Dom kamienia. Garnet

Uwielbiam wszystkie książki kierry, przed tą broniłam się wiele lat, głównie dlatego ze tytuł byl mało zachęcający. Jednak po latach, kupiłam ją z drugiej ręki. Czytałam ją bardzo chętnie, nie mogłam sie doczekać momentu aż główna bohaterka w koncu spotka swojego wymrzonego chłopaka... jednak gdy juz do tego doszlo sie rozczarowałam. Głównie dlatego jak szybko sie wszystko nagle potoczyło. Najbardziej irytował mnie fakt jak Kahlen rozpaczała po rozstaniu, w jaką depresję ona popadła, jak zycie straciło sens bo nie widziala chłopaka którego znala TYDZIEŃ!!!!! Kiera mogła tą relacje prowadzić, rok, dwa, lub chociaz kilka miesięcy, tak jak Kahlen planowała robic przez te 4/5 lat ale nie! Tydzień? Strasznie sie męczyłam czytając te rozdziały. Okropieństwo! Zachowywała sie jak 14 latka a nie kobieta mająca prawie 100lat! Koszmar! 🫩 pod koniec ksiazki płakałam, nie przez główne postaci, a przez więź Kahlen, matką ocean i z resztą syren. To bylo pieknei szkoda ze bylo to tylko kilka zdań.

Aveyard ponownie zabiera nas do świata pełnego politycznych intryg i dramatycznych wyborów. Mare Barrow pokazuje, jaką cenę trzeba zapłacić za walkę o wolność – zarówno fizyczną, jak i wewnętrzną. Świetne tempo, zaskakujące zwroty i intensywne emocje sprawiają, że trudno się oderwać.

Miły dodatek do serii. Zastanawiałam się w jakiej kolejności zabrać się za tę serię i zdecydowałam się na chronologiczny względem wydawania oryginały (część pierwsza, opowiadania, część druga). Uważam, że dobrze zrobiłam ponieważ mimo iż wydarzenia w tym tomie dzieją się wcześniej to po pierwsze bardzo słabe jest wprowadzenie do tego świata - jeśli znasz wydarzenia z pierwszego tomu to czytasz bez problemu, ale zaczęcie od tych opowiadań może spowodować problem ze zrozumieniem. A po drugie (i ważniejsze) uważam, że lekko spoilerują pierwszy tom. Pierwsze opowiadanie jest o mace Cala - dowiadujemy się jak poznała Księcia, jak urodził się jej syn oraz jak zginęła - coś czego dowiadujemy się w pierwszej części w drugiej połowie książki, a dodatkowo poznajemy moc pewnej osoby która później odgrywa duże znaczenie i brak wiedzy co wydarzyło się w przeszłości i odkrywanie tego razem z Marą jest większym zaskoczeniem. Drugie opowiadanie uważam za lepsze od pierwszego - historia zaczyna się nie długo przed rozpoczęciem pierwszego tomu, a kończy się kilka dni po rozpoczęciu Czerwonej królowej. NIE POLECAM CZYTAĆ tego opowiadania przed pierwszym tomem ponieważ dowiadujemy się w nim rzeczy które okazują się na sam koniec pierwszego tomu i są dużym zaskoczeniem. Dodatek uważam za słabszy od pierwszego tomu, może nie jest on niezbędny dla akcji ale rozszerza nam pogląd na świat - początki Szkarłatnej Gwardii, jej zasięgi.

Ulubiona książka z tej serii🤩🥰 całą przeczytałam z zapartym tchem, była bardzo wzruszająca, zaskakująca i wciągająca! Pomimo, że główna bohaterka momentami była irytująca, to ostatnie rozdziały były mega intensywne 😍 Przeczytałam ją już ze 4 razy i za każdym razem sprawia mi taką samą przyjemność💛💚 Jedynym minusem jest bardzo otwarte zakończenie i tylko zarysowany plan tego co się ma wydarzyć i jak ma wyglądać przyszłość, bardzo się cieszę, że dostaniemy dodatkową nowelkę z POV Asha oraz te od Luciena 😄 i zdecydowanie chciałabym, żeby autorka napisała kolejną część 🤩

Po "Następczyni" byłam sceptycznie nastawiona do tej historii. Księżniczka była opryskliwa i sama nie wiedziała czego chce, czym strasznie mnie irytowała... Jednak kiedy dotarłam do około połowy "Korony" to się zakochałam. ♥ I zakończyła się dokładnie tak jak sobie to wyobrażałam, coś pięknego. Myślę jednak, że jakbym miała jakieś 10 lat mniej, bawiłabym się przy niej o wiele lepiej. :D

