Dzień, w którym umilkły głosy. Moja walka ze schizofrenią

Zastępczy zespół Munchhausena, słyszeliście kiedyś o tym? To bardzo specyficzny rodzaj maltretowania dzieci. Sprawca, najczęściej matka wymyśla choroby zdrowemu dziecku i biega od jednego do drugiego lekarza, domagając się kolejnych badań i zabiegów. Czasami objawy wymyśla, ale niekiedy sama je wywołuje, zdarza się, że dziecko zostaje okaleczane, albo podtruwane lekami. Nieraz doprowadza to do śmierci. Takim maltretowanym dzieckiem była glowna bohaterka tej książki. Książka na faktach. Bardzo polecam.

Jest to bardzo potrzebna książka, dla każdego czytelnika, nie tylko tych z zaburzeniami odżywiania. Autorka bardzo szczerze opisuje swoje 10-letnie zmagania z anoreksją, starając się nie szokować i nie straszyć, ale pokazać życie i walkę z tą podstępną chorobą, jakie w rzeczywistości są.

Uff, przebrnęłam. I nie, nie piszę tego, dlatego, że książka była zła. Wręcz przeciwnie - jest to doskonale przygotowana literatura faktu, w której autorzy przedstawili i przeanalizowali zbrodnie Josefa Fritzla kawałek po kawałku, uwzględniając szeroki kontekst historyczny i społeczny. Wydawało mi się, że tę historię znam, że już mnie nic nie zaskoczy, nie poruszy, a jednak Elizabeth z piwnicy mnie prześladowała. Gdy zamykałam oczy, widziałam tę biedną, przerażoną dziewczynę. Gdy odkładałam książkę, by oddać się zwykłym zajęciom, ona stąpała za mną, cicha, przepełniona bólem. Coś jest w tej historii, co porusza i nie pozwala przejść obojętnie. Coś jest w sposobie napisania tej książki, że nie pozwala przejść obojętnie. Wręcz szarpało mną poczucie niesprawiedliwość pomieszane z niedowierzaniem (czy to mogło się stać naprawdę?). Być może to "coś" to element pomijany w wielu reportażach i filmach dokumentalnych, a mianowicie osoba ofiary - jej wewnętrzna walka, uczucia, wątpliwości. W tej książce poznajemy Elizabeth całościowo, śledzimy jej cierpienia od jej najmłodszych lat, a później stajemy przed trudnym zadaniem - wyobrażeniem sobie tego, co mogła czuć dziewczyna uwięziona w piwnicy na wieczność. Bo czy 24 lata to już nie wieczność? Nie znalazłam w całym swoim zainteresowaniu prawdziwymi zbrodniami lepszego opracowania tej sprawy. Sprawy, która, choć minęło tyle lat, nadal boli.

To wstrząsający zapis tego, co pozostaje z człowieka, gdy odbiera mu się dom, bliskich, imię i wiarę. Nie ma tu literackich ozdobników ani prób wywoływania emocji, jest pamięć i prosta, oszczędna relacja z doświadczenia absolutnie nieludzkiego. Przyznaję tej książce najwyższą możliwą ocenę, bo jak inaczej ocenić świadectwo kogoś, kto przeszedł przez piekło i zdecydował się o nim mówić. To nie jest fikcja ani interpretacja historii, lecz głos ocalałego, którego moim zdaniem nie wolno ważyć w skali „podoba mi się – nie podoba mi się”. Ta książka uczy pokory wobec historii i cudzej traumy oraz przypomina, do czego prowadzi odczłowieczenie i obojętność. Po tej lekturze trudno się otrząsnąć, myśli uparcie krążą wokół przeczytanych słów, a ciężar doświadczenia autora nie pozwala szybko wrócić do codzienności.

