Dobre chwile – złe chwile

„Jestem Homer, ślepy brat”. Doctorow to mistrz, którego książki mam zamiar sobie oszczędzać, żeby starczyło na dłużej. Opowiada nam swoją wersję prawdziwej historii, która jest tak niewiarygodna jak język, którym ja spisał Koniecznie! „Langley twierdził na przykład, że kiedy człowiek prehistoryczny odkrył, iż może wytwarzać dźwięki, śpiewając, uderzając w coś albo dmąc w kawałek skamieniałej kości udowej, pragnął, by wielki świat wypełniła wiadomość: <Tu jestem, tu jestem!". Nawet ten wasz Bach, nawet ukochany Mozart w kamizelce, pantalonach i jedwabnych pończochach właśnie tym się zajmował, perorował”.

Książka o dziwnej relacji łączącej główne bohaterki. Stara panna, narrator opowieści, zdaje relacje ze znajomości z młodsza koleżanka, Sheba. Pisze w swoim dzienniku o wizytach w jej domu, o tym jak się dowiedziała o romansie łączącym nauczycielke z uczniem i jej braku reakcji na tą wiadomość, poza pogadanką. O tym, że uznała, że musi opiekować się Sheba i w sumie się do niej przyssała, ukazując Shebe jako osobę niezaradna życiowo.

Gorzki i zjadliwy portret Franka i April, którzy w uroczym białym domku czują się lepsi, myślą, że wyszli ponad konformizm lat 50-tych i typowy american dream (który, o ironio, obowiązuje nawet w XXI w. i to nie tylko w Stanach). Problem w tym, że nie są. To książka o "wielkim sentymentalnym kłamstwie przedmieść". O ludziach, którzy idą przez życie z wielkim zapałem, ale byle jak i wiecznie niezadowoleni. O mówieniu "tak" gdy myśli się "nie". I o samotności.

O tym, jak nie organizować spotkania dziecka z kompletnie nieznanym mu ojcem. Po przeczytaniu "Człowieka, który pokochał Yngvego" czułam niesamowicie silną potrzebę poznania ciągu dalszego i nie mogłam przeboleć, że w Polsce dostępna jest jeszcze tylko jedną część. Na poważnie rozważałam nawet zakup wydań angielskich albo nawet norweskich ebooków, ale nigdzie nie mogłam ich znaleźć - to był ten poziom desperacji. Cóż, kontynuacja okazała się książką bardzo niepotrzebną i nieco mi zniszczyła dobre zdanie o poprzedniczce. Zacznijmy od tego, że fabuła jest dosyć pretekstowa i kompletnie nieprzekonująca już od samego zawiązania akcji - i taka pozostanie aż do ostatniej kropki. Kobieta wsadza do samolotu kilkuletnią dziewczynkę samą, żeby poleciała na spotkanie z nigdy nie widzianym ojcem, który o jej istnieniu dowiedział się kilka dni wcześniej. Przedtem nie ustala z tymże ojcem dosłownie niczego, bo przecież po co, stawia go właściwie przed faktem dokonanym. Litości, jaka istota ludzka zrobiłaby coś równie bezmyślnego? Być może osoby, które w wieku nastoletnim płodzą dzieci z kompletnie przypadkowymi ludźmi, będąc przy tym odurzone do nieprzytomności, powinny mieć niżej zawieszoną poprzeczkę, jeśli chodzi o jakąś elementarną odpowiedzialność, niemniej wciąż jest to zwyczajnie niedorzeczne. Jednak zdecydowanie największą bolączką książki jest Jarle. Nie rozumiem jak mogłam kiedykolwiek lubić tego typa. Ta książka wyraźnie obnażyła fakt, że jest z niego zwykła, parszywa kreatura bez rozumu i godności człowieka. To jest właściwie dokładnie ten sam Jarle, co w poprzedniej części. Sęk w tym, że w międzyczasie minęło jakieś siedem lat. I ten egoizm i poczucie wyższości nad wszystkimi, na które można było patrzeć z pobłażaniem, gdy chodziło o nastolatka, u dorosłego mężczyzny strasznie drażnią. Jarle jest po prostu pretensjonalnym, bufonowatym pseudointelektualistą, który nastawiony jest tylko na własną wygodę i jedyne co potrafi to smętnie pitolić o Prouście, bo to mu pozwala utrzymywać przed samym sobą ułudę bycia wielce wyrafinowaną jednostką - zresztą to smętne pitolenie na wszelkie "wzniosłe" tematy wydaje się być głównym celem książki, fabuła jest naprawdę wyłącznie pretekstowa. Nikt z poprawnie działającym mózgiem nie powierzyłby mu nawet chomika w stanie śmierci klinicznej. I choć autor w widoczny sposób nie traktuje swojego bohatera zbyt poważnie i serwuje mu rozmaite prztyczki w nos, to nie zmienia faktu, że przez całą książkę musimy znosić tego trepa. To było okropne rozczarowanie, ale zupełnie przestałam żałować, że w Polsce nie wydano kolejnych części. Można uznać, że to jakiś plus.

