Duszan

Dla mojej córki była to udana opowieść z dreszczykiem. Polubiłyśmy paczkę dzieci - głównych bohaterów historii (szczególnie małą Manię). Brakowało nam trochę większej roli trolla Ludensona, chętnie dowiedziałyśmy się o nim więcej, bo zdaje się być sympatyczną postacią.

Lubię, gdy pisarz docenia pracę osób, które odgrywają dla niego wyjątkową w życiu rolę, bo dzięki ich ocenie, spojrzeniu na pomysłowość i inne aspekty zawarte w książce możemy jako czytelnicy poznać jej treść, przekaz ukierunkowujący z czasem, że można być doskonałym obserwatorem początkującej pięknej przyjaźni, która pozwoli rozwinąć skrzydła i odkrywać jak wygląda życie, zanim nie mieć możliwości towarzyszyć mu nieco wcześniej, zanim ono się nie rozpoczęło. Czy autor spełni się w roli odkrywcy, tajemnic z przeszłości, czym będzie umieć, czy jednak będzie musiał pokonać zawartą w nadanym tytule książki mroczną głębią, które pozostawią po sobie widoczne ślady?, Czy brat strażnika Will Noctis zastąpi go na rodzinnym stanowisku pracy Burzomorza, czy woli, aby zastąpił go ktoś, kto komu obcowanie z morzem jest mu bliższe? Pytania te narzucają się po zapoznaniu z pierwszymi przeczytanymi dziesięcioma rozdziałami. Najciekawsze jest to, że każdy czytany przeze mnie rozdział napisany jest tak, że wciąga do dalszego zdobywania wiedzy na temat występujących w nich głównych i drugoplanowych bohaterów. Chociaż można wyciągnąć pierwsze wnioski, jacy są z charakteru bohaterowie, gdyż wyrażają otwartość wobec tego, co jest przed nimi lub jeszcze za nimi. Meluzyna jest cierpliwa pomimo tego, że ma jedenaście lat, dzielnie i pracowicie wykonuje swoją misję strażniczki, a brat strażnika Will Noctis nieco gorzej znosi emocjonalnie nową sytuację, w której obecnie się znajduje i jeszcze nie wie, jak się ma w niej zachować z obawy, czy sobie z nią poradzi. Książki Philip Reeve ''Meluzyna Noctis i Mroczna Głębia'' nie czyta się szybko, lecz należy zrozumieć przesłanie, które po części uczy jak być dojrzałym, odpowiedzialnym i być nastawionym przyjaźnie do najbliższego otoczenia znoszącego dzielnie samotność przebywając w otoczeniu morza i tego, co wokół niego krąży i tego, co znajduje w cieniu tego, czego my nie widzimy na co dzień. Wydawnictwu Literackiemu dziękuje za możliwość przeczytania książki. Polecam przeczytać książkę.

Nie oceniam książki jako dziecko, tylko jako drukarz i osoba dorosła. Wizualnie jest to pierwsze miejsce w mistrzostwach świata w wydawaniu. Fabulrnie - moja safe space książka do której wracam wielokrotnie. Piękna, choć smutna i niełatwa. Zapada w pamięć. Wspaniała.

Akcja na początku toczy się niespiesznie, stopniowo jednak coraz bardziej wciąga ... Tym razem przenosimy się do niewielkiego dawniej radosnego miasteczka, na którego skraju mieszka ... ogrzyca, zdaniem wielu - źródło zła, przyczyna "upadku" miasta ... Szczelnie ukrytą prawdę próbują odkryć ... dzieci z sierocińca. Kto jest tu dobry? A kto zły? Pod jaką tym razem postacią ukrywają się nieszczere intencje i prywatne egoistyczne interesy? Jak przywrócić ład do miasteczka? Podobnie jak we wcześniejszych powieściach - i tu: niezwykły, baśniowy język; umiejętnie budowany przez autorkę klimat magii i tajemniczości; a także mądre przesłanie, aby dążyć do prawdy i żyć zgodnie z wartościami:)

Prosta, acz sympatyczna opowieść o świni Malwinie, która - wpierw biorąca udział w eksperymentach w laboratorium - ucieka z transportu do (prawdopodobnie) rzeźni. Tak się składa, że ląduje akurat w Lesie Kabackim... gdzie spotyka przyjazne stado dzików, w tym znanego z wcześniejszej książki autora Dzika Dzikusa. Dziki postanawiają pomóc Malwinie i odeskortować ją do bezpiecznego miejsca - azylu, w którym świnie mogą żyć spokojnie i nie skończyć jako szynka. Oczywiście po drodze będą przygody i trudności, a nawet kariera i zdjęcia w gazetach! Książkę można czytać bez znajomości Dzika Dzikusa. A na uwagę zwraca zwłaszcza przepięknie ilustrowane wydanie w twardej oprawie, na dodatek z drukiem przyjaznym dzieciom ćwiczącym świeżo nabytą umiejętność czytania.