Wstrząsające świadectwo cierpienia, woli przetrwania i odporności psychicznej. Ciekawe rozważania nt. niejednoznaczności zła, psychiki więzionego, zmanipulowanego dziecka oraz wnioski o tym jak trudno było przyjąć opinii publicznej niejednoznaczne podejście ofiary do swojego porywacza. O tym ostatnim wątku ciekawie byłoby poczytać więcej.

Niewyobrażalne jak można być bestią pod płaszczem rodziny i najbliższych. Mały Joe od małego był niechciany i niekochany przez swoją mamę, osobę która powinna być mu bliska, zwłaszcza po śmierci taty chłopca, który jako jedyny kochał i chronił syna-nawet przed własną żoną. Chłopiec stał się zabawką w rękach diabła-gwałcących go i znęcających się nad nim braci, mamy, ojczyma i "wujków",ktorym został sprzedany do zabaw, filmów i zdjęć pornograficznych oraz do spełnienia wszystkich chorych fantazji seksualnych dorosłych mężczyzn. Śmierć taty na oczach bezbronnego dziecka,decyzja o odłączeniu ukochanego taty od aparatury podtrzymującej życie, którą podjęła mama Joe'ego, wieloletnie tortury i przemoc,przetrzynywanie latami w piwnicy, gwałty, głód,strach, wpędzanie w poczucie winy, zawiedzenie przez tylu dorosłych, tułaczki po domach dziecka......to wszystko przeżył mały chłopiec. Książka pokazuje że mimo najgorszego piekła jakie gotują nawet najbliżsi można się podnieść, założyć rodzinę i nie powielać schematu wyrządzonych krzywd i traum. Reasumując: wstrząsająca, trudna do pojęcia umysłem, ale mimo wszystko niosąca nadzieję. Lepiej czytać ją z chusteczkami w zasięgu ręki

Oczywiście temat przerażający i niewyobrażalny i uważam, że pamięć o tamtych wydarzeniach powinna być cały czas żywa wśród kolejnych pokoleń... a co do samej książki...mam już ich sporo w tematyce przeczytanych. Tutaj mam wrażenie, że autor kręci się w kółko, dość niezgrabnie to wszystko poskładane, powtarzające się pytania, ciągle miałam wrażenie "ale to przed chwilą czytałam"... niemniej jednak jest to kolejne świadectwo tamtych PRZEOKROPNYCH rzeczy

Gdy byłam studentką, byłam zachwycona tą książką, buntem autorki, jej antysystemowością. Dziś, jak w starej reklamie, "sama jestem dziadkiem", znaczy sama uczę studentów i, odświeżając sobie tę książkę po latach, mam bardzo mieszane uczucia wobec niej. Autorka twierdzi, że jest "byłą schizofreniczką". Cóż, to jest jej narracja na temat jej doświadczeń i ma do niej święte prawo, zresztą Kingdon i Turkington podają, że u 20% osób, które doświadczyły schizofrenii, kończy się na jednym epizodzie. Z drugiej strony jednak jestem w stanie sobie wyobrazić, że ktoś stwierdzi, że on w takim razie też jest "byłym schizofrenikiem" i przestanie brać leki, a wiadomo, że to zazwyczaj się dobrze nie kończy. Mimo wszystko bardzo cenię tę książkę, dobitnie pokazuje, jak bardzo specjaliści muszą uważać, żeby etykiety z ICD-10 (czy 11) nie przesłoniły nam tego, co najważniejsze - człowieka.

Wspomnienia autora z pracy w ośrodku dla ciężko upośledzonych dzieci, wśród których znajdował się Kaj - postrach wszystkich opiekunów. Ta książka mi jakoś zawsze przywraca wiarę w ludzkość. Autor stara się pokazać, że dziecko, nawet ciężko chore, przede wszystkim jest dzieckiem i potrzebuje miłości, uwagi i trochę zabawy. Jego postawa pokazuje, że można przetrwać bardzo wiele trudnych i beznadziejnych momentów, podchodząc do życia z uśmiechem i cierpliwością.

