Drobne przyjemności, czyli z czego się cieszyć, gdy życie nie rozpieszcza

Bardzo dobra książka o wytyczaniu granic. Napisana przejrzyście, poukładana w tematy, dzięki czemu łatwo się odnaleźć. Zawiera mnóstwo życiowych przykładów, które pozwalają zrozumieć dane zagadnienie. Raczej dla osób, które dopiero zaczynają stawiać granice lub dla bardziej zaawansowanych jako małe przypomnienie

Wypadek, który na zawsze zmienił życie Rafała Miszkiela, wydarzył się w sposób przerażająco banalny, co czyni początek książki „Porażony życiem. Jak wyjechać z piekła” lekturą niemal fizycznie bolesną. Chwila nieuwagi, wejście na słup wysokiego napięcia i porażenie prądem o ogromnej mocy – to był moment, w którym dotychczasowy świat młodego chłopaka rozpadł się na kawałki. Rafał nie tylko stracił obie ręce i nogę, ale przede wszystkim poczucie sprawstwa i nadzieję na przyszłość, która jeszcze chwilę wcześniej wydawała się stać przed nim otworem. Moja ocena 8/10 wynika z ogromnej siły rażenia tej historii oraz faktu, że nie jest to kolejny tani poradnik motywacyjny, lecz surowe świadectwo walki o godność. Wspólnie z Ewą Raczyńską, Miszkiel prowadzi nas przez kolejne kręgi swojego prywatnego piekła. Największą zaletą tej publikacji jest jej brutalna szczerość. Autor nie pudruje rzeczywistości – opisuje ból fantomowy, upokorzenie związane z całkowitą zależnością od innych w najbardziej intymnych czynnościach oraz głęboką depresję, która towarzyszyła mu w szpitalnych salach. To książka o „wyjeżdżaniu” z piekła nie tylko w sensie fizycznym (dzięki rehabilitacji i protezom), ale przede wszystkim psychicznym. Przejście od myśli samobójczych do aktywnego życia jako influencer i motywator jest tu opisane bez zbędnego patosu, co czyni przekaz niezwykle autentycznym. Styl reportażu jest bezpośredni i dynamiczny, co pozwala czytelnikowi błyskawicznie wejść w świat bohatera. Ewa Raczyńska umiejętnie porządkuje narrację, dbając o to, by emocjonalny ciężar historii nie przytłoczył struktury książki. Znajdziemy tu ważne refleksje nad systemem opieki nad osobami z niepełnosprawnościami w Polsce oraz nad tym, jak społeczeństwo reaguje na inność. Rafał staje się głosem tych, którzy są często niewidoczni, pokazując, że niepełnosprawność nie definiuje człowieka, choć determinuje każdy jego dzień. Mimo że historia jest wstrząsająca, w niektórych momentach narracja staje się nieco repetytywna, a pewne wątki dotyczące codziennych zmagań mogłyby zostać mocniej pogłębione kosztem krótszych anegdot. Niemniej jednak, „Porażony życiem” to lektura, która zostawia w czytelniku potężny ładunek pokory. To nie jest książka o tym, że „wszystko jest możliwe”, ale o tym, jak podnieść się, gdy wydaje się, że nie ma już z czego wstać. Rafał Miszkiel udowadnia, że piekło to nie tylko miejsce, ale stan umysłu, z którego – przy nadludzkim wysiłku i wsparciu innych – naprawdę można wyjechać. To inspirująca, twarda i niezwykle potrzebna lekcja empatii oraz hartu ducha.

