Finansista

Tym co najbardziej wyróżnia Miasteczko Middlemarch spośród innych wspaniałych kobiecych dzieł XIX wiecznych to przede wszystkim niebywały dar ironicznego, żartobliwego i błyskotliwego spojrzenia na ludzkie zachowania , motywacje i wzajemne relacje. Każda z postaci opisana jest w niezwykle dociekliwy i krytyczny sposób a jednocześnie z pełną życzliwością i zrozumieniem Dodatkowy plus dla autorki za to , że nie pozostawała w kręgu spraw obyczajowych, ale w bardzo obrazowy sposób ukazała zaangażowanie swoich bohaterów w sprawy publiczne i polityczne.

To klasyka, która ani trochę się nie zestarzała. Autor z ironią i przenikliwością pokazuje świat XIX-wiecznej Anglii jako scenę pełną próżności, ambicji i społecznych gier. Największą siłą powieści jest Becky Sharp – bohaterka sprytna, bezwzględna i fascynująca, przy której trudno przejść obojętnie. Autor w mistrzowski sposób obnaża ludzką hipokryzję i pogoń za statusem, a jego komentarze narratorskie dodają historii lekkości i humoru. Choć książka jest obszerna i momentami wymaga cierpliwości, daje ogromną satysfakcję czytelniczą. To nie tylko powieść historyczna, ale ponadczasowa satyra na ludzką naturę. Zdecydowanie warto poświęcić jej czas. Mnie zachwyciła!

Zaczęłam tę książkę jeszcze w wakacje zeszłego roku. Czytałam… odkładałam… próbowałam wrócić i nic. Po prostu mnie nie wciągnęła. W końcu stwierdziłam, że dam jej ostatnią szansę — w wersji audiobooka. I mam wrażenie, że tylko dzięki temu dotarłam do końca tej historii. I teraz tak: ✨ Opowieść o dwóch miastach — uwielbiam. 🎄 Opowieść wigilijna — klasyk, który zawsze działa. A Wielkie nadzieje… no nie. Coś tu do mnie nie przemówiło. Momentami historia leciała mi gdzieś w tle, fabuła była dla mnie mało porywająca, a całość — szczerze? trochę dziwna. Mam przepiękne papierowe wydanie, ale nawet ono nie uratowało tej relacji. Czegoś mi zabrakło: emocji, tempa, zaangażowania. Może to po prostu nie ten Dickens dla mnie 🤷‍♀️

Krótka, ale niezmiernie satysfakcjonująca lektura. Po pierwsze, piękna proza, koronkowa. Po drugie, tekst jest nasycony poetycką wrażliwością na piękno surowej przyrody. Po trzecie, charakterystyka postaci tylko pozornie jest jednoznaczna: narratorem (czy wiarygodnym?) jest osoba z zewnątrz, "ten obcy" który podejmuje próbę rekonstrukcji wydarzeń, a więc potencjalnie przemyca do narracji własne, możliwe że powierzchowne i niesprawiedliwe oceny (i niektórzy czytelnicy, sądząc z recenzji, dają się na ten zmyłkowy zabieg łapać), tymczasem pod warstwą formalną ukrywa się inny wymiar subtelnych znaczeń i sugestywnych szczegółów. Poruszające są losy bohaterów, którzy są tyleż bezradni i bezczynni co podejmujący brzemienne w skutkach wybory pod wpływem impulsu - samo życie. Całość jest poruszająca, nasycona nieoczywistymi emocjami i, jak ktoś wcześniej napisał, trochę piękna, trochę straszna. Jednym słowem: must-read dla fanów szarych, gotyckich smutów wykorzystujących dla celów prozatorskich w pierwszej kolejności opresyjny realizm! Na falach entuzjazmu zabrałam się od razu za od dawna odkładany na później "Wiek niewinności" i jestem oszołomiona tym, jak różne są te dwie powieści, ale tym bardziej zachwycona warsztatem twórczym autorki. Sialala, nie omieszkam przeczuwać że jakieś ulubione z tego będzie.

