Ewangelia 2024. Droga, Prawda i Życie

"Ciemność może być błyszcząca, jaskrawa i kolorowa. To znaczy, że ktoś może dużo, kwieciście mówić tylko po to, żeby tak naprawdę nic nie powiedzieć." Nadzieja to taka ledwo tląca się jasność pośród oceanu ciemności i w sumie tylko od nas zależy co z nią zrobimy. Czy będziemy patrzeć i czekać aż zgaśnie nie robiąc kompletnie nic, czy może podejdziemy do niej z całkowitej ciemności, może nawet grobu duszy i pozwolimy się nią ogrzać i zabrać ten promień światła ze sobą. Niesamowicie plastyczny obraz nadziei ma dla mnie liturgia w Wielką Sobotę. Wszędzie ciemność. Ktoś, gdzieś coś mówi. Czekasz bo wiesz, że zaraz, lada moment to się zmieni. Jeden promień "daje" światło kolejnym. I tak za chwilę robi się jasno. Od jednej świecy. Kto by pomyślał, że to takie proste, że trzeba tylko lub aż wierzyć, że będzie dobrze, zaufać i trwać w nadziei. Książka to zbiór tekstów/kazań ks. Piotra Pawlukiewicza, który posiadał niezwykły dar głoszenia. Każdy rozdział rozpoczyna sie od trzech fragmentów z Pisma Świętego. Ksiądz Piotr "opowiada" o nieskończoności pokładania nadziei w Bogu, w Jego miłosierdzie. Trzeba tylko sie odważyć, trzeba stanąć w prawdzie z samym sobą. "Okazuje się, że my, ludzie, nie lubimy światła, bo w świetle więcej widać, także te rzeczy, które są dla nas niewygodne." "Pamiętajcie, zwycięzca to taki przegrany, który postanowił wstać jeszcze raz."

Kupiłam tę książkę przez przypadek i był to jeden z najlepszych przypadków w moim życiu. Czytam ją codziennie i ta lektura jest jak powiew świeżego powietrza - zmusza do myślenia, tchnie nadzieję a przede wszystkim odsyła do Boga. Mam nadzieję, że wydawnictwo przygotuje wersję na przyszły rok - kupię ją w przedsprzedaży!

Ten młody człowiek nosił w sobie mnóstwo radości. Jego rodzice nie mieli z nim żadnych problemów wychowawczych, typowych dla okresu dojrzewania. Co więcej, matka - a jednocześnie autorka tej książki - przyznaje, że dzięki synowi jej życie całkowicie się odmieniło, a ona sama się nawróciła. Carlo Acutis jest postacią znaną wśród młodych i starszych pokoleń. Jako 15-letni chłopiec odszedł niespodziewanie i szybko z tego świata. Niespodziewanie dla jego bliskich, ale on sam przeczuwał, że tak będzie. Czytając tę powieść, miałam niezmienne wrażenie, że już jako mały chłopiec prowadził rodziców przez życie, pokazując im jego najważniejsze aspekty. Niezwykła dojrzałość, wewnętrzny spokój, opanowanie i powściągliwość, uderza za każdym razem, gdy matka przytaczała fakty z życia Carla. Jak wiadomo, rodzice zazwyczaj idealizują swoje dzieci, ale bardzo chciałabym wierzyć, że istniał ktoś tak doskonały i nieskazitelny jak młody Carlo Acutis. Jednak tak duże miejsc, wydarzeń, dokonań i napisanych tekstów na temat duchowości, tylko przez jednego nastoletniego, bardzo zajętego na co dzień chłopca? Czy to możliwe? No i to takie zaskakujące, że (jak dobrze zrozumiałam z treści książki) w tej zamożnej, włoskiej rodzinie prowadzącej wydawnictwo, bywali już wcześniej inni członkowie wynoszeni na ołtarze. W świecie pełnym manipulacji, trudno mi już bezkrytycznie wierzyć we wszystko, co ktoś napisze o kolejnym błogosławionym czy świętym....Ale ta historia ma potencjał na dużą porcję wzruszeń.

