Dzieci sztyletu

„Na siodełku skutera leżał na brzuszku chłopczyk, jedno-, dwumiesięczny, martwy i zamrożony na kamień” M. J. McGrath „Chłopiec w śniegu”. 👤👣🧸 Edie Kiglatuk odkrywa zwłoki małego dziecka na ziemiach należących do starowierców na terenie Alaski. Zdeterminowana by poznać historię bezimiennego niemowlęcia, postanawia poprowadzić własne śledztwo. Tak oto dociera do szokującej prawdy o ludziach, którzy mają za zadanie wzbudzać zaufanie społeczne i prostytucji, która jest w centrum handlu ludźmi. Ktoś międzyczasie zaczyna zacierać ślady krwawymi metodami… 👤👣🧸 Książkę, którą kupiłem kiedyś na jakieś wyprzedaży w księgarni, okazała się trafem w dziesiątkę. „Chłopiec w śniegu” potrafi zaskoczyć czytelnika. Autor pisze tak, że czujesz ten przenikliwy alaskijski mróz na swoim ciele. Aura tajemniczości towarzyszy już od pierwszych stron. Powolne odkrywanie prawdy stopniuje napięcie i powoduje, że chce się pochłaniać kolejne rozdziały. Wyraźni bohaterowie, zwłaszcza Edie, która pokazuje, że zdeterminowany człowiek może wiele. A wszystko przysypane śniegiem na którym martwi pozostawiają swój ślad. Jeśli kiedyś trafisz gdzieś na tę pozycję go nie wahaj się! Kupuj! 😉 👤👣🧸

„Bilbord” J.D.Bujak to kryminał w którym trup się ściele gęsto. I to nie byle jaki trup. Ofiary są w różnym wieku. Przeważnie kobiety. Żeby zmylić czytelnika co jakiś czas zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Morderstwa są tak wymyślne, chwilami obrzydliwe, że w pewnym momencie odechciało mi się czytać. Kryminał to czy horror? Do tego doszły zjawiska nadprzyrodzone, które dotykają głównego bohatera, Krzysztofa, właściciela kwiaciarni. On jednak po każdym takim dotknięciu, a raczej okaleczeniu i dowodach tego w postaci krwawych ran, zadrapań czy śladów buta na klatce piersiowej nie załamuje się i spokojnie ,życzliwie i nad wyraz uprzejmie obsługuje klientów kwiaciarni. Jak już zaczęłam czytać to lubię skończyć ,choć czasami przypomina to drogę przez mękę. W przypadku „Bilbordu” nie było to aż tak męczące, choć wydawało mi się, że tracę czas. Zniesmaczona morderstwem przy współudziale karaluchów i innego robactwa, które w ogromnej ilości pokrywały ciało denatki a zwłaszcza jej przełyk na skutek czego najprawdopodobniej udusiła się …czytałam dalej. I nie żałuję. Trupów było coraz więcej, zjawisk niewytłumaczalnych logicznie też, ale ciekawość kto i dlaczego morduje jeszcze większa. Napięcie i strach rosły w miarę czytania. Zakończenie zaskakujące i satysfakcjonujące. Warto było przeczytać. „Bilbord” J.D.Bujak…GORĄCO POLECAM!

Niezwykły pomysł. Niesamowite ile można "wyczytać" z pamiątek, takich zwyczajnych jak: zdjęcia, pocztówki, różaniec, rękawiczki, monety... :) Książkę bardzo dobrze się czyta. Główna bohaterka wspomnień nieco mnie denerwuje, ale taki jej urok. :)