Jest to książka, po którą normalnie raczej bym nie sięgnęła. Jednak po przeczytaniu kilku stron temat naprawdę zaczął mnie interesować. Książka została napisana i wydana już wiele lat temu, dlatego wiele rzeczy po prostu się zmieniło, ale nadal uważam wiele poruszanych w niej tematów za istotne — na przykład to, jak powinna być traktowana rodzina w szpitalu przez lekarzy w trudnych sytuacjach, co w Polsce nadal pozostawia trochę do życzenia. Zainteresowało mnie także tłumaczenie różnych słów wypowiadanych przez osoby umierające czy nawet interpretacja ich zachowań — które, myślę, każdy z nas na początku odebrałby jako zupełnie normalne. Bardzo podobał mi się eksperyment z obrazkami i interpretowaniem życia czy myśli przedstawionych na rysunkach wykonanych przez osoby umierające. Szczerze mówiąc, patrzyłam na to dość sceptycznie, ponieważ wiele rzeczy mogłoby być nadinterpretowanych, jednak mimo wszystko było to bardzo fascynujące. Na pewno jest to książka dla każdego, kto choć trochę interesuje się psychologią albo znajduje się czy zna kogoś w podobnej sytuacji.

Heroina- mówi się, że to ten "najcięższy" narkotyk. Ten, który zazwyczaj bywa już ostatnim, którego się próbuje. Mimo tytułu segerującego zgłębienie tematu uzależnienia właśnie od tego specyfiku- nie jest główny wątek. Główna bohaterka musi stawić czoło własnej przeszłości, z którą udało jej się uporać. Jako była narkomanka i była prostytutka zna cały rynsztok miasta, dlatego nie dziwi fakt, że dużo lepiej poradzi sobie z poszukiwaniem "dziewczyny z dobrego domu" w owym środowisku niż nie jeden detektyw.

Requiem znałem z filmu, ale od zawsze miałem świadomość, że za tymi obrazami musi stać potężna książka. Jeszcze bardziej porażał mnie fakt, że obcując z tym utworem przenosimy się aż do końcówki lat siedemdziesiątych! Początkowo czytałem po angielsku i dopiero po skończeniu tej wersji językowej sprawdziłem, jak tekst wygląda w naszej ojczystej mowie. Obu odsłonom należy się solidna ósemka. A ja już przymierzam się do kolejnych tytułów Selby’ego Jra.

Po książkę sięgnęłam z polecenia. Pierwsze może ze 100 stron czytało mi się ciężko... Momentami nudna. Odkładałam na kilka dni i znów wracałam. Potem jakoś się ruszyło i resztę przeczytałam na jednym wdechu ;) Wciąż mam mieszane uczucia. Jest dobra, oburza i wzrusza.