Pewne sceny i opisy z tej książki z pewnością na długo we mnie pozostaną. Nieskrępowana zmysłowość, nieznająca konwencjonalnej przyzwoitości erotyka początkowych rozdziałów i dziejące się w tle kataklizmy, gdy to wszystko okaże się majakami chorej jaźni bohaterki, zostają w dalszej części książki poddane próbie wyjaśnienia na gruncie freudowskiej psychoanalizy. Jednakże wcześniejsze problemy bledną, gdy pojawia się okrutna, niepojętą dla nas rzeczywistość czasu pogardy, jaką autor przedstawia nam w ostatniej części książki. Zmusza nas to do zastanowienia się nad sensem życia, naszą własną egzystencją, sprawczością władających nami skłonności i popędów, a przede wszystkim, kondycją moralną człowieczeństwa.

Książka można by się było wydawać zwyczajna.. W rodzinie się nie powodzi bliskie jest rozpadu małżeństwo głównego bohatera.. Otóż nie, to niezwyczajna książka.. Kto zna autora ten wie o czym mówię. Specyficznie napisana ukazuje się nam człowiek, który ma wiele słabości i problem sam ze sobą. Widzimy walkę głównego bohatera z samym sobą. Włączając etap przebywania w psychiatryku. Kochanka, żona, syn. Że żona to wytrzymywała to jestem pełna podziwu mimo iż wiedziała o tym, że ją zdradza. Dodatkowo problem z alkoholem. Spotkania AA na które chodzi bardzo często w różnych częściach miasta. Rozmowy z psychologiem co wygląda jak oczyszczenie duszy z grzechów które wie że popełnia. Psychologiczny obraz człowieka, a zarazem lekkim językiem napisana. Wielkie brawa dla Richard Yates!

Otrzeźwiająca konfrontacja wyobrażeń o życiu wśród dzikiej przyrody z brutalną rzeczywistością Alaski. Trudy prób realizacji marzeń o stworzeniu utopijnej komuny dzieci kwiatów w miejscu, gdzie kwiaty można podziwiać tylko przez kilkanaście tygodni w roku. Ideały o życiu w miłości, pokoju i zgodzie ze światem szargane w obliczu konieczności walki o przetrwanie. Przy -40 stopniach weganin zmienia się w drapieżnika, uroczy Bambi staje się upragnionym źródłem pożywnego pokarmu. W wiecznym mroku nocy polarnej nuda, apatia i strach pokonują największe przyjaźnie. Zaskakująco dobra książka.

Spokojnie smutna, z kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami, nad którymi można się pozastanawiać po swojemu. Oczyma wyobraźni widziałem oczywiście eleganckiego Colina (to na plus). Nie umiem powiedzieć, czy polubiłem postać, ale ciekawie było ją podglądać, towarzyszyć jej przez jeden dzień z życia. Kilka zdań sprawiło mi trudność, zwłaszcza tych, które obejmowały po pół strony!