Bardzo przewrotny tytuł, pod którym kryje się piękna oraz inspirująca lektura. Autorka przedstawia nam opowieść, która porusza trudny temat, ale jakże niezbędny do przepracowania. "Tyle miłości nie może umrzeć" to książka, o której powinno się mówić więcej, w szczególności, że dzisiejszych czasach konieczność uporania się ze stratą jest potrzebna.

Dziennik youtubera Marcusa Emersona to cykl dla dzieci o 9-latku który z nudów postanowił założyć kanał na yt i zostać gwiazdą. Poznaje chłopaka, który jest już znanym youtuberem i zazdrości mu sławy. Mimo początkowej niechęci ich przyjaźń się rozwija, a ilość fanów na yt rośnie. Obie książki opisują przygody czwórki przyjaciół. Moim zdaniem jest to fajna seria, nie tylko dla dzieci, sama się przy niej świetnie bawiłam. Książki nie są długie, ale okraszone rysunkami i sporą czcionką ułatwiająca czytanie. Całość czyta się bardzo szybko i jeszcze szybciej wsiąka się w fabułę. Okładki przyciągają uwagę i dobrze oddają charakter wnętrza. Chętnie obejrzałabym serial na podstawie tych książek.

Kolejna powieść Bena Millera, którą czytałam razem z moim synem. Przygodowo-fantastyczna historia z kosmiczną czarną dziurą w roli głównej. Jest to powieść o radzeniu sobie z gniewem i negatywnymi emocjami. Złość, strach i smutek są potrzebne, ale trzeba nauczyć się je właściwie wyrażać i komunikować.

Na początku recenzji chcę bardzo podziękować Pani Emilii Kiereś za tłumaczenie. Jak już przy innej książce napisałam, że od pracy tłumacza bardzo dużo zależy. I zgodzę się z wpisem "zmęczona_snem", że tłumaczenie Pani Emilii to majstersztyk. O fabule nie będę pisała, bo przeczytałam tu pod książką wiele świetnych opisów. Książka jest świetnym kryminałem z całą masą świetnych zmyłek, zamotań i celowych zabiegów, by czytelnik się pogubił :)) A dodatkowa zabawa słowami, galimatiasami językowymi - dodatkowo podbija wartość tej pozycji. Ogromnie polecam.

Historia jest dość prosta. Albo taką się wydaje... Mamy stary dom. Zdrożonego podróżnego, który otrzymuje gościnę. Ale pojawiają się żołnierze, nasz tajemniczy gość ucieka. Ale, żeby opowieść mogła zacząć się toczyć - podarowuje dziecku buteleczkę z tajną miksturą nad którą pracuje w dorosłym życiu. Po jego śmierci dom przechodzi w ręce Edgara, Gerarda i jego żony Leokadii. Ich mały synek Artur znajduje schowek z eliksirem. Ciekawość zwycięża, syn gospodarzy wypije płyn i... znika. Mijają lata, dom niszczeje i przechodzi w kolejne ręce. co stało się z chłopcem? Czy ktoś zdoła rozwikłać tą zagadkę? Publikację czyta się lekko. Duże litery ułatwiają sprawę, podobnie jak wartka akcja. Poruszany są tu tematy odpowiedzialności za swoje czyny. Pokazuje, że ludzie, mimo zmieniającego się czasu i epok, pozostają tacy sami - chcą być zauważeni, szanowani. Książka otrzymała I nagrodę w kategorii 6-10 lat w IV Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży.