Główna bohaterka powieści „Dziewczyna, która zniknęła” to Alice Humphery. Dzięki pomocy zamożnym rodzicom kobieta prowadziła niemal sielskie życie. Losy dziewczyny splatają się z galerią, w której wystawiono kontrowersyjne zdjęcia w bardzo banalny sposób, co jednak przypieczętowuje jej los. Czy Alice uda się uciec przed wymiarem sprawiedliwości? A może jednak trafi do więzienia za domniemane morderstwo? Autorka poruszyła dość kontrowersyjny temat, a mianowicie kwestię dziecięcej pornografii, o którą posądzono autora prac widniejących w galerii prowadzonej przez Alice. Przyznam się szczerze, że podczas lektury miałem swoje podejrzenia, jednak końcówka zupełnie mnie zaskoczyła – takiej możliwości w ogóle nie brałem pod uwagę. Nie jest to może wybitna literatura, ale zawiera w sobie nietuzinkową tematykę okraszoną mrocznymi akcentami dlatego jeśli chcesz, koniecznie dowiedzieć się co wspólnego mają trup w galerii i zaginiona nastolatka to nie pozostaje mi nic innego jak zachęcić Was do sięgnięcia po tę pozycję.

Na początku nie mogłam się wciągnąć w fabułę i nie polubiłam głównego bohatera. W przypadku tej książki myślę, że bardzo zaszkodziła jej narracja pierwszoosobowa. Wydaje mi się, że gdybym poznawała tę historię z innej perspektywy, podobałaby mi się znacznie bardziej. To bardzo krwawy kryminał, z mnóstwem ofiar i z ciekawym, choć mało rozwiniętym wątkiem z dzieciństwa detektywa prowadzącego sprawę. Śledztwo jest trudne, a klucz do zagadki naprawdę zdrowo pokręcony. Pomysł świetny, tylko wykonanie mało spektakularne. Wkręciłam się mocniej dopiero mniej więcej w połowie książki. Polecam, aby wyrobić sobie własne zdanie.

Na półce czeka już kolejna książka Joanny Jodełki i aż nie mogę się doczekać, żeby po nią sięgnąć. Każde spotkanie z jej twórczością jest dla mnie czymś nowym i zaskakującym. Podczas lektury miałam wrażenie, że jestem obok bohaterów i przeżywam wszystko razem z nimi. Ta książka tak mnie wciągnęła, że na chwilę zapomniałam o całym świecie.

Niezły kryminał. Oprócz tego, kto zabił :) można się dowiedzieć co nieco o Islandii i Islandczykach (tak jak widzi ich narrator). A jeśli ktoś chce, to podjąć próbę znalezienia odpowiedzi na pytanie (stawiane od wieków): co skłania człowieka do czynienia zła? Wiara w…, pragnienie, by uwierzyć, a może chęć posiadania czegoś, w co inni wierzą?

Autorka przedstawia nam historię modelki, która przyjeżdża do Australii, gdzie ma mieć sesję zdjęciową. Bohaterka dowiaduje się, że została zabita tu jej przyjaciółka i wszystko wskazuje, że jej życie również jest zagrożone. Zaczyna prowadzić śledztwo, podczas którego poznaje pewnego policjanta. W książce jest seryjny morderca-fetyszysta-kolekcjoner. Co kolekcjonuje, przekonacie się czytając tą pełną zwrotów akcji książkę.

Kupiłem w antykwariacie za 5PLN, fundusze dobrze zainwestowane - godziny poświęcone na czytanie nie uznaje za zmarnowane;-) Mimo, że brutalne wątki momentami zbyt przerysowane to ogolnie rzecz biorac książka dobrze napisana - trzyma w napieciu, akcja się rozwija, jest zagadka. Idealna pozycja do czytania np w pociągu. Polecam.

