Dr Jekyll i Mr Hyde

Chociaż nie znam literackiego pierwowzoru, komiks wydał mi się dość chaotyczny. Odnoszę wrażenie ( być może mylne ), że autorzy skupili się głównie na powierzchownej esencji Procesu, ubierając ją w intrygującą kreskę, która jednak nie oddaje w pełni głębi tej historii.

"Komiks młodości... któryś tam" I znów opinia napędzana sentymentem. Kiedyś czytany z wypiekami, a dziś. Nie budzi już tak wielkich emocji, ale ma pozytywne skojarzenia. Dobra kreska, scenariusz lekko naciągany, na ile zgodny z prawdą historyczną - nie mam pojęcia, nie mój okres. Oprócz komiksu dostajemy opracowanie o autorze. Bardzo staranne wydanie, na kredowym papierze z lakierowaną okładką. Jeżeli komuś nie przeszkadza naftalina - warto przejrzeć.

Początkowo nie bardzo mogłam się przekonać do tych ilustracji - malowanych jakby przez dziecko plakatówkami. Ale kiedy zaczęłam czytać, ta forma graficzna doskonale wpisała się w treść książki. Nie zdominowała uwagi, za to świetnie uzupełniała warstwę tekstową i tworzyła niesamowity klimat. Świetnie zrobiony komiks. Autorom udało się nie dość, że przekazać ideowy przekaz Orwella, to jeszcze nadali jej subtelną otoczkę. A wywóz Boxera na śmierć ruszał serducho tak samo, jak w oryginalnej powieści...

Nieco ponad pół roku po premierze trzeciego tomu „Cyberpunk 2077” Egmont wydał kolejną część serii (oba komiksy ukazały się w 2022 roku). Jak się okazało, po raz kolejny otrzymaliśmy niezależną opowieść, która jest przy okazji bardzo krótka. Poprzednim razem skutkowało to tym, że niektóre wątki z potencjałem nie miały wystarczająco wiele miejsca, aby odpowiednio wybrzmieć. To rodziło obawy, że „Sny wielkiego miasta” również okażą się zbyt skrótowe. Ale czy faktycznie było się czego obawiać? Dwoje młodych drobnych przestępców próbuje odnaleźć własną drogę do szczęścia w futurystycznym mieście grzechu. Kradną i sprzedają cyberwszczepy, celebrują drobne zwycięstwa, relaksują się w wirtualnych światach. Ona pragnie wejść na szczyt przestępczego półświatka, ale on nie ma takich ambicji. Chce znaleźć swój kawałek nieba na ziemi. Tylko czy w mieście takim jak Night City jest to w ogóle możliwe? W „Snach wielkiego miasta” scenarzyście świetnie wyszło pokazanie, jak różne mogą być ludzkie priorytety i jak wiele dysonansu powoduje przebywanie obok siebie dwóch ludzi o zupełnie różnych celach życiowych. Choć ich ścieżki mogą przez pewien czas biec równolegle, ostatecznie nie ma szans, by dotarli do tego samego miejsca i w nim pozostali, ciesząc się wspólnie osiągniętym celem. Dla kogoś zawsze będzie to za mało, zawsze będzie chciał sięgnąć po więcej, a to nie zawsze kończy się dobrze. Sztybor bardzo trafnie pokazuje ten mechanizm na kartach omawianego komiksu. Fabuła opiera się na przenikaniu się dwóch, pozornie niezwiązanych ze sobą wątków. Oba są generalnie nieskomplikowane i raczej mało zaskakujące, ale Sztybor dobrze rozrysował je na płaszczyźnie psychologicznej. Napięcia narastające między bohaterami są wyraźnie wyczuwalne i bardzo wiarygodne, co sprzyja głębszemu wejściu czytelnika w opowieść – jeśli nie w sympatyzowanie z bohaterami, to przynajmniej w zrozumienie ich motywacji. To niezwykle ważny element każdego dzieła literackiego – tutaj jest położony na niego wyczuwalny nacisk i jest to zarazem jedna z największych zalet szóstego tomu komiksowego „Cyberpunka 2077”. Jak przystało na komiks osadzony w podgatunku cyberpunk, znaczącą rolę odgrywa w nim technologia. Jest ona istotna między innymi w relacji dwójki głównych bohaterów – staje się katalizatorem chęci zmiany i ma ogromny wpływ na to, w jakim kierunku potoczą się ich ścieżki. Ten wpływ może być zarówno destrukcyjny, jak i budujący – to od konkretnej osoby zależy, w jaki sposób wykorzysta stale rosnące możliwości, jakie niesie z sobą rozwój cywilizacyjny. To motyw, który zawsze towarzyszył cyberpunkowi, a który Bartosz Sztybor potrafi twórczo wykorzystać. Styl rysowania, jaki prezentują Filipe Andrade i Alessio Fiorinello, dobrze współgra z charakterem tego albumu. Zależnie od toczącego się wątku, widzimy albo ilustracje utrzymane w wyrazistym, neonowym (klasyka gatunku!) klimacie, albo stonowane i spokojne, kolorowane pastelowymi barwami. Prace obu artystów płynnie się przenikają, uzupełniając się wzajemnie i udanie wizualizując pomysły scenarzysty. Po przeczytaniu trzeciego tomu serii uznałem go za najlepszy z dotychczas wydanych. Teraz sytuacja się zmienia – „Sny wielkiego miasta” stoją szczebel wyżej niż „Gdzie jest Johnny”. To komiks jeszcze krótszy niż poprzednia część cyklu, ale jednocześnie bardziej dopracowany – trafnie wpisuje się w cyberpunkowe pytania i niepokoje. Stanowi bardzo treściwą lekturę, a jej jakość pozytywnie rokuje na przyszłość franczyzy. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/09/cyberpunk-2077-tom-4-sny-wielkiego.html