Dobrze się czytało, pozytywnie, lekka książka, dobrze napisani bohaterowie. Pewnie jako nastolatka, to byłabym porwana fabułą, a teraz... jest okej, człowiek inaczej odbiera to jako osoba "young adult" ;) Duży plus za zauważenie problemu wykorzystania mężczyzn. Mało która książka ma to w swojej fabule. Polecam :)

TAJEMNE MIASTO to kontynuacja książki C.J. Daugherty i Cariny Rozenfield, która jest połączeniem thrillera, romansu i fantasy. W tym tomie zagłębiamy się bardziej w mroczny, pełen sekretów świat magii i niebezpiecznych przygód. Sasha i Taylor połączeni zostali dziwną przepowiednią. Ukrywając się w Oxfordzkim kolegium, ćwiczą oraz szukają wskazówek. Ich relacja oparta jest na wzajemnym zaufaniu, lojalności i coraz głębszym uczuciu, ale nie jest napisana jak w typowym romansie, dzięki czemu nie przesłania całości fabuły. Gęstniejąca atmosfera pomiędzy bohaterami sprawiła, że trudno było mi się oderwać od książki, ponieważ z każdą stroną tajemnica staje się coraz bardziej złożona, a pytania mnożą się szybciej niż odpowiedzi. Przez to można odnieść wrażenie balansu pomiędzy poznaniem prawdy a zupełnym chaosem. Uważam, że jedną z ważniejszych zalet historii jest właśnie to umiejętne budowanie napięcia, ponieważ tajemnica, która otacza chłopaka, jego rodzinę oraz związek z Taylor i pradawną siłą rozwija się stopniowo z wyczuciem i konsekwencją, dzięki czemu odnosi się wrażenie uczestnictwa w tym wszystkim. Wątki historyczne i ezoteryczne są tak umiejętnie wplecione w fabułę, że ona nie tylko intryguje, ale też pozwala na snucie własnych teorii. Moja ciekawość była świetnie podsycana, znalazłam bowiem sceny z udziałem tajnych stowarzyszeń, magicznych symboli oraz zapomnianych rytuałów. Te elementy nadały książce lekko detektywistyczny klimat, a każdy rozdział pozostawia niedosyt i chęć jak najszybszego przeczytania kolejnych. Uważam, że to bardzo dobra pozycja dla tych, którzy miłują się w tajemnicach z nutą nadprzyrodzoności oraz dla osób, które lubią, gdy książka prowadzi przez labirynt zagadek, ale którą czyta się lekko. Niestety w życiu nie ma nic idealnego i niektóre rzeczy można przewidzieć, ale ogólnikowo całość potrafi przytrzymać w napięciu aż do końca.

Jest to jedna z moich ulubionych książek, więc po przeczytaniu jej chyba po raz trzeci postanowiłam w końcu ją ocenić :) Według mnie autorka wspaniale przedstawia akcję z perspektywy trzech głównych postaci, głównej bohaterki oraz księcia i zabójcy i przez bardzo dużą część książki tylko się domyślamy kto jest kim; pamiętam, ze za pierwszym razem po prostu pochłonęłam tą książkę aby się w końcu dowiedzieć kto ma dobre, a kto złe zamiary...Cała masa przygód, ciekawy wątek romantyczny i interesująca główna bohaterka, która odkrywa w sobie dar, a jaki? O tym musicie przekonać się sami czytając tą książkę :) Gorąco polecam dla czytelników w każdym wieku!

Zaczynając "Tysiąc pięter" nie podejrzewałam, że tak mocno wciągnie mnie ta książka. Naprawdę świetna. Każda historia, każda perspektywa była potrzebna i dodawała fabule napięcia i koloru - Nic z tego nie było zbędnym zapychaczem. Podczas lektury towarzyszyło mi wiele skrajnych emocji, od tych dobrych po frustrację, ale zabawa była przednia. Naprawdę polecam! I musze dodać, że w dziwaczny sposób moją ulubioną postacią stała się Leda, choć możnaby uznać ją za największą antagonistke w historii, mi przez większość czasu było jej żal, bo czułam jak pogubiona jest w tym kim jest. Na słowa uznania również zasługuje Rylin, duże serduszko dla niej ❤️ żałuję, że jej i Corda wątek nie został ładnie zamknięty. Natomiast Avery... dramat, działała mi okropnie na nerwy. Zakończenie mnie zaskoczyło bo sądziłam, że ktoś inny zakończy swój żywot, ale akurat ta postać była mi obojętna.