Właśnie skończyłam czytać. To było moje pierwsze zetknięcie z pupilem czytelników zza wielkiej wody, Jeffreyem Eugenidesem. I o ile ja jego fanką nie zostanę, o tyle zapamiętam jego powieść jako tę, przy której zdarzało mi się czuć nieodpartą pokusę, aby chwycić za zakreślacz i zacząć po niej mazać kolorem, choć zazwyczaj jestem zagorzałym przeciwnikiem traktowania książek w ten sposób. Krótko, rzecz traktuje o nim, o niej i o nim, oraz o skomplikowanej (albo banalnej, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia) relacji, w której razem tkwią i nie do końca wiedzą, jak się w niej odnaleźć. Każde z nich próbuje poradzić sobie z tym inaczej, Mitchell odrzucony przez Madeleine szuka ratunku w religii i mistycyźmie, Madeleine ukojenie próbuje znaleźć w patologicznym przeświadczeniu, że jej miłość potrafi uzdrowić Leonarda, a ten, będąc w centrum tego osobliwego trójkąta rozdaje karty między jednym a drugim rzutem choroby maniakalno-depresyjnej, którą u niego zdiagnozowano. Leonard ma nad nimi przewagę, może na więcej sobie pozwolić, więcej zostanie mu wybaczone, bo ktoś, kto kiedyś przeczytał grube książki i zdał autoryzowany przez władzę egzamin, na kartce papieru poświadczył swoim podpisem, że Leonard jest chory psychicznie i jego mózg nie pracuje tak, jak pracować powinien. Kto jednak powinien mieć prawo do tego, aby określać, co jest normalne i pożądane, a jakie zachowania i uczucia powinniśmy eliminować? Czy smutek i agresja, dopóki wymierzane są wyłącznie w samego siebie, a nie zagrażają zdrowiu i życiu innych osób, są zawsze złe? Dlaczego za normalne uznajemy wyłącznie to, co jest typowe dla większości? Może wcale nie jesteśmy tak inteligentni i tolerancyjni za jakich chcielibyśmy uchodzić, skoro z lękiem i obrzydzeniem podchodzimy do tego, co inne i rzadko spotykane? Podobno każdy geniusz, który chodził po naszej planecie, był szaleńcem, u którego z łatwością można by było zdiagnozować jakąś chorobę psychiczną. Może to my – tzw. normalni – powinniśmy w końcu pogodzić się z naszą przeciętnością i dopuścić do siebie myśl, że istnieją jeszcze inne poziomy świadomości, w których nigdy nie będzie nam dane się poruszać? I to wcale nie oznacza, że one są złe. Są po prostu inne. Tekst pochodzi z mojego bloga: http://fochzprzytupem.wordpress.com/2014/04/27/wszyscy-potrzebujemy-pomocy-psychologa/

Toksyczne relacje i dokąd mogą nas ponieść. Ktoś zadaje Ci ból, choćby psychiczny i Ty w końcu podasz go dalej. Ale nie miejcie złudzeń, to nie jest fight club, tutaj wszystko opowiedziane jest na spokojnie. Język kąsa, ale nie jest jak gimnazjalista na sterydach przeskakujący na kolejny level gry o tron. I dlatego daję jej plusów więcej niż mniej.

„Inne glosy, inne sciany" Truman Capote napisal w wieku 23 lat - byla to jego druga powiesé. Historia skupia sie na podrózy nastoletniego chlopca, który po smierci matki trafia do ogromnego, tajemniczego domu ojca. Mieszka tam ekscentryczna macocha i kuzyn, a sam ojciec, cierpiacy na nieznana chorobe, za-mkniety jest w jednym z pokoi. To miejsce akcji nadaje ksiazce gotycki klimat. Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest relacja chłopca z Idabel - chłopczyca z okolicy, wzorowana podobno na Harper Lee, przyjaciółce Capote'a z dzieciństwa. Czuć, ze to początek jego pisarskiej drogi - struktura opowieści momentami się rozłazi, a mnogość wątków może wprowadzać chaos. Mimo to na pierwszy plan wybija sie temat potrzeby milosci i akceptacji. To poruszająca opowieść o dorastaniu w poczuciu braku - braku kogoś, kto obdarza dziecko bezwarunkowym uczuciem. Capote wplata tu również watki queerowe (w postaci kuzyna Randolpha) oraz temat rasizmu (przez historie Zoo), jakby próbował uchwycić zbyt wiele naraz. Jednak niektóre fragmenty tej książki są wręcz magiczne!

Nic się nie dzieje. Życie. Spotkania. Przypadkowe znajomości, miłości. Tajemnica, którą bohater nosi w sobie i przez którą podjął decyzję ciążącą na całej rodzinie. Tak w skrócie mogę opisać Sunset Park Paula Austera. Podobnie jak w filmach, na podstawie jego scenariuszy patrzymy na ludzi, którzy mogliby żyć obok nas. [...] całość https://www.speculatio.pl/sunset-park/