Sophie była wdową wychowującą syna i kobietą chowającą się w samotności. W enklawę spokoju gwarantującego izolację od świata uczuć. Wydawało się jej, że ten stan trwa już wieki i na wieki pozostanie. Jednak nie dla jej serca, rządzącego się swoimi, niezależnymi od rozumu prawami, które uznało, że to wystarczająco długo, by zatęsknić za czymś spontanicznym i nieprzemyślanym. Wydawało się jej, że umówienie się na spotkanie z byłym pacjentem szpitala, w którym pracowała jako pielęgniarką, będzie zwykłą randką. I było. Tyle że Hector, którego zaproszenie przyjęła, nie był przeciętnym człowiekiem i nie był zwykłym mężczyzną. Należał do elity świata przestępczego. Był dobrym człowiekiem według jego przyjaciół i bardzo niebezpiecznym, bezwzględnym, wyrachowanym przestępcą według szwedzkiej policji, która, wykorzystując nawiązującą się znajomość pary, zaproponowała kobiecie współpracę. Agentka Gunilla pozostawiła jej wybór, apelując do jej moralnego serca – postąp właściwie i ignorując potrzebę serca namiętnego. Sophie, zwykła kobieta z systemem wartości charakterystycznym dla pielęgniarki, mającym ogromne znaczenie dla jej dalszego postępowania i podejmowanych działań, stanęła na skrzyżowaniu interesów międzynarodowych grup przestępczych i szwedzkiej policji. Wbrew swej woli znalazła się na linii strzału frontu wojny o wpływy, w której stawką była władza, pieniądze i życie. Bezbronna. Jednak to właśnie ona była jedynym, stałym punktem odniesienia w powoli rozwijającej się akcji. Wielowątkowej, ale linearnej w czasie. Ogromny wpływ na tak poprowadzoną fabułę miała profesja scenarzysty autora. Losy bohaterów poznawałam w miarę upływu czasu, będąc tak samo zaskakiwaną rozwojem wydarzeń, jak oni sami. Nigdy nie wiedziałam, z której strony nadlecą kule, kto pierwszy uderzy w twarz na odlew (płeć kobieca nie chroniła przed agresją), pod czyją nogą rozpadną się drzwi w na pozór spokojnym miejscu i kiedy dowiem się o zdradzie. Wspólność przeżywanych emocji w jednym czasie i miejscu wiązała mnie podwójnie z poszczególnymi bohaterami, pozwalając na budowanie ich obrazu fizycznego i profilu psychologicznego. To było bardzo niebezpieczne. Nic tak nie zbliża i nie wiąże, jak wspólne przeżycia i zrozumienie motywów postępowania, którymi można później wytłumaczyć najokrutniejsze przestępstwo. Sophie była jedynym jasnym punktem moralnym ukazującym mroczność duszy i pokrętność wypaczonej logiki innych. Przynajmniej tak wydawało mi się na początku powieści, ale na początku wiele mi się wydawało. Niejednoznaczność charakterów postaci to pułapka, w którą wpadałam bardzo często. Linearność mi w tym nie pomagała, raczej przypominała naprzemiennie przeplatany sekwencjami kadrowymi film z wartką akcją, po której następowało wyciszenie, ale pełne napięcia. Ono nie znikało nigdy. Przenosiło się z dynamiki akcji na dynamikę szarpiących bohaterami emocji i myśli. To warstwa psychologiczna była najważniejsza w tym thrillerze, pozostawiając warstwę sensacyjną w roli koniecznej bazy do opowieści o ułomności ludzkiej natury. Niezbędnego tła do ukazania nieprzewidywalności człowieczej psychiki w walce ze słabościami w rozpaczliwym odnajdywaniu się w ekstremalnej rzeczywistości. Autor, w odróżnieniu od scenariusza, wykorzystał możliwości, jakie stwarza powieść i rozbudował brawurowo warstwę psychologiczną, analizując szczegółowo stany wewnętrzne (uzewnętrzniane w zachowaniu i myślach) kreowanych bohaterów. Dzięki temu postępowanie Hectora z czasem zaczęłam uważać za uczciwe (sic!), a Gunilli, przedstawicielki prawa, za podłe. A między tymi hybrydowymi skrajnościami autor jeszcze umieścił bardzo ciekawe w swojej różnorodności spektrum policjantów, przestępców i zwykłych ludzi wplątanych w wydarzenia, wymykających się jednoznacznemu zaszufladkowaniu. Na dodatek wszystkich umieścił w mechanizmach wpływów, zmiennych priorytetach otoczenia, zależnościach międzyludzkich i nieobliczalnych, chwiejnych emocjach indywidualnych, dyktujących ostateczny wybór moralny. Nieprzewidywalny. Do końca nie byłam pewna niczego i nikogo, tak jak zmienna jest psychika ludzka. Autor, decydując się na debiut prozatorski, który jest pierwszą częścią trylogii o Sophie Brinkman i Hektorze Guzmanie, pokazał, że nie tylko potrafi szkicować i syntetyzować, ale również szczegółowo analizować stany człowieka, których w scenariuszu filmowym nie można pokazać, a jedynie zasugerować. Skrupulatnie, z premedytacją i do granic możliwości wykorzystał tę szansę, jaką dała mu powieść. Być może dlatego zwolennicy klasycznej sensacji mogą być zawiedzeni, a amatorzy thrillerów psychologicznych zachwyceni. naostrzuksiazki.pl