Sięgnąłem po ten komiks zafascynowany grą „Cyberpunk 2077” i w ogóle uniwersum, a ta odsłona serii była najlepiej oceniana. I rzeczywiście, fajna oraz dynamiczna kreska, dość ciekawa fabuła i miło się czyta. Nihilistyczna opowieść o zemście i świecie bez nadziei. „Słowo honoru” powinno zadowolić wybrednych; czyli takich jak ja.

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

Wiem, że powinienem, że tak trzeba, że jestem przecież dorosły, ale... MATKO JAK JA UWIELBIAM TEN KOMIKS! Do dziś pamiętam, gdy czytałem... Co ja mówię?! POCHŁANIAŁEM ten komiks u moich nieżyjących już Dziadków w ich stary domu przy starym ciężkim kanciastym biurku zajadając równocześnie zrobione przez Babcię placki z jabłkami. I teraz za każdym razem, gdy biorę ten komiks do ręki, czuję smak placków w ustach i czuję się, jak najszczęśliwszy na świecie dziesięciolatek. Cudo!

Nie grałem jeszcze w „Cyberpunk 2077”, ale komiksowa inkarnacja stworzonej przez CD Projekt Red gry nie jest mi obca. Kolejne albumy nie stały jak dotąd na szczególnie równym poziomie, nie czytałem ich też w kolejności wydawania, ale całościowo seria jawi się jako interesujące spojrzenie na ten podgatunek fantastyki, od którego wzięła nazwę. „Gdzie jest Johnny” to trzeci tom cyklu, ale pierwszy, do którego scenariusz napisał Bartosz Sztybor. Bardzo cenię jego komiksowego „Wiedźmina”, więc był to dobry prognostyk przed lekturą. Walczący z wielkimi korporacjami dziennikarz bada temat zniszczenia centrali jednej z nich. W ruinach znaleziono kilkanaście zwłok, a jednym ze zmarłych ma być sam zamachowiec, legendarny Johnny Silverhand. Sprawa okazuje się o wiele bardziej skomplikowana, niż można było przypuszczać, a tropy wiodą na górę korporacyjnego łańcucha pokarmowego. Gdy zaś w grę wchodzą grzechy popełnione przez grube ryby, ryzyko wykładniczo wzrasta. Fabuła omawianego komiksu nie jest przesadnie skomplikowana, ale bądźmy szczerzy – trudno jest zmieścić złożoną opowieść na niespełna siedemdziesięciu stronach. Mimo tego Sztybor zdołał zaproponować czytelnikowi opowieść, która całkiem angażuje. Traktuje ona o prywatnej wojnie pewnego dziennikarza z rządzącymi Night City korporacjami a może się podobać zwłaszcza ze względu na wyczuwalną autentyczność działań protagonisty. Jego motywacja jest iście idealistyczna, innymi słowy wyraźnie czuć, że typ ma prawdziwą misję i jakkolwiek może jest to odrobinę naiwne, to z drugiej strony natychmiast buduje sympatię między bohaterem a czytelnikiem. A o to w sumie chodzi. Opowieści snutej przez Sztybora momentami nieco szkodzi wspomniana wyżej niewielka objętość całego komiksu – widać to zwłaszcza w momentach interakcji głównego bohatera z innymi postaciami. Są one zazwyczaj ledwo ruszone i zarysowane o wiele słabiej, niż na to zasługują. Tymczasem