Dopóki rosną cytrynowe drzewa

Książka mi się spodobała a szczególnie postać Carrie, która nie jest łatwym i miłym charakterem, ale jest taka, bo tak ukształtowało ją życie i różne doświadczenia. Wciągnął mnie opisany świat tenisa i czułam że jest to tak prawdziwe, że chciałabym to obejrzeć.

Ta książka była trochę jak piosenka Florence and the Machine, szkoda tylko, że nie do samego końca. Wiedźmowy vibe, roślinki i owady były super, ale na jakimś etapie życia chyba trochę zmęczyły mnie historie, w których każdy mężczyzna jest potworem, a uciśnione kobiety muszą się przed nim ratować. Liczyłam na mniej schematów, a więcej emocjonalnego zaangażowania z mojej strony. Nie jest to książka zła, ale jakoś nie do końca umiałam empatyzować z jej bohaterkami, mimo że w całej rozciągłości popieram ich działania i doskonale zdaję sobie sprawę z dramatyzmu sytuacji, w jakich się wszystkie znalazły. Po prostu jakoś tak... sucho to wszystko według mnie wybrzmiało. A szkoda. No i zero grzybów... Co to za wiedźmy bez grzybów. Dobrze, że chociaż wrony były.

Powieść "Yellowface" autorstwa R. F. Kuang zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Dla mnie to po prostu genialna książka, w której wszystko gra, jak powinno w dobrej literaturze - pomysł, wykonanie, to jak autorka rozkłada na czynniki pierwsze rynek wydawniczy, mechanizmy popularności i ludzką potrzebę uznania. To historia, która wciąga, i którą czyta się bardzo szybko. Kuang pokazuje coś, co niby wiemy, ale nie zawsze chcemy przyjąć, a mianowicie fakt, że dziś nie wystarczy napisać dobrą książkę. Liczy się opakowanie, narracja wokół autora, tożsamość, historia „do sprzedania”, czasem bardziej niż sama treść. Słaba książka z dobrym marketingiem sprzeda się lepiej niż dobra bez marketingu. Ale najlepsze książki, które zostają w głowie czytelników na lata, prawie zawsze mają jednak coś więcej, niż tylko dobrą kampanię. Sukces też nie zawsze oznacza talent, a brak sukcesu nie znaczy, że tego talentu nie ma. Sam tytuł również jest trafiony w punkt. Niby chodzi o zjawisko „yellowface”, ale tak naprawdę o coś głębszego, o zawłaszczanie, udawanie i sprzedawanie cudzej historii jako swojej, i o to, jak łatwo przekroczyć granicę, nawet tego nie zauważając. Jak łatwo uwierzyć we własną wersję wydarzeń, aż kłamstwo zaczyna żyć własnym życiem. Mocny jest tu wątek internetu i hejtu, który napędza całą historię i krok po kroku rozbija bohaterkę psychicznie. Istotne jest to, że autorka nie opowiada się po żadnej stronie. Nie broni June, ale też nie robi z niej jednoznacznie negatywnej postaci. Zamiast tego pokazuje chaos, który szybko wymyka się spod kontroli, gdzie każdy mówi swoje, ale nikt już nikogo nie słucha. Z biegiem wydarzeń odsłaniają się również niezabliźnione rany, które June nosi w sobie, co oczywiście jej nie usprawiedliwia, ale pozwala zrozumieć, że jej potrzeba uznania nie bierze się znikąd. Jest osobą, która długo czuła się niewystarczająca i niedoceniana, nawet przez najbliższych. Brak wsparcia tylko ją napędza, chce coś udowodnić za wszelką cenę. Dochodzi do tego bolesne doświadczenie przemocy seksualnej, które zmienia sposób, w jaki June patrzy na siebie i rzuca cień zarówno na kradzież rękopisu Atheny, jak i na ocenę jej postaci. Bardzo podobało mi się też to, jak prowadzona jest narracja. Dzięki niej łatwiej wejść w motywacje June oraz emocje jej i innych postaci, nawet jeśli są moralnie wątpliwe. Do tego jest błyskotliwa i podszyta ironią, którą szczególnie cenię. Autorka wykorzystuje ją jako narzędzie do odsłaniania absurdów, używając jej tak, żeby czytelnik to wychwycił. Ta książka nie daje prostych odpowiedzi. Zostawiła mnie z refleksją: gdzie kończy się empatia, a zaczyna usprawiedliwianie, jak łatwo można zawłaszczyć czyjś głos, jak bardzo potrzebujemy uznania, i jak cienka jest granica między ambicją a momentem, w którym wymyka się ona spod kontroli i zamienia w presję albo ślepe dążenie do celu za wszelką cenę? To nie jest historia, która ma się po prostu podobać. Ona ma razić, wbijać szpilę i zmuszać do myślenia, co robi z powodzeniem.Piszę o książkach od sześciu lat i widzę mechanizmy, o których pisze Kuang. Myślę, że dla wielu czytelników ta opowieść stanie się impulsem do zmiany spojrzenia nie tylko na literaturę, ale też na ludzi i historie, które za nimi stoją. W mojej głowie zostanie na długo. Polecam.

