Echo. Utraceni / Zaginieni / Niewinni (Pakiet)

Antologia „Zbrodnia i kara”, pod redakcją (i z udziałem) takich autorów jak Adrian Bednarek czy Marek Stelar, to projekt, który obiecuje czytelnikowi mroczną podróż przez najniższe instynkty ludzkiej natury. Moja ocena 6/10 wynika z klasycznego problemu niemal każdego zbioru opowiadań: dużej nierówności tekstów. Choć wspólny mianownik nawiązujący do Dostojewskiego sugeruje głębię psychologiczną, w rzeczywistości otrzymujemy literacki kalejdoskop, w którym błyskotliwe miniatury sąsiadują z historiami poprawnymi, lecz rzemieślniczo wtórnymi. Największą zaletą zbioru jest różnorodność podejść do tematu tytułowej kary. Marek Stelar, jak zwykle, stawia na chłodny, niemal skandynawski realizm i precyzyjnie skrojony profil psychologiczny, co daje czytelnikowi poczucie obcowania z literaturą kryminalną najwyższej próby. Z kolei Adrian Bednarek, wierny swojej poetyce „mistrza mroku”, serwuje nam opowieść brutalną i dosadną, w której zło nie jest pojęciem abstrakcyjnym, lecz fizyczną siłą niszczącą wszystko na swojej drodze. Dla fanów jego twórczości będzie to gratka, choć czytelnicy o wrażliwszych nerwach mogą poczuć się przytłoczeni dawką nihilizmu. Warto docenić sam koncept – próba zmierzenia się współczesnych polskich autorów z archetypem zbrodni jest ambitna. Niektóre opowiadania świetnie grają z konwencją, pokazując, że kara nie zawsze musi pochodzić z rąk wymiaru sprawiedliwości; czasem najbardziej dotkliwe jest więzienie, które budujemy sami wewnątrz własnej głowy. Te momenty, w których autorzy uciekają od schematu „policjant ściga mordercę” na rzecz studium upadku, są najjaśniejszymi punktami antologii. Zbiór cierpi na pewną powtarzalność motywów. Czytając kilka opowiadań pod rząd, można odnieść wrażenie przesytu ponurą atmosferą, która nie zawsze idzie w parze z oryginalną puentą. Część autorów poszła na łatwiznę, serwując klasyczne thrillery, które w formacie krótkiej formy tracą na sile rażenia – brakuje czasu na zbudowanie więzi z bohaterem, przez co ich los bywa nam obojętny. Ponadto, niektóre teksty wydają się napisane „pod temat”, bez autentycznego błysku, który wyróżniałby je na tle setek innych kryminałów dostępnych na rynku. Podsumowując, „Zbrodnia i kara” to solidna propozycja dla miłośników polskiego kryminału, którzy chcą poznać styl różnych autorów w pigułce. To książka idealna do pociągu czy na krótkie wieczory, ale nie jest to pozycja, która zrewolucjonizuje gatunek. Solidne rzemiosło, kilka mocnych uderzeń, ale jako całość – zestawienie, które dość szybko zaciera się w pamięci. Dobra, lecz nie porywająca lektura na 6 punktów w dziesięciostopniowej skali.

Na imprezie z okazji osiemnastych urodzin z balkonu wypada dziewczyna. Siostra ofiary wraz z pewną dziennikarką próbują rozwikłać zagadkę jej śmierci. Opowieść o bólu i stracie. Książka trochę smutna. Osoby wrażliwe na cierpienie mogą przy niej uronić trochę łez.

Czytało się dość szybko, ksiazka napisana prostym, przystępnym językiem. Czułam momentami towarzyszące mi napięcie. Jednakże książka jest mocno nielogiczna i średnio trzyma się kupy. Zakończenia domyśliłam się, chociaż musze przyznać, że dosc późno na niego wpadłam. Podejrzewałam kogoś innego, więc to na plus akurat.