Na pewno nie jest to łatwa w odbiorze powieść, która skupia jest na zachowaniach głównych bohaterów w określonej sytuacji,która dla obojga jest problemem. Główna bohaterka Hester Prynne doświadcza tego czego symbolem jest tytułowa Szkarłatna Litera w sytuacji w której ukrywa kto jest ojcem jej córki. Sama powieść obfituje w portrety psychologiczne bohaterów, w wątpliwości głównych bohaterów podczas podejmowania decyzji.Jest bardzo ciekawym studium w czasie którym wyjawienie prawdy mogło doprowadzić do skomplikowanej sytuacji wobec obojga bohaterów.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Redmond Barry pochodzi z arystokratycznego rodu, ale rozrzutność jego przodków sprawiła, że jego rodzina żyje skromnie. Gdy Barry dorasta, wplątuje się w aferę miłosną, wskutek której musi opuścić rodzinne strony. Młody chłopak wyjeżdża więc, a poprzez Dublin, koszary wojskowe i front wojny siedmioletniej dostaje się na salony władców Europy. Przyświeca mu jeden cel – bogactwo i życie w luksusie. Ciężko czytało mi się „Barry’ego Lyndona”, chyba styl Thackeray’a nie do końca mi odpowiada, bo z „Targowiskiem próżności” miałam podobnie. Mimo wszystko samej historii nie można nic zarzucić. Opowieść o Barrym jest iście przygodowa i łotrzykowska, trzyma w napięciu nawet mimo licznych dygresji, które wplata narrator. Trzeba jednak zaznaczyć, że jest to powieść na wskroś z czasów, w których powstała, więc jeśli ktoś przyzwyczajony do dzisiaj tworzonych przygodowych tekstów kultury sięgnie po tę książkę, może się rozczarować. Ja natomiast jestem bardzo zadowolona. Dużo tutaj podróżowania, bo bohater z pewnych względów jest co jakiś czas zmuszony zmieniać miejsce pobytu. A jako że Barry pragnie splendoru i pieniędzy, to jako kolejne przystanki wybiera sobie dwory najznamienitszych ludzi żyjących w Europie drugiej połowy XVIII wieku. Autor ma więc pretekst, żeby choć trochę odmalować nastroje, jakie panowały wtedy na kontynencie, i robi to fascynująco dobrze. Nie zapomina też o wojnie siedmioletniej i choć nie poświęca jej wiele miejsca, to między wierszami można odczuć to, jak wpłynęła ona na losy tamtej Europy. Właśnie te historyczno-dworskie fragmenty i rozdziały są moimi ulubionymi częściami książki. Redmond Barry również jest ciekawy i z pewnością jego postać jest najbardziej wyrazistym punktem książki. Muszę jednak powiedzieć wprost – nie jest to bohater, którego da się polubić, zwłaszcza po przeczytaniu całości. Barry jest ogromnym mitomanem, wszystko co przeżył wyolbrzymia, a umniejsza wszystkiemu, czego doświadczyli inni. Ponadto to bawidamek, hulaka, szuler i hazardzista, którego działania zawsze są obliczone tylko na to, by mógł osiągnąć swój cel i zbić fortunę, w ten czy inny sposób. I o ile na początku ten obraz może tak nie razić, bo Barry ma piętnaście lat i czas, żeby dorosnąć, tak w późniejszych rozdziałach książki wiadomo już, że nie zmieni on swego zachowania i że żadne wydarzenie, nawet to najbardziej przejmujące, nie jest w stanie go nawrócić; pod sam koniec książki zaś wychodzi z niego naprawdę podły człowiek. Ma w sobie jednak ogromne pokłady charyzmy i, co więcej, wie jak z nich korzystać, dzięki czemu pnie się po drabinie społecznej i, przynajmniej początkowo, zaskarbia sobie sympatię wpływowych osób. Nie jest to typowy bohater powieści i wyobrażam sobie, że większość czytelników może być nim zawiedzona, ale ja, chociaż go nie polubiłam, jestem miło zaskoczona taką odmianą. Jest bardzo podobny do innej bohaterki wykreowanej przez Thackeray’a, Becky Sharp, chociaż z tej dwójki to Becky wolę bardziej. To moja druga powieść tego autora i chyba jak na razie ostatnia, bo o ile bardzo podobają mi się jego pomysły, o tyle zawsze po skończeniu jego książek jestem zmęczona ich czytaniem. Ale kto wie, może kiedyś jeszcze po jakąś sięgnę.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ajjj, skończyłam ją kilka minut temu.... Jejkuuu druga część to był taki rollercoaster emocjonalny... Ciężko jest mi to nawet nazwać. Tak bardzo trzymałam kciuki za bohaterów. Do końca miałam nadzieję że Jurij jednak wróci do żony lub w jakiś sposób spotka Larysę i może jakkolwiek ta historia skończy się pozytywnie... Niestety... Nic ich nie czeka. To przykre ale niestety prawdziwe. Wszak ilu ludzi mogła spotkać podobna historia. Doprawdy jej prawdziwość rozrywa serce. Ja sama, jako osoba, która zazwyczaj nie wzrusza się na książkach po prostu się rozpłakałam. Naprawdę przepiękna historia, którą powinien przeczytać każdy, bo oprócz wspaniałej historii ludzi ze zmarnowaną młodością. Możemy wyciągnąć z niej wnioski, prawdy moralne na temat wojen, rewolucji. To skłania do przemyśleń na temat istoty tych rzeczy. I powiem szczerze że chyba potrzebowałam trafić na tą książkę. Uświadomiła mi kilka rzeczy i powiem szczerze że trafiłam na nią przypadkiem. Chociaż uważam że one nie istnieją. Jeśli szukasz książki która jest napisana pięknym lecz nie skomplikowanym językiem, a z wybitną fabułą i świetnie wykreowanymi bohaterami. Naprawdę, wal śmiało w Doktora Żywago.

