Dwór szronu i blasku gwiazd

Książka bardzoo fajna. Daje mi strasznie vibe właśnie takich elfów i wgl. Nie była nudna i to chyba była książka z najlepszym wątkiem enemies to lover. Serio było widać że oni się nienawidzą i to było super. Prawie od razu pokochałam główna bohaterkę. Może zakończenie nie jest takie że od razu chce się czytać następne częście ale uwierzcie następne są tylko lepsze (nie wiem czy po tym to wgl możliwe). Polecam!

Czy to moja ulubiona część? Tak. Nie wiem jak długo zbierałam się do ostatniego tomu tej cudownej trylogii, ale wiem, że przeczytałam ją szybko i z wielkim zainteresowaniem losami bohaterów. Cała ta historia jest dla mnie czymś wyjątkowym. W tym tomie szczególnie urzekło mnie podejście Cardana do Jude, jego miłość i delikatność. Również mogę do dobrych aspektów fabularnych dodać to ciągłe napięcie i nieustępujące wydarzenia. Nie wiesz czy odłożyć książkę, czy za chwilę nie okaże się, że rozpęta się jakaś bitwa. I na koniec wisienka na torcie czyli wąż, z którym przyszło się spotkać, i który był tak istotny dla dalszych losów. Tylko geniusz wymyśliłby tak dobrą powieść i to właśnie zrobiła Holly Black. To dzięki niej aż tak zakochałam się w urokliwych choć nieprzewidywalnych elfach z Elfhame.

Zwlekałam długo, żeby sięgnąć po ten tom. Nie chciałam się zawieść. I… na szczęście się nie zawiodłam. Wciągnęłam tę powieść jednym tchem. To było dokładnie na zasadzie „jeszcze jeden rozdział…”, który kończył się kolejnym i kolejnym. Co prawda spora część historii kręci się wokół Poppy i jej relacji — przede wszystkim z Hawkiem — ale sposób, w jaki autorka to poprowadziła… chylę głowę. Sama fabuła, polityka i intrygi schodzą momentami na drugi plan, ale nie są pominięte ani zaniedbane. To nie tak, że kilkaset stron skupia się wyłącznie na relacji — to tło było tu potrzebne i mam wrażenie, że właśnie dzięki temu książka tak mnie wciągnęła. Relacja Poppy i Hawke’a po prostu mną zawładnęła. Była naturalna, dobrze poprowadzona i autentyczna. Czekałam na każdą scenę, w której pojawiają się razem. Choć nie ukrywam, że pod koniec tomu Hawke zaczyna pokazywać swoje prawdziwe oblicze — maska opada i pojawiają się pierwsze rysy. Penellaphe to Wybrana przez bogów, Panna — dziewczyna żyjąca w pewnego rodzaju więzieniu, odcięta od normalnego życia. A jednak nieustannie łamie zasady. Jest bystra, odważna i zaskakująco sprawna. Owszem, zdarzają się momenty naiwności, ale nie wpływają one znacząco na odbiór całej historii ani na mój zachwyt. Widzę, jak wygląda moja opinia — nie jest szczególnie rozbudowana ani ciężka w wydźwięku. I myślę, że dobrze oddaje to charakter tej książki. To historia raczej lekka w odbiorze, bez mocno przytłaczających wątków czy trudnych tematów. Najbardziej wybrzmiewa tu to, w jakiej bańce żyła Poppy — w świecie kłamstw, niedopowiedzeń i manipulowania prawdą. Mimo to — a może właśnie dlatego — ta książka bardzo mi się podobała. Jestem kupiona i na pewno sięgnę po kolejne tomy.

Po poprzedniej części gdzie nasi bohaterowie wychodzą na prostą, tutaj zaczyna się ich główna wojna, starcie z Hybernią. Oczywiście, tak jak oczekiwaliśmy wszyscy wychodzą z niej obronną ręką - czy to trochę irracjonalne zważywszy na podział sił? - być może, ale jestem tutaj całkowicie nieobiektywna. Dalej zakochujemy się w głównych bohaterach, mimo że jakieś tam skazy mają. Tutaj Tamlin i Lucien trochę odkupują swoje winy. Widzimy jak Cassian i Nesta zaczynają powoli swój taniec, który będą kontynuować potem w kolejnych częściach.