Ta książka absolutnie nie wyczerpuje poruszanych w podtytule tematów; tutaj znajduje się jakby zaledwie fragmencik. Brak tu obrazu świata po śmierci. Są tylko odwiedziny dusz, które niewiele mówią o otaczającej ich teraz rzeczywistości, jednak przychodzą do osób żywych, aby prosić o pomoc modlitewną i Msze Święte w ich intencji. Stąd trudno mi przyznać ocenę wyższą niż 8 gwiazdek. Jednak im bliżej końca książki tym ciekawiej. Najbardziej interesujący jest ostatni rozdział, ponieważ dotyczy przeżyć osobistych. Treść uznaję za bardzo wartościową dla duszy. Po namyśle daję 9 gwiazdek. Może kiedyś stanę się posiadaczem tej książki, która poszerzy moją domową biblioteczkę, bo chcę do jej treści powrócić.

Wyobraź sobie, że JESTEŚ MIASTEM. Miastem, które stworzył Bóg. Wybudowanym na wzgórzu na określonych fundamentach. Z murami, które wytyczają Twoje granice. Z bramami - emocjami. Ze studnią z wodą żywą, czyli Twoimi potrzebami. Ze świątynią - Twoją intymnością. I wreszcie z ogrodami, które symbolizują Twój nieustanny rozwój. Przemawia do Ciebie taki obraz? Jeśli tak, to książka "Boska ja" siostry Małgorzaty Lekan jest dla Ciebie! Pomyślana została jako swoisty "przewodnik po mieście", którym jest każda z nas. Tak jak przewodnik więc ma za zadanie ułatwić odnalezienie się w historii naszego życia, w tym co nasze, ale niezrozumiałe, bo nieodkryte i nienazwane. Po to, byśmy mogły czuć się ze sobą bezpiecznie, miały świadomość swojej wyjątkowości i mogły wzrastać w każdym wymiarze na drodze do Nieba. Siostra Małgorzata Lekan nieustannie odwołuje się opisu i historii Miasta Świętego - Jerozolimy, ale podstawą jej rozważań jest przede wszystkim Biblia. Przywołuje doświadczenia swoje i znanych sobie kobiet. Posługuje się językiem żywym i obrazowym, a jeśli stosuje specjalistyczną terminologię psychologiczną czy teologiczną, to wyjaśnia ją w sposób przystępny i zrozumiały dla każdego. Ja jestem tą książką szczerze zachwycona! Zresztą nadal z nią pracuję, przerabiając kolejne, proponowane przez Autorkę, ćwiczenia. I rzeczywiście, mimo że znam się ze sobą już ponad czterdzieści lat, odkrywam w sobie ciągle coś nowego, wcześniej nieuświadomionego. Coś, co mnie urzeka, inapiruje i delikatnie przynagla do pracy nad drzemiącym we mnie potencjałem. Tak więc wyobraź sobie, że JESTEŚ MIASTEM. Miastem, które stworzył Bóg, "dając Ci w pakiecie najlepszy z możliwych projekt rozwoju tego miasta. Zrealizujesz go na tyle, na ile się w niego zaangażujesz". Jeśli weźmiesz odpowiedzialność za siebie i za czas, którym tu, na ziemi, dysponujesz... Polecam z całego serca!

Nie wiem co napisać... Czasami ciężko ocenić książkę przez tematykę jaką porusza. Myśli księdza są tu w chaosie, krótkie choć treściwe.... zanurzamy się w mroku rzeczywistości, a mimo to słowa jakoś poruszają. W moim odbiorze mimo smutnej treści książka jest nieco idylliczna pełna spokoju . Nie wiem czy słowa księdza Jana ze mną zostaną ale lubię wracać do jego treści i napełnić się na nowo nadzieją i siłą.