Świetne to, nie mogłam się oderwać, a to ponad 20 godzin słuchania. Czego tam nie ma, thriller, kryminał, trochę romansu, a wszystko poprowadzone sprytną narracją, przez różnych bohaterów powieści: od tych najważniejszych, po wręcz epizodyczne postaci. Warto sięgnąć, niespodziewane wrażenia.

Niesamowita, rozbudowana historia, utkana na wątku przyjaźni, a zwierająca wszystko, co dobry, wiktoriański kryminał powinien posiadać: tajemnicę, przepowiednię, wiarę w przesąd, proroczy sen, przestrogę, zbrodnie i intrygi, zawiłe losy bohaterów. Jestem fanką stylu Collinsa, potrafi czytelnika zaabsorbować skomplikowaną historią losów bohaterów, umiejętnie gmatwając wątki i przeplatając przeszłość bohaterów z teraźniejszością. Dość skrupulatnie i dokładnie budując też portret psychologiczny postaci: ich pożądliwości i słabości, cierpienia i pragnienia. Idealna książka na jesienne wieczory i wyzwanie w stylu Victober, czyli Wiktoriański Październik. "Kobieta w bieli" pozostaje moją ulubioną powieścią autora, ale "Armadale" (czy raczej XIX-wieczny polski tytuł "Siła przeznaczenia") jest zaledwie półkę niżej. Polecam wydanie z XIX wieku, bo, jak zauważyłam, wielu czytelników jest przekonanych, że tłumaczenie z 2016. r. jest pierwszym polskim przekładem, czego dają wyraz w swoich opiniach. Ja jestem zwolenniczką starych tłumaczeń, oddających język i klimat czasów, w których powieść powstała.

Najlepsza książka, którą kiedykolwiek przeczytałam. Wracam do niej w wolnych chwilach, by za każdym razem odkryć coś nowego. Bohaterowie nie wzbudzają sympatii, ale dzięki temu jestem w stanie zrozumieć ich poczynania bez zbędnego uwielbienia. Lawrence, którego poznałam przypadkiem, właśnie dzięki tej lekturze, posługuje się wspaniałym językiem pełnym metafor, których zrozumienie jest kluczowe, by przekaz powieści dotarł do odbiorcy. Gdy tak się stanie, ta w głównej mierze smutna historia naprawdę chwyta za serce. Zdaję sobie również sprawę, że nie jest to książka dla każdego, ale prawdziwi koneserzy tego rodzaju prozy będą czerpać z niej garściami. Jeśli odpowiednio będziesz szukać tajemnic bohaterów, a może i samego autora, znajdziesz w Zakochanych Kobietach coś szczególnego. Dla lepszego zrozumienia postaci Ursuli polecam zapoznanie się z powieścią "The Rainbow". Pozycja omawiana jednak przeze mnie w tej recenzji przewyższa poprzednią.