Ta książka była dla mnie jak przytulenie matki i cichy szept „widzę Cię, rozumiem, nie oceniam”. A dla mnie jest wyjątkowa w podwójny sposób. Pierwszy. To historia oparta na podróży szlakiem South West Coast Park i North Downs Way i towarzyszącym im spostrzeżeniom. Motyw wędrówki szczególnie wybrzeżami Wielkiej Brytanii jest mi szczególnie bliski od kiedy razem z narzeczonym przebyliśmy szlak North Coast 500. Drugi. Życie jako niezdiagnozowana osoba będąca w spektrum autyzmu jest samotne, pełne frustracji i niezrozumienia. Diagnoza daje poczucie wolności. To moment kiedy wreszcie zaczynasz akceptować siebie i żyć w zgodzie ze swoimi „dziwactwami”. Choć autorka miesza niektóre pojęcia i czasem przemyca zbyt wiele stereotypów to całkowicie zostaje to jej wybaczone. Nie jest ona przecież specjalistką w tej dziedzinie, a jedynie zagubioną osobą, która dopiero zaczyna zgłębiać temat ludzi w spektrum autyzmu. PS jak dla mnie książka ma niesamowity vibe książek Reginy Brett.

Wspaniała biografia kobiety, pianistki, żony Roberta Schumana, która przez całe swoje życie musiała walczyć z apodyktycznym ojcem, dziewiętnastowieczną publicznością dla której koncertująca kobieta była o kilka poziomów niżej niż mężczyzna i wreszcie z mężem i jego ograniczeniami wynikającymi z postrzegania roli kobiety w danej epoce oraz jego chorobą.

Zapowiadało się ciekawie, a wyszło jak zwykle... Im bliżej końca, tym bardziej czułam, że to nie jest książka dla mnie, ale... Jeśli ktoś chciałby poczytać o emocjach, otwieraniu się na nie, radzeniu sobie z nimi, ta książka będzie dobra. Obszerna synteza z bogatą bibliografią (autorka odwaliła kawał dobrej roboty, z samej bibliografii można się rozwinąć w bardziej preferowanym kierunku), przykłady z pracy nad sobą, z pracy z pacjentami, ćwiczenia. Czyli wszystko, czym można podeprzeć autoterapię tak naprawdę.

„W drodze do wyjścia z restauracji” (w oryg. On the way back from the restaurant). Mimo translatora zamiast tłumacza książka zachowuje sporo uroku i dowcipu. Amerykańska do bólu (kredyty studenckie, kredyty na terapię, kredyty na wszystko, praca marzeń po 70 h w tygodniu itp) opowieść o zdrowieniu. Jeśli tęsknisz za swoją grupą terapeutyczną - poczytaj na pocieszenie. :)

Dla mnie to książka o osobach, które intensywnie przeżywają emocje i są bardziej wrażliwe na bodźce, relacje i codzienne sytuacje. Opowiada o tym, jak wygląda życie z taką wrażliwością, jakie niesie trudności, ale też jakie daje mocne strony. Pokazuje, że „czucie mocniej” nie jest czymś złym, to po prostu inny sposób doświadczania świata. Najważniejsze z tej książki to to, że nie trzeba się „naprawiać”, żeby pasować do świata, można nauczyć się żyć po swojemu, nawet jeśli czuje się mocniej niż inni.

Jest to moja pierwsza biografia Kory ... nie znam więc innych. Autorka przybliża czytelnikom początki Kory, a następnie oddaje głos osobom z jej otoczenia - rodzinie, bliższymi dalszym znajomym... Jest to historia niezwykle poruszająca, a zarazem pozytywna w przesłaniu, aby być sobą i starać się realizować swoje marzenia;)