„Alicja Lenczewska. Świadectwo życia“ -Tomasz P. Terlikowski Ebook w abonamencie legimi, bez dopłaty. Na postać Lenczewskiej zwróciłam już uwagę, czytając wspaniałą książkę Ewy K. Czaczkowskiej „Mistyczki. Historie kobiet wybranych“. Niedawno trafiłam na youtube na wywiad ze szwagierką Lenczewskiej, żoną jej brata, i z tej rozmowy dowiedziałam się o zapiskach Lenczewskiej, które zostały opublikowane drukiem. Jako przygotowanie do oryginalnych materiałów Lenczewskiej sięgnęłam po książkę Terlikowskiego, który szczegółowo opisuje całe jej życie oraz czasy, w jakich żyła. Nieco nużyły mnie za to szczegółowe dywagacje teologiczne dotyczące jej objawień, bo nie jestem teologiem i takie teoretyczne szczegóły nigdy mnie nie interesowały. Zaskoczylo mnie stanowisko Lenczewskiej w sprawie objawień w Medjugorje. Sama mam wiele watpliwości ich dotyczących. Słusznie też autor zauważa, że wcześniejsze objawienia w innych miejscach powodowały duże zmiany w życiu osób, którym się Maryja objawiła, a w Medjugorje tego nie ma.Pozycja warta przeczytania, zanim się sięgnie po oryginalne teksty Lenczewskiej. Polecam.

Takiej książki o Maryi brakowało. Gdziekolwiek się rozejrzałam - rozważania, modlitwy, objawienia prywatne, apokryfy, czyjeś mniej lub bardziej prywatne refleksje i doświadczenia, a Ewangelie tak przy okazji. Ta książka oparta jest wyłącznie na ewangelicznych opisach, a że autorki to biblistka i siostra zakonna - teolożka, wyciągają zatem z tekstu biblijnego maksimum treści. Zdejmują z matki Jezusa pozłotko i ckliwość, a wtedy wyłania się konkretna kobieta, wolna w swoich decyzjach, wierna sobie, odważna, kreatywna, otwarta. Dla tych, którzy chcą lepiej poznać Miriam - pozycja obowiązkowa.

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza jest bodaj najpopularniejszą świętą Kościoła katolickiego. Napisano o Niej mnóstwo książek i mimo że Sheen "Ameryki nie odkrywa", to jednak jego krótkie opowieści ukazują Francuzkę jako niezwykłą dziewczynę (kobietę), mogącą nadal fascynować i uczyć przyjaźni z Bogiem. Wprawdzie nieco irytowało mnie stwierdzenie "Mały Kwiatek", ale wybaczam, bo to drobiazg w powodzi autentycznego mądrego świadectwa.

Krystian Kratiuk, znany publicysta katolicki i redaktor naczelny portalu PCh24.pl, w swojej książce „Opowieść wigilijna księdza Skruckiego” podejmuje odważny i bardzo aktualny temat: duchowego zagubienia we współczesnym Kościele. Choć tytuł odwołuje się do klasyki literatury – „Opowieści wigilijnej” Charlesa Dickensa – to nie jest prosta adaptacja, lecz głęboko teologiczna, refleksyjna przypowieść o sumieniu, wierności i powrocie do źródeł wiary. Głównym bohaterem powieści jest ksiądz Tomasz Skrucki – nowoczesny, medialny duszpasterz, który cieszy się popularnością wśród młodzieży i wiernych. Prowadzi kanały internetowe, udziela się w mediach społecznościowych, a jego kazania są lekkie, przystępne i pełne entuzjazmu. Na zewnątrz wydaje się, że to „ksiądz idealny” – człowiek, który potrafi dotrzeć do współczesnego człowieka. Jednak w Wigilię jego życie duchowe zostaje wystawione na próbę: odwiedza go tajemniczy gość – duch, który pokazuje mu prawdę o nim samym, o jego kapłaństwie, o Kościele i o tym, dokąd prowadzi droga kompromisów ze światem. Kratiuk wprowadza czytelnika w świat, w którym pozorna nowoczesność zderza się z prawdą Ewangelii. Pokazuje, jak łatwo w imię „otwartości” utracić duchową głębię, a w pogoni za popularnością zapomnieć o krzyżu. Ale autor nie potępia – przeciwnie, z miłością i troską prowadzi swojego bohatera ku nawróceniu. Przesłanie książki jest jednoznaczne: Kościół potrzebuje świętości, a nie spektakularnych działań; kapłani i wierni muszą na nowo odkryć sens ofiary, modlitwy i pokory. W warstwie literackiej powieść napisana jest językiem prostym, ale nie banalnym. Widać w niej publicystyczne doświadczenie autora – narracja jest klarowna, tempo równe, a dialogi naturalne. Czasem pojawia się ironia, czasem gorzka refleksja, ale nad wszystkim unosi się duch nadziei. Atmosfera świątecznej nocy – ciszy, światła i duchowego poruszenia – wypełnia kolejne rozdziały, tworząc nastrój sprzyjający introspekcji. Największą siłą tej książki jest aktualność. „Opowieść wigilijna księdza Skruckiego” można odczytywać jako diagnozę współczesnego chrześcijaństwa: powierzchownego, rozproszonego, zbyt skupionego na formie i emocjach. Ale jednocześnie to tekst pełen wiary w człowieka i w moc łaski. Kratiuk przypomina, że nawet ten, kto zbłądził, może powrócić – jeśli tylko pozwoli Bogu przemówić do swojego sumienia. To lektura, która szczególnie przemówi do osób wierzących, ale także do tych, którzy z dystansu przyglądają się Kościołowi. Nie jest to książka łatwa ani sentymentalna – raczej duchowe wezwanie, zaproszenie do refleksji nad tym, gdzie naprawdę bije serce wiary. Podsumowując: „Opowieść wigilijna księdza Skruckiego” to współczesna przypowieść o potrzebie nawrócenia i powrotu do prawdy Ewangelii. To literacki rachunek sumienia dla Kościoła naszych czasów, napisany z wiarą, miłością i głębokim zrozumieniem ludzkich słabości. Krystian Kratiuk udowadnia, że Wigilia – czas światła i pojednania – może być również momentem duchowego przebudzenia.

