Dzień ostatnich szans

Świetny, dobrze wyegzekwowany pomysł na prowadzenie narracji. Bardzo oryginalny. Czyta się trochę jak puzzle, wszystko powoli układa się w całość. Koniec jest troszkę przyspieszony i niestety można się lekko pogubić. Czegoś jednak tej książce brakowało. Bohaterowie byli dość mdli, oprócz głównych bohaterek. Dodatkowo widać spore inspiracje, których jednak autorka się nie wypiera. W języki angielskim książkę czytało się bardzo lekko i przyjemnie. Wręcz płynęło się przez tekst. Nie jest to książka tak dobra jak „byliśmy łgarzami”, ale nie rozumiem tak niskiej średniej ocen.

Książka sama w sobie mnie nie porwała, oczekiwałam ciekawszego, bardziej zaskakującego rozwiązania akcji. Bohaterowie byli trochę jednobarwni, negatywna postać od pierwszych stron była irytująca i stereotypowa. Plusem jest poruszenie przyziemnych problemów nastolatków takiego jak bunt, braku zrozumienia, czy gnębienie ze strony rówieśników. Sposób pisania autora jest przyzwoity i w miarę szybko się ją czytało.

Przerażająco smutna historia o samotności, lęku i marzeniach. Jeden dzień, jedna decyzja i pięćdziesiąt pięć minut zmieniło życie wielu ludzi na zawsze. Ale ów zmiana następowała stopniowo, przez nikogo nie zauważona, drążyła mrok który w końcu wylał się i doprowadził do tragedii. Niesamowicie silnie emocjonalna opowieść.

Ależ tu są świetne porównania (może jest ich odrobinkę za dużo, ale idc). "Zmuszam się nawet do śmiechu, chociaż brzmi on tak, jakby kanarek dostał się pod kosiarkę" i, chyba mój ulubiony, "Dołącza do nas Raz, podskakując niczym rozkochany w poezji epoki wiktoriańskiej kangur".

Co to była za historia wzruszająca,niesamowita powieści tej,co autorka pokazała w swojej książce,chwyciła mnie bardzo za serce,chłonęłam każdą stronę lektury,opowieść piękna,ciepła opowiadająca o antykwariacie z książkami w takim antykwariacie to bym chciała być w otoczeniu książek czytać je,głównych bohaterów pokochałam to sympatyczne,miłe postacie,towarzyszyłam im podczas czytania książki kibicowałam tej parze zakochanych ludzi w sobie by byli razem. Zagwarantowała mi pisarka sporo emocji wspaniałych,bardzo dobrych. Wzruszeń życiowych,dająca do myślenia i refleksji to książka,w podróż fajną wyruszyłam z tą książką zadowolona jestem z lektury. Po prostu to bardzo urocza,super lektura mlodzieżowa chwile niezwykłe spędziłam przy nie i się rozerwałam.

Peyton jest w ostatniej klasie liceum. Mimo, że ma ładną sylwetkę, nie jest interesująca dla chłopców. Jest wysoka i tylko paru uczniów ją przewyższa. Dziewczyna nie ma dobrego kontaktu ze swoją mamą, dlatego nie ma pewności siebie. Wspiera ją przyjaciółka Chloe, która stara się zawsze być przy niej. Peyton pracuje jako kelnerka w kawiarni. Ma tam znajomych, lecz nie dogadują się zbyt dobrze, dlatego zaproponowali dziewczynie zakład. Jeżeli Peyton pójdzie na trzy randki i bal maturalny z chłopakiem wyższym od siebie, zdobędzie 800 dolarów. Niestety jej uczucia zmieniły się do jednego chłopaka, który spełnia warunki zakładu. Dziewczyna została wybrana do zagrania pewnej roli, która przyniesie jej różne emocje. Czy Peyton otworzy się na miłość? Czy wzrost dziewczyny przestanie jej przeszkadzać? Bardzo lekka, przyjazna i młodzieżowa opowieść. Pokazuje jak przezwyciężyć swoje lęki i być pewnym siebie. Nie ważne jest jak postrzegają nas inni, lecz jak samemu o sobie myślimy.