Od kiedy brat Errin, Lief, zniknął, jej życie stało się nie do zniesienia. Musi troszczyć się sama o chorą matkę oraz uzbierać pieniądze na czynsz, sprzedając nielegalne ziołowe mikstury. Jednak to nic w porównaniu z nadejściem mściwego Śpiącego Księcia, którego Królowa właśnie obudziła z jego zaczarowanego snu. Kiedy ludność z wioski Errin zostaje przesiedlona, w efekcie wojny ze Śpiącym Księciem, Errin zostaje pozostawiona samej sobie, bez dachu nad głową. Jedyną osobą, którą może prosić o pomoc jest Silas - tajemniczy młody człowiek, który kupuje od niej śmiertelne trucizny, nie ujawniając jednak, do czego są mu potrzebne. Silas obiecuje pomoc. Jednak znika w tajemniczych okolicznościach, a Errin musi podjąć wędrówkę przez królestwo będące na skraju wojny i szukać innego sposobu, by uratować siebie i matkę. To, co odkrywa podczas swojej podróży obraca w gruzy całą dotychczasową wiedzę o jej świecie. Z oddechem Śpiącego Księcia na karku Errin musi dokonać bolesnego wyboru, który wpłynie na los całego królestwa. Nie wiem, czy jeszcze pamiętacie moją recenzję Córki Zjadaczki Grzechów [recenzja], była to dla mnie bardzo ciekawa powieść, z którą spędziłam miło czas. Na początku myślałam, że będzie to książka dla dzieci i w żaden sposób mi się nie spodoba. Jakże się więc zdziwiłam, kiedy ją skończyłam i byłam bardzo zadowolona z lektury. Do drugiego tomu Śpiący Książę byłam już lepiej nastawiona, wiedziałam na co mogę się przygotować, ale i w tej części autorka potrafiła mnie mile zaskoczyć. O tym, że istnieje kolejny tom Córki Zjadaczki Grzechów dowiedziałam się zaraz po tym jak skończyłam ją czytać, sądziłam, że będzie to ciąg dalszy losów bohaterów, których już poznałam w pierwszym tomie. Autorka mnie mile zaskoczyła, gdyż w tym tomie główną postać odgrywa siostra Liefa, Errin. Od początku polubiłam tą postać, dla Errin najważniejsza jest rodzina i nic tego nie zmieni, każdą sekundę poświęca na myśleniu o dobrobycie ludzi, którzy są jej bliżsi. Poza tym ma swoją pasję, jest silna i odważna. I to chyba właśnie tym Melinda Salisbury podbiła moje serce w drugiej części. Oczywiście pojawiają się nam postacie, które poznaliśmy w pierwszym tomie, w końcu jest to ciąg dalszy, ale myślę że dobrym pomysłem było skupienie się na kimś innym. Ogólnie cała akcja w Śpiącym Księciu, dzieję się nam trochę później, niż skończyła się Córka Zjadaczki Grzechów, ale nie martwcie się, autorka wszystko nam idealnie rozpisała i wytłumaczyła, więc wszystko jest łatwe do poskładania i zrozumienia. Co pewnie będzie dla was kolejnym zaskoczeniem, to cała akcja nie dzieję się w Lormere tylko Tregellanie. Mi się to bardzo spodobało, bo o Tregellanie wiedziałam tylko trochę z pierwszej części, ale były to tylko ulotne wiadomości, dzięki drugiemu tomowi jesteśmy w całkiem innym miejscu i poznajemy nowych ludzi. Ogólnie książkę czyta się szybko, oczywiście nie mogę tego porównać do pierwszego tomu, który był cudowny, i myślę, że żadna kolejna część jej nie pobije, ale niech autorka próbuje. Co jest wielkim plusem, to ciągła akcja, bohaterowie nie siedzą w jednym miejscu tylko się przemieszczają co sprawia, że fabuła jest jeszcze ciekawsza. Kilku momentów się spodziewałam, więc nie mogę powiedzieć, że książka jest całkowicie oryginalna, ale były też takie momenty, które mnie bardzo mile zaskoczyły i za to wielki plus do autorki. Oczywiście nie mogę wybaczyć autorce tego, że w tej części nie było Liefa, którego po prostu uwielbiam całym sercem. Myślę, że Śpiący Książę jest bardzo dobrym ciągiem dalszym serii Córka Zjadaczki Grzechów, oczywiście czekam z niecierpliwością na trzeci tom tej trylogii, a wam serdecznie polecam sięgnąć po te książki, bo są naprawdę genialnie napisane i czytelnik je po prostu pożera. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/10/nie-zadawaj-pytan-to-nie-usyszysz.html