O tej książce można się dużo rozpisywać. Ale przede wszystkim trzeba ją najpierw przeczytać do końca. Dla osób pogłębiających swoją wiarę na pewno pomoże wytrwać i wiele rzeczy zrozumieć. Dla poszukujących - otworzy oczy na głębie Tego co istotne, co nie jest płytkie lecz pozostawia głęboki ślad w sercu... ślad Bozej miłości. Otworzy oczy na to... że to za czym biegniemy cały życie ... praca, pieniądze, internet, technologie - jest niczym przy codziennym zatrzymaniu się, zmienieniu perspektywy swojego życia. Polecam ją osób niewierzących, ale tu najpierw polecam znaleźć i wysłuchać na youtube świadectwo życia autorki a dopiero później zacząć zgłębiać to co napisała w tej książce.

251020 papier G6. Wygrałem książkę w konkursie radia Plus. 3/4 zawartości stanowią krótkie kazania ks. Jerzego. To nie są te z mszy za ojczyznę, ale zwykłe niedzielne. Zwykle to proste przemyślenia nawiązujące do ewangelii. W drugiej części, według mnie znacznie ciekawszej, znajdują się m.in. biografia, homilia z mszy beatyfikacyjnej oraz cytaty Jana Pawła II, w których nawiązywał do księdza męczennika.

Składankowa książka, będąca zapisem wybranych konferencji na takie tematy jak: cisza, uwielbienie, błogosławieństwo, kontemplacja, słuchanie, adoracja, milczenie Boga. W każdym rozdziale jest conajmniej kilka myśli warty zapamiętania. Zatem polecam mimo swojej formuły.

Coraz częściej szerzy się i pisze o kulcie tego milczącego świętego. Podczas czytania książki w pewnym momencie czułem wyraźne działanie Ducha Świętego. Chociaż książka nieco się powtarza i z początku czytało mi się ten tekst z pewnymi trudnościami i chaosem. Święty Józef był człowiekiem autentycznym z krwi i kości, oddanym ojcem Pana Jezusa i mężem Niepokalanej Dziewicy Maryi. Swoją świętością zachęca On nas ludzi świeckich, ojców czy mężów do wstawiennictwa lub uproszenia łaski wiary. Dziś w święto Świętej Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa, polecam książkę serdecznie.