W Zielonej Górze pod osłoną nocy w tajemniczych okolicznościach ze swojego łóżka znika 6-cio letnia dziewczynka Emilia. Jak to możliwe, że nikt niczego nie widział i nie słyszał ? W międzyczasie z więzienia wychodzi groźny pedofil Sergiusz Cieciora. Śledztwo utyka w martwym punkcie, więc odnalezienia Emilki podejmują się Ignacy i Sandra, właściciele Agencji Poszukiwań Osób Zaginionych „Echo”. Czy odnajdą dziewczynkę całą i zdrową ? Za mną trzeci tom cyklu, w którym według mnie Moss pokazał jeszcze więcej - zarówno pod względem konstrukcji fabuły jak i emocjonalnej głębi. 𝙽𝚒𝚎𝚠𝚒𝚗𝚗𝚒 to jak dotąd najmocniejsza część serii, która wywarła na mnie największe wrażenie. Tym razem autor porusza temat trudny i niewygodny, zarazem bolesny - porwania małych dzieci i przestępstwa na tle pedofilskim. Wokół tego tematu koncentrują się emocje i dramat bohaterów. Moss w odważny sposób zagląda w głąb umysłu pedofila, pokazując sposób jego myślenia i mechanizmy usprawiedliwiania własnych czynów. Ten psychologiczny wgląd wywarł na mnie ogromne wrażenie, czułam narastającą złość, po czystą nienawiść. Tak - to zdecydowanie najmocniejsza strona tej książki. Autor udowadnia, że nie sama intryga kryminalna jest ważna, ale również umiejętność budowania napięcia wokół tematów społecznych. Postacie, podobnie jak w poprzednich tomach są wyraziste, uwikłane w moralne dylematy. Nie są idealni, mają wady i słabości, przez co stają się bardziej realni. Już sama okładka tworzy mroczny klimat. A zawartość jest jeszcze mroczniejsza - gęsta i duszna. Taki klimat autor konsekwentnie utrzymuje przez całą powieść. Atmosfera napięcia i niepokoju towarzyszyła mi od pierwszej do ostatniej strony, potęgując emocjonalny ciężar tej historii. Mocną stroną lektury, oprócz nietuzinkowej fabuły jest również tempo - akcja wciąga szybko, rozdziały są krótkie, więc „𝚓𝚎𝚜𝚣𝚌𝚣𝚎 𝚓𝚎𝚍𝚎𝚗” zmienia się w zarwaną nockę. Ponadto emocje - dostałam wszystko, czego oczekuję po dobrym thrillerze. Z niecierpliwością zabieram się za kolejny tom.

Zdarza Ci się robić detoks od telefonu, mediów społecznościowych, maili...?Ja muszę przyznać, że choć telefon może nie jest dla mnie przedłużeniem ręki, to jednak spędzam z nim bardzo dużo czasu. Może nawet za dużo... Pewnie ustalenie sobie pewnych zdrowych proporcji każdemu wyszłoby na dobre, bo w dzisiejszych czasach przesada w żadną ze stron nie jest według mnie zbyt zdrowa. Bohaterowie "Domu Straussów" na własnej skórze odczuli, jak bolesne może okazać się całkowite odcięcie od świata...  Mikołajki. Piękne jeziora. Koniec studiów. Nowy start. Wspaniałe perspektywy. Czas na relaks i ładowanie baterii w towarzystwie przyjaciół. Wszystko byłoby pięknie, gdyby młodzi ludzie, którzy przyjechali na Mazury świętować obronę prac magisterskich, nie znaleźli się w niewłaściwym miejscu w nieodpowiednim momencie. Dwie pary, jedna singielka. Niby się znają, a jednak szybko okazuje się, że nie tak świetnie jak mogło by się wydawać. Szybko pojawiają się pierwsze nieporozumienia, których efektem jest przerwanie planu na wspólne imprezowanie. Dwoje z młodych ludzi wybiera się do lasu, dwójka zostaje w domu. Krysia, jedyna singielka w grupie, rusza do miasta. Daje się ponieść emocjom z nowo poznanym lokalnym chłopakiem. Gdy jej przyjaciele znikają bez śladu jego pomoc może okazać się nieoceniona. Ale! Może okazać się jeszcze większą pułapką niż ta, w którą dotąd wszyscy wpadli.  Sięgałam po tę książkę z dystansem, ponieważ moje dotychczasowe doświadczenia z autorem nie były zbyt pozytywne. Postanowiłam jednak spróbować znowu i zdecydowanie nie żałuję! Książka trzyma w napięciu. Zaglądamy w umysły bohaterów, obserwując jak z przeciętnych ludzi stają się postaciami, którymi nigdy nie planowali się stać. Co dzieje się z człowiekiem, gdy na szali ląduje jego życie? Czy wygrywa empatia i troska? A może jednak do glłosu dochodzi instynkt samozachowawczy, który nakazuje chronić przede wszystkim siebie? Ponure wnioski płynące z tej książki podpowiadają, że w każdym człowieku drzemie mrok i potrzebne są jedynie odpowiednie warunki, by mógł ujrzeć światło dzienne i zacząć siać spustoszenie.

