Dzienniki HEJterskie

Przy książce raz poleciała mi łza, i wiele, ale to wiele razy się zaśmiałam. Książka niby długa ale w formie ,, komiksu" bardzo szybko mi zleciał czas. Książka porusza problemy codzienne z naszymi czworonogami, naprawdę nie spodziewałam się tak świetnej książki. Ze wszystkim się utożsamiam i lepiej przedstawić się chyba nie dało. Z kategorii książek o psach jedna z lepszych. Nie zawiodłam się. Pochwała dla autorki. Każdy kto będzie miał kiedykolwiek psa powinien się z nią zapoznać, zdecydowanie o tej książce słyszałam za mało! ❤️

Bardzo ciekawa książka. Napisana na pewno z błogosławieństwem i kontrolą producentów. Ale, ale! Jest jak praca doktorska na temat fenomenu serialu. Czyli dokładna analiza różnych aspektów, mnóstwo odnośników do źródeł z tyłu książki. Sztywność. I dzielenie włosa na czworo. Zabrakło mi jednego argumentu na rzecz analizy - serial odniósł sukces, bo dziewczynom na ekranie widać było spod bluzek sutki. Nieważne, że chodzimy prawie nadzy na plażę i na basen - sutki zapewniają natychmiast oszałamiający efekt! Co do tłumaczenia - bardzo dobre pod względem językowym, ale tłumaczka nie ogladała ani jednego odcinka Friends! Poznać to po tłumaczeniu. Kiedy tłumaczy scenę o pierwszym pocałunku R i R, pisze "Rachel przeszła przez pokój". Nie przez pokój, tylko przez salę /kawiarni/. Wystarczyło obejrzec 2 minuty odcinka. I tłumaczy "kiosk z bankomatami", zamiast przedsionek banku z bankomatami. Wystarczyło obejrzeć odcinek.

Tytułem wstępu... być moze, a nawet prawie na pewno ;)))) moja opinia nie jest całkiem obiektywna. Kto wie... moze zupełnie nie? Hrabi kocham od lat miłością płomienną, za Aśką płaczę i tęsknię, więc wszystkim takim jak ja " świrom", polecam wspomnienia członków tego mega kabaretu. Są tam tez teksty z programów, fanom znane na pamięć. Lekko się czyta, tylko szkoda że to juz czas przeszły.

Czy można zawierzyć komuś swoje zdrowie i życie? Czy bezgraniczna ufność, że szczęście i radość życia można znaleźć tylko będąc beauty nie jest zgubna?? Jak to jest nie przystawać do ideału piękna, który lansuje dzisiejszy świat? Czy można sobie pozwolić dzisiaj być nieidealną?? Przeczytałam ten cykl reportaży jednym tchem... Cykl o uleganiu konsumpcji i nurtowi, albo wręcz nowej "religii", w której bóstwa powtarzają jak mantrę: keep smile, keep fit, be activ, be happy... Wszystko się zgadza, ale są gdzieś granice. Ktoś próbuje nas "kupić", ograniczyć "oferując" wolność... To książka, która zmusza do refleksji, czy i jak poddaję, poddajemy się nowym trendom i co to ma wspólnego ze zdrowiem? Nie zakładam, że wszyscy, że to trend ogólny, ale przyznaję, że coś niedobrego się dzieje. Rzeczywiście, uratować może nas tylko wiedza. Ta książka skarbnicą wiedzy nie jest, ale wskazówką, że warto jej szukać, by nie zostać... naciągniętą.

Muszę powiedzieć, że mam problem z ocenieniem tej książki, bo jest koktajlem plusów i minusów. Plusy: + autentycznie opisane zdarzenia + niezwykle plastycznie przedstawiona rzeczywistość +odwaga by napisać taką książkę, zdając sobie sprawę z własnych ograniczeń i traum Minusy: - powtórzenia (najpierw pamiętnik, później dokładnie to samo jako pytania w wywiadzie) - trochę skakanie po tematach i trzeba się mocno namęczyć, żeby połączyć ze sobą wszystkie wątki Ogólnie książka nie jest zła, jednak mogłaby być przez p. Oskara troszkę bardziej dopracowana jeśli chodzi o chronologię, logiczny ciąg zdarzeń itd. Mimo tego koktajlu plusów i minusów książkę polecam.