Cuda nie są końcem drogi i celem samym w sobie, są drogowskazem, który pokazuje Ci że idziesz w dobrym kierunku. Pamietaj że również złe moce używają cudów. Życie człowieka, który walczył na wojnie 30 lat, widział najbardziej krwawe obrazy i mimo to zawsze poszukiwał Boga. Bratobójcza wojna w imię religii. Liban, jezyk arabski i miejsce gdzie Chrystus jest obecny. Dlatego, że on obecny jest wszędzie. Dla każdego wybrał idealny czas przyjścia na ziemię, każdego kocha tak samo. Nader mówi, że nie jest wybrany, jest powołany jak każdy z nas do robienia tego w czym jesteś najlepszy. Człowiek który mimo wojen, tortur i ciągłego obrazu smierci emanuje wyjątkowym spokojem i dobrocią. Szarbel przemawia do niego, została odcisk swojej dłoni, otacza go opieką i wyznacza zadanie ,, Rób swoją robotę, a ja będę robił swoją''. Książka opisuje życie człowieka, który zawsze dążył do poznania. Ścisły umysł, nauka przychodziła lekko i ciągły niedosyt wiedzy. Obok wojna, rodzina, modlitwa, medytacja i wiele pytań do Boga. Tyle zajęć u jednego człowieka. Jednak biografia opisana w sposób scisły, bez szczegółów, zachwytu nad sobą i wychwalania. Twoje życie nigdy nie będzie miało sensu bez Chrystusa mówi to Szarbel. Ponad 40 tysięcy uzdrowień za jego pośrednictwem, nie dlatego że ktoś był chory fizycznie, po prostu odnalazł Chrystusa.

(...) "Nie ma na ziemi języka, który mógłby odpowiednio opisać miejsce, które jest nie do opisania. Tam miłość ma inny wymiar niż nasze wyobrażenie o miłości." "Niebo jest wspanialsze niż myślisz!" to cudowna, niosąca światło i nadzieję książka, której autorami są Sid Roth i Lonnie Lane. Dziennikarz i nauczycielka, którzy dzielą się z ludźmi miłością do Boga, zawarli w swojej publikacji relację dziesięciu osób, które widziały Niebo. Można wierzyć bądź nie, ale napewno warto przeczytać i wejść w ten nadprzyrodzony świat, by samemu poczuć w sercu przekaz jaki każda z tych osób nam niesie. Niezwykłe świadectwa zwykłych ludzi, którzy umarli i powrócili do życia, dzielą się swoimi przeżyciami, tym co dane było im doświadczyć, usłyszeć, ujrzeć. Na przestrzeni lat, wielu dzięki nim odzyskało bądź umocniło wiarę, otrzymało ukojenie a poszukujący odnaleźli pokój serca. Wszystko udokumentowane, w przypadkach, gdy wydarzenie miało miejsce np. w szpitalu. Jestem pod ogromnym wrażeniem każdej z przeczytanych historii. Zachęcam was z całego serca byście i wy pozwolili sobie zasmakować nieba i odkryć czym jest Miłość, jakiej nie jest w stanie dać nikt i nic na ziemi.

Czy możliwe jest, by jedno małe miejsce na mapie Polski niosło tak potężne duchowe przesłanie na współczesne czasy? Książka „Gietrzwałd 160 objawień Matki Bożej dla Polski i Polaków – na trudne czasy” autorstwa Grzegorza Kasjaniuka, wydaje się być bardzo osobista. Autor wplata w nią własne przeżycia związane z Gierztrzwałdem, łącząc je z faktami, które udało mu się zgromadzić, a także z własnym doświadczeniem przejścia przez to wyjątkowe miejsce. To swoista reporterska opowieść o wydarzeniach w Gietrzwałdzie, o cudach, uzdrowieniach i duchowej przemianie. Autor bardzo płynnie wprowadza czytelnika w skróconą historię Gietrzwałdu, regionu Warmii, począwszy od XVI wieku, aż po czasy współczesne. W książce przywołane są również słowa kardynała Augusta Hlonda, który po 1945 roku modlił się klęcząc przed kapliczką objawień w Gietrzwałdzie. Powiedział: 🖋️”Polska ma stanąć na czele maryjnego zjednoczenia narodów” oraz: 🖋️”Polska nie zwycięży bronią, ale modlitwą, pokutą i wielką miłością bliźniego i Różańcem. Trzeba ufać i modlić się. Jedyna broń, której Polska używając odniesie zwycięstwo – jest różaniec. On tylko uratuje Polskę od tych strasznych chwil, jakimi może narody będą karane za swą niewierność względem Boga. Polska będzie pierwsza, która dozna opieki MATKI BOŻEJ. Maryja obroni świat od zagłady zupełnej. Polska nie opuści sztandaru Królowej Nieba. Całym sercem wszyscy niech się zwracają z prośbą do Matki Najświętszej o pomoc i opiekę pod Jej płaszczem. Nastąpi wielki Tryumf Serca Matki Bożej, po którym dopiero zakróluje Zbawiciel nad światem przez Polskę.” W książce znajdziemy również krotkie opisy samych objawień, pytania zadawane Matce Bożej i odpowiedzi, jakie miały paść. Oto niektóre z nich: 🖋️”Dlaczego tak wielu ludzi fałszywie przysięga? Szatan chodzi teraz przed końcem świata jak pies zgłodniały, aby pożerać dusze.” 🖋️”Co to znaczy, kiedy kto fałszywie przysięga? (pytania zadane 28 lipca) Taki nie jest godzien, aby się dostał do Nieba. Od złego ducha został do tego namówiony.” Niezwykle ciekawą historią jest także ta, związana z klonem. Przed i w trakcie objawień który rósł tam potężny klon, dzisiaj już go tam nie ma. Został powalony przez piorun, zaraz po zakończeniu objawień i rozebrany przez pielgrzymów na kawałki, które potem sobie zabrali do domów na pamiątkę. Jeden z fragmentów tego drzewa posłużył do zdobienia krucyfiksu, który do dziś znajduje się w kapliczce objawień.