U Balzaka piękne jest to , że realizm który przedstawia w swoich książkach nakierowuje nas na myśl, o ile cenniejsza jest szlachetność w biedzie nad zło w bogactwie. Jest to typ prozy który nakierowuje nas na ostateczny cel życia, że stałość możemy odnaleźć tylko w Bogu i jego aniołach - tutaj Biesiada, a świat potrafi prezentować jedynie usłane intrygą diabelskie pakty na zaprzedanie duszy. Prostota serca to błogosławieństwo i cel życia, "intelektualiści" podekscytowani pozorną głębią i kompleksowością swojej zgniłej moralności to głupcy, którzy mienią się takimi sentymentami właśnie ze względu na swoją ignorancję. Twórczość Balzaka pokazuje rzeczywistość obecną również dzisiaj, do której jednak mało kto chce się przyznać i z tego i wyższych wymienionych powodów, jest zatrważająco użyteczna i refleksyjna. Nie mogę się doczekać moich dalszych przygód w odkrywaniu świata "Komedii Ludzkiej"!

Moje nastawienie do epoki pozytywizmu w literaturze jest raczej pesymistyczne, ale nie potrafię przejść obojętnie obok Balzaca. Żaden Prus ani Sienkiewicz nie byli w stanie tak wnikliwie przestudiować ludzkiej konstrukcji. Wszystkie jego powieści mają ten sam schemat i są do bólu przewidywalne, a jednak czyta się je z zapartym tchem. Tu nigdy nie ma happy endu.

I Idylla rewolucji przemysłowej a obraz upadku obyczajów. Akcja powieści Elizabeth Gaskell dzieje się w XIX wiecznej Anglii w mieście przemysłowym Milton. Jest to fikcyjna metropolia stworzona na wzór Manchesteru, która dymi, tonie w smogu i hałasie maszyn branży przędzalniczej. Na kartach powieści widzimy prawdziwe stosunki między pracownikiem a przedsiębiorcą. Trudna sytuacja tych pierwszych zakończona strajkami doprowadza do sytuacji która ukazuje nam skrajne emocje wśród członków poszczególnych klas społecznych. Jest to przedstawione w bardzo dojrzały i jakby ,,historyczny" sposób. II Historyczne podwaliny powieści Autorka Elizabeth Gaskell żyła w epoce wiktoriańskiej więc to co przedstawiła w swojej powieści ,,Północ i Południe" to niejako obraz jej obserwacji. Znała bowiem Manchester dlatego jej relacja pochodzi niejako z ,,pierwszej ręki". Tym cenniejsza staje się powieść dla wielbicieli epoki pary i rozwoju przemysłowego, która w mojej opinii może stanowić swojego rodzaju pośrednie źródło historyczne mówiące nam wiele o obyczajach i stosunkach tamtego okresu. III Romans wiktoriański W tle, które opisałem powyżej poznajemy losy naszej głównej bohaterki: dumnej arystokratycznej i mądrej Margaret Hale. Autorka w bardzo ciekawy sposób opisuje splot wydarzeń, który prowadzi do romansu naszej bohaterki z przemysłowcem Johnem Thorntonem. Przy okazji widzimy tutaj znów mnóstwo różnic społecznych wynikających z pochodzenia. Margaret wychowana na rolniczym Południu i John światowy inwestor z Północy początkowo zdają się widzieć świat zupełnie inaczej. Ona nie zdająca sobie wcale sprawy z nędzy i ubóstwa niektórych ludzi w Milton, zderzona z prawdą i on pozornie nieczuły na cudze nieszczęścia, w głębi serca dobry człowiek zmieniają się pod wpływem wielu czynników i własnego towarzystwa a wszystko to powoli z biegiem czasu. IV Idealna powieść historyczna?. Powieść ,,Północ i Południe" zaliczam do najwyższej ligi w swojej kategorii. Spokojnie mogę ja porównać choćby do ,,Przeminęło z Wiatrem" czy ,,Hrabiego Monte Christo". Co mają wspólnego? Wspaniałą urzekającą historię osadzoną na pięknie skonstruowanym opartym na prawdzie tle historycznym. Zdecydowanie polecam! 10/10.

Totalny majstersztyk. Dzikie namiętności ukryte pod wyrafinowanym stylem listów. Intrygi, spryt, hedonizm, libertynizm, który jednak pęka przed największą z sił: PRAWDZIWĄ MIŁOŚCIĄ. Genialna Markiza de Merteulil, która myśli, że kontroluje wszystko. Nawet własne uczucia. I przegrywa