Trudno mi ocenić tę książkę. Gdybym miała ją ocenić za wartość merytoryczną to byłoby solidne 9 natomiast za styl i sposób przedstawienia treści to 3,5. Przeczytałam książkę z dużym zainteresowaniem nawet jeśli miejscami styl autorki był dla mnie drażniący i infantylny. Druga kwestia to nastawienie do swojego ciała. Nie wiem na ile to amerykańskie a na ile ja jako kobieta pod pięćdziesiątkę inaczej postrzegam swoje ciało, ale ogromnie trudno było mi czytać o obsesyjnej momentami nienawiści do własnego ciała i jego fizjologii. Jeśli zostawimy te subiektywne odczucia związane z osobistym przeżywaniem siebie przez autorkę to dostajemy kawał świetnej dziennikarskiej roboty pokazującej biologiczne, fizjologiczne, ewolucyjne i psychologiczne aspekty związane z funkcjonowaniem naszego ciała od włosków na piersiach przez pocenie się, PMS po plastykę waginy. Autorka nie tylko przepytywała na okoliczność każdej z kwestii naukowców o bardzo różnych poglądach ale wiele kwestii testowała na sobie patrząc jak się czuje z włosami pod pachami czy jadąc przez Nowy Jork topless czy poddając się masażowi przez pochwę. Ostatecznie daję 8 gwiazdek bo styl nie jest tu najistotniejszy a czytając komentarze widziałam, że są osoby, które ten styl polubiły, ja oceniam treść a ta jest naprawdę godna uwagi.

Zwierzęta towarzyszyły człowiekowi niemal od zawsze i chociaż wiele się zmienia, to nadal tak jest. Są też osoby, które kochają je ponad wszystko inne. Ktoś te zwierzaki musi leczyć, ale czy kiedykolwiek przyszłoby Ci do głowy, że weterynarzem można zostać trochę z przypadku? Jeśli szukasz lekko napisanej książki, ale z przemyconą wiedzą weterynaryjną. Jeśli lubisz historie o zwierzętach (a także ich ludziach) oraz opowieść z pracy weterynarzy to ta książka jest dla Ciebie. Sięgnąłam po nią kilka lat od premiery i uważam, że nie straciła na aktualności. A rzeczy w niej zawarte dotyczą lekarzy weterynarii pracujących na całym świecie. Autor wyjaśnia dlaczego ten zawód nie jest dla osób, które nie lubią ludzi. Tłumaczy dlaczego jest tak trudny, i że właściwie powinien nosić czarny fartuch. Chociaż książka do trudnych nie należy, to piszący ją weterynarz z wieloletnim stażem pracy nie boi się poruszać trudnych tematów. Nie ma tu raczej niczego nowego jeśli jesteś opiekunem zwierzaka od dawna, ale zdecydowanie jest to książka warta przeczytania. Ja na przykład dowiedziałam się z niej z czym wiążą się końcówki końcówki trudnych zabiegów "-ektomia", "-otomia", "-ostomia". Jakoś wcześniej sama nie wpadłam żeby rozróżniać je po zakończeniach 😉 A myślałam, że już nic mnie nie zaskoczy 🤷

Kilka pierwszych rozmów bardzo dobrych i na temat, niestety kolejne jakby odbiegały. Z zainteresowania polskim systemem oświaty przeszliśmy na pracę w szkołach specjalnych, doświadczenia lektora z Hiszpanii i podsumowanie dziennika strajków. Oczywiście wiele wypowiedzi budzi moje silne emocje i niezgodę, a także bezsilność, ale warto zajrzeć.

Pochłonęłam ta książkę raz dwa. Bardzo lekko się czyta, autor potrafi zaciekawić czytelnika. Jedno co mnie rozczarowało to moje oczekiwania. Szczerze myślałam, że poznam więcej mrocznych szczegółów z zawodu grabarza a musiałam się zadowolić zabawnymi anegdotkami będącymi zbiorem najciekawszych sytuacji z jego pracy. Mimo wszystko polecam.