Bardzo wciągająca, mroczna- podział i przeskoki pomiędzy „wtedy” i „teraz” to świetne rozwiązanie potęgujące napięcie rosnące z czasem. Gdybym miała na to czas przeczytałabym tą jednym tchem. Nie zrobiła na mnie piorunującego wrażenia pod względem historii (tak ją było to z Opowieścią Podręcznej którą czytałam jeszcze jako nastolatka) ale jednym wątkiem mnie mocno zaskoczyła. Ciekawa wizja przyszłości i miejmy nadzieję że nigdy się nie ziści.

Wzruszają mnie książki, w których występują zwierzęta, ale nie spodziewałam się, że popłynie mi łza z powodu ośmiornicy. Zaciekawiła mnie ta historia, niezwykła relacja pracownicy oceanarium Tovy i tego morskiego stworzenia. Pomimo smutnych przeżyć głównej bohaterki, książka pozytywna, koniec optymistyczny, taka comfort book. Jedyna uwaga, zdziwił mnie nieco fakt, że Tova, nadal pracująca i aktywna fizycznie decyduje się przenieść do domu opieki.

Mądra, wrażliwa, poruszająca młodzieżówka. Autorka z wyczuciem sięga po trudne tematy (przemoc w rodzinie, dręczenie w szkole, dysleksja, dyskryminacja na tle rasowym, trudności w odnalezieniu się w społeczności) i przedstawia je z ogromem wrażliwości. Dodatkowo ton nadaje tu kwestia kryminalna – w końcu osią fabuły jest zaginięcie najlepszej (i jedynej) przyjaciółki głównej bohaterki. Wciąga! Minusów znalazłabym kilka, ale przede wszystkim trochę pomieszanie linii czasowych mnie tu gryzło. Na koniec się nam to wyjaśnia, jednak w moim odczuciu momentami to był lekki przerost formy nad treścią. Cieszę się, że powstaje coraz więcej TAKICH młodzieżówek.

Smutna i prawdziwa opowieść o stracie i relacji z matką, o poszukiwaniu własnych korzeni, a także budowaniu tożsamości. Bardzo łatwo było mi utożsamić się z odczuciami i bólem głównej bohaterki, bo tak jak autorka straciłam mamę w podobnym wieku, również z powodu choroby nowotworowej. Gdyby ktoś chciał wiedzieć jak to jest pożegnać rodzica to poleciłabym mu „Płacząc w H Mart”. Muszę koniecznie sięgnąć po dyskografię Michelle, która w swoich piosenkach nawiązuje do żałoby.

,Frankie" to książka, którą wyhaczyłam w przecenowym stosiku, ale tym razem w Intermarche. Nie żałuję ani sekundy z tą historią. Cała jest przedstawiona z perspektywy kota, który przypadkiem znajduje się pod opieką smutnego pana Golda. Ten przypadek sprawia, że tym samym ratuje go przed... no przed czymś głupim. Tylko czy kiedy człowiek jest na skraju załamania i walczy z depresją myśli o tym, co jest głupie, a co nie? Przecież i tak nic nie ma sensu. Książka nie jest napisana wybitnie pod względem stylistycznym, ale to pewnie wynika z jej charakteru, w końcu cala fabula to widok oczami Frankiego. Prostota języka i powtórzenia są dlatego naturalne. Czyta się bardzo lekko. Tego kota i jego przyjaciół nie da się nie lubić. Przemyca w prosty sposób nie jedną refleksję o tym, jak my ludzie czasem sami wszystko sobie komplikujemy. Fabuła skutecznie, ale subtelnie dotyka tematu depresji oraz śmierci. Nie brakuje w niej humoru, czasem gorzkiego, ale ujmującego czułe punkty. Chciałabym zostać takim kotem i mieć beztroskie podejście do życia jak Frankie. Jest tutaj ciekawy zabieg, o którym muszę wspomnieć, bo to on sprawia, że ta historia ma jeszcze lepszy vibe. Frankie mówi po ludzku! Niesamowita to była przygoda! Uwielbiam sięgać po takie książki na spontanie i kupowane w dziwnych, losowych momentach oraz sklepach. 🫣 Najczęściej to one dają mi największą radość.