Do książki doprowadził mnie zeszłoroczny numer magazynu "Znak', który był poświęcony w dużej mierze właśnie Nowemu Jorkowi (834 (11/2024) serdecznie polecam ten numer zainteresowanym . Książka spełniła moje oczekiwania i bardzo mi się podobała. Autor przedstawia Nowy Jork jako reportażowy patchwork złożony z opowiadań nowojorczyków, których spotyka na swojej drodze. Każda z historii jest na swój sposób wyjątkowa, opisuje daną perspektywę, punkt widzenia na miasto. Całość, tworzy swego rodzaju kolorowy kolaż próbujący przedstawić nieuchwytny fenomen miasta które fascynuje, przyciąga, ale i obrzydza.. Bardzo ciekawy dobór postaci. Faktycznie, może tak jak piszą poprzednicy, niektóre z historii wydają się nierówne, jednak mnie się ta nierówność bardzo podobała. Mógł być to nawet celowy zabieg autora, mający na celu uwypuklenie, wręcz wskazanie na różnorodność charakterów, historii i doświadczeń. Książkę faktycznie czytało się świetnie do mniej więcej połowy. Potem niestety nie mogłam wpaść w rytm, po około 60% trudno mi ją było skończyć (z komentarzy wygląda na to, że nie tylko ja mierzyłam się z tym problemem.). Nie mniej jednak, całość bardzo mi się podobała! Polecam serdecznie, lektura obowiązkowa dla fanów Wielkiego Jabłka :)

Lekko napisana, miejscami ciężka historia, ale nie jest to jakiś życiowy dramat, tylko droga człowieka miotającego się w życiu. Któż z nas się nie miota... Tyle, że Matthew wchodzi w show biznes i robi to w ciekawy sposób. Nie oczekujcie kwiecistego języka, ale też nie można powiedzieć, że to książka zła czy nudna.

Mój główny problem z tą książką był taki, że czytając ją miałam wrażenie, że czytam kolejny tom "Snu o okapi". Styl tlumaczki bardzo charakterystyczny. Jak zwykle w przypadku książek tlumaczonych z niemieckiego cierpię przy każdej odkrytej kalce. Ale nie było bardzo źle. Natomiast mogę sobie wyobrazić, że książka w oryginale jest bardzo, bardzo dobra i za to daję 9 gwiazdek.

Przeczytałam książkę, bo jestem wielką fanką Gosi. Podziwiam ją jako osobę, uważam że swoją wiedzą i filmami z praktyką wiele wnosi do świata jogi. Z niecierpliwością czekałam na jej książkę. Co do samej treści - powiela się w niej wiele rzeczy, które już były dla mnie znane z kanału na yt oraz social mediów Gosi. Przeczytałam wiele książek z zakresu rozwoju osobistego i niestety ta książka nie będzie jedną z moich ulubionych. To co z niej wynoszę to na pewno ciepło jakie z niej bije, pewne wskazówki dotyczące zadbania o siebie i dalszą sympatię do autorki :)

Temat self care jest mi aktualnie bardzo bliski. Moj organizm jednoznacznie dal mi znac, ze dobrze jest o siebie zadbac. Dlatego, jesli pedzimy na resztkach energii, to warto poszukac balansu, zaakceptowac siebie i wprowadzic do codziennej rutyny balans, autorefleksje i relaks. Zaakceptujmy siebie, zadbajmy o swoj komfort psychiczny, pokochajmy siebie. To najwartosciowsza rzecz, jaka mozemy dla siebie zrobic. Ksiazka "Self care. Droga do samoakceptacji" jest absolutna podstawa dla osob, ktore w pedzie zycia zagubily siebie. Autorka klarownie i w najprostszy sposob wyjasnia jakie przeszkody stawiamy sobie w drodze do wlasnego spokoju. Uswiadamia nas o tym, jak radzi sobie z problemami nasza psychika. Dowiadujemy sie, jak wazne jest poczucie wlasnej wartosci. Dostajemy tez cwiczenia, dzieki ktorym mozemy lepiej zrozumiec siebie oraz sposoby radzenia sobie ze stresem. Ksiazka ma 176 stron i bardzo duzo ilustracji i grafik. Jest kolorowa i przyjemna dla oka. Zawarte tu informacje sa calkowicie podstawowe i sklaniaja do dalszych poszukiwan.