"Nie istnieje dobry sposób na życie. Tak samo nie istnieje dobry sposób na śmierć. " Ostatnimi czasy nie czytałam dużo, co było związane nie tylko studiami, sesją, życiem towarzyskim, ale też przez to, że nie mogłam się na książkach skupić, moje życie ogarnęły seriale i to one zajmowały większość mojego wolnego czasu. Jednak kiedy nastał okres kiedy mam tego wolnego czasu więcej, postanowiłam coś przeczytać i tak w moje ręce wpadła seria Córki Zjadaczki Grzechów. Jak może wiecie moja przygoda z tą serią zaczęła się już jakiś czas temu, prawie 6 lat temu, ale nie skompletowałam wtedy wszystkich trzech tomów, więc przeczytałam tylko dwa, Ostatnio udało mi się wyłapać trzeci tom na olx w super cenie, nie miałam wtedy akurat weny na czytanie, jednak wiedziałam, że chcę się z nią zapoznać, i teraz był idealny na to moment. Oczywiście jeżeli nie znacie tej serii, to odsyłam was do recenzji pierwszego tomu [ recenzja ] Kiedy Śpiący Książę umacnia swoją władzę nad Lormere i Tregellanem, los państw spoczywa w rękach grupy buntowników, gotowych zdobyć się na najwyższe poświęcenia, aby go pokonać. Uwięziona Errin i zmuszona do ucieczki Twylla mają coraz mniej czasu, by zapobiec zniszczeniu wszystkiego, co kochają. Nadchodzi ostateczna bitwa z Aurekiem, który nie powstrzyma się przed niczym, aby zatrzymać tron na zawsze. Nie mogę wam wiele zdradzać, takie są niestety uroki recenzowania kolejnych tomów jakiejś serii. Nie chcę w żaden sposób komuś spoilerować, więc będę starała się ostrożnie dobierać słowa. Kiedy pierwszy raz się zapoznawałam z tą serią byłam nią zachwycona, świat i bohaterowie wykreowani przez Melinde Salisbury spodobały mi się do tego stopnia, że nawet teraz czytając po raz drugi tę serię miałam ogromny sentyment do niej. Na przestrzeni lat, tego jak mój gust czytelniczy się zmienił, tego ile książek nowych poznałam w międzyczasie to musze przyznać, że jest to seria dobra i z pewnością ciekawa i jedna z tych, które będę polecać, ale jednak widzę już, że jest to seria, która ma też swoje wady, a wcześniej ich nie zauważałam. Jednak nie ma co się dziwić, dorosłam, zauważam więcej, poszukuję czegoś innego w książkach, ale nadal jest to seria, którą darze ogromnym sentymentem i nie mogłabym złego słowa o niej powiedzieć. Jeżeli miałabym na ten moment wybrać najlepszą część z całej serii byłby to zdecydowanie drugi tom. "Śpiący Książę" to książka która mnie bardzo wciągnęła, pojawiły się nowe postacie, nowe wątki, dużo się działo, co jest dziwne to pierwszy raz czytając oceniłam pierwszy tom najwyżej. Pierwszy tom był wprowadzeniem do całej serii, najlepiej pamiętałam co się tam działo, i oczywiście zawsze się ma jakieś uczucia do książki, która rozpoczęła tą waszą przygodę z jakimś cyklem, ja mam właśnie tak z Córką Zjadaczki Grzechów. Natomiast co do "Jej Wysokość Marionetka" mam mieszane uczucia. Zdecydowanie spodziewałam się czegoś lepszego po tej książce. Jest to ostatni tom, wiec możemy się domyślić, że będzie się najwięcej działo. I tak właśnie powinno być. I nie zrozumcie mnie źle, działo się, ostatni tom ma najwięcej stron ze wszystkich wydanych tomów, ale mimo tego większość tych stron zawiera coś postronnego , a nie to co najbardziej nas ciekawi. Ostatni tom to zazwyczaj jakieś ostatnie starcie, wielka bitwa itd. natomiast tutaj to ostatnie starcie rozegrało się na może trzydziestu stronach, a przynajmniej ja miałam takie wrażenie. Nie jestem usatysfakcjonowana tym, oczekiwałam czegoś lepszego w tym temacie. Jestem ogromną fanką tych postaci, tej historii, tej autorki. Cała seria zakończyła się tak jak powinna, nie wyobrażam sobie innego scenariusza, jednak myślę, że autorkę stać było na coś mocniejszego. Coś co wbiłoby w fotel, kanapę czy gdzie tam sobie dany czytelnik przebywa, po prostu nie było tego zaskoczenia, tego oszołomienia. Końcówka była przewidująca, ale to może dlatego, że nie było opcji zakończyć tego inaczej, ale mimo to każdy się będzie spodziewał że tak się stanie, Całą serię ogromnie wam polecam, wiem, że teraz na rynku czytelniczym jest wiele serii, które są popularne, ale naprawdę przyjrzyjcie się tej, a możecie się naprawdę miło zaskoczyć. https://in-my-different-world.blogspot.com/2022/03/jej-wysokosc-marionetka-melinda.html