Myślę, że to książka, którą powinna przeczytać każda młoda dziewczyna i młody chłopak. Porusza trudny temat, ale (niestety) częsty w codzienności. Książka sama w sobie nie jest wybitnym dziełem literackim, ale sposób w jaki jest napisana (taki normalny, życiowy), ma swój urok w tej historii.

Niektóre rodziny dziedziczą nieruchomości, inne biżuterię, a bohaterowie powieści Charmaine Wilkerson otrzymują w spadku mrożone ciasto i nagranie głosowe, które wywraca ich świat do góry nogami. „Czarny tort” to wielopokoleniowa saga, która z rozmachem kreśli mapę karaibskiej diaspory, łącząc wątki kryminalne z głęboką analizą tożsamości. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam jej niezwykłą zmysłowość i konstrukcję, choć momentami odczuwam przesyt zbyt licznymi wątkami pobocznymi. Przepis na tajemnicę Punktem wyjścia jest śmierć Eleanor Bennett. Jej skłócone dzieci – Byron i Benny – spotykają się u prawnika, by wysłuchać ostatniej woli matki. Zamiast standardowego testamentu, otrzymują ośmiogodzinną opowieść o kobiecie, której nie znali: o ucieczce z wyspy, zmianie tożsamości i morderstwie, które rzuciło cień na całe jej życie. Wilkerson genialnie wykorzystuje tytułowy „czarny tort” (tradycyjne karaibskie ciasto z owocami moczonymi w alkoholu) jako metaforę rodziny: jest on ciemny, gęsty, wymaga czasu, by dojrzeć, a jego receptura jest przekazywana z pokolenia na pokolenie, niosąc ze sobą smaki kolonizacji, niewoli i przetrwania. Autorka z wielką sprawnością porusza się między latami 60. na Karaibach a współczesną Kalifornią i Londynem. „Czarny tort” to przede wszystkim opowieść o tym, jak bardzo nasze „tu i teraz” jest zakorzenione w przemilczanych historiach naszych przodków. Wilkerson stawia trudne pytania: czy mamy prawo do sekretów przed własnymi dziećmi? I jak bardzo zmiana imienia zmienia naszą duszę? Postacie Byrona i Benny są nakreślone wiarygodnie – ich zagubienie w obliczu rewelacji matki pozwala czytelnikowi współodczuwać szok związany z dekonstrukcją rodzinnego mitu. Moja ocena odzwierciedla uznanie dla warsztatu pisarskiego Wilkerson, która potrafi pisać o jedzeniu i krajobrazach w sposób niemal namacalny. Książka ma w sobie magię klasycznych sag, ale posiada też wady typowe dla ambitnych debiutów. Autorka próbuje poruszyć zbyt wiele ważnych tematów naraz: od rasizmu i homofobii, przez ochronę środowiska, aż po skomplikowane meandry prawa adopcyjnego. Powoduje to, że niektóre rozwiązania fabularne wydają się zbyt pośpieszne lub oparte na mało prawdopodobnych zbiegach okoliczności, co nieco osłabia emocjonalny ciężar finału. „Czarny tort” to lektura soczysta, aromatyczna i wciągająca. To książka, która przypomina, że każda rodzina to skomplikowany splot kłamstw i poświęceń, a prawda, choć bywa gorzka, jest jedynym sposobem na prawdziwe pojednanie. Charmaine Wilkerson stworzyła debiut, który czyta się z zapartym tchem, marząc o kawałku tradycyjnego ciasta i mając nadzieję, że nasze własne rodzinne historie są choć odrobinę mniej skomplikowane. To solidna „siódemka” – idealna dla fanów prozy Isabel Allende czy mądrych, wielowątkowych opowieści o kobietach, które musiały wymyślić się na nowo.