"Pożądanie jest bronią, którą możecie się posługiwać w sposób równie groźny, jak mieczem." Za mną pierwsze – i mam wielką nadzieję, że nie ostatnie w tym roku – spotkanie z literaturą fantasy. Na dodatek mówimy tu o fantastyce z wyraźnym wątkiem romantycznym. Zastanawiacie się pewnie, jak romantyczna może być historia kobiety, której życiowym celem jest zamordowanie wroga publicznego numer jeden? Okazuje się, że bardzo! I to w jakim stylu! ​W dzisiejszej recenzji zapraszam Was do lektury pierwszego tomu „Sagi spod mostu” (nazwa cyklu to oczywiście mój autorski wymysł). Mowa o powieści „Królestwo Mostu” pióra Danielle L. Jensen. ​Młoda księżniczka Lara staje się politycznym pionkiem. W ramach traktatu pokojowego zawartego między jej rodzinną Maridriną a wyspiarską Ithicaną, zostaje zmuszona do poślubienia tamtejszego władcy – młodego króla Arena. Prawda jest jednak znacznie mroczniejsza: dziewczyna od dziecka była szkolona na bezwzględną zabójczynię. Aby wyzwolić swoją ojczyznę spod opresji Ithicany, Lara ma do wykonania tylko jedną misję – rozsadzić to wrogie państwo od środka. ​Szybko jednak wychodzi na jaw, że rzeczywistość drastycznie odbiega od kłamstw, którymi karmiono ją w rodzinnym domu. Bohaterka staje przed dramatycznym dylematem: ratować bliskich i samą siebie, czy może stanąć w obronie swojego nowego ludu oraz męża, który okazuje się zupełnie innym człowiekiem, niż głosiły plotki? ​Danielle L. Jensen znakomicie kreśli wielowarstwową intrygę, w której nie brakuje napięcia, wielkiej polityki, widma wojny i dworskich spisków. W tym brutalnym świecie autorka znajduje jednak miejsce na powoli, lecz bardzo naturalnie kiełkujące uczucie, oparte na zaufaniu i oddaniu. Doskonale wybrzmiewają tu również dylematy moralne, które nadają całej opowieści odpowiedniej głębi. ​Z twórczością autorki miałem już styczność przy okazji „Trylogii Klątwy” (do której zresztą chętnie wrócę w przyszłości), ale w „Królestwie Mostu” Jensen zawiesiła poprzeczkę jeszcze wyżej. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko z czystym sumieniem polecić Wam ten tytuł, podczas gdy sam zabieram się już za pochłanianie drugiego tomu.

Nie mogę tej części dać więcej niż 6, mimo, że świat zbudowany jest bardzo spójnie i dokładnie (nie mam tu nic do zarzucenia). Historia jest też ciekawa i czyta się to szybko i łatwo. Niestety główna postać jest najsłabszą częścią tej serii. Pierwsze procesy myślowe u niej zauważyłam dopiero w tej części i niestety na tym się skończyło. Nie wiem, czy jakakolwiek postać mnie tak irytowała, jak ona. Mysle tez, ze ta książka spokojnie moglaby miec 200 stron mniej i tylko by zyskala na tym. Bohaterowie pojawiali sie w niektorych miejscach nie wiadomo po co. No i na koniec, cos co sprawia, ze sporo osob po to siega: sceny erotyczne... Jak dla mnie w wiekszosci w ogole niepotrzebne, a do tego kosmicznie cringowe i niesmaczne. Ale moze ja jestem za stara i po prostu nie pociagaja mnie mezczyzni, którzy ryczą, warczą i biją sie dla rozrywki i wyładowania emocji 🤢 Ale nie oszukuje was: i tak przeczytam calosc i reszte serii.