Berlin - stolica Niemiec, miasto, wydawać by się mogło, że bezpieczne. Ale czy na pewno? Pewnego dnia policja odnajduje zmasakrowane zwłoki kobiety, jak się okazuje - nie pierwsze. Morderca nawet nie stara się zatrzeć śladów zbrodni i wręcz naprowadza funkcjonariuszy, czując się bezkarnie. Profil ofiary wygląda tak samo jak w przypadku wielu zabójstw na terenie stolicy: niska brunetka, torturowana przed śmiercią i brutalnie zamordowana nożem do wykrawania. Berliński wydział zabójstw zdaje sobie sprawę z tego, że ma do czynienia z seryjnym mordercą, człowiekiem niebezpiecznym i chorym psychicznie. Poszlak jest jednak niewiele. Wypruwacz, bo tak ochrzczono przestępcę, pragnie publiczności, ale nie zależy mu na wykryciu. To jego zemsta. Ale za co się mści i jaka jest jego historia Główną bohaterką powieści jest rozwódka Lara Simons, samotnie wychowująca córeczkę Emmę. Poznajemy ja w ważnym dla niej momencie życia - kobieta wreszcie układa sobie życie po rozwodzie z Rafałem i przygotowuje wielkie otwarcie swojej własnej kawiarenki. Wszystko idzie w jak najlepszym kierunku, dopóki Lara nie zostaje napadnięta przez tajemniczego napastnika. Cudem udaje jej się uciec, jednak to nie koniec koszmaru. Okazuje się, że uciekła Wypruwaczowi, a on nie przywykł do wypuszczania ofiar ze swych sideł. Kiedy kilka dni później Lara zastaje swoją kawiarnię w ruinę, a na jej ścianach obraźliwą groźbę, policja proponuje kobiecie przystąpienie wraz z Emmą do programu ochrony świadków. Simons przystaje na to, stopniowo przygotowując się do zmiany dotychczasowego życia, lecz nagły i tragiczny w skutkach atak na jej rodzinę zmusza ją do natychmiastowego wyjazdu. Mija sześć lat, a Lara stara się prowadzić normalne życie u boku nowego partnera oraz Emmy, która wciąż nie wyszła z traumy po tym, co przeżyła. Gdy wskutek dziwnych wydarzeń Lara dochodzi do wniosku, że grozi jej niebezpieczeństwo, wzywa na pomoc detektywów, którzy kiedyś pomogli jej w Berlinie. Czy i tym razem ściga ją Wypruwacz? A może jego sprytny naśladowca usiłuje zwieńczyć dzieło mistrza?.....polecam,to bardzo dobra, trzymajaca w napieciu ksiazka...