To idealna książka na czas przygotowań do sakramentu bierzmowania, bo pozwala poznać (na ile człowiek potrafi) Ducha Świętego. Włoski ksiądz Dolindo Ruotolo kończy ją pisać w 1949 roku. Stara się obrazkowo i sytuacyjnie przedstawić wszystko to co jest powiązane z Duchem Świętym.

Kiedy dwa lata temu papież Franciszek ogłosił rodzinę Ulmów błogosławionymi, a moi rodzice zamęczali mnie odtwarzaniem materiałów na jej temat i dyskusjami, czułam przesyt. Nie miałam ochoty nawet odwiedzić swojego parafialnego kościoła, kiedy pojawiły się w nim relikwie Wiktorii, Józefa i ich siedmiorga dzieci (w tym jednego bezimiennego). Jednak co się odwlecze, to nie uciecze, jak mawia przysłowie. Kiedy koleżanka powiedziała mi, że Szkoła Biblijna Archidiecezji Gdańskiej organizuje pielgrzymkę m.in. do Markowej, do Ulmów, pomyślałam, że trzeci raz nie powiem nie i zainteresuję się losem błogosławionych. Zajim ruszyłam w drogę, Agnieszka Bugała w reportażu "Ulmowie. Sprawiedliwi i błogosławieni" przybliżyła mi historię Ulmów i ich dzieci. Józef i Wiktoria okazali się ludźmi oczytanymi, rozwijającymi się i działającymi na niwie nie tylko parafialnej, ale i społecznej. Wiktoria pisała, lubiła czytać i świetnie się uczyła. Grywała w sztukach teatralnych. Józef samodzielnie skonstruował swój aparat fotograficzny, prowadził bibliotekę (sam miał prywatnie około trzysta książek), szczepił drzewka owocowe, budował ule, hodował jedwabniki i był przez pewien czas kierownikiem mleczarni. Oboje życzliwi i otwarci na drugiego człowieka. Zawsze głodnego nakarmili, chociaż sami nie mieli wiele. Na co dzień uśmiechnięci, religijni i zasady Pisma w życie wcielający. Fragment o dobrym Samarytaninie jest zakreślony w ich Biblii i wg tego co w tej przypowieści znajdujemy, żyli. Dobrzy Samarytanie, którzy dali schronienie ośmiu Żydom. Ci błogosławieni to symbol wielu rodzin, nie tylko z Markowej, które w mrocznych czasach drugiej wojny światowej okazały się Sprawiedliwe. Myślę, że warto cokolwiek wiedzieć o Ulmach, przemyśleć ich godne naśladowania postawy życiowe i to nie tylko tak heroiczne, jak przechowywanie Żydów, ale te codzienne. Wydawałoby się najzwyklejsze, których niestety coraz bardziej nam brakuje w dzisiejszym świecie. Uśmiech, pogoda ducha, chęć rozwoju i dzielenia się tym, czego sami nie mamy w nadmiarze.