Historia trojga „niewinnych czarodziei” – rodzeństwa młodych Francuzów i amerykańskiego studenta szkoły filmowej – jest opowiedziana w sposób finezyjny, ale mało angażujący emocjonalnie. Gilbert Adair formuje swą narrację z długich, czasem niemal Proustowskich zdań, nasyconych poetyckimi metaforami i odniesieniami do rozmaitych tekstów kultury. Ma to być w założeniu proza subtelna i erudycyjna. Miejscami jednak autor ociera się o pretensjonalność czy wręcz literackie efekciarstwo. Mami nas estetycznymi błyskotkami, nie oferując ani przekonującej fabuły, ani wyrazistych bohaterów. Rzecz dzieje się głównie w Paryżu, w zapuszczonym domu poety-outsidera, który na pewien czas wybywa z żoną poza miasto. W stolicy zostają jego dorastające dzieci: Danielle i Guillaume. Wcześniej, jako bywalcy paryskiej Kinoteki, zaprzyjaźniają się z dzielącym ich pasję Amerykaninem Matthew. Kiedy z powodów politycznych kino zostaje zamknięte, odnajdują wspólny azyl w tajemniczym zaciszu powierzonego ich opiece mieszkania (a ściślej w przeznaczonym dla siebie skrzydle, zwanym quartier des enfants). Tam izolują się od świata, początkowo oddając się swym filmowym fascynacjom (sztuczki aktorskie, zabawy w skojarzenia), by stopniowo wciągnąć nieśmiałego Matthew w ryzykowną erotyczną grę, której czarowi wszyscy bez reszty ulegną. Uwikłani w miłosny trójkąt przyjaciele spędzający większość czasu w wielkiej wannie, ignorujący tabu, z marzycielską beztroską dokonujący kolejnych aktów transgresji… Wreszcie wyrwani z tego snu na jawie przez kamień zbijający szybę w oknie… kamień ulicznej rewolucji. Jest bowiem maj 1968 roku i fala lewicowych protestów przetacza się przez Europę… W swej końcowej fazie powieść z psychologicznej przekształca się w społecznie zaangażowaną i niebezpiecznie dryfuje w stronę tendencyjnego patosu. Intymny mikrokosmos trojga owładniętych perwersją nastolatków przenosi się w wymiar politycznego makrokosmosu, na którego sztandarach widnieją Marks, Che Guevarra czy Ho Szi Min. Sztandary wznoszą zaś takie persony jak Daniel Cohn-Bendit. Ten zabieg zupełnie nie przekonuje, niekorzystnie wpływa na odbiór całej książki. Pozostajemy z wrażeniem scenograficznego efekciarstwa, choć przyznajmy – częściowo zamierzonego – jako że Adair kreował swój tekst na utwór filmowy (co zresztą znalazło wyraz w adaptacji wyreżyserowanej przez Bertolucciego w 2003 r.). Opowieść ma pewien urok, nie można jej także odmówić walorów językowych. Jednak długimi fragmentami nuży. Brak w niej czegoś poruszającego, jakiegoś wewnętrznego ognia, który powinien przecież emanować z zachowania bohaterów. Trudno wczuć się w ich przeżycia i konflikty, trudno wreszcie sympatyzować z neomarksistowską rewolucją, pomyślaną jako puenta utworu. Wybrane cytaty 1) – Nigdy się nie zabiję – odpowiedział bez ogródek Matthew. – Wierzę (…) że jeśli człowiek odbiera sobie życie, idzie do piekła (…) – Człowiek odbiera sobie życie, bo rodzi się w piekle (Danielle). 2) Gdyby słowo amour nie rymowało się z toujours, być może nigdy nie odczuwalibyśmy potrzeby utożsamiania miłości z wiecznością (Danielle). 3) Zgnilizna, mój drogi Matthew, jest interesująca, tylko dopóki nie zerwiesz jej skorupy i nie przyjrzysz się uważnie temu, co tkwi pod spodem (Danielle). 4) Jego skrzydła były bezużyteczne niby skrzydła mewy uwięzionej w plamie rozlanej ropy (narrator o Matthew). 5) Śmierć czasami nokautuje człowieka, czasem zaś wygrywa z nim na punkty. Tak czy inaczej, pośmiertnie wznosi przeciwnikowi pomnik (narrator).

Szokująca lektura, która na długo ze mną pozostanie. Czym jest normalność? Jak żądza pieniądza i chęć zaskakiwania, wzbudzania grozy, niepokoju czy chorej wręcz ciekawości może pokierować człowiekiem i doprowadzić go do przeprowadzania dramatycznych i niebezpiecznych eksperymentów na swoich najbliższych? Czy są jakieś granice ludzkiego obłędu? Bardzo poruszająca lektura, która wydobywa z człowieka głęboko skrywane i niezbadane pragnienia, które żądzą naszym życiem, kierują czy wpływają na nasze decyzje. A może to jakieś chore epatowanie brzydotą, ukrywanie swoich słabości