kilkoro z nich ma spory potencjał i chciałoby się przeczytać o nich zdecydowanie więcej. W tym kontekście wydaje się, że rozbudowanie albumu o kilka zeszytów byłoby krokiem w pełni uzasadnionym. Szkoda, że wydawca nie przeznaczył na tę fabułę większej liczby stron. Bardzo podobało mi się w tym komiksie to, że Sztybor zdołał udanie zaprezentować bezwzględność wielkich korporacji przyszłości. Dla nich nieistotne jest ludzkie życie – człowiek stanowi jedynie drobny trybik w ich strukturach, a każdy pracownik jest uprzedmiotowiony i zastępowalny - obraz tak skonstruowanego świata jest mało optymistyczny, ale zarazem niezwykle sugestywny. Na szczęście, zwłaszcza dla mieszkańców Night City, autor nie pozostawia świata przedstawionego bez promyczka nadziei, a są nim działania tak ideowych ludzi, jak główny bohater tego albumu. Fabuła angażuje, ale ilustracje stoją o co najmniej jeden szczebel niżej. Styl rysowania Milonogiannisa określiłbym jako bardzo prosty, w wielu miejscach zdecydowanie zbyt uproszczony i umowny. Brakuje tu detali, brakuje solidnego wypełnienia tła, to zaś nie pozwala na pełne wniknięcie w interesujący przecież i pełen wielu różnych niuansów świat przedstawiony. Trzeci tom z serii „Cyberpunk 2077” jest komiksem, który balansuje gdzieś na granicy określenia go jako „dobry”. Na mnie zrobił pozytywne wrażenie, choć nie ustrzegł się kilku zauważalnych mankamentów, spośród których najbardziej rzuca się w oczy skrótowość. Ostatecznie dał mi kwadrans przyjemnej rozrywki, z tego też względu ostatecznie oceniam go pozytywnie. W mojej opinii jest to najlepszy z trzech początkowych albumów wydanych pod szyldem tej marki. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2025/09/cyberpunk-2077-tom-3-gdzie-jest-johnny.html

Rewelacja! Bardzo mi się podoba ta 'nowa' seria o Thorgalu. Seria ta, jeśli ktoś nie wie, uzupełnienia wątki z pozostałych serii. Jednak kto się nie orientuje, może czytać bez problemu. Jest to drugi tom z tej serii, który czytalem (w tej chwili jest już 5), i podobał mi się chyba nawet bardziej niż pierwszy. No nic, sięgam po trzeci. Świetna jest ta seria! Czy kolejne części utrzymają poziom?

Kristo - którko. Blackout to niezła zabawa, której dawno nie miałem przy komiksie. Taką frajdę dawno temu dała mi 2 tomowa polska seria "Status 7", też w duchu cyberpunkowym. Historia ma świetny scenariusz i dynamiczne rysunki. Plansze są pełne szczegółów (mogłyby mieć większy format), kondensujące się na opowiadanej, wielowariantowej historii organizacji skoku na sejf w trakcie wyłączenia prądu. Bohaterowie są zróżnicowani, dający się mimo wszystko lubić, mamy historię wymagającą skupienia i inteligentną grę konwencją CP. Zastanawiam się, czy nazwa firmy DMS ma nawiązywać do amerykańskiej serii DMZ, czy to przypadek?