Ta książka strasznie długo się rozkręca, ale potem biegnie już całkiem sprawnie, choć jeśli przeczytałeś w życiu kilka baśni, szybko wpadniesz na rozwiązanie zagadki. Zgrabne, nieoczywiste tłumaczenie tytułu, które nabiera sensu po przeczytaniu całej historii.

W "Tak jest okej" poznajemy 3 dni z życia Marin, gdy na czas przed przerwą świąteczną, do wyludnionego akademika przyjeżdża do niej jest przyjaciółka Mabel. To spotkanie jest dla bohaterki trudne, gdy po śmierci swojego dziadka, by uciec od przeszłości, dziewczyna wyjechała do innego, oddalonego o 3 tysiace mil stanu na studia, odcinając się od wszystkich i wszystkiego. A równolegle możemy odkryć ostatnie miesiące spędzone ze swoim dziadkiem, który wychował dziewczynę, przeplatane z teraźniejszością. Autorkę znam z książki "Trzymaj się" i już podczas jej czytania, zdecydowałam się na tę pozycję. Wcześniej znałam ją z okładki i opisu, ale nie byłam do niej przekonana. Teraz wiem, że moje wahanie było mylne i książka okazała się świetną i wciągającą powieścią ukazującą stratę i próbę ponownego odnalezienia siebie.

Początek książki nie zachwycił mnie i trudno było mi się wciągnąć w historię. Dopiero w kolejnych rozdziałach pojawia się ciekawy motyw cofania się w czasie i odkrywania wydarzeń wstecz – to zdecydowanie najciekawszy element tej powieści. Mam jednak mieszane odczucia. Bohaterowie wydają się dość płytcy, a niektóre wątki są jakby trochę wymuszone. Książkę czytało mi się dość długo i momentami brakowało jej dynamiki. Mimo to sam pomysł na historię jest bardzo interesujący i myślę, że jako film mógłby wypaść naprawdę dobrze.

Muszę przyznać, że wejście w tę historię zajęło mi trochę czasu — mniej więcej pierwsze 150 stron. Potrzebowałam tego, żeby oswoić się z trzema różnymi perspektywami i trzema liniami czasowymi, które początkowo mogą wydawać się chaotyczne. Ale gdy już to „kliknie”... nie da się oderwać. Na początku miałam wrażenie, że niektóre elementy są zbędne, a pewne sceny niczego nie wnoszą. Z czasem okazało się jednak, że absolutnie wszystko jest tu po coś, a każdy szczegół i każda postać są ze sobą misternie splecione. Autor naprawdę potrafi wodzić czytelnika za nos — ciągle dokłada kolejne zwroty akcji, odkrywa powiązania, podrzuca nowe tropy. Ostatnie 150 stron pochłonęłam w jednym podejściu, bo po prostu nie mogłam przerwać. Dawno tak dobrze się nie bawiłam przy lekturze. Ostatni raz podobne emocje miałam przy „Rebece”, a to jeden z moich ulubieńców — więc naprawdę nie rzucam tym porównaniem na wiatr!

Przyjemna powieść o dawnym malarstwie, umiejscowiona w XVI-wiecznej Wenecji. Pogoń za nowym, idealnym kolorem (dawniej wszystkie barwniki pozyskiwano z naturalnych źródeł) prowadzi bohatera - młodego, obiecującego malarza - w rejony na styku polityki i pieniędzy. Autor pokazuje przede wszystkim życie malarza, jego odbiór świata, jego warsztat, ale też odmalowuje klimat renesansowych Włoch z konfliktem między siłami postępu, odnowy a reakcji, który ewidentnie toczy się nadal.

