekawsza i bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać z perspektywy leżaka na plaży.

Ciekawe i intrygujące wprowadzenie do zjawiska jakim są familoki i szerzej cały folklor Górnego Śląska. Poczynając od historii celującej w konkretne elementy zjawiska nie ma się poczucia zagubienia, w czym pomaga dość intuicyjny podział rozdziałów. Sama książka to reportaż a nie monografia ale chyba właśnie dlatego jest tak dobra w odbiorze dla kogoś kto jeszcze nie zdecydował czy chce się bardziej w całość zagłębić.

Przeczytaj, proszę, rekomendację LC. Osoba St. Pyjasa i jego morderstwo może jest już zapomniana, ale nie przeze mnie. Byłem wtedy za młody i Jego osobiście nie znałem, ale wtedy i w późniejszym czasie poznałem dużo jego znajomych i przyjaciół. Wiem, że o nim nigdy nie zapomnieli. W hołdzie dla Niego i jego przyjaciół POLECAM tę książkę, żeby pamięć o Nim nigdy nie uległa zapomnieniu !!! Negatywna kreatura związana z tą historią, " Ketman " został, jakżeby inaczej, "przytulony" przez " Gazetę Wyborczą " Michnika !!!

Reportaż opowiadający historię nietuzinkowej kobiety, która za swoje poglądy polityczne i postawy nie wzbudza sympatii wśród ludzi znających jej życiorys. Autor w swoim stylu odkrywa przed czytelnikiem kolejne jej życiowe zakręty, nie narzucając nam oceny. Co ważne - buduje portret kobiety, co w okresie tzw. słusznie minionym jest istotne, ze względu na dominujący we władzach zestaw garniturów męskich. Polecam wszystkim, którzy chcą poznać Wandę Wasilewską od jej prywatnego życia i zdecydują się poznać (niekoniecznie zrozumieć) motywy mogące wpłynąć na wybory dokonanych przez tę postać.

Bardzo ciekawa pozycja dla osoby, takiej jak ja, która nie wie nic o Irlandii poza tym, że jest św. Patryk, Guiness i leprrechauny.. kilka lat temu widziałam kilka filmów i serial o pralniach magdalenek i szkołach prowadzonych przez księży. temat trochę podobny jak w Kanadzie , gdzie zakonnice "czyściły" ciała i dusze rdzennych mieszkańców Ameryki, aż włos się jeży na głowie... Historie ciekawe, trochę rozsypane za bardzo , ale jakoś udaje się to w głowie poukładać. Trafne spostrzeżenia. Bardzo zdziwiły mnie fakty o kobietach, które rządziły w Irlandii, poświęcających się dla spraw i obywateli- czapki z głów. Wiele opinii o kościele, papieżach, z którymi się zgadzam. Zazdroszczę Irlandii zdolności do wychodzenia na ulice i wywoływania referendów... Brakło mi tutaj zdjęć, które byłyby dopełnieniem tych historii. Dobra książka, polecam.

Wspaniały rewelacyjny reportaż z lat, których już nie ma i oby nie powróciły. Ogrom pracy autora nad tekstem, danymi statystycznymi, wywiadami i zdjęciami jest ogromny. Jestem z pokolenia, które dzieciństwo i młodość przeżyło w latach 70 i 80. Dlatego miło było się cofnąć by przypomnieć sobie tamte dni. Pamiętam te kolejki po wszystko. Pamiętam zapach pomarańczy itd. Szacunek wielki dla naszych rodziców i dziadków za kreatywność by stworzyć coś z niczego. Młodzi tego nie załapią, że np. papier toaletowy lub czekolada była reglamentowana. Zresztą tak jak i wszystko w latach 80-ch XX wieku. Do tego wspaniałe zdjęcia z tamtego okresu, które obrazują nam całą sytuację. Ten reportaż czyta się płynnie i bardzo szybko jak dobrą powieść. Mimo, że wiele osób z nostalgią cofa się do tamtych czasów ja w życiu bym nie chciał tam wrócić mimo, że to moja młodość. Życzę miłej lektury. Bardzo polecam.

Poruszająca, porażająca, pouczająca… Reportaż powstający latami na wielu kontynentach, pokazujący historię całej rzeszy ludzi związanych z KK, przedstawiający zupełnie obcy, nam Europejczykom, obraz drugiej, zupełnie nieznanej części świata i problemy jej mieszkańców wymagające odmiennego podejścia i zrozumienia. Genialna praca dziennikarska, dogłębnie przeprowadzone rozmowy z osobami zaangażowanymi w opisywane wydarzenia, zatrważająca rola KK i osób nim zarządzających, powszechny kryzys wiary i wartości czysto ludzkich, które powinny były przyświecać hierarchiom kościelnym, wielka polityka, olbrzymie pieniądze, zgniłe kompromisy moralne i w końcu opór na zmiany, które są wymuszane przez dojrzewające społeczeństwo - to tematy przewijające się na każdej stronie tego reportażu. Autor pozostawia wiele przestrzeni na wnioski czytelnika, nie piętnuje hierarchów kościelnych, ale też nie pozostawia żadnych wątpliwości jaką instytucją jest KK. Przy takich pracach dziennikarskich bardzo cieszy tak dogłębne i szczegółowe piśmiennictwo i odniesienie do źródeł, ponieważ świadczy o pierwszorzędnym warsztacie i niepodważalnych argumentach potwierdzających stawiane tezy- a to wszystko napisane przystępnym językiem dla zainteresowanego sprawą czytelnika. Gorąco polecam!!

Luźny przewodnik po minionych kampaniach reklamowych, copypastach, dowcipach, memach, kabaretach i innych performansach. Ostatni rozdział - "Śmieszne rzeczy - wybór osobisty" ostatecznie potwierdza, że mnie i autorkę śmieszą totalnie inne rzeczy więc kto wie, może nawet te wspominki Was rozbawią. Słowa humoru jednak nie dam.

Świetne pióro! Czasem uśmiechałam się pod nosem, bo pan Maciej w opisie najzwyklejszego smażeniu frytek trafiał w moje doświadczenia. Jestem bardziej z pokolenia starszego rodzeństwa autora, lecz zmysł obserwacji i umiejętność przelania tego na papier pasują do czytelników w różnym wieku. Każdy odnajdzie w tej książce coś, co zna ze swojej rodziny.