Książka ciekawa, począwszy od okładki i tytułu "gdyby nie słodki różowy homar, na okładce, byłby to niezły pomysł na horror, idąc za tytułem", tak pomyślałam biorąc do ręki tą pozycję. Ku mojemu zaskoczeniu, niezbyt oddaliłam się od prawdy, ponieważ "Prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów" spod pióra Krystal Sutherland opowiada historię "strasznie dziwnej rodzinki" Solarów począwszy od głównej bohaterki Esther, po jej brata bliźniaka ( o dziwo różniącego się, niczym dzień od nocy) Eugena, na ojcu przebywającym w piwnicy skończywszy. Pewnym elementem grozy, jest fatum ciążące na rodzinie, którym jest ...(tadam) Fobia, : matka Esther boi się pecha, brat ciemności, ciotka węży, a sama Esther ? Jeszcze tego nie odkryła. Stąd też wzięła się prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów, która ma uchronić ją przed śmiercią. Czego boi się Esther? Jaką rolę odegra w jej życiu Jonah, czy rodzina Solarów ma szansę na normalne, pozbawione fobii życie? Muszę przyznać, że mnie jako psychologa z zamiłowania i mam nadzieję, kiedyś z zawodu tematyka fobii, umieszczona w książce dla młodzieży (bo do takiej kategorii należy ją zaliczyć) zainteresowała na tyle, że postanowiłam zagłębić się w jej treść i zaliczyć do grona, dobrze napisanej lekkiej lektury. Polecam!

„Na krawędzi wszystkiego” Jeffa Gilesa to wciągająca mieszanka fantasy, thrillera i romansu. Opowieść o Zoe, dziewczynie próbującej poradzić sobie po rodzinnej tragedii, splata się z losem X—a tajemniczego łowcy dusz z mrocznego świata Lowlands. Giles buduje intrygujący, pełen napięcia świat, w którym granica między dobrem a złem jest cienka jak ostrze noża. Styl lekki, ale emocjonalnie intensywny, sprawia, że książka pochłania od pierwszych stron. To historia o miłości, odkupieniu i walce o własne miejsce w świecie—dla fanów niebanalnej fantastyki młodzieżowej.

" WIDZĘ CIĘ. PRAGNĘ CIĘ. KOCHAM CIĘ." Twitter od zawsze szczyci się ogromną popularnością, może w Polsce nie aż tak bardzo jak w innych krajach, ale coraz więcej osób się do niej przekonuję. Konto na twiterze ułatwia nam kontakt ze sławnymi osobami, oraz do śledzenia ich poczynań. Niestety zdarzają się również osoby, które potrafią zrobić z takimi informacjami złe rzeczy, a to dopiero początek, zwykłe zainteresowanie może zamienić się w natarczywość i prześladowanie. Kto w tych czasach nie ma chociaż jednej znanej osoby, którą podziwia i lubi wiedzieć co ciekawego robi w swoim życiu ? Myślę, że social media stały się w takim stopniu popularne, że nic przed nami nie może się ukryć, zwłaszcza jeżeli dana osoba jest znana i jej poczynania śledzi kilkadziesiąt tysięcy osób. Niestety łatwy dostęp do różnych informacji sprawia, że niektórzy popadają w paranoje i zaczynają prześladować te osoby, kierując się uczuciami, które tak naprawdę przesłaniają nam wszystko. Jestem osobą, która ma konta na wielu możliwych aplikacjach, lubię wiedzieć co się dzieję u znanych osób od których czerpie inspiracje, lub które po prostu podziwiam. Dzięki temu mogę w łatwy sposób poznać cząstkę życia moich idoli, zobaczyć co u nich słychać. Jednak nie raz słyszę historię, kiedy te osoby czują się napastowane, prześladowane i mają dość sławy i rozpoznawalności. „Ktoś mnie obserwuję” to książka, która jest bardzo współczesna i wiele osób na pewno w jakiś sposób będzie mogło się utożsamić z tą powieścią i jej bohaterami. Na początku sądziłam, że będzie to książka w której to dziewczyna i chłopak poznają się Internecie i tak zaczyna się ich przygoda, pojawia się przyjaźń, zrozumienie a potem uczucie i w pewnym stopniu to jest taka powieść, ale nie jest to główny wątek tej historii i to jest chyba w niej najlepsze. Nie jest to książka przewidywalna, czytelnik jest ciągle zaskakiwany , przez co nie będzie się nudził. „Ktoś mnie obserwuję” nie jest książka idealną, ma mało rozwiniętych bohaterów, styl pisania nie jest wysokich lotów, ale jest to książka autentyczna i na tym polega jej oryginalność i to, że chcę się ją czytać. Co do samego wątku miłosnego to jest naprawdę dobrze skonstruowany, nie jest w żaden sposób przesłodzony ani przyśpieszony, wszystko toczy się w tempie w jakim powinno. Autorka wykazała się wielką odwagą pisząc o mediach społecznościowych, ponieważ jest to temat który jest teraz bardzo popularny a i pisanie o tym nie należy do najprostszych. Książkę nie tylko przyjemnie się czyta, ale jest również w jakiś sposób przestrogą i niesie ze sobą pewne przesłanie, które jest potrzebne w dzisiejszych czasach, gdyż pojawia się coraz więcej platform, które umożliwiają poznawanie się w Internecie a nie jest to bezpieczne, bo nigdy tak naprawdę nie mamy stu procentowej pewności, że jest to osoba za która się podaje. Serdecznie polecam wam tą książkę i nie ważne ile macie lat to myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Alisson to dziewczyna, która wychowywała się w pieczy zastępczej - była przenoszona z jednej rodziny do drugiej. Jej dzieciństwo nie było łatwe, ciągłe zmiany rodzin, domów, szkół... Trafiła w końcu na Simona, który adoptował ją w wieku 16 lat i odtąd jej życia miało się zmienić. Jednak rany i lęki spowodowane trudnym dorastaniem, nie ułatwiają życia Alisson. Jedyną przyjaciółką Alisson jest Steffi, jednak dziewczyn są rozdzielone gdyż Alisson studiuje na Akademii Andrewsa w północnym Maine, a Steffi w Los Angeles. Alisson ma problemu by nawiązać nowe relacje. Unika innych osób, nie wchodzi z nimi w interakcje. Pewnego popołudnia wracając ze spaceru trafia na grupę studentów i zostaje poproszona o udział w eksperymencie społecznym "180 sekund"... i wtedy jej życie zmienia się całkowicie. Esben jest mega wspierającym, pomocnym i cierpliwym chłopakiem. Alisson powoli staje się przy nim inną osobą, bardziej otwartą na innych, na świat i podoba jej się to! Jednak nie wszystko może być piękne, a życie pokazuje, że szczęście nie jest nam dane na zawsze... Boziulku! Co to była za książka! Fakt czytałam ją cały tydzień - napięty grafik ;) Jednak powiem Wam, że bardzo się cieszę, że się na nią skusiłam i polecam ją serdecznie ;)