Ostatecznie średniówera, bo najpierw mnie wkręciła ta książka, ale pod koniec już byłam tak wymęczona, że tylko chciałam ją skończyć. Zwłaszcza, że 850 stron to nie przelewki! Najbardziej mnie wykończyło to, że bohaterowie się tu kręcą jak w kołowrotku. Co chwilę powtarzają te same schematy, zachowania, uczucia, a nawet teksty... Czy ta persona żyje? Nie żyje! O jednak chyba żyje! A nie, nie żyje. Ostatecznie żyje, ale właśnie jest na łożu śmierci xd Problemem tej książki jest tempo. Bo na początku wchodzimy sobie gładko, powolutku w ten świat. Mamy podziwianie natury i krytykę miasta oraz tłumaczenie co jest moralnie pożądane, a co nie. Git. Potem nagle akcja przyspiesza i każdy rozdział kończy się nową dramą, kolejnym lowelasem, duchem albo podejrzeniem morderstwa. I to się mega długo ciągnie. Myślałam, że jak w końcu dojadą do Udolpho to akcja zwolni. Ale nie! Tu też telenowela miała się świetnie. No generalnie whiplash. Choć przynajmniej nie mogę zarzucić, żebym się nudziła. Za to potem owszem, wjechało rozciąganie, nudy i fillery (typu książka, którą Ludovico czyta polując na ducha). Pod koniec trochę już skanowałam wzrokiem, bo miałam tych wszystkich ludzi, gadających w kółko o tym samym, serdecznie dość. Na plus jest to, że przynajmniej wszystkie te telenowelowe wątki się spinają i mają swoje rozwiązanie. Chociaż niektóre wyjaśnienia są naprawdę kretyńskie (piraci, lol). All in all, cieszę się, że się za to wzięłam, ale jeszcze bardziej się cieszę, że po miesiącu wreszcie to mam za sobą. Przy czym moje zmęczenie tą książką może wynikać z mojego literackiego gustu. Ja nie szukam w książkach zaszokowania (dlatego nic mi nie robią thrillery ani Miranda July i jej opisy tamponów), a tu autorka bardzo chciała mnie szokować morderstwem, hazardem i innymi niecnotliwymi występkami. Być może jakbym to czytała 200 lat wcześniej to zmieniłabym śpiewkę, bo mdlałabym z wrażenia. Ale nie sądzę, bo ja ciągle chciałam wrócić do klimatu z pierwszych rozdziałów, kiedy nic się nie działo, tylko gapiliśmy się na drzewa i góry.

Bohaterem tego romansu lotrzykowskiego są pieniądze i Defoe. Pieniądze jako coś , co wartościuje człowieka, daje mu pozycję społeczną. W ówczesnej Anglii taki był układ społeczny. Mimo upływu kilku stuleci w Anglii nic się nie zmieniło: jak się nosisz, do takiej klasy społecznej należysz, co masz, ile masz. Pieniądze jako objaw kapitalizmu, znak rozpoznawczy człowieka. A Defoe, był dziennikarzem, oglądały ówczesną rzeczywistość , umiał to przełożyć na literaturę. Narratorem jest kobieta,, Moll Flanders bohaterka , która spowiada się czytelnikom że swojego życia. Mam wrażenie, że to był niezły żart Defoe. Kobieta w wieku siedemnastym w Anglii miała status żony przy mężu. Nasza bohaterka zmienia mężów i związki małżeńskie jak karty do gry. Prawie zawsze ma szczęście i spada jak kot na cztery łapy. Zna wszystkie, może prawie wszystkie środowiska spoleczne. Defoe też miał bogaty życiorys. Wiele zdarzeń z tej książki ma wiele wspólnego z jego życiorysem. Obserwacja dziennikarska plus swój życiorys składają się na fabułę tej zabawnej książki. A że bohaterem jest kobieta. No cóż, autor może napisać wszystko, czytelnik musi rozpoznać jego triki. Polecam tę klasykę czytelnikom.

Jak liczysz na podobieństwa z filmem o tym samym tytule to muszę cię rozczarować. Nic z tego !!! To dwie różne fabuły. Autor ( 1771 - 1832 ), wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!! I chwała mu za to !!! Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności. POLECAM !!!

Kartagina w III w. pne, czasy Hamilkara Barkasa. Bunt nie opłaconych najemników i brutalna wojna. Przebiegli feniccy kupcy, arystokraci i niewolnicy, kapiące złotem pałace miasta i brudne nabrzeża, kult boginii księżyca Tanit i okrutnego Molocha. Treść to przebieg całej kampanii i oblężenie Kartaginy. Dużo obrazowania, oddziałuje na wyobraźnię. Okrutne barbarzyńskie czasy.