Moje pierwsze wspomnienie związane z Queen jest nieco krępujące - pod okiem pani od rytmiki, w Sali gimnastycznej, klasa trzecia tańczy Bohemian Rhapsody ubrana w koszmarne, zalatujące jeszcze minionym ustrojem granatowoczarne trykoty, udając, że śpiewa do skakanek. Pamiętam także, że fascynował mnie teledysk do Show Must Go On, puszczany namiętnie przez wszystkie stacje telewizyjne, i działy się wtedy w moim małoletnim umyśle rzeczy niezrozumiałe. Był to zresztą jeden z pierwszych tekstów po angielsku, które jako tako rozumiałam, na ile pozwalał mi wiek. Pamiętam również śmierć Freddiego, którą wszyscy bardzo przeżywaliśmy, mimo że byliśmy dopiero na początku podstawówki. Byłam za młoda, żeby móc w pełni doświadczyć zjawiska, jakim był Queen - wydawało mi się jednak, że coś tam o nich wiem, ale książka autorstwa dwóch Brytyjczyków uświadomiła mi, że jestem w błędzie. Ogrom informacji przytłoczył mnie. Poznałam wiele faktów z historii tego zespołu, o których nie miałam pojęcia, a nawet nowe utwory, których dotychczas nie znałam. Książka nosi podtytuł „Życie, śmierć i spuścizna Freddiego Mercury’ego”, więc spodziewałam się „suchej” biografii Freddiego. Publikacja wykracza jednak poza opowieść o życiu samego wokalisty, dowiedziałam się bardzo dużo również o innych członkach zespołu (choć jest o nich oczywiście proporcjonalnie o wiele mniej), a także o samym powstawaniu Queen, pozostałych zespołach w których grał Freddie. Sporo jest o piosenkach, którymi zasłynęli – jak powstawały, jak były odbierane przez publiczność i prasę, jak kręcono do nich teledyski. Zaskoczyło mnie mocno, że Freddie miał w zwyczaju tworzyć najpierw melodię, a potem słowa piosenki – dla mnie zawsze naturalniejsze było pisanie muzyki do napisanego wcześniej tekstu. Należę do pokolenia, w świadomości Queen zawsze funkcjonował jako supergrupa, legenda, a Freddiego postrzegano wyłącznie jako ikonę rocka, genialnego wokalistę - tym bardziej zdziwiło mnie, że przez lata mieli takie problemy z negatywnym odbiorem albumów i hejterskimi recenzjami w prasie. Jest też sporo o życiu prywatnym Freddiego, i tu także miałam wiele zaskoczenia. Nie miałam pojęcia, że był fanem Presleya, MJ-a i Hendriksa. Wiedziałam, że lubił się bawić, ale nie zdawałam sobie sprawy, do jakiego stopnia te zabawy dochodziły – nawet jeśli weźmie się pod uwagę „sex drugs i rock’n’roll”. Zdecydowanie nie jest to Freddie, którego przedstawiono w filmie Bohemian Rhapsody. Miejscami przerażał mnie ten nieokiełznany hedonizm, ale też autorzy nie starają się ani trochę oceniać Freddiego – bardziej chcą podkreślić, że w latach 80. podejście do wielu kwestii wyglądało inaczej. Mierziła mnie za to postać Gaetana Dugasa i jego nieodpowiedzialności. Rozpoczęcie opowieści o artyście notką historyczną o rozwoju wirusa HIV i przeplatanie opowieści o Freddiem historią zmagań ludzkości z AIDS wydaje się dość kontrowersyjnym zabiegiem. Autorzy tłumaczą się z tego pomysłu, ale nie kupuję ich wyjaśnień. Wiadomo, że Freddie był w sumie pierwszą tak znaną osobą, która zmarła na AIDS, więc miał niezaprzeczalny wpływ na postrzeganie tej choroby w społeczeństwie, ale mimo wszystko jest w tym trochę przyklejanie etykietki. Poza tym autorzy politykują i wyrażają swoje opinie zaangażowane światopoglądowo, których nie miałam ochoty czytać. Nie podobały mi się też próby psychologizowania i przypisywania Freddiemu jakichś intencji, np. kompleksów względem innych członków grupy na tle wykształcenia, oraz tłumaczeniem przez to jego zachowań. Zamiast tego wolałabym np. przeczytać o jego ukochanych kotach. Na chłostę kablem od mikrofonu zasługuje osoba odpowiedzialna za „sto dwadzieścia pięć ludzi” oraz, co mnie strasznie zdenerwowało - „Dusty’ego Springfielda”. Nie wiem, czy to radosna twórczość tłumacza, czy korektora, ale podejrzewam, że Dusty byłaby mocno obrażona.