121/52/2025 "A song for you. Moje życie z Whitney Houston" Robyn Crawford Agora #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Ja i gwiazda Autorka była blisko Whitney Houston, była jej przyjaciółką, współpracowniczką, a momentami partnerką. Dzięki temu czytelnik ma dostęp do emocji, codzienności, relacji i decyzji, które często nie docierały do mediów. Książka pokazuje ciemną stronę sławy, presję, manipulacje, wykorzystywanie talentu, trudne relacje, uzależnienia, a także rasizm i uprzedzenia wobec orientacji seksualnej. To rzadko pokazywana, ale bardzo potrzebna część historii gwiazd. Choć książka porusza ciężkie tematy: miłość, uzależnienie, zdrady, samotność, opowieść robi wrażenie szczerej i surowej. To nie jest idealizująca biografia, to opowieść o człowieku z talentem, lękami i błędami. Dla kogoś, kto zna karierę Whitney tylko z nagrań i mediów, to może być jak spojrzenie zza kulis: sukces, który lśnił, miał cenę, często tragiczną. Taka perspektywa nadaje jej głębi i skłania do refleksji. Nie jest klasyczną biografią, to opowieść Robyn, jej życie, jej doświadczenia, jej relacja z Whitney. Więcej tu właśnie życia autorki niż Houston, ona zdaje się być jedynie tłem opisywanego życia autorki, widać to od samego początku książki. Za mało jest tu Whitney w książce o niej. Wygląda to tak, jakby jej niby przyjaciółka, a nawet partnerka, czego dowiadujemy się z tej książki, chciała zarobić na zmarłej bliskiej osobie. Autorka ujawnia, że relacja z Whitney miała charakter intymny. Dla niektórych czytelników to może być cenna szczerość; inni mogą uznać to za obciążające lub kontrowersyjne, szczególnie, że temat homoseksualności w show-biznesie lat 80. był tabu. Dla części czytelników narracja może wydać się oszczędna, nieco pozbawiona dramatyzmu, brakuje zdjęć, być może też bardziej rozbudowanych wspomnień lub dokumentacji. Jeśli ktoś zna historię Whitney, jej sukcesy, problemy, medialne i prywatne, książka może nie odkryć znacząco nowych faktów. Inni czytelnicy podkreślają, że jest to raczej komentarz i świadectwo przyjaciółki niż gruntowna biografia, a spotkałam się nawet z zarzutem, że jest to autobiografia Crawford. Nie wiem komu można polecić tę książkę? Dla fanów Whitney, którzy pragną poznać losy autorki i jej relacji z piosenkarką. Dla tych, którzy interesują się mechanizmami show-biznesu, presją rozpoznawalności, problemami psychicznymi, uzależnieniem, z perspektywy bliskiej osoby, która wszystko widziała. Jednak ci, którzy szukają standardowej biografii i znają życie Houston będą rozczarowani lekturą tejże publikacji. "A song for you" ukazuje światła i cienie wielkiej sławy, siłę przyjaźni, skomplikowane relacje, presje, które mogą zniszczyć. Daje głos osobie długo stojącej w cieniu i skłania do myślenia, o sukcesie, jego cenie, kumulacji emocji i o tym, co zostaje, gdy gasną reflektory. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Agora i portalowi Lubimyczytac.pl.

Bardzo praktyczny poradnik jak poradzić sobie ze stanami lękowymi. Książka napisana przystępnym językiem. Podobało mi się, że tłumaczono jak działa nasz mózg i ciało, dzięki czemu mogłam lepiej zrozumieć pewne zachowania/schematy. Jedynie na minus, to trochę chaotycznie i pobieżnie przedstawione historie z życia autora. Momentami ciężko mi się je czytało. Natomiast dla tej dawki wiedzy na temat funkcjonowania naszego mózgu i pratycznych wskazówek dot. wyjścia z lęku, polecam!