Czytało się w sumie całkiem przyjemnie, ale nie jest to książką którą zapamiętam na długo. Recenzję piszę po miesiącu, a pamiętam tylko że były tam trolle. Swoją drogą nadal nie wiem jak działa ich magia i dlaczego one powstały i czym dokładnie są. Poza tym, że oczywiście Tristan jest najprzystojniejszy i w sumie wygląda jak elf ale nazywa się trolem, bo mieszka pod górą. Język powieści jest bardzo prosty i ubogi. Do tego nasza parka wybucha ogromną miłością nie przeprowadzając wcześniej żadnej dłuższej czy poważniejszej rozmowy. Takie to było niewymagające cosy fantasy na leniwy wieczór. Z tego co mi się spodobało to pomysł z władzą jeśli się pozna czyjeś prawdziwe imię.

Ku mojemu zdziwieniu ten tom okazuje się być lepszy niż poprzedni. Główna bohaterka odsłania przed nami swoją mroczną, złą duszę i umysł nawiedzany szeptami podpowiadającymi najgorsze scenariusze. Każda z pozostałych postaci ma swój wyraźnie zaznaczony cel i komplikuje sprawy, nie jest tylko wygodnym tłem dla osi historii. Śledzenie powolnej transformacji skrzywdzonej dziewczyny w zimną, okrutną istotę czasem powoduje coś więcej niż tylko dyskomfort, nadaje to jednak charakterowi autentyczność.

Ostatnia część trylogii jest wypełniona politką, wojną, śmiercią, widmem przegranej Tristana i jego zwolenników… aż wszystko nagle się kończy, cudem wygrywają. Ja, czytelniczka, już czuję uniesienie tego zwycięstwa, a autorka w tym momencie łamie mi serce. Rozdziela Tristana i Cecile, wydawałoby się, na resztę życia. Dawno tak nie płakałam podczas czytania jakiejkolwiek książki. Warto było przebrnąć przez te mozoły podstępów i polityki. Dla TAKIEGO zakończenia.

Czy leci z nami pilot? Naprawdę, po Jaguarze nie spodziewałam się aż tylu literówek. Przymykając na to oko, drugi tom jest na pewno dużo ciekawszy od pierwszego, a zakończenie sprawia, że niemalże od razu chce się sięgnąć po trzecią część. Gorąco polecam, mimo kilku wpadek!

Nieszablonowa historia science fiction, którą polecam każdemu. Książka była dla mnie świetną rozrywką, ale oprócz tego skłoniła mnie do refleksji na temat tego czym jest właściwie człowieczeństwo. Historia pokazuje że nawet jeśli straci się jeden cel w życiu można znaleźć następny. Dałabym książce 10 gwiazdek gdyby nie niektóre absurdalne plot twisty + na początku miałam nadzieję że to będzie romans Nemezis i Sidoni.