Tak jak wida na pierwszym zdjęciu: Rok 1984. Powieść graficzna. Adaptacja Fido Nesti, oparta na genialnej i jednocześnie przerażającej powieści Georga Orwella. Książkę czytalem już jakiś czas temu, więc mogę szczerze powiedzieć że do fabuły podchodziłem z pewnymi lukami w pamięci. I może dlatego lektura tego komiksu sprawiła mi tak wiele przyjemności. Historia, tak jak widać w kadrach ukazana jest z bardzo dużą ilością tekstu, dzięki temu autorowi udało się uniknąć nadmiernych skrótów, które mogly by znacznie utrudnić zrozumienie opowieści. Rysunki są stonowane, wyraziste i utrzymane w jednolitych odcieniach, dzięki czemu cały świat jawi nam się jako pozbawiony jakichkolwieki blasków czy żywszych kolorów. Zdecydowanie warto połączyć lekturę książki Orwella z tą interpretacją, bo w ten sposób zyskujemy jeszcze pełniejszy obraz wizji wykreowanej przez autora powieści. A ja mam teraz dylemat, czy lektura tego komiksu, kwalifikuje się do tego rocznego postanowienia o przeczytaniu min. 5 powieści Orwella ??? Z zainteresowaniem dostrzegłem na lubimyczytać, że wydawca ma w swojej ofercie, również graficzną adaptacje Nowego wspaniałego świata, więc pewnie za jakiś czas, pozwolę sobie podzielić się wrażeniami z lektury. Mocne 8/10. Naprawdę warto. A jak Wasze wrażenia Moi Drodzy ?

"Imię róży" Umberta Eco to kolejny bestsellerowy tytuł, który został zaadaptowany na komiksową wersję. Czytam już wcześniej chociażby komiksową "Dumę i uprzedzenie", a i koło jednej z moich ulubionych powieści historycznych nie mogłam przestać obojętnie. Jeśli jednak nie znacie pierwowzoru i literackiej wersji powiesić Eco, to komiks ma dość wysoki próg wejścia i może wywołać w czytelniku uczucie zagubienia. Z jednej strony historia musiała zostać mocno uszczuplona i uproszczona, by zmieścić się na kartach komiksu, z drugiej zaś cały szereg podobnych bohaterów prezentowanych naraz dla osoby, która z tą historią styka się poraz pierwszy, będzie mocno mylący i przytłaczający. Format A4 umożliwiający tworzenie dużych kadrów i piękna kreska nie wynagrodziły mi tego, że bez narracyjnej warstwy autora historia znacznie traci. Lektura komiksu nie wywołała we mnie tego dreszczyku niepokoju i nie wciągnęła w kryminalną zagadkę tak jak oryginał. Jeśli więc mielibyście dylemat: komiks czy książka bez wahania wskazuję: książka! Dla czytelników, którzy "Imię róży" już znają, taka komiksowa adaptacja to zawsze miły powrót do znanej historii i możliwość skonfrontowania swoich wyobrażeń z adaptacją rysownika. Pewnie sięgnę po kolejny tom komiksu, ale jeszcze pewniejsze jest to, że wkrótce zrobię reread powieściowej wersji "Imienia róży" - komiks zrobił mi bowiem tylko ochotę na więcej, którą zaspokoi tylko pioro Eco!

Choć wahałam się nad opinią „przeciętna”. Audiobook w narracji Pana Gosztyły jednak podbija wartość powieści, świetna interpretacja lektorska. Z horrorem tej historii nie po drodze. Prędzej nazwałabym ją psychologicznym thrillerem. Dualizm charakteru, osobowości. W każdym czyha ten zły pierwiastek. Ciekawe.