Bardzo lubię Celeste, ale ta książka jej się w mojej ocenie nie udała aż tak bardzo, jak reszta jej działalności. Ogólnie obserwuję, że napisanie śmiesznej książki nie jest łatwe, stand up i słowo pisane nie idą w parze. Na pewno ciekawie się czytało historię samej Celeste. Czyta się szybko i w miarę przyjemnie, ale nie jest to arcydzieło.

Temat in vitro nie dotyczy mnie bezpośrednio, niemniej jednak bacznie obserwuje jak wygląda sytuacja demograficzna w naszym kraju. A wygląda naprawdę dramatycznie. Mam dziecko urodzone w 2023 roku, w którym urodziło się rekordowo mało dzieci. Problem niepłodności dotyka wiele par, a będzie ich jeszcze więcej. Dzięki tej książce dowiedziałem się jak wygląda ten proces. Moim zdaniem mogłoby być więcej rozmów z rodzicami, którzy przeszli procedurę bo na ponad 250 stron książki było ich mało. Wypowiedź dominikanina to jedna wielka papka teoretycznie biblijna, ale merytorycznie nie powiedział nic co mogłoby obronić stanowisko kościoła. In vitro to cud, nie mam co do tego wątpliwości.

Moja ocena – 7,9/10 Ta książka kurzyła się na mojej półce od ponad 7 lat. Chciałem jej to w pewien sposób wynagrodzić, dlatego nie musiała długo czekać na recenzję i wyprzedziła w tej kolejce kilkanaście innych tytułów. Duże litery na okładce mogą w pierwszej chwili mylnie sugerować, że jest to biografia Sharon Tate, natomiast w rzeczywistości jest to bardziej książka o historii jej morderstwa – co na okładce zaznaczone jest już mniejszymi literami. Jest to trzecia pozycja na ten temat, jaką miałem okazję czytać. Ta wyróżnia się na pewno perspektywą, ponieważ przedstawia wydarzenia bardziej z punktu widzenia rodziny aktorki. Napisałem powyżej, że nie jest to biografia, natomiast oczywiście na samym początku książki zapoznajemy się z historią życia Sharon Tate, więc kilka początkowych rozdziałów spełnia jednak te kryteria. Pozostała część poświęcona jest samej sprawie morderstwa przy Cielo Drive. Pozycja została wydana prawie 50 lat po zdarzeniu, ale jest o tyle unikatowa, że bazuje na materiałach napisanych znacznie wcześniej – wydanie tej książki planowano już dwukrotnie wiele lat temu. Przy jej powstaniu brała udział wymieniona na okładce siostrzenica aktorki. W książce znajdują się materiały z osobistych zapisków ojca, matki oraz siostry Sharon, opisujące wydarzenia związane ze sprawą – od momentu, gdy po raz pierwszy o niej usłyszeli. Jest to wartościowa pozycja z gatunku true crime. Jeśli ktoś bardzo interesuje się tą sprawą, to w pierwszej kolejności polecałbym jednak zapoznać się z dwiema innymi książkami. Znajdują się one na liście polecajek – są to „Helter Skelter” oraz „Manson”. Jako uzupełnienie jak najbardziej polecam tę pozycję. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Tabu - Bernadetty Prandzioch to moje pierwsze spotkanie z autorką. Musze przyznać, że mimo początkowej niechęci - bardzo udane. Tabu to kryminał osadzony w mazurskim klimacie. Wiktor Janosz - psychiatra z Warszawy ,który w Węgorzewie szuka ucieczki od problemów osobistych i zawodowych, jest świadkiem próby samobójczej jednego z pacjentów szpitala w którym pracuje. Pacjentem tym jest Zygmunt Milewski, były więzień skazany za morderstwo. Jednak kilka zdań sprawia, że Wiktor zaczyna wątpić, w winę Zygmunta. Tak oto zaczynają się poszukiwania informacji z przeszłości. Autorka prowadzi nas w labirynt kłamstw i powiązań, która żądzą Węgorzewem od czasów powojennych. Powoli buduje klimat i obraz powiązań, które ciężko przerwać. Pokazuje jak sznurki władzy potrafią zniszczyć jednego człowieka, by ratować innego... W tym wszystkim nie zabraknie drugiego tła - czyli życia osobistego głównego bohatera, jego problemów. Barwę do książki wprowadził przyjazd do miasta Judyty Sochy - dziennikarki, którą na pomoc w rozwikłaniu tajemnicy wezwał Wiktor. Tyle, że tu też pojawia się trudność. Judyta to najlepsza przyjaciółka żony Wiktora, która przecież wyrzuciła go z domu za skandal jaki wywołał przez relacje z pacjentką w Warszawie. Ale Judytę da się polubić. Czym bliżej odkrycia prawdy są Wiktor i Judyta, tym bardziej niebezpiecznie robi się śród nich. Powybijane szyby i poprzebijane opony to nie najgorsze co noże ich spotkać. Bardzo dobra książka.