Fourth Wing autorstwa Rebecca Yarros totalnie mnie zaskoczyło. Na początku byłam przekonana, że ta książka raczej nie jest w moim guście i że to nie do końca coś dla mnie… ale wystarczyło, że zaczęłam czytać i przepadłam. Dosłownie wciągnęłam się bez reszty. Historia okazała się niesamowicie wciągająca, pełna akcji, emocji i napięcia. Świat przedstawiony jest ciekawy i dopracowany, a całość czyta się tak lekko, że trudno się oderwać. Najbardziej urzekli mnie bohaterowie , mają charakter, są wyraziści i łatwo się z nimi zżyć. Relacje między nimi tylko podkręcają emocje i sprawiają, że chce się czytać jeszcze więcej. To jedna z tych książek, które kompletnie przejmują kontrolę – miałam przeczytać „tylko trochę”, a kończyło się na kolejnych rozdziałach bez opamiętania. Naprawdę nie spodziewałam się, że aż tak ją pokocham. Fourth Wing to dla mnie ogromne pozytywne zaskoczenie i zdecydowanie jedna z tych historii, do których chce się wracać.

Podtrzymuję moją opinię z pierwszej części Empireum. Ale! Gdyby nie to, że słuchałam audiobooka, to rzuciłabym chyba książką o ścianę, jeśli w scenach walki i scenie dzikiego seksu na tronie usłyszałabym jeszcze jedno „o bogowie!” albo "o ku..". O bogowie! Ileż można?!

“Bezsilna” to książka z niewykorzystanym potencjałem. Przez cały wstęp czułam się jakbym czytała trochę nieudane streszczenie albo bardzo mocną inspirację “Czerwonej Królowej” Victorii Aveyard. (Widziałam też, że niektórzy porównują ją do “Igrzysk Śmierci”, jednak ja nie czytałam tej serii) Sprawiło to, że czytałam z większym uprzedzeniem i jakoś nie sprawiało mi to frajdy. Jednak (na szczęście) im dalej tym lepiej i nie zauważałam już tak dużych podobieństw wraz z rozwojem akcji. Jednak akcja sama w sobie potrafiła w niektórych momentach zbyt przyspieszać, w innych była rozwijana i przedłużana na siłę. W obu książkach mamy podział społeczeństwa na tych lepszych (z mocami) i gorszych (nie posiadających mocy). Główna bohaterka w obu pozycjach zostaje wciągnięta w świat przepychu i politycznych gierek. “Czerwona Królowa” skupia się zarówno na polityce jak i na romansie, akcja jest tam zróżnicowana i dynamiczna, natomiast tutaj skupiamy się głównie na emocjach. Szkoda, że książka nie jest bardziej dopracowana, świat bardziej rozbudowany, bo widać tu potencjał. Akcja jest niestety w wielu momentach przewidywalna. Czyta się ją szybko, co przy tej ilości stron jest plusem. Romans wychodzi tutaj na pierwszy plan i to wokół niego zaczyna układać się historia. Brakowało mi tutaj rozwinięcia charakteru postaci, szczególnie tych drugoplanowych. Przez to wydają się takie płaskie, a wszystko skupia się na Kaiu i Paedyn. Dziewczyna to typowa bohaterka romantasy- z niższej klasy społecznej, bez rodziny, zagubiona, ale pyskata i umie dobrze walczyć. Można ją polubić, ale po przeczytaniu kilkunastu książek z tego gatunku, widać tą schematyczność. Końcówka mnie trochę znudziła i lekko zawiodła. Liczyłam na mocniejsze zakończenie, takie z przytupem. Myślę, że gdybym czytała ją jako nastolatka to bym się zakochała w tej historii i jej bohaterach. W tym momencie mogę ją ocenić jako okej, ale na długo w mojej głowie nie pozostanie. Myślę, że sięgnę po kolejne tomy tej serii, choć jeszcze nie wiem jak szybko