---Wstrząsające wspomnienia autora z dzieciństwa, kiedy to przemocowa matka - alkoholiczka na oczach sterroryzowanego ojca i zastraszonych braci znęcała się nad nim, biła, poniżała, podtruwała i głodziła. Trwało to od 6go do 12go roku życia, kiedy w końcu władze szkolne zdobyły się na interwencję... ---Film na podstawie książki nie zrobił na mnie takiego wrażenia, tu natomiast z całą mocą dociera do czytelnika cały ogrom fizycznego i psychicznego cierpienia bezbronnego i niewinnego dziecka. Trudno sobie uzmysłowić, że opisane w książce trwające lata okrucieństwo potrafiła zgotować matka własnemu dziecku! Cytaty: "SŁAST! Mama bije po twarzy i przewracam się na podłogę. Wolę nie stać i nie narażać się na ciosy. Odczułem na własnej skórze, że ona uznaje to za bezczelność, dlatego bije dalej i co najgorsze wyznacza karę dzień bez jedzenia. Wstaję i unikam jej wzroku, gdy tak wrzeszczy mi za uszami. Udaję wystraszonego i przytakuję jej pogróżkom. - Proszę mówię do siebie daj mi tylko jeść. Możesz mnie zbić, ale muszę coś zjeść. Kolejne uderzenie rzuca mnie na kuchenny blat z kafelków. Po twarzy płyną strumieniami łzy udawanej kapitulacji a ona wypada z kuchni, zdaje się i jest z siebie zadowolona. Odliczywszy kroki i upewniając się, że nie wróci wzdycham z ulgą. Udało się. Może zbić mnie na kwaśne jabłko ale nie dałem odebrać sobie woli przetrwania." "Chciałem być silny, ale czuł em, że jestem szmatą. Nie śmiałem stawić czoło suce, więc na wszystko sobie zasłużyłem. Matka przez wiele lat robiła mi pranie mózgu, każąc powtarzać: "Nienawidzę siebie! Nienawidzę siebie!". Jej starania wydały owoce. Tuż przed rozpoczęciem piątej klasy z nienawidziłem siebie do tego stopnia, że pragnąłem umrzeć." "Jest to opowieść o czymś więcej niż o przetrwaniu. To historia o zwycięstwie i jego świętowaniu. Serce bije czule nawet w najbardziej ponurych fragmentach. Ważne jest trwanie ciała, ale jeszcze istotniejsza jest przewaga ducha. To historia tylko i wyłącznie mego życia. Latami siedziałem zamknięty w lochu własnej duszy i serca, samotny, żałosny "nieudacznik". Najpierw chciałem być po prostu taki jak inni, ale do głosu zaczęły dochodzić także odmienne motywy. Pragnąłem "zwycięstwa".

Mocna książka, ale obarczona też wieloma słabościami. Może wartościowa jako autoterapia. Na pewno wartościowa jako przedstawienie problemu, który dziać się może koło nas. Literacko natomiast bardzo przeciętna. Ilość sprzeczności, rozbieżności i powtórzeń każe zapytać wydawcę o jakość pracy redaktora.

Czytałem anglojęzyczny oryginał. Świetna! Błyskotliwa i wartka, pomimo niezbyt wdzięcznego tematu, który porusza, a więc depresji. Po latach wciąż emanująca świeżością. Pokazująca sporą elokwencje i obeznanie w (pop)kulturze autorki, a to zawsze jest dla mnie atutem. Nieźle napisana, a przy tym rezonuje szczerością i autentycznością. Trafny pomysł z podziałem na główną narrację oraz tę poboczną, w postaci kartek z pamiętnika. Jasne, że momentami bohaterka jest męcząca, tak jak męcząca potrafi być osoba z depresją. Ale nawet to wychodzi na plus, tworząc narrację bardziej wiarygodną. Polecam, dobrze się starzeje!