Kolejna książka spoza moich rejonów. Jedne dzieci już wyrosły, drugie jeszcze nie dorosły, a sama czytam co innego. Tak czy inaczej, jest to jedna z lepszych młodzieżówek, które miałam okazję czytać. Uśmiałam się bardzo, a z drugiej strony Jacek Galiński pięknie pokazuje problemy dzieciaków wraz z ich rozwiązaniami. Z przymrużeniem oka, ale i wielkim wyczuciem. Podziwiam tego autora za ogromną i oryginalną wyobraźnię, dystans do świata i optymizm, którym pokazuje, że z każdej sytuacji można wybrnąć. Sądzę, że to idealna lektura dla dzieciaków w połowie podstawówki. Poziom i inteligencja nie odbiegają od książek dla dorosłych, a jednocześnie są napisane adekwatnie do wieku. Rewelacja!

Skoro książka dla dzieci zaczyna się od słów: „Niedźwiadek umarł w pewien piątek (...)”, to znaczy, że temat jest poważny. Ale nie znajdziecie na jej kartach przygnębienia. Wręcz przeciwnie. Pokazuje ona, że ci, których kochamy, nigdy nie odchodzą, jeśli będziemy ich nosić w naszych sercach💙 Jak wytłumaczyć dzieciom coś, czego sami często nie chcemy przyjąć do wiadomości? Jak wykorzystać dobre wspomnienia, by wywoływały one uśmiech na twarzy, a nie wyciskały łzy z naszych oczu? W jaki sposób pokazać maluchom, że tęsknota nie musi być przytłaczająca? Okazuje się, że można to osiągnąć, a przekaz wcale nie musi być malowany szarymi kredkami. „Żegnaj, Niedźwiadku” od Jane Chapman to ciepła i wzruszająca historia o wzajemnym wspieraniu się w trudnych chwilach, sile przyjaźni i kojącej mocy wspólnego działania.

"Ale czy Bóg wypiłby wodę przed spragnioną dziewczynką?" Ta powieść może być źródłem zamętu, wątpliwości lub frustracji. Czasem zagadką. Niektórzy czytając książkę nazwą ją obrazoburczą, inni powiedzą, że jest naiwna do bólu, część pozostanie sceptyczna, a część pokiwa głową z głęboką wiarą. Przeczytaj ją i sprawdź, do której grupy się zaliczasz.

Przeczytane córce na dobranoc. Książeczka to prequel właściwego Kubusia Puchatka. Tutaj się wszyscy dopiero poznają. Napisana z dużym szacunkiem do pierwozworu, ma te same zabiegi stylistyczne. Rysunki też oddają tego ducha. Ale co najciekawsze, im bardziej autorka się stara, tym bardziej widać, ile jej do p. Milne'a brakuje. Córce jednakże się bardzo podobało, to ona zasugerawała ocenę. A że jest adresatem książki, to przyjąłem jej zdanie. Książka wydana pięknie. Przyjemny papier, twarda okładka. Podczas czytania też były ciekawe momenty. Na przykład jak Kubuś był do góry nogami, trzeba było książkę odwrócić, żeby móc czytać. W kilku miejscach takie smaczki były. Piękne podejście wydawcy, za które należy się duży plus. Polecamy.

Ciekawa rzecz - skusiła mnie okładka i zachęcające recenzje. Kupiłam od razu wszystkie trzy tomy. Piękne ilustracje i krótkie, bardzo różne pod względem języka i formy wyznania młodych norwegów. Dzisiaj jeszcze doczytałam ze zdziwieniem, że ktoś był nimi zniesmaczony i że zawierały wulgaryzmy. Chyba czytaliśmy inną książkę.