Szczerze mówiąc, mam mieszane uczucia. Z jednej strony autorka rozprawia się z różnymi aktualnie dominującymi przekonaniami, twierdzeniami (choć w kwestii ochrony przeciwsłonecznej jej punkt widzenia można dość łatwo obalić i poprzeć różnymi badaniami nt. słońca). Z drugiej nie podpowiada jak mądrze dbać o urodę (co ma swoje plusy - nie lansuje konkretnych marek, składników, widać, że stara się być maksymalnie obiektywna w tej pracy). Największym plusem, dla mnie, jest analiza marketingowa produktów kosmetycznych, myślę, że będę o wiele bardziej uczulona na "zapewnienia" producentów.

Zbiór reportaży, które ukazały się wcześniej w radio. Właśnie z "Trójki" jest mi znana pani Hanna Bogoryja-Zakrzewska. Reportaże o różnej tematyce, łączy je jedno: wszystkie są ciekawe. Mimo że odbiór jest inny niż w audycji radiowej, to zawierają w sobie moc, szczególnie niektóre powodujące napływanie łez do oczu (facetowi!), może ze względu na osobiste przeżycia.

Dałabym 10/10 gdyby historie były obszerniej i bardziej szczegółowo opisane. Nie dane mi było poznać profesora Dębskiego, jednak doskonale wiem kim był i co robił. Urodziłam również dziecko w szpitalu Bielańskim, w którym obecnie odział ginekologiczno-położniczy jest imienia profesora. Jego legenda nadal jest obecna na oddziale. Kilka historii kobiet, których największym pragnieniem było urodzenie dziecka, wielu lekarzy nie dawało im szans, lub nie chcieli prowadzić ciąż wysokiego ryzyka - wówczas pojawiały się w gabinecie Pana Profesora. On nie odmówił nigdy żadnej pacjentce pomocy, a przede wszystkim wierzył razem z nimi, ze w końcu uda się urodzić to wymarzone dziecko. Po przeczytaniu tej książki wiem, że odszedł zdecydowanie za wcześniej.

W latach 80-tych ksiądz Henryk Jankowski był bohaterem. Ściskali się z nim wielcy tego świata: księżna Anna z Windsorów, senator Edward Kennedy, Margaret Thatcher. Lektura dla osób o mocnych nerwach, szczególnie, gdy się czyta o "wyczynach" Jankowskiego: sprowadzaniu młodych chłopców na złą drogę alkoholizmu, narkomanii i prostytucji albo bieganiu księdza za dwunastolatkami. Jeszcze bardziej przybijający jest fakt, że wówczas dzieciom nikt nie wierzył, a już szczególnie, gdy sprawcą molestowania był ksiądz, zwłaszcza taki ksiądz.... Dojmująca jest też zmowa milczenia, trwająca nawet po śmierci sprawcy, w imię bezdennie głupiego stwierdzenia "o zmarłym mówimy albo dobrze, albo wcale". Solidna reporterska robota. Ps. Osobiście jego poznałem po strajkach sierpniowych gdy powstała Solidarność. Dzięki jego inicjatywie na zakończenie obchodów 600-lecia kanonizacji św. Brygidy jesienią 1992 roku zorganizował on pielgrzymkę do Szwecji, do kościoła św. Brygidy w Vadstenie. Pozyskał na ten wyjazd sponsorów, dzięki czemu nikt z 560 pielgrzymów nie musiał ponosić kosztów podróży. Byłem również jednym z uczestników tej pielgrzymki. 😒 O jego nadużyciach seksualnych w tym czasie głośno się nie mówiło, były one sekretem/tabu w Kościele katolickim.