Chyba największą zaletą tej książki jest ogromna szczerość autorki. Ma na imię Rachel Reiland, jest Amerykanką, która w latach dziewięćdziesiątych zmagała się z zaburzeniami osobowości. Po jednym z silnych napadów złości i destrukcji emocjonalnej trafia do szpitala psychiatrycznego, gdzie poznaje lekarza, który od tego czasu staje się jej przewodnikiem po życiu emocjonalnym. Opisuje swoje doświadczenia z tych kilku lat – doświadczenia bardzo trudne, pełne cierpienia emocjonalnego, niezrozumiałych sytuacji, które zaczyna do siebie dopuszczać. Autorka opisuje także reakcje swojego otoczenia; męża, lekarza prowadzącego, a także swojej rodziny. Książka jest niesamowita dlatego, że jest bardzo dokładnym zapisem tego, co autorka przeżywała – pewnie dlatego, że napisała ją na podstawie zapisków prowadzonych w czasie terapii, a zgromadziła kilkaset stron notatek, które później ubrała w formę książkową. Choć książka pisana jest z perspektywy dłuższego czasu po zakończeniu psychoterapii, to jednak ma się poczucie, że czyta się dziennik, w którym obserwujemy bardzo dokładne opisy uczuć, stanów, które przeżywała, oraz tego, w jaki sposób chciała w danym momencie sobie z nimi poradzić. Książka w żadnym momencie nie idealizuje autorki – wręcz przeciwnie, miałem poczucie, że jest miejscami bardzo ekshibicjonistyczna, to znaczy otwiera przed czytelnikiem swoje serce i swoje wnętrze, niczego nie ukrywa, niczego nie zostawia dla siebie. Nie idealizuje również czasu terapii – pokazuje go jako okres trudny, pełen zmienności, gdzie na trwały efekt czasem możemy czekać lata. Niemniej jednak uświadamia wszystkim, że zmiana jest możliwa, że życie w zaburzeniach może ulec zmianie, jeżeli człowiek zdecyduje się na zmaganie z tym, co te zaburzenia wywołuje. Książka może być niesamowitym przykładem osoby, której się udało – ale udało się dlatego, że chciała i podjęła ku temu wysiłek. Naprawdę bardzo polecam osobom, które w sercu czują, że potrzebują wsparcia lekarza, psychologa, psychoterapeuty albo psychiatry.

Ta książka to z tych co wstrząsa człowiekiem. Tadeusz Sobolewicz, jako młody chłopak lat 17 trafia do obozu koncentracyjnego Auschwitz - Birkenau, matka do Ravensbrück, potem ojciec dołącza również do Auschwitz. Tadeusz jest świadkiem okropieństw jakie nam trudno sobie wyobrazić, obóz zabiera mu całą młodość, najpiękniejsze lata życia. Z Auschwitz zostaje przeniesiony do Buchenwaldu a następnie do Lipska, Mulsen, Flossenburga a na końcu trafia do Regensburga. „Wytrzymałem więc jestem” to nie tylko opowieść o przetrwaniu, ale także o nadziei i odwadze. To książka, która może inspirować, motywować i dodawać sił w trudnych momentach. Sobolewicz udowadnia, że nawet w najciemniejszych chwilach warto walczyć o siebie i swoje marzenia. Reasumując, „Wytrzymałem więc jestem” to wstrząsająca, ale i niezwykle poruszająca książka, która pozostaje w pamięci na długo po jej przeczytaniu. To pozycja, którą polecam każdemu, kto pragnie zrozumieć, jak wiele można zyskać dzięki wytrwałości i determinacji w obliczu przeciwności losu.

po przeczytaniu tej książki miałem solidnego doła. sokołowski przedstawił w niej wycinek błędnego koła zwanego życiem ćpuna. warszawa lat 80, bajzel czyli pasaż pod domami centrum, okolice rotundy, kina Atlantic wraz ze wszystkimi okolicznymi klatkami schodowymi, na których narkomani wstrzykiwali sobie kompot są tylko tłem do dramatycznych wydarzeń jakim autor musi stawiać czoła w codziennej walce o kilka centymetrów sześciennych kompotu z maku. dzięki tej książce wiem jak zrobić odpał. no, może jeszcze trochę poczytam forum hyperreal.info i wszystko będzie jasne. wierzcie mi, nie ma gorszego widoku człowieka jak przysypiający ćpun z wiszącymi jak firanki powiekami. autor przedstawił w treści wiele bulwersujących zdarzeń, które skutecznie potrafią zniechęcić zwykłych ludzi do osób uzależnionych. nie zapomnę nigdy ślubu jednego z bohaterów, na którym wszyscy uczestnicy byli nagrzani i po którym wszyscy uczestnicy poszli ponownie przygrzać do WC w knajpie, w której była impreza. również opisy skrętów - głodu narkotycznego oraz detoksu, który zapodał sobie Mirek nie należą do przyjemnych. Mirku, spoczywaj w pokoju. twoja książka powinna być lekturą w szkole. nie żaden pamiętnik narkomanki, nie żadne my dziec z dworca zoo, tylko gady.