Przestawiam Wam historię bardzo poruszającą i zabawną, momentami smutną, ale szybko niosącą ukojenie, pełną mądrych treści, podanych w szalenie przyjemny sposób. Zofia Stanecka napisała opowieść osadzoną w niełatwych czasach ale świetnie wyważoną mimo wszystko lekką narracją oraz naprawdę sporą dawką psich anegdot, podanych w przezabawny i pełny uroku sposób. Oto Drań, nazywany też Dranisławem lub Draniuszkiem. Najszczęśliwszy dzień w życiu Zosi to ten, kiedy jamnikowaty szczeniak trafia do jej rodziny. Wyczekany, ukochany Draniuszek przypomina małą kulkę „pachnącą ciepłym mlekiem i suszonym na słońcu prawdziwkiem”. Nic dziwnego, że od razu udaje mu się skraść serca wszystkich domowników, a w przypadku Zosi nawet większą część jej łóżka 😊.Tak zaczyna się historia pełna miłości do charakternego czworonoga. Z czasem nasz psi bohater, ujawnia też swoją silną osobowość. Kiedy trzeba potrafi być obrońcą, a innym razem powiernikiem w trudach dorastania. „Drań. Czyli moje życie z jamnikiem” to książka z mnóstwem niezwykle dowcipnych psich opowiastek, które zarysowują sceny z życia z psem w sposób fenomenalny, sprawiając, że parskniecie śmiechem, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego, że rodzicom Zosi pewnie nie raz jeżył się włos na głowie, gdy przyłapywali Drania w centrum wydarzeń co najmniej kłopotliwych. A jednak pogryzione kapcie, zniszczone zabawki, przeżute książki czy pościel nieustannie pokryta draniową sierścią, choć uświadamiają jakie trudności mogą napotkać właścicieli czworonogów, budzą w sercach czułość i ciepło, a nie złość i frustrację. Obserwując relację pani Zofii, to jak przedstawia swoje wspomnienia z dzieciństwa, można być pewnym tego, że jeśli psa obdarzy się miłością, to w zamian dostanie się jej po tysiąckroć więcej, bo psy kochają całym sobą! W książce nie mogło zabraknąć świetnych ilustracji Marianny Sztymy, które idealnie dopełniają treść i tworzą świetne podsumowanie znanych prawd o jamnikach. W końcu każdy wie, że śpiący jamnik zwiększa swoją wagę i objętość, a niechętny do współpracy jamnik zyskuje na przyczepności do podłoża😊.Nie brakuje tu także mądrych treści. O czym warto pamiętać w czasie spacerów z jamnikiem?Przekonajcie się sami! @bajkowy.zawrot.glowy

Książka jest wydana przepięknie. Kolorystyka, ilustracje, nawet fonty w tekście - wszystko jest doskonale skomponowane, utrzymane w orientalnym, perskim klimacie. Niestety, treść odstaje od formy. A zapowiada się świetnie! Pierwsze rozdziały, w których poznajemy Pelargonię, doskonale budują klimat dorastania w zwykłej, tureckiej rodzinie. Potem akcja się zawiązuje, bohaterka wyjeżdża do dziadków i... czekałam na piękną przygodę, która porwie mnie w krainę fantazji, a dostałam... coś szybkiego i bylejakiego, co po prostu przerzuciłam wzrokiem. W jednej chwili poznajemy nowych bohaterów, dowiadujemy się o istnieniu fantastycznej krainy i magicznych przedmiotów - jest tego za dużo, dzieje się za szybko, opisane jest skrótowo i po łebkach. Podróż przez drogi żywiołów (przywoływana na okładce!) zajmuje łącznie może 15 stron. Więc rozstaję się z tą książką z czytelniczym żalem, bo zapowiadała się wyjątkowo, a skończyła się boleśnie przeciętnie.

Trzeci już tom przygód dwunastoletniego Davida Spencera opowiada o uczestnictwie w Comic Conie. Cała rodzina i przyjaciele chłopca dostali wejściówki VIP bo jego siostra stała się wiralem. David i jego kompani przeżywają masę przygód podczas trzech dni konwentu. Co mogę powiedzieć o tej książce? Poprzednie tomy wyrwały mnie z zastoju czytelniczego i tym razem było tak samo. Ta opowieść bawi i uczy. Nietuzinkowy format łączy prozę i komiks, co świetnie sprawdza się w tym przypadku. Narracja prowadzona przez głównego bohatera jest ciekawa i wciąga w fabułę. Przyjemnie spędziłam czas na czytaniu Dziennika Youtubera. Każdy kolejny tom ma coraz ciekawszy pomysł na fabułę, a z tego co widziałam na Amazonie to tomów anglojęzycznych jest multum. Mimo że grupa docelowa to 10-15 lat, to ja, przy latach 28 bawiłam się świetnie. Czekam na kolejny sezon ❤️ Polecam zarówno dużym jak i małym czytelnikom, nie tylko kandydatom na przyszłych youtuberów.