"KARNAWAŁ " - ALICJA SINICKA Sięgając po thrillery autorki nie każdy mnie porywa, ale mimo to chce poznać. Ten wyszedł już jakiś czas temu i nie zaluje, że po niego sięgnęłam Karnawał to opowieść jak niewinna zabawa może się przesadzić w rozrywające serce wydarzenie. Ktoś morduje, ale kto? Grupa młodych ludzi postanawia spędzić czas karnawalowy na totalnym odludziu, gdzie nie ma zasięgu. Jest początek lat 2000, więc stacje BTV z przekaźnikami nie wszędzie są. To daje pole do popisu mordercy, a może mordeczyni. Opowieść przeplata się w teraźniejszości i właśnie przyszłości. Nie powiem ci i jak, ale wiem, że końcówka... Powala. Trochę kontrowersyjna, dająca dużo mocnych emocji. Dość dobry thriller, choć początek jest trochę nudnawy, to w miarę poznawania losów bohaterów chcemy poznawać dalej i dalej. Jest elektryzujący, i na końcu daje wow. OCENA 09/10 10/26 (05/03) THRILLER PSYCHOLOGICZNY 06/26 Liczba stron 352 DATA I WYDANIA 24.01.2024r. WYDAWNICTWO : W.A.B. CZAS PRZEIWDZIANY DO CZYTANIA: 05 h 52 min CZAS SŁUCHANIA: 09 h 37 min Lektorzy: Mikołaj Krawczyk, Anna Szawiel ( Audiobook na BookBeat i empik.go) (Na Legimi dodatkowo płatne.) Anastazja skończona 24..03.2026r (słuchana)

Druga część serii o Idze Kobryn. Dość ciekawa, dużo się tu dzieje. Jak dla mnie typowy polski kryminał. Z drugiej strony po przeczytaniu obu części jestem na tyle nasycona twórczością Remigiusz Mroza, ze chyba zrobię sobie przerwę od tego autora. Na razie starczy mi tych zwrotów akcji i zapętlonych historii.

Trzeba przyznać że czyta się ogólnie dobrze. Moze trochę za bardzo rozbudowane dialogi, takę trochę egzaltowane :). Przez całą książkę narracja tak prowadzona żeby było w czytelniku przekonanie że sprawcą jest sąsiad. Stąd zakończenie oczywiście zaskakuje ale tak naprawdę nie było innego wątku, na który można byłoby zbudować sobie inna alternatywną historie. Ale tak jak pisałam czyta się fajnie.

Znana nam z pierwszej części Anna ,podejmuje pracę z agencjami do ścigania przestępczości zorganizowanej . Anna wstępując w świat luksusu , w nowej "grze" zapomina o ostrożności i obowiązkach . Zakochuje się w bogatej Małgorzacie . Finał nowej gry rozgrywa się na Syberii. Anna jest faworytką . Jak zakończy się ta gra , dowiecie się w książce.

"Gdzie jest Emma?" to krótki kryminał na jeden wieczór, no może dwa.... W małej miejscowości ginie miejscowa celebrytka - młoda dziewczyna - Emma. Okazuje się, że sławy nie zdobyła w nieskazitelny sposób i jest całkiem spore grono osób, które mogą żywić do niej urazę.... Czy Emma żyje? Czy się odnajdzie? Kto stoi za jej zniknięciem? I co znaczy "O" na jej udzie? Intryga jest ciekawie poprowadzona, a książkę czyta się szybko. Dodatkowo Nika, prowadząca śłedztwo, próbuje poukładać sobie życie po niedawnych zawirowaniach, co sprawia, że książka jest ciekawsza.

Początek bardzo dobry, ale potem coś takiego się w niej dzieje że irytuje czytanie po raz trzeci tej samej sytuacji pokazane z punktu widzenia z każdej bohaterek ale tak naprawdę nie wnoszące nic innego. Przeczytać można ale zachwytu niestety nie ma, a szkoda, bo lubię książki M. Stachuli.

Wreszcie miałam okazję przesłuchać pierwszy tom serii. Dawno czytałam już drugi, ale jakoś do tej pory nie miałam okazji nadrobić poprzedniego. Pierwszy wypada sporo słabiej niż kolejny. Choć nie można odmówić autorowi pomysłowości. Słuchając go jednak nie miałam tego momentu gdy historia wciąga. Jednak znam inne książki autora i wiem, że ta jest po prostu słabsza, każdemu się zdarza. Na pewno przeczytam inne książki autora.