Jest to doskonała pozycja, kiedy już nic ci się nie chce po całym dniu - niewymagająca, wciągająca, relaksująca. Bardzo łatwo zatracić się w tym świecie i po prostu dobrze bawić. "Gołąb i wąż" to pierwsza część trylogii romantasy opowiadająca o losach dwójki głównych bohaterów - czarownicy i łowcy. Świat, w którym główną władzę sprawuje król i Kościół, jest przesiąknięty uprzedzeniami do kobiet (bo mogą okazać się czarownicami), i to właśnie w tej rzeczywistości Lou musi odnaleźć się, żyjąc na ulicy po ucieczce ze swojego sabatu. Nie dość, że jest poszukiwana za czary i przez inne czarownice, to zostaje, przez niefortunny zbieg zdarzeń, zmuszona do małżeństwa z Reidem, a gdzie najlepiej się ukryć, jak nie pod samym nosem łowców, przecież najciemniej pod latarnią. Jest to książka z motywem enemies to lovers, Lou i Reid, czarownica i łowca, dwa przeciwstawne charaktery. Ona zdolna do wszystkiego aby przeżyć, z niewyparzonym językiem i ukrywająca swoją magię. On zawsze trzymający się reguł, małomówny, całym sobą wierzący, że wszystkie czarownice powinny spłonąć na stosie. Ich rozwijającą się relację obserwowało się z przyjemnością: wewnętrzną walkę Lou, która stopniowo zakochiwała się w łowcy, mimo że wiedziała, iż gdyby odkrył, kim naprawdę jest, nie zawahałby się jej zabić. Stworzony świat jest bardzo interesujący i rozwinięty. Poznajemy różnice kulturowe różnych ras, obrzędy pogańskiej ludności, polityczną stronę miasta i to jak Kościół ma na nią wpływ. Także system magiczny jest świetnie dopracowany, pomysł, aby móc czarować tylko poprzez oddanie czegoś swojego - jak taki handel coś za coś, bardzo mi się podobał. Książka mimo posiadania głównego romansu, jest po prostu dobra jako całość, świat nie jest tylko tłem, ale integralną częścią historii, dlatego mogę ją polecić nie tylko fanom romantasy, ale i zwykłego fantasy.

👀 Ta część była po prostu nieodkładalna! 2 dni i po książce. Ale nie mogło być inaczej skoro od początku do końca intryga goniła intrygę, akcja na moment nie zwalniała, a to wszystko przeplatały walki oraz płomienne spojrzenia męża i żony, którzy już NIE CHCĄ przecież mieć ze sobą nic wspólnego! 🥺 Wola walki Ithican i próba ocalenia swojego króla byly naprawdę godne podziwu. Ich historia pokazała, czym jest jedność narodu, i prawdziwy hart ducha! Ale mimo wszystko przyćmiewa to Lara i jej próba przez całą książkę mimo braku nadziei na odkupienie, naprawienia krzywd jaką wyrządziła Arenowi i jego rodakom. Udowadniała cały czas swoją ogromną siłę, zdolność do poświęcenia i że faktycznie jest "karaluszkiem", którego nie sposób wykończyć 😂 ❤️‍🔥 Napięcie między nią i Arenem sięgnęło zenitu do tego stopnia, że ja sama siedziałam jak na szpilkach i czekałam, kiedy któreś z nich w końcu pęknie i czy Aren jest zdolny, by wybaczyć ogromną zdradę żony. 💥 To była epicka przygoda pełna walk, strategii i intryg politycznych, a także wędrówka po morzach, pustyni i dżungli. A zakończenie? Tak, tak, tak! Cudowna opowieść o wojnie, którą łagodzi wielka miłość. Ani na chwilę nie miałam dość i nie mogłam się oderwać, a ukryta zapowiedź kolejnego tomu i historii jaką w nim dostaniemy zdecydowanie zachęca, by czytać dalej tę serię! Nie spodziewałam się, że tak niepozornie wyglądające książki tak mnie porwą.

Czy naprawdę potrzebujemy kolejnej opowieści o bogach i potworach, by poczuć coś świeżego? Okazuje się, że tak, bo „Księga Azraela” to pozycja, która wymyka się utartym schematom i oferuje coś zupełnie innego niż to, do czego przyzwyczaił nas ten gatunek. Od pierwszej strony uderzył mnie pomysł na tę historię oraz realizacja, która sprawia, że lektura jest niezwykle angażująca i świeża. Bohaterowie zostali nakreśleni w sposób niezwykle ciekawy, a ich motywacje nie wydają się wymuszone. To, jak toczą się ich losy, jest całkowicie nieoczekiwane – w tej opowieści trudno przewidzieć kolejny ruch, co nadaje całości świetnego tempa i sprawia, że intryga trzyma się kupy. Zachowanie postaci wynika bezpośrednio z ich charakterów, a nie z wygody fabularnej. Co istotne, tak zwane „te momenty” zostały poprowadzone z dużym wyczuciem. Nie są one w żaden sposób przesadzone ani nachalne, co często bywa problemem w podobnych tytułach. Atmosfera książki jest napięta i mroczna, a pacing sprawia, że przez tekst się płynie, mimo że momentami środkowa część mogłaby być nieco bardziej skondensowana. Ten drobny element nie odbiera jednak satysfakcji z odkrywania głębszego sensu walki o własną tożsamość w świecie pełnym chaosu. Werdykt jest prosty: to rzetelna i oryginalna fantastyka, która pozytywnie mnie zaskoczyła. Książka idealna dla osób szukających nieoczywistych relacji i mocno zarysowanych postaci, choć może rozczarować fanów bardzo klasycznych, przewidywalnych romansów fantasy. Najlepiej sięgnąć po nią w nastroju na coś mrocznego i niebanalnego.