O twórczości Katherine Applegate słyszałam już jakiś czas temu, jednak do tej pory nie miałam okazji sięgnąć po którąś z jej powieści. Teraz przyszła pora, by to zmienić, a mój wybór padł na Preskota, który tęsknym wzrokiem spoglądał już z półki w moją stronę. Czy ta historia okazała się dobra i godna polecenia? O tym w recenzji poniżej. Pewnego dnia w życiu Jacksona pojawił się on – Preskot. Trochę kot, trochę tygrys, trochę łasuch na fioletowe żelki. Kłopot w tym, że jest niewidzialny. Zjawia się w życiu chłopca akurat w momencie, kiedy w jego rodzinie pojawiają się poważne problemy — kłótnie rodziców szeptem, rosnące stosy rachunków na stole i wiecznie pusta lodówka nie są zapowiedzią pozytywnych zmian. Czy sytuacja Jacksona i jego rodziny ulegnie zmianie? Czy Preskot będzie miał na to realny wpływ? Pierwsze strony powieści wywołały we mnie różne emocje. Z jednej strony miałam świadomość tego, że jest to pozycja kierowana bardziej do młodszych odbiorców, ale z drugiej sam główny bohater wydał mi się aż za bardzo dojrzały, jak na swój wiek, przez co jego postać odrobinę kłóciła się w mojej głowie z myślą, że to historia opowiedziana oczami jeszcze dziecka. Mimo tego jednak nie uważam, że jest to słaba książka, a wręcz przeciwnie. Główny bohater został wykreowany bardzo ciekawie. Jackson to chłopiec, który bardzo poważnie podchodzi do otaczającego go świata — w jego pojmowaniu rzeczywistości nie ma miejsca na niewyjaśnione zagadki, a nauka jest kluczem do wszystkiego. Chłopiec nie do końca potrafi wyjaśnić sobie, dlaczego tak często spotyka Preskota i dlaczego postać ta zachowuje się tak, a nie inaczej. Czytanie o tym, jak postrzega swoich rodziców, ich decyzje czy też w jak racjonalny sposób podchodzi do życia, było naprawdę interesujące. Tytułowy Preskot to z pewnością równie ciekawa postać. Nie wiem, skąd u autorki pomysł na stworzenie takiego bohatera, ale jestem nim zachwycona. Przyznaję się bez bicia, że obecność zwierzaka skutecznie przyciągała moją uwagę i co więcej, wzbudzała coś na podobieństwo współczucia — podświadomie, nawet nie znając jeszcze dalszego ciągu tej historii, przeczuwałam już, co jego obecność może zwiastować. Pióro Katherine Applegate uważam za bardzo dobre. Choć historia kierowana jest do tych młodszych czytelników, to autorka za pomocą swoich umiejętności sprawiła, że i starsi poczują się usatysfakcjonowani lekturą tej pozycji. Bohaterowie są bardzo ciekawi, a sama historia... okrutnie poruszająca i na swój sposób trudna. Autorka ukazuje tutaj trudy życia dalekiego od wygodnego – tutaj bohaterowie muszą mierzyć się z problemami finansowymi, brakiem własnego kąta czy po prostu brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych ludzkich potrzeb. Preskot to z pewnością książka, która trafia wysoko w moim zestawieniu powieści dla młodych czytelników. To taki tytuł, którego lektura pozostawia w czytelniku pewnego rodzaju pustkę i sprawia, że chce się zrobić coś, cokolwiek, byleby pomóc głównym bohaterom. Jeżeli lubicie poruszające historie o mocy dziecięcej wyobraźni i poszukiwaniu nadziei, to ta z pewnością trafi w Wasz gust.

„Alfred Wiewiór i tajemnicza walizka” to pierwszy tom cudownej serii o Alfredzie, który uwielbia łamigłówki, przygody i książki kryminalne. To właśnie on założył agencję detektywistyczną, do której należy również Maciek Jeż, który w wolnych chwilach pisze książki i Stefan Dzik, którego dobry humor nie opuszcza. Pewnego dnia w biurze Alfreda pojawia się mężczyzna, który prosi o pomoc w odnalezieniu walizki. Samą walizkę udaje się szybko odnaleźć, ale to co dzieje się później staje się wielka niebezpieczną przygodą. Książeczka przeznaczone są dla dzieci od 6-8 lat. Obie napisane są prostym językiem i dużą czcionką dzięki czemu dzieci nie męczą się podczas czytania. Historie są ciekawe i potrafią dostarczyć wielu emocji. Pojawi się małe napięcie, ale też uśmiech na twarzy. Książeczka zawierają w środku duże ilustracje, które przykuwają wzrok i pobudzają wyobraźnię. Historię w nich zawarte wzbogacają słownictwo. Posiadają niewielki format, dzięki czemu można je zabrać na każdą samochodową wycieczkę. Książeczka można czytać w dowolnej kolejności. Dzisiaj pokazuje Wam 1 i 5 część, a inne tomy tej wspaniałej serii możecie znaleźć u mnie na profilu.