Książka ma potencjał, ale... Czegoś mi brakuje. Mogło to zostać lepiej napisane, chociażby wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Przyjemnie się to czyta, jednak zakończenie jest dosyć słabe. Spodziewałam się książki, w której wątek depresji i ogólnego braku chęci do życia oraz ukrywania swoich emocji będzie ciekawiej rozwinięty, bo obecnie czuję niedosyt. Końcówka trochę mnie rozczarowała i porównując drugą książkę autorki to ta wypada, moim zdaniem, gorzej.

„Światło” przeczytałem już jakiś czas temu w jeden dzień. Książka na tle innych świątecznych i zimowych książek raczej wypada przeciętnie, ale czy to od razu znaczy, że nie jest godna polecenia? Absolutnie nie. „Światło” jest przyjemną, ciepłą powieścią o nastoletniej miłości i ciężkich pierwszych wyborach, które mogą mieć wpływ na nasze późniejsze życie. Mimo "banału" lektury była ona dla mnie bardzo przyjemna, napisana w lekkim stylu i była to idealna książka na relaksujący wieczór z kakao. Jeśli zalega u was na półce, teraz jest odpowiedni moment, żeby po nią sięgnąć. Na pewno poczujecie tą piękną magię świąt ❤️ Jeszcze wam napisze - ZAKOŃCZENIE PIĘKNEEE 🥺❤️ bardzo, bardzo mi się ono podobało i do dzisiaj mam je w głowie, aż sama chciałabym coś takiego przeżyć 😂❤️

Całkiem dobra powieść. Raczej lekka mimo iż tematyka nieco mroczna, ale czyta się bardzo szybko i mi osobiście nie pozostanie w pamięci na długo. Niezłe zwroty akcji, bardzo podobało mi się że faktycznie autorka potrafiła mnie zaskoczyć i nie był to typowy thriller, w którym na końcu poznajemy rozwiązanie zagadki. Tu poza samym rozwiązaniem i to dużo przed końcem dostajemy dużo tajemnic, pytań, akcja nabiera tempa i przyznaje że czułam przez cały czas to pożądane przy tego typu powieściach napięcie i lekki ucisk w żołądku. Ciekawa i fajnie przedstawiona historia, poleam :)

Jak na literacki debiut - super. Jeśli Cara popracuje nad bardziej treściwym przekazywaniem informacji na temat otoczenia bohaterów, będzie z niej super pisarka. Co do samej książki - mam mieszane uczucia. Historia ciekawa, jednak za bardzo chaotyczna i zaplątana. Bohaterów mogę podzielić na tych, których uwielbiam i tych, których nienawidzę. Zbyt mało realistyczne przedstawienie życia z pozoru normalnej, jednak nietuzinkowej młodzieży. No i - powtórzę się - mega dobry debiut. Czekam na klasyczne "mniej znaczy więcej" od Cary.

Książkę oceniam na naprawdę dobrą, czytając ją miałam wiele… emocji. Po opisie trochę nie wyobrażałam sobie jak książka bez dialogu głównej bohaterki może być ciekawa, ale oddały to opisy jak wszystko odczuwała. Oakley była ciekawą postacią, ciepłą, kochaną, która przechodziła wiele już w samej szkole przez to, że nie mówiła. Jej jedynym ratunkiem od całego bagna, w którym tkwiła był Cole, najlepszy przyjaciel dziewczyny. Trochę irytował mnie fakt jak bardzo nastolatka poświęcała się tej relacji, bo praktycznie cała książka była napisana pod narrację romantyczną „Oakley i Cole”, a inne wątki i „główny” wątek tego, że ona nie mówi zeszły na drugi plan, choć wcale nie powinno tak być. Wyszło z tego bardziej love story, a dopiero na końcowych rozdziałach dowiadujemy się dlaczego bohaterka nie mówiła. Rozumiem zamysł, ale dla mnie niektóre opisy w lekturze były niepotrzebne, za bardzo rozwleczone. Cole był bohaterem, który podtrzymywał dziewczynę przy życiu, mimo, że w ogóle nie zdawał sobie z tego sprawy. Dbał o nią, więc również był sympatyczną postacią. Drugoplanowi byli w porządku, dodawali ciepła i pewnego rodzaju szaleństwa opowieści. Końcówka jest wzruszająca, wiedziałam, że dziewczyna w końcu przemówi, bo sam opis to sugeruje i tak naprawdę w połowie książki można było domyślić się dlaczego tyle czasu milczała. Lektura dość przyjemna, ale liczę, że druga część będzie jeszcze lepsza.

Powieść zawiera uniwersalne, jak i współcześnie aktualne wątki. Wiele osób może odnaleźć w niej nawiązanie do swoich młodzieńczych PROBLEMów. Nastoletnia ciąża staje się coraz bardziej powszednia i we współczesnym świecie coraz częściej się o niej mówi. Historia przedstawia zmagania, z jakimi musi się zmierzyć przyszła, młoda mama, a także wartości, które są tak ważne w obecnym świecie, takie jak rodzina, przyjaźń czy miłość. W pierwszej części książki akcja toczy się powoli - czytanie staje się trochę żmudne - jednak bliżej końca zdecydowanie przyspiesza i wciąga czytelnika. Głównie dzięki zakończeniu ją polecam. Miłej lektury!

Mam przed sobą egzemplarz recenzencki, który zdobyłam na wymianie książkowej. Niestety nie wiem, jak wygląda finalny i nie mogę się zbytnio wypowiedzieć. Przedstawia cztery osoby siedzące na piasku, wpatrujące się w morze. Moje drugie spotkanie z pisarką i niestety coś poszło tutaj nie tak. Na samym początku mamy opisanych bohaterów, a że jest ich sporo, to taka notatka jak najbardziej jest na miejscu. Czytało się szybko, lekko, bez blokad. Można powiedzieć, że chwilami bardzo szybko. Nie byłam tak zachwycona jak przy poprzednio czytanej powieści kilka lat temu. Bohaterów mamy sporo i niemal każdy z nich jest narratorem. Ciągłe przeskakiwanie drażniło mnie niesamowicie. Może jeszcze gdyby były pełne rozdziały, a nie fragmenty, lepiej by się czytało, a tak to mój poziom irytacji niemal sięgnął zenitu. Nie lubię, jak traktowane wątki są po macoszemu, albo teraz napiszemy 10 zdań na ten temat, a potem nagle siup z punktu widzenia inne wydarzenie u kolejnej postaci. Nie będę też pisać o bohaterach, bo tak pokręconych rodzin i historii nie słyszałam. Nikt nie zyskał mojej sympatii, niestety. Jednak ważne jest to, że autorka podejmuje się tematu waśni rodzin, niczym w Zemście od Fredry... Kłócą się, jest jeden dom, w którym mieszkają naprzemiennie!!! I brzmi to niedorzecznie. Nie wyobrażam sobie tyle razy w roku mieszkać na walizce w dwóch domach. Brakuje tutaj rozmowy między bohaterami i to stanowczo. Brakuje osoby, która mocno by nimi potrząsnąła i kazała się ogarnąć i zachowywać jak człowiek. Nawet na ważnym wydarzeniu nie potrafią się zachować jak należy, wszystko niszcząc. Mnóstwo tajemnic i niedopowiedzeń... Akcja odpowiednie tempo - raz przyspiesza a raz zwalnia, ale też nie ma nudy z tymi postaciami, oj nie... Reasumując stwierdzam, że nie jest to świetna książka. Dobra, ale bez szału. Duży plus za lekkie pióro oraz za tematykę. Minus za ciągłe przeskoki narracji, brak emocji. Takie 6/10. Dlatego też nie polecę Wam jej, sami musicie stwierdzić, czy po nią sięgnąć czy nie.

Druga książka przeczytana przeze mnie z cyklu "Z miłości". Sara, przyjaciółka Kaski ma za sobą trudne doświadczenia. Pewnego dnia poznaje Michała, który jest po zerwaniu ze swoją dziewczyną. Zarówno Michał jak i Sara są po trudnych przejściach. Jednak z czasem oboje się poznają i otwierają się przed sobą. Ale czy można zapomnieć o przeszłości i zacząć budować przyszłość? Historia Sary, przypomniała mi, że nie wszystkie relacje rodzinne są dobre. W przeciwieństwie do Sary, zawsze mogłam liczyć na swoich rodziców. To jak postąpili rodzice Sary jest nie do pomyślenia, a w szczególności jej ojciec, któremu zależało na pozorach szczęśliwej rodziny niż na córce. Sytuacja Michała jest inna -jego matka umarła, a jego ojciec zaczyna spotykać się z inną kobietą. Jednak z czasem Michał zaczyna inaczej odbierać partnerkę swojego ojca. Dwie osoby z ranami na duszy spotykają się na swojej drodze. Przez jakichś czas zaczynają od przyjaźni a później sprawy zaczynają się komplikować, gdy Michał zaczyna czuć do Sary coś więcej niż przyjaźń. Tylko czy Sara jest gotowa odtworzyć się przed Michałem i postawić wszystko na jedną kartę? Szybka, przyjemna, wzruszająca historia, która póki co najbardziej mi się podoba z tego cyklu, ale są jeszcze dwie części, które na pewno przeczytam.

Pełna ciepła powieść dla młodzieży poruszająca temat neuroróżnorodności, prześladowania w szkole oraz żałoby. Książka jest ukazaną z dwóch perspektyw opowieścią o powoli rodzącej się relacji między Davidem, chłopakiem z zaburzeniami ze spektrum autyzmu i Kit, która właśnie straciła w wypadku ojca. Ogólnie książka bardzo mi się podobała, ale zakończenie mnie rozczarowało, było dla mnie jakieś takie zbyt dramatyczne na siłę. Mimo wszystko polecam serdecznie.

Moonbean przez prawie całe swoje życie jest zamknięta w Bazie Legionu Pana i mówi się jej, co jest dobre, a co nie. Na skutek pożaru, a także wtargnięcia służb specjalnych trafia do spacjalnego ośrodka, w którym postanawia z czasem opowiedzieć co działa się za murami miejsca, w którym mieszkała. Na początku miała być ona oceniona nisko, ponieważ początkowo czytało mi się ją dobrze, szło mi to szybko, ale później zrobiło się nudno. Według mnie nic wielkiego się w niej nie dzieje, ale... Jednak po jej przeczytaniu i przemyśleniu paru kwestii doszłam do wniosku, że temat w niej poruszony jest dość ważny. Dlaczego? Mówi ona o sektach, które wydaje mi się, że są coraz do bardziej powszechne, a o których też się nic nie mówi. Nie wiem dlaczego tak jest, ale nic nie można na to poradzić. Nawet na lekcjach religii rzadko się o tym wspomina, a nie okłamujmy się sekty są dość poważnym problemem. Przeraża mnie też fakt, że podobne wydarzenia do tych opisanych w książce miały naprawdę miejsce, ale prawdopodobnie niewiele osób słyszało o nim. Czy polecam? Nie jestem pewna. Czytało mi się ją dość ciężko, ale jeśli kogoś interesuje temat opisanych w książce to jak najbardziej.