Rozmowy autora z wieloma ludźmi na wiele "gorących" tematów. Wspólnym mianownikiem są rozmówcy: obecni i byli księża, zakonnicy, ich partnerki życiowe. Książka porusza bolesne sprawy, jednak w żaden sposób nie jest tzw. atakiem na kościół. Narracja wyważona, obiektywna. Wielu rozmówców jest wypalonych, świadomych swojej samotności w społeczeństwie i perspektyw na starość: dom samotnego księdza. W wielu wypadkach Bóg i cała religia jest fasadą na zewnątrz dla maluczkich, a kapłaństwo wygodnym sposobem na dostatnie życie, całe życie w obłudzie i zakłamaniu. A jednak sporo jest takich, którzy nie utracili żarliwości i wiary, ale widzą otaczającą ich rzeczywistość i nad tym boleją. Grozą napawają opisy formacji w seminarium: ujednolicanie różnych ludzi wg jednego wzorca postaw i myślenia, wdrażanie do ślepego posłuszeństwa wobec przełożonych - samodzielne myślenie i oceny nie są wskazane.

Artur Nowak w książce „Duchowni o duchownych” podejmuje temat, który przez lata pozostawał tabu w polskiej debacie publicznej. Autor z rozmachem wnika w kulisy życia duchownych, przybliżając czytelnikowi ich codzienne zmagania, wewnętrzne konflikty oraz moralne dylematy. W efekcie otrzymujemy odważną i głęboko poruszającą opowieść o ludzkiej stronie duchowieństwa, która daleko odbiega od idealizowanego wizerunku. Na pierwszy plan wysuwają się autentyczne relacje byłych księży, zakonników i diakonów. To właśnie one nadają książce niezwykłą wiarygodność. Nowak rozmawia z osobami, które, choć związane z Kościołem, postanowiły mówić otwarcie o trudach tej drogi. Wywiady z byłymi duchownymi pozwalają zajrzeć za zasłonę, która przez dekady ukrywała prawdziwe problemy polskiego duchowieństwa. Największą siłą książki jest szczerość i bezkompromisowość. Nowak nie unika trudnych tematów. Alkoholizm, depresja, konflikty wewnętrzne, hipokryzja, a także kwestie związane z homoseksualizmem i nadużyciami seksualnymi – wszystko to zostaje pokazane z punktu widzenia tych, którzy sami przez to przeszli. Ta odwaga w ukazywaniu niewygodnych faktów sprawia, że książka staje się nie tylko lekturą, ale również swoistym dokumentem społecznym, otwierającym oczy na realia życia duchownych. Styl Nowaka jest przystępny, ale zarazem niepozbawiony literackiego zacięcia. Autor potrafi zainteresować czytelnika, wprowadzając go w świat zamkniętych wspólnot zakonnych i hierarchii kościelnej. Każdy rozdział przyciąga uwagę, balansując między faktami a emocjami. Książka zmusza do refleksji nad kondycją współczesnego Kościoła w Polsce i jego wpływem na społeczeństwo. Pokazuje, jaką cenę płacą duchowni za wymagania stawiane przez instytucję, która często nie zapewnia im odpowiedniego wsparcia. Jednocześnie autor przypomina, że za każdym koloratką kryje się człowiek z jego słabościami, marzeniami i dramatami. „Duchowni o duchownych” to lektura, która może wywoływać skrajne emocje – od zaskoczenia, przez złość, po współczucie. Jest to książka zarówno dla wierzących, którzy chcą lepiej zrozumieć swoich duchowych przewodników, jak i dla tych, którzy krytycznie patrzą na instytucję Kościoła. To ważny głos w polskiej literaturze faktu, który zasługuje na szeroką uwagę.