Nina Wähä, która zachwyciła czytelników sagą „Testament”, w swojej kolejnej książce pt. „Babetta” porzuca surową fińską prowincję na rzecz dusznego, skąpanego w słońcu luksusu Lazurowego Wybrzeża. To radykalna zmiana scenerii, ale autorka pozostaje wierna swojemu zainteresowaniu skomplikowanymi, często toksycznymi więziami międzyludzkimi. Przyznając tej powieści ocenę 7/10, doceniam jej gęstą atmosferę i bezlitosną sekcję zwłok kobiecej przyjaźni, choć dostrzegam pewne mielizny w tempie prowadzenia akcji. Sceneria willi na południu Francji odgrywa w powieści kluczową rolę. Upał jest tu niemal namacalny, a błękit basenu wydaje się sztuczny i niepokojący. Wähä stosuje liczne nawiązania do klasyki kina (m.in. do filmu „Basen” z Romy Schneider), co nadaje książce specyficzny, noir-owy sznyt. To opowieść o „patrzeniu” i „byciu widzianym”. Katja obserwuje Lou z mieszanką podziwu i nienawiści, a czytelnik wraz z nią daje się wciągnąć w tę spiralę domysłów i niepewności. Autorka świetnie portretuje świat elit – znudzonych, powierzchownych, a jednocześnie tragicznie samotnych w swoim narcyzmie. Katja: Cień w blasku jupiterów Główna bohaterka jest osobą, którą łatwo zlekceważyć, co autorka wykorzystuje do budowania napięcia. Jako niespełniona aktorka, Katja patrzy na świat przez pryzmat ról, których nie dostała, i scen, w których nie zagrała. Jej przyjazd do willi Lou nie jest zwykłą wizytą u przyjaciółki – to podróż do jaskini lwa, gdzie każdy luksusowy przedmiot i każde spojrzenie Lou przypomina jej o własnej porażce. Wähä kreuje Katję jako „profesjonalną obserwatorkę”. Bohaterka niemal kompulsywnie analizuje każdy gest swojej sławnej przyjaciółki, próbując zrozumieć fenomen jej sukcesu. Czy to talent? A może tylko kwestia oświetlenia i odpowiedniego kąta patrzenia? Ta obsesja sprawia, że Katja staje się postacią niepokojącą – jej lojalność miesza się z drapieżną chęcią posiadania choćby cząstki życia Lou. Mechanizm wyparcia i pożądania To, co w głównej bohaterce najciekawsze, to jej wewnętrzny monolog. Katja nieustannie toczy walkę między miłością do Lou a głęboką urazą. Jest mistrzynią racjonalizacji; potrafi usprawiedliwić upokorzenia, których doświadcza, tylko po to, by móc dalej pławić się w blasku bijącym od gwiazdy. Jednocześnie Nina Wähä pokazuje, że Katja nie jest jedynie bierną ofiarą. W jej uległości kryje się pewna forma władzy – to ona jest jedynym świadkiem prawdziwego, niespójnego oblicza Lou, co czyni ją powierniczką i zagrożeniem w jednym. Katja to ucieleśnienie naszych najmroczniejszych instynktów – tej części natury, która każe nam porównywać się z innymi i czuć ukłucie zazdrości na widok cudzego triumfu. Dzięki niej „Babetta” przestaje być tylko opowieścią o celebrytach, a staje się uniwersalnym studium kompleksów i desperackiej potrzeby bycia zauważonym.