Autorka przypatruje się zagadnieniu porównywania się: dlaczego się porównujemy? z czego to wynika (jaką rolę taka strategia odgrywała w początkach naszego plemiennego istnienia?) kiedy porównywanie może być inspirujące, a kiedy hamujące? (i tu słówko o usterkach wychowawczych;) ... a przede wszystkim: jakim źródłem informacji o nas samych może być porównywanie się ... i dochodzi do całkiem ciekawych wniosków. Wskazuje na naszą różnorodność (uzmysławia bezzasadność porównywania się, skoro nawet wobec zdawałoby się takiej samej sytuacji zachowujemy się, czujemy inaczej, inne mamy bowiem doświadczenia, strategie postępowania,... a przyjmując perspektywę dziurki od klucza i tak odbieramy sukces danej osoby bez wglądu w poniesione przez nią koszty... Następnie zaprasza nas, czytelników do przyjrzenia się obszarom, w których czujemy może ukłucie zazdrości, niepokój czy złość ... i zaopiekowania się nimi, bo jak zapewnia autorka jesteśmy wystarczający i "wszystko z nami w porządku" pomimo naszej niedoskonałości... Warto więc poszukać swojej mocy, zadbać o "filary zdrowia psychicznego" i autentycznie z radością, z pasją żyć!

📝 Osobista, współczesna opowieść o kobiecie próbującej odnaleźć siebie w świecie pełnym oczekiwań, presji i nieustannego porównywania się z innymi. Autorka porusza temat zmęczenia byciem „idealną”, potrzeby stawiania granic oraz akceptacji własnych emocji i niedoskonałości. Historia o drodze do momentu, w którym można powiedzieć sobie „jestem wystarczająca” — bez poczucia winy i bez udowadniania czegokolwiek światu. 💭 Moja opinia: Czytam naprawdę dużo i coraz częściej łapię się na tym, że książki już nie ruszają mnie tak, jak kiedyś. Myślałam nawet ostatnio, że chyba już nic nie doprowadzi mnie do łez. I wtedy pojawiła się ona — cała na „wystarczająco”. To książka o niej, o mnie, o Tobie. Napisana językiem wyjątkowo mi bliskim. Poszarpanym, szczerym, momentami jak rozmowa wewnętrzna, którą sama prowadzę w głowie. Trafiła w te najbardziej czułe miejsca, w które zwykle literatura nawet nie próbuje celować. Czytałam i miałam wrażenie, że ktoś wreszcie ubrał w słowa rzeczy, których nie umiałam nazwać. Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak mnie poruszyło. Nie daję często wysokich ocen — dziesiątki są zarezerwowane dla moich sentymentalnych świętości — ale ta książka naprawdę zasłużyła na więcej niż zwykłe „świetna”. Matko jedyna, jakie to było dobre, potrzebne i… dość 🧡 ⭐ 9/10

122/52/2025 "Bądź niezniszczalna. Jak przejść przez każdy kryzys" Agata Komorowska Luna #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Walka z życiowymi kryzysami „Bądź niezniszczalna” nie jest kolejnym suchym poradnikiem, ale opowieścią realną, ludzką. Dzięki temu, że autorka dzieli się własnymi doświadczeniami: samotnym macierzyństwem, depresją, trudnościami, niepełnosprawnością dziecka, można łatwo się z nią utożsamić. Książka pokazuje, że kryzys może mieć wiele imion: zawodowy, życiowy, rodzicielski, emocjonalny. To sprawia, że jej przesłanie jest aktualne dla bardzo szerokiego grona czytelników. Autorka nie tylko mówi „przezwycięż kryzys”, ale proponuje konkretne rozwiązania: rutynę, refleksję, akceptację emocji, ćwiczenia pomocne w kryzysowych momentach. Książka namawia, by postrzegać trudne chwile nie tylko jako coś złego, ale jako moment, który może zmobilizować do zmiany, wzrostu i nowego startu. To podejście może być dla czytelników uwalniające. To poradnik z konkretnym przesłaniem, napisany prostym językiem, bez literackich ozdobników. Bliżej tu nawet w treści do coachingu. Niektórzy mogą odczuć że rady są zbyt uniwersalne lub zbyt ogólne, to, co pomaga jednemu, niekoniecznie podziała na kogoś innego. Część wniosków i porad wynika z jej własnej historii, co dla jednej osoby może być inspirujące, dla innej mniej odpowiednie. Książka nie obiecuje natychmiastowej zmiany: to raczej przewodnik. Jeśli nie jesteś gotowy się zatrzymać, spojrzeć w głąb i pracować nad sobą, jej efekt może być ograniczony. Dla kogo jest ten poradnik? Dla osób przeżywających trudne chwile: kryzys emocjonalny, rodzinny, życiowy. Dla tych, które potrzebują praktycznego wsparcia, konkretnych narzędzi do radzenia sobie z emocjami, stratą, presją. Dla tych, którzy szukają nadziei i inspiracji, autorka pokazuje, że nawet z bardzo trudnych doświadczeń można wyjść silniejszym. Dla tych, którzy cenią autentyczność i otwartość, książka jest szczera, często surowa, ale prawdziwa. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Luna.