Jak ocenić książkę, która jest czyimiś bolesnymi wspomnieniami? Może sposób napisania? Ktoś zarzucał, że sporo było powtórzeń z "Kato-taty", ale ja "Kato-tatę" czytałem tak dawno, że te powtórzenia dla mnie były nawet na plus, jeśli ktoś czytał jedną po drugiej to co innego, natomiast myślę, że to było celowe, żeby "Monidło" mogli przeczytać też ludzie, którzy nie czytali "Kato-taty". No to może bohaterkę? No cóż... tutaj chęć oceny nasuwa się sama z siebie, tylko że jak ktoś sam nie przeżył podobnej przemocy, to nie na miejscu byłoby ocenianie. Chociaż owszem, narażanie dzieci na przemoc, którą się samemu przeżyło jest... no powiedzmy że jest oznaką sporego zagubienia, a jak się o tym czyta, to może to złościć. O ile jednak po "Kato-tacie" miałem bardzo silne wrażenie, że dokładnie wiem co czuje autorka, chociaż zupeeełnie inne przeżycia mieliśmy i nawet poraziło mnie to wtedy, że właśnie można podobnie się czuć mimo zupełnie innych przeżyć, tak tutaj... tutaj miałem już wrażenie, że totalnie autorki nie rozumiem i jak można to wszystko znosić zamiast powiedzieć wszystkim: "Pocałujcie mnie w d..." i zamieszkać samej (z dziećmi), bo przecież samotność to nic złego, a wręcz przeciwnie... no ale tutaj jednak objawiły się różnice naszej sytuacji, dlatego nie chcę oceniać. Ja nawet wierzę, że jak ktoś jest ofiarą, to ciężko wyjść z tej roli ofiary - taki jest mechanizm, ale że wszyscy ludzie wokół zdolni są do takiego znęcania się nad nią, to jest dla mnie prawdziwie niepojęte, bo mam tak różne doświadczenia... Moja rodzina wychowała mnie w klimacie, że trzeba być grzecznym i uprzejmym, pewnie czasem do przesady ;) a tutaj wszyscy jadą po niej jak mogą - mąż, teściowie... no niepojęte, zupełnie inny świat. I jeszcze bardzo niepojęty jest dla mnie opór jej rodziny, otoczenia przed tym żeby opowiadała swoją historię - jak ludzie, nawet ci, którzy też doświadczyli krzywd, mogą się tak bardzo wzbraniać przed ujawnieniem tego? Co to za dziwna lojalność w stosunku do rodziny, która nie zasłużyła na to by jej imię chronić? Gdyby ktoś z mojej rodziny coś złego zrobił, to jakby... co to za różnica czy to moja rodzina czy nie moja, należy takie sprawy ujawniać! Trochę rozczarowało mnie zakończenie, bo wydaje się takie... urwane, niedokończone. Ale z drugiej strony pozwala to mieć nadzieję, że los bohaterki jeszcze może się odwrócić i potoczyć w jakimś szczęśliwym kierunku. Ale: cyt.: "Żeby ratować swoje małżeństwo, zadzwoniłam do pani psycholog i opowiedziałam jej o swoich przeżyciach. Umówiła nas w Ośrodku Interwencji Kryzysowej na terapię. Czy nam się uda i czy dostaniemy kolejną szansę?" - ale to nie brzmi dobrze. Moim zdaniem w takiej relacji naprawdę nie ma czego ratować i zdrowiej byłoby tego małżeństwa NIE podtrzymywać (no i chyba z resztą nie przetrwało jednak). Ogólnie książka mnie ciekawiła i całą przeczytałem z zainteresowaniem, więc oceniam dość wysoko. (czytana/słuchana: 14-15.06.2023) 4/5 [7/10]