Sztos!! Mega dobra thrillerowa zabawa! Najlepsza część trylogii. Wyciągnęłam w ciągu jednego dnia. Pokręcona fabuła, nieszablonowy tok myślenia bohaterów, ciągłe zwroty akcji, niekończące się komplikacje i pomysły na ich rozwiązanie. Zaskakujące zakończenie. Wow! Wielkie BRAWA dla Adriana Bednarka 💪🏻👏🏻

Czasem zdarza się książka, która niby nie krzyczy „czytaj mnie!”, a jednak ciągnie do siebie jak magnes. Tak właśnie miałam z „Znajdę cię, córeczko” Doroty Glicy. Nie spodziewałam się fajerwerków, a skończyło się tak, że książka została ze mną na dłużej — w myślach, w emocjach i w chwilach, gdy nawet nie czytałam. Pierwsze, co uderza, to prosty, ale wyjątkowo trafny język. Glica nie potrzebuje wyszukanych metafor ani dramatycznych efektów — każde zdanie ma swoje miejsce i swoją wagę. To styl, który jest przystępny, ale nie płytki; który ciągnie Cię w głąb emocji bohaterów, mimo że nie mówi wprost, co masz czuć. Czuć tu rękę autorki, która wie, jak pokazać emocje w subtelny sposób, tak aby czytelnik sam je odczuł. Co mnie uderzyło najmocniej, to autentyczność emocji. Nie są teatralne ani przesadzone – są po prostu ludzkie. Strach, nadzieja, bezradność, wątpliwości… Wszystko to przemyca się w narracji, tak jakby autorka opowiadała swoje własne doświadczenia, a nie wymyślała historię. Po lekturze zostało mi uczucie niepokoju i zadumy, pytania o relacje międzyludzkie, pamięć i to, jak przeszłość wpływa na nasze życie. Nie jest to lekka lektura „do autobusu” – to książka, która wymaga od czytelnika chwili zatrzymania, skupienia się i refleksji. A jednocześnie nie nudzi – napięcie buduje się powoli, nie przez dramatyczne zwroty akcji, ale przez wewnętrzny rytm narracji i psychologię postaci. Klimat książki jest niezwykły. Nie jest to historia pełna wybuchów, pościgów czy dramatycznych zwrotów – to napięcie, które wkrada się powoli i zostaje w Tobie po przeczytaniu ostatniej strony. Jak echo w pustym pokoju, które słychać jeszcze długo po jego opuszczeniu. To książka, która zostawia ślady w świadomości czytelnika, nawet gdy odłożysz ją na półkę. „Znajdę cię, córeczko” to książka, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale stwarza przestrzeń do myślenia i odczuwania. To debiut, który pokazuje, że Dorota Glica zna się na emocjach, potrafi nimi operować i wciągnąć czytelnika w głąb ludzkiej psychiki. To powieść, która zostaje z Tobą jak echo — delikatne, subtelne, ale nie do zapomnienia.

Jak długo można udawać kogoś, kim się nie jest? Wyobraź sobie, że Twoje życie to idealnie ułożone puzzle: kochający mąż Piotr, dwie wspaniałe córki i bezpieczny dom. Ale jest jeden haczyk - te puzzle są zbudowane na fundamencie z kłamstw. 🧩 Główna bohaterka zrobiła wszystko, by zapomnieć o tym, co było "kiedyś". Zmieniła tożsamość i zasady gry. Ale ktoś właśnie postanowił jej o tym przypomnieć. Ktoś ją obserwuje, ktoś wie. Ktoś chce zburzyć jej idealny świat. "Oszustka" to thriller, który pokazuje, że prawda zawsze znajdzie szczelinę, by wyjść na jaw. Pytanie tylko, kogo przy tym zniszczy.

Pan Mróz ponownie pozytywnie mnie zaskoczył. Ma opinię autora, który bardziej skupia się na ilości wydawanych książek niż na ich jakości, ale ta powieść zdecydowanie temu przeczy. To już kolejna jego książka, która mnie wciągnęła od pierwszych stron. Sama nie kupuję książek tego autora-dostaję je w prezencie. To już trzecia z rzędu, która okazała się trafionym wyborem. Nie czytałam poprzednich części, a mimo to bez problemu można połapać się w całej historii

Akcja jest dynamiczna, bohaterowie mają charakter, a zwroty wydarzeń potrafią zaskoczyć i utrzymać ciekawość do końca.To przyjemny, dobrze napisany kryminał, który zostawia po sobie dobre wrażenie. Zakończenie też potrafi zaskoczyć, co tylko działa na plus. Zdecydowanie warto przeczytać

Ale to było dobre! Ta historia wciąga tak bardzo, że trudno się oderwać choćby na chwilę. Czytałam jednym ciągiem, cały czas zastanawiając się, co tak naprawdę się dzieje i dokąd to wszystko zmierza. Najciekawsze jest to poczucie niepewności do końca nie wiadomo, co jest prawdą, a co tylko złudzeniem. Czy bohaterka rzeczywiście traci kontrolę nad sobą, czy może ktoś sprytnie nią manipuluje? To napięcie robi świetną robotę. Fabuła jest dobrze przemyślana, akcja dynamiczna, a zakończenie satysfakcjonujące i dobrze zamyka całość. To jedna z tych książek, które długo nie dają o sobie zapomnieć.