Bardzo lubię tę serię i nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kolejny tom (ale najpierw wizyta w księgarni!). Uwielbiam bohaterów — za walkę o przetrwanie, odkrywanie własnej tożsamości i nieustanny konflikt między tym, co podpowiada serce, a tym, co dyktuje rozum. A wszystko to przeplata się z całą gamą romantycznych uniesień, które jeszcze bardziej wciągają w historię. Czytajcie i oderwijcie się od codzienności!

Quicksilver to romantasy z ciekawymi bohaterami i całkiem pociągającą historią. Poznajemy wielowymiarowy świat i podróżujemy z bohaterami po różnych wioskach i krainach. Zauważę też, że to napewno nie jest slow burn - jeśli chodzi o relację głównych bohaterów, gdyż napięcie między nimi aż bucha. Początkowo wydaje się,że to nienawiść, jednak szybko okazuje się, iż za tą wrogością kryje się bardzo dużo podtekstu. I chociaż dialogi momentami wydają się prostackie to książkę czyta się szybko i przyjemnie. Podoba mi się, że w powieści występuje całe mnóstwo różnych stworzeń bo są tutaj duchy, wampiry, elfy, gobliny, rusałki i wszystkie mityczne istoty. Te niesamowite postacie żyją w świecie ogarniętym okrutną, wieloletnią wojną.Jest też świadome i kapryśne merkurium, metal nad którym mogą panować tylko nieliczni. Glówna bohaterka Saeris to złodziejka i całkiem fajna babka pochodząca z kraju ogarniętego suszą gdzie "zła królowa" dzieli zasobami wody, a każdy dzień jest walką o przetrwanie. Wpada ona w niezłe tarapaty gdzie niespodziewanie na pomoc przychodzi jej Kingfisher. A ten typ jest tajemniczym elfem, który jak dowiadujemy się na dalszych kartach powieści dla jednych był bohaterem a dla innych zdrajcą (zależy od punktu siedzenia). Jednak od początku kiedy poznajemy Kingfishera,elf wydaje się być samolubnym dupkiem, z niewypażonym językiem. No i co z tego skoro składa się z samych mięśni, tuszu tatuaży i przy tym jest potężny, silny i seksowny? No i jak mu się oprzeć?! Nie ukrywam, że jego podejście i teksty drażniły mnie i budziły nieprzyjemne wibracje. Nie pokochałam Fishera jak napalona romantaziara. 🤪 tak wyszło. Saeris przez większość książki nie może się zdecydować czy go lubi czy nienawidzi ale ich wspołpraca jest kluczowa dla fabuły, nie tyllo dlatego, że Saeris i Fisher są sobą zainteresowani w sensie fizycznym ale też dlatego, że dzięki tej współpracy szala wyniku wojen i konfliktów mogłyby w końcu przechylić się na którąś ze stron. Kingfisher i Saeris podróżują więc razem. Kobieta odkrywa, że ma do zaoferowania coś więcej niż siebie jako człowieka ale posiada też pewne zdolności, które są niezwykle cenne w obliczu panującego konfliktu. Poznajemy też innych bohaterów, a moim ulubieńcem jest oczywiście Carrion, który także rzuca prostackimi żarcikami - ale jest przez nie jakiś taki uroczy 🤣, a także Renfis - generał i przyjaciel Fishera. Odkrywamy też imiona czarnych charakterów jak Malcolm, Belikon czy Madra. Ostatecznie pojawia się też wątek elfiej więzi co odrobinę wybiela dla mnie zachowanie sarkastycznego elfiego lorda. Fisher zyskuje dla mnie pod koniec książki kiedy w końcu odrobinę się otwiera. Ale i tak dla mnie tak tylko trochę 🧅 Główni bohaterowie na szczęście znajdują porozumienie na tyle aby móc zacząć mówić o czymś więcej niż s🌶x. I bez skakania sobie do gardeł. Fabularnie jest fajnie. Ten świat bardzo mi się spodobał i będę czytać dalej. Wciągnęlam się. To naprawde przyjemna książka! ❤️🔥