Autorzy: Renaud Roche i Laurent Hopman. Wydawnictwo Lost in Time. Jako wielki miłośnik uniwersum SW, na dobre i na złe, nie mogłem oczywiście odpuścić sobie zakupu tych dwóch komiksów. I już z niecierpliwością czekam na ukazanie się kolejnego tomu. Patrząc na daty wydania myśle że niestety, gdzieś w okolicy 2027. Dostajemy ponad 200 stron opowieści o powstaniu Epizodu 1 i 2 slynnej sagi. Podaje wg chronologi powstawania filmów, a nie numerów poszczególnych części sagi. Co prawda większość tych historii znalazła się już w innych, powiedzmy bardziej poważnych publikacjach, jak np George Lucas. GWIEZDNE WOJNY I RESZTA ŻYCIA. Ale tu dostajemy to skondensowane w formie rysunkowej i jest to doprawdy przednia zabawa. Trzeba naprawde docenić research autorów, którzy zasypują nas wielką ilością ciekawostek, faktów i anegdot z planu filmowego i kulis powstawania filmów. Doprawdy doskonała rzecz. Gorąco polecam. 8 na 10 bez dwóch zdań

Rewelacyjna powieść graficzna. W ostatnim czasie szukałem czegoś takiego do wypełnienia luki po The Last of Us. Film pamiętam jak przez mgłę, bo oglądałem jakoś niedługo po premierze, książki nigdy nie czytałem, zaś komiks polecam! Lektura dająca do myślenia. Czy jesteśmy "dobrzy" ? I kiedy tak właściwie stajemy się "źlI"?

Świat stworzony przez Andrzej Sapkowski od zawsze opierał się na jednym pytaniu: czy naprawdę istnieje mniejsze zło? Ten komiks dobrze to przypomina. To nie jest opowieść o bohaterstwie, tylko o wyborach, które brudzą ręce, nawet jeśli ktoś bardzo chce ich uniknąć. Historia jest gęsta, ponura i pełna napięcia. Każda strona prowadzi do decyzji, przed którą nikt nie chciałby stanąć. Rysunki idealnie oddają ten klimat, są mroczne, surowe i bez upiększania pokazują brutalność świata, w którym żyje wiedźmin. Jedyny problem to długość. Komiks kończy się szybko, zostawiając uczucie niedosytu, jakby ta historia mogła jeszcze chwilę pobrzmieć echem. Mimo to jest to bardzo dobra, wierna duchowi Wiedźmina adaptacja.

Na wstępie zaznaczę, że nie grałem w cyberpunka, ale byłem ciekaw co przynosi ten świat. Trauma Team to ekipa ratunkowa, która działa w tej dystopii. Przychodzi z pomocą wszystkim, którzy są w stanie za to zapłacić. Życie klienta jest najważniejsze, ważniejsze nawet niż sama drużyna ratownicza. Tego doświadczyła Nadia, która jako jedyna ocalała z misji. Teraz mierzy się z tym bolesnym doświadczeniem, ale mimo to chce powrócić do służby. Czy jej się to uda? Czy to co ją spotkało będzie mieć wpływ na jej pracę? A czy mogłoby nie mieć? Komiks graficznie i kolorystycznie dobrze pasuje do tego, jak wyobrażam sobie świat cyberpunku. Do tego fabuła – jak na tak niewielkie rozmiary i epizodyczną historię – całkiem niezła. Dobra rozrywka.

Klasycznej już powieści Kurta Vonneguta i jej wierna graficzna adaptacja. Powiem krótko - u mnie pełen zachwyt. Antywojenny manifest podany w atrakcyjny dla oka sposób. Wyjątkowe ilustracje Alberta Monteysa. Skłaniający do refleksji pełen groteski i absurdu komiks. Z czystym sumieniem polecam.

Świetny komiks. Kolejny z serii... Czy to dlatego tak mi się podobał, bo jestem fanem? Myślę że to moja obiektywna ocena... Bardzo lubię takie historie. A w tym tomie dowiadujemy się trochę o tym co działo się kiedy Thorgal był pod wpływem czaru Kriss de Valnor. Więcej nie zdradzę. Ale polecę.

Bardzo dobra część fabularnie. Mocno wiedźminska. Bardzo spójna z wizerunkiem Geralta, który przysięgał bronić ludzi. Dużo różnych potworów i trudne wybory między nimi. Kocham tą konsekwencję dotyczącą miecza na ludzi 💚 Immersja na full, nie było szans bym się oderwała. Klimatyczne czytelne rysunki. Wiele oddane wyrazem twarzy. Warta za trzymania i postawienia się w sytuacji Geralta. Co ja bym zrobił na jego miejscu?