Jest rok 1980. Miami nie jest sielskim obrazkiem z widokówki -to miasto pełne przemocy ,uzależnione od narkotyków i rozdzierane rasizmem. Max Mingus i Joe Liston ,dwaj detektywi Oddziału Specjalnego Policji w Miami prowadzą rutynowe śledztwo w sprawie ciała odnalezionego w ogrodzie zoologicznym Primate Park. Gdy znajdują w żołądku mężczyzny na wpół strawiona kartę tarota przedstawiająca króla mieczy ,a wkrótce potem odkrywają ,że cała rodzina ofiary została brutalnie zamordowana ,śledczy zdają sobie sprawę z potęgi wroga z którym przyjdzie im się zmierzyć. Kawał wyśmienitej lektury, pomimo opasłego rozmiaru czyta się szybko , gdyż akcja jest bardzo wartką mieszaniną wątków które napędzając nasza wyobraźnię nie pozwalają by przystopować. Motyw czarnej magii , voodoo bardzo umiejętnie umieszczony w treści ,powoduje że można zatonąć w lekturze na bardzo długo . I te tajne zgromadzenie,uff....jak dobrze że nie mam takiego w pobliżu...

Bardzo fajna książka, szczególnie dla fanów stylu Dana Browna. Powieść jest pełna tajemnic z przeszłości i przygód, a akcja toczy się szybko i ciekawie. Szkoda, że nie znamy prawdziwej tożsamości autora, bo z chęcią przeczytałabym jeszcze jakąś inną jego książkę!

Wielu czytelników zastanawia się skąd biorą się tytuły „bestseller”, „najlepsza książka” i inne, oraz kto je nadaje, lub na jakiej podstawie. Jednych przyciąga taka reklama, innych odpycha – tym bardziej kiedy okazuje się, że mija się ona z prawdą. Czy w przypadku książki „Opactwo” Chrisa Culvera hasło „bestseller” jest tylko sprytnym acz nietrafnym zabiegiem marketingowym, czy też doskonale oddaje wartość książki? Ash Rashid jest byłym detektywem i praktykującym muzułmaninem, któremu jednak daleko do ortodoksyjnego podejścia do doktryn swej religii. Został mu tylko rok do odsłużenia w policji. Rok, który miał upłynąć bohaterowi spokojnie, jednak boski plan był zupełnie inny… Nagła wiadomość o śmierć jego siostrzenicy oraz nieudolność z jaką policja prowadzi śledztwo w tej sprawie doprowadzają do tego że Rashid postanawia zbadać sprawę na własną rękę. Prywatne śledztwo sprowadza na niego nie tylko gniew jego przełożonych, ale także uwagę bardzo niebezpiecznych osób. Na domiar złego okazuje się, że na szali postawił nie tylko swoje życie, ale i członków swojej rodziny. „Opactwo” otwiera cykl książek o nietypowym detektywie muzułmaninie. I to właśnie on jest skarbem tej lektury. Autor stworzył wielowymiarową i bardzo rzeczywistą postać. Nie bał się nadać jej kilku złych cech i zrównoważyć je kilkoma dobrymi co sprawiło, że bohatera nie da się polubić bez dalszego poznawania go. Rashid szybko wspiął się na listę najbardziej charakterystycznych i ciekawych detektywów literackich i choćby przez wzgląd na jego osobę jestem ciekawa kolejnych tomów cyklu. Drugą wartościową rzeczą, która charakteryzuje „Opactwo” jest styl autora. Łatwość z jaką przelewa on na papier swoje myśli jest niebywała. Dodatkowo ciekawe jest to, że żadne chaotyczne wydarzenia nie burzą konstrukcji fabularnej książki. Innymi słowy znajduje się w niej tylko to co wpływa na rozwój fabuły. To plasuje powieść w kategorii nieskomplikowanych czytadeł, które pozwalają głowie odpocząć. Nie znaczy to jednak że książka nie wymaga od czytelnika żadnego wysiłku intelektualnego bo wymaga. Po prostu „Opactwo” jest lekturą napisaną ku uciesze i dla rozrywki. Wracając do pytania postawionego na początku tego wywodu stwierdzam z całą stanowczością, że ta książka nie jest bestsellerem ale nie zmienia to faktu, że wciąga i spełnia swoją rolę, więc polecam!