Choć fabuła książki jest nietypowa, sama powieść nie urzekła mnie jakoś szczególnie. Natomiast postać Enid Pretty, choć początkowo przedstawiona jako "głupia trzpiotka", zaskakiwała życiową mądrością, niejako ukrytej w gąszczu prostolinijności, przesądów, kokieterii i krzykliwego wyglądu. Wszystkie gwiazdki ode mnie należą się Enid Pretty.

Książka „Pięknie jest żyć dwa razy” to coś więcej niż standardowa autobiografia hollywoodzkiej gwiazdy. Sharon Stone, ikona kina i symbol seksu lat 90., postanowiła zrzucić maskę divy, by pokazać światu kobietę po przejściach, która dosłownie i w przenośni wróciła z zaświatów. Moja ocena 7/10 odzwierciedla uznanie dla jej szczerości, choć literacko momentami czuć tu pewien chaos. Najmocniejszym punktem wspomnień jest opis traumatycznego krwotoku mózgu, którego aktorka doznała w 2001 roku. To wydarzenie stanowi oś narracyjną całej publikacji. Stone z brutalną szczerością opisuje proces powolnej rekonwalescencji, naukę chodzenia i mówienia na nowo, a także bolesne doświadczenie marginalizacji przez branżę filmową, która szybko zapomina o swoich bohaterach w obliczu ich słabości. To właśnie w tych fragmentach autorka zyskuje największą empatię czytelnika – nie jest już niedostępną Catherine Tramell z „Nagiego instynktu”, lecz kruchym człowiekiem walczącym o godność. Stone nie boi się rozliczeń. Portretuje Hollywood jako miejsce toksyczne, pełne mizoginii i przedmiotowego traktowania kobiet. Opisuje kulisy słynnych scen, manipulacje reżyserów i trudną drogę do odzyskania sprawczości nad własnym ciałem i karierą. Książka dotyka także trudnych relacji rodzinnych, traum z dzieciństwa oraz tematu adopcji, co dodaje całości psychologicznej głębi. Stone pisze stylem bezpośrednim, niemal konwersacyjnym, co sprawia, że lektura płynie szybko, choć niektóre przeskoki czasowe mogą wydawać się rwane. Dlaczego „tylko” 7/10? Mimo przejmującej historii, narracja bywa nierówna. Niektóre wątki są potraktowane powierzchownie, a duchowość, w którą ucieka autorka, bywa podana w sposób nieco ezoteryczny, co nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej, to lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć cenę sławy i siłę kobiecej rezyliencji. „Pięknie jest żyć dwa razy” to manifest przetrwania. To dowód na to, że nawet gdy świat (i własne ciało) spisuje nas na straty, można napisać swój scenariusz od nowa. Sharon Stone udowadnia, że jej najciekawsza rola to ta, którą gra obecnie – rola świadomej, dojrzałej kobiety, która nie musi już nikomu nic udowadniać, poza samą sobą.