Moje totalne zaskoczenie! Miała tak duże oczekiwania że przy początku bałam się że nie dotrwam przez te przypis ale wciągnełam się i uważam że to bardzo dobra fantastyka z genialnym światem. Jednak wielki minus jak dla mnie to przypisy które potrafiły być na całą stronę (szczerze omijałam je i lepiej mi się czytało bo nie wybijało mnie z rytmu). Ale ogółnie bardzo polecam. :)

Historia według mnie miała ogromny potencjał, szkoda tylko, że został on zmarnowany. Dawno nie czytałam książki z tak słabo nakreślonym światem przedstawionym, bardzo utrudniało to wciągnięcie się w powieść. Miałam wrażenie, że akcja cały czas rozgrywa się w kilku scenach, które nie są nawet obszernie opisane, jedynie pobieżnie nakreślone. Momenty bitew zostały koszmarnie ukazane, niby dużo w nich akcji, ale brakuje mięsa, wszystko jest płaskie i nużące. Końcówka strasznie głupia i irytująca. Jedyny plus to dość sympatyczna relacja głównych bohaterów, cała reszta to duża średniawka.

Chciałabym bronić tę książkę ale nie potrafię. Męczyłam się aby dobrnąć do końca. Zbyt dużo postaci, zbyt rozwinięty nieistotny wątek i przeciąganie akcji w nieskończoność. Jedynym plusem doceniam rozmowę w tej książce, ukazuje, jak ważna jest ona w codziennym życiu.

Młodzieżą już raczej nie jestem ale książka mi się podobała (nie wiem czy to dobrze o mnie świadczy :D). Bardzo lekki, przyjemny styl pisania autorki sprawnie przeprowadza nas przez całą powieść w mgnieniu oka. Główna bohaterka wiele razy rzuciła tekstem, który naprawdę mnie rozbawił. Jej nieugięty i wyraźny gołym okiem charakterek, a także niewyparzony język stawią idealne dopełnienie całej akcji która toczy się w tle - czyli świata wypełnionego piratami i żeglugą po wodnych szlakach. Za dzieciaka uwielbiałam Piratów z Karaibów i myślę, że na przestrzeni lat to się nie zmieniło, a sentyment pozostał. A Alosa daję mi vibe żeńskiej wersji Jacka Sparrowa. Polecam!:)

Dużo gorsza niż pierwsza część. Początek i koniec naprawdę super, natomiast środek to taki typowy wypełniacz, który niewiele wnosi. Niektóre wątki zupełnie niepotrzebne. Zdarzały się całe rozdziały z rozmowami, które potem nie miały żadnego znaczenia. Mimo to zakończenie tej historii naprawdę super. Pojedyncze epickie momenty, które zapadną w pamięć. Polecam

Muszę przyznać, że ta historia dość mocno zaskoczyła mnie na plus. Spodziewałam się takiej lekkiej fantasy na tzw odmóżdżenie. Ale w sumie to nawet lepiej, bo dostałam dość kontrowersyjną w wybory bohaterów opowieść, która w moim serduchu zasiała sporo dziwnych myśli i chyba dlatego tak bardzo mi się podobała. Czy było tutaj coś czego jeszcze nie było? Raczej nie ale i tak czułam taki fajny powiew świeżości. Kiedyś czytałam inną książkę Autorki i totalnie mi nie podeszła. Jednak "Księżniczka popiołu" zrobiła dobrą robotę i dała wiele satysfakcji z jej czytania. Oczywiście, że wezmę się za kolejną część.