” Erin Stewart w swojej powieści „To, czego nie mówię” podejmuje temat, który w literaturze young adult staje się coraz ważniejszy, ale wciąż wymaga ogromnej delikatności: zdrowie psychiczne. Autorka nie lukruje rzeczywistości, pokazując, że walka z lękiem i traumą to nie jednorazowy akt odwagi, ale żmudny proces. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam jej emocjonalny autentyzm i odwagę w portretowaniu trudnych relacji rodzinnych, choć zauważam pewne fabularne uproszczenia w finale. Perfekcja jako maska Główna bohaterka, Lily, to dziewczyna, która opanowała do perfekcji sztukę kamuflażu. Jest wzorową uczennicą, utalentowaną artystką i wsparciem dla bliskich. Jednak pod tą idealną powłoką kryją się ataki paniki i narastający lęk, który nasilił się po próbie samobójczej jej starszej siostry, Alice. Lily czuje, że musi być „tą zdrową”, by nie dokładać ciężaru rodzicom, co prowadzi ją na skraj wytrzymałości. Stewart fenomenalnie opisuje mechanizm wypierania własnych potrzeb na rzecz ratowania innych – to portret psychologiczny, w którym przejrzy się wielu młodych ludzi żyjących pod presją oczekiwań. Kluczowym elementem książki jest postać Micaha, chłopaka, którego Lily poznaje w szkole. Wspólnie zaczynają tworzyć projekt artystyczny, który staje się dla nich formą autoterapii. Wątek sztuki – listów pisanych do samej siebie, kolaży i instalacji – nadaje powieści unikalny, niemal sensoryczny charakter. Autorka pokazuje, że to, czego nie potrafimy ubrać w słowa, często znajduje ujście w obrazie czy symbolu. Relacja Lily i Micaha jest subtelna i daleka od toksycznych schematów; to raczej wspólne poszukiwanie światła w mroku, co czyni ich więź niezwykle wartościową dla czytelnika. Dlaczego 7/10? Siódemka to ocena dla książki bardzo potrzebnej i mądrze napisanej, która jednak momentami wpada w pewne dydaktyczne tony. O ile stany lękowe Lily są opisane po mistrzowsku, o tyle rozwiązanie niektórych konfliktów rodzinnych wydaje się nieco zbyt gładkie i szybkie, biorąc pod uwagę kaliber problemów, z jakimi mierzą się bohaterowie. Momentami tempo akcji zwalnia na rzecz wewnętrznych monologów, co może znużyć czytelników szukających bardziej dynamicznej narracji. Mimo to, siła przekazu i głębokie zrozumienie dla nastoletniej psychiki bronią tę pozycję. „To, czego nie mówię” Erin Stewart to bolesna, ale ostatecznie dająca nadzieję opowieść o tym, że nie musimy być doskonali, by zasługiwać na miłość i pomoc. To solidne 7/10 – pozycja, która powinna znaleźć się na półce każdego nastolatka (i rodzica), przypominając, że milczenie o bólu tylko go potęguje. Stewart udowadnia, że najtrudniejsze słowa są jednocześnie tymi, które mają największą moc uzdrawiania. To lektura, która zostaje w głowie i sercu, zachęcając do szczerości wobec samego siebie.

Na początku chciałam dać tylko 9 gwiazdek. Większość książek jakie czytam dostają 10, dużo czasu temu natknęłam się na jej opis i zupełnie inaczej wyobrażałam co będzie się działo tam. Z jednej strony byłam zaskoczona, z drugiej trochę rozczarowana. Ale mimo wszystko ta książka naprawdę jest przytulna, jak o niej mowią. Jednak jej końcówka sprawiła, że dostaje ode mnie maks gwiazdek. Szybko się czyta, niektóre zwrotu akcji były mocniejsze dla mnie niż myślałam. Magiczny klimat jest dość przyjemny, fajna, miła książka. Przynajmniej raz warto przeczytać. Jakiegoś efektu "WOW" nie miałam, ale jak już wcześniej napisałam, jest na swój sposób urocza i ciekawa.

Świetna, zabawna w inteligentny sposób historia, której wysłuchałam po angielsku na BookBeat. Lektorka czytała z pięknym akcentem, co na pewno dodało książce. Co ciekawe sympatyzowałam z główną bohaterką, morderczynią i pewnie dlatego nie podobało mi się zakończenie. Świetnie się bawiłam:)

To moje drugie podejście do twórczości Rebekki Makkai. Po lekturze "Nie ma przed czym uciekać", która zostawiła mnie z mieszanymi uczuciami, postanowiłam sprawdzić "Mam do pana kilka pytań". Głównie ze względu na intrygujący wątek kryminalny i pozytywne opinie, które czytałam w sieci. Sam pomysł na fabułę wydał mi się świetny. Bodie Kane, znana podkasterka, wraca po latach do swojej elitarnej szkoły z internatem, by zmierzyć się z duchem zamordowanej koleżanki i sprawdzić, czy za kratami na pewno siedzi właściwa osoba. Mamy tu wszystko, co obiecuje dobry opis: zawodną pamięć, mroczne sekrety prestiżowej placówki i duszny klimat lat 90. Niestety, mimo że styl autorki jest bez zarzutu, po raz kolejny poczułam pewien niedosyt. Choć Makkai zręcznie podrzuca mylne tropy, momentami czułam się w tej opowieści po prostu zagubiona. Chaos narracyjny sprawił, że trudno było mi w pełni zaangażować się w śledztwo Bodie i poczuć prawdziwe wciągnięcie w tę historię. To solidna lektura poruszająca ważne tematy systemowej niesprawiedliwości, ale czegoś mi w niej niestety zabrakło. A szkoda. Niemniej nie odradzam, bo to nie było bardzo złe doświadczenie takie po prostu średnie.