Oczekiwałam dobrej, rozbudowanej historii, najlepiej z wymyślonymi krajami, tradycjami i językami. I tu się nie zawiodłam. Autorka stworzyła planety, na których w często ekstremalnych warunkach żyły różne ludy. Zaintrygowała mnie ta ogromna nienawiść pomiędzy Shotet a Thuvhe, to, jak różnili się mieszkańcy i władza panująca na danym terytorium. Ciekawa była też zdolność Cyry, która samym dotykiem potrafiła sprawić tak wielki ból, że mogła doprowadzić do śmierci. Był to jednocześnie jej dar i przekleństwo. Czułam ogromne współczucie, a jednocześnie podziw, gdy czytałam o tym, co przeżywała na co dzień, co myślała, czuła, czego pragnęła i co traciła. Wiele bohaterów posiadało różne zdolności, jedni byli wyroczniami i widzieli przyszłość, inni nie odczuwali bólu, potrafili zamieniać się wybranymi wspomnieniami albo samą obecnością działali kojąco i uspokajająco na ludzi wokół. To brudna historia, pełna rozlanej krwi, blizn przypominających o stracie, niesprawiedliwości, krzyków żalu i gniewu. Powieść zaciekawia i sprawia, że chce się poznać bohaterów, zobaczyć, jak żyją i czy uważają swoje zdolności za dar czy przekleństwo. Jednocześnie książka bardzo mi się dłużyła w pierwszej połowie. Z jednej strony byłam zaciekawiona, z drugiej nie potrafiłam się wciągnąć i przez pewien czas męczyłam się czytając. Dopiero w drugiej połowie czułam, że w końcu płynę razem z historią, zagłębiając się coraz bardziej w świat bohaterów. Mocno trzymałam kciuki za niektóre postacie, innym życzyłam jak najgorzej, a część była mi całkowicie obojętna, bo nie poznałam ich na tyle, by mieć o nich wyrobioną opinię. W tej powieści znajdziecie elementy romansu, intryg politycznych i niesamowitego kosmicznego świata. Można też zobaczyć, jak ważne jest oddanie rodzinie, jaką odwagą wykazują się bohaterowie i jak pokonują kolejne wyzwania mimo przeciwności losu. Polecam, jeśli lubicie książki z wymyślonymi krainami, magicznymi zdolnościami i silnymi bohaterami 💚

„Im wyżej się wznosisz, tym boleśniej upadasz.” Zahra jest potężnym dżinem z lampy, a Aladyn złodziejem, który tę lampę znalazł. Zahra po raz pierwszy po pięciuset latach może zobaczyć świat. Ludzie i dżiny są w stanie wojny, więc musi ukrywać swoją tożsamość. Potężny król dżinów ofiarowuje jej możliwość całkowitego uwolnienia się z lampy, ale wówczas musiałaby zdradzić Aladyna, w którym zakochała się wbrew sobie… Całkiem zgrabnie napisana na nowo historia Aladyna i dżina z lampy. Mamy tutaj szereg wydarzeń i zwrotów akcji. Ale głównym wątkiem wydaje się być miłość Aladyna i Zahry. A jest on przyznam nieco dziecinny i naiwny. Ale taka czasami bywa miłość, prawda? Cała historia przywodzi na myśl świat z „Baśni tysiąca i jednej nocy”. Magia, pustynia, arabskie pałace, bogato zdobione stroje, magiczne lampy – to świat, do którego przenosi nas „Zakazane życzenie”. Wszystko to plus ciekawy zarys fabuły powinno dać idealną powieść, prawda? Ale czy tak jest? Można odpowiedzieć: i tak, i nie. Wspomniałam już o jednym małym minusie – miłość Zahry i Aladyna. Choć dla większość pewnie będzie to wielki plus – taka słodka miłość. A drugi minusik to zakończenie, które nie do końca jest spójne i wydaje się, jakby autorka sama zamotała się w całej historii i przedstawionym świecie. Poza tym wszystko jest okej i po przebrnięciu przez początek i przyzwyczajeniu się do stylu autorki większość czytających powinna czuć się usatysfakcjonowana. Przynajmniej umiarkowanie.

Początek był trudny do zrozumienia, dostajemy wiele nazw, imion, miejscowości, itd. Po przeczytaniu ok. 20-30% już dużo łatwiej się połapać we wszystkim, także nie odpuszczajcie ! Opowieść ma charakter baśniowy, ale zupełnie nie jest dziecinny. Śmiem powiedzieć, że każdy występujący w tej książce jest szary moralnie, każdy ma swoje motywy i swój punkt widzenia. Nic nie jest upiększane w zachowaniu bohaterów - przez co wydają się bardzo realni. Rozumiemy tok myślenia przeciwników, każda z ich racji jest na swój sposób uzasadniona. Bardzo polecam :) A romans przeplatany jest 👌👌

Trzecia część serii i moim zdaniem najlepsza, jakby bardziej dojrzalsza. Horror to oczywiście marny, choć tym razem główna bohaterka faktycznie ma się czegoś bać. Fabuła jednak czytelnika raczej nie przerazi. Są duchy, są rodzinne zawikłania, jest wątek romantyczny. Przyjemna młodzieżówka, z elementami paranormalnymi.