Jest to poniekąd ciężka lektura ze względu na język, jednak jest to celowe ponieważ autor chce wprowadzić nas w lata przedwojenne. Autor sprawił, że czytelnik naprawdę wczuwa się w ten klimat. Nie jest to książka którą czyta się w celu zrelaksowania, czytającMarionetkilepiej sięnaprawdę skupić na naszej lekturze ponieważ możemy się nieco pogubić.

Pierwszym, co nasuwa mi się na myśl, po przeczytaniu tej książki jest to, że autorka zakochała się w Pradze, opisy stolicy są naprawdę urokliwe, dużo ciekawostek, orientacja w terenie, nazewnictwo i co mnie mile zaskoczyło, dobra znajomość historii miasta i regionu. Pomysł na książkę, jak najbardziej ciekawy. Właściwie to książka, jak na thriller/kryminał jest całkiem udana. Czuję, jednak lekki niedosyt ale to dlatego, że pokładałam w tej książce dużo nadziei, gdyż inna książka tej samej autorki mnie po prostu zachwyciła.

Bardzo mi się spodobała forma książki. List / spowiedź do narzeczonej. Mimo że jest to powieść ma sie wrażenie, że gość opisuje Moskiewską "przygodę" w którą wdepnął naprawdę. Od samego początku wiadomo, że coś jest na rzeczy i wiadomo też, że obie bohaterki mają swoje za uszami. A mimo tych oczywistych informacji, książke się świetnie czyta i czeka na wyjaśnienie całej sprawy.

Mimo pewnych dziwnych i nierealnych(chyba) rozwiązań technologicznych, bez których akcja nie posuwałaby się naprzód książkę mogę polecić z czystym sumieniem. To co z pozoru wydaje się prawdą - takie nie jest. Intryga nieźle zawiązana, postaci wyraziste , akcja wartka. Na pewno sięgnę po kolejne książki tego autora( oprócz Batmana)

A mnie się baaaaardzo podobało! Całą pandemię szukałam takiej książki, która będzie trochę kryminałem (z intrygującą ale nie bardzo zagmatwaną zagadką i bez krwi lejącej się strumieniami), trochę komedią z zabawnymi ale nie infantylnym dialogami, trochę obyczajówką może być nawet z miłosnym wątkiem ale bez tych wzniosłych romantycznych uniesień. I TU MIAŁAM TO WSZYSTKO! Genialny lekki i zabawny obyczajowy kryminał! Było trochę ostrej jazdy w „chyłkowym” stylu, trochę romantyzmu, trochę kulinariów dla amatorów włoskiej kuchni, trochę międzynarodowej mafii ( gratka dla chcących podszkolić rosyjski). Słowem super! Polecam!

Książka trafiła w moje ręce przypadkowo i sądziłam, że to będą kolejne losy księży w Watykanie. Nie spodziewałam się czegoś nadzwyczajnego po lekturze, zwłaszcza, że początek był dość mozolny. Muszę przyznać, że szybko wszystko się rozkręciło i książka wciągnęła mnie bez reszty. Nie jest to łatwa lektura. Dla kogoś, kto interesuje się mitologią i dziejami Rzymian i Greków, to prawdziwa kopalnia wiedzy. Dla kogoś, kto dawno temu miał do czynienia z mitologią i to na dodatek w okrojonej części, wiele tych postaci i dziejów jest zupełnie czymś nowym. Autor zagłębia się w dzieje samego Rzymu, jego architekturę, a przede wszystkim sieć korytarzy, tuneli i jaskiń, jakie są ukryte pod Wiecznym Miastem. Historia żywcem wyjęta z przygód poszukiwaczy skarbów, którzy na swojej drodze napotykają wiele pułapek, które muszą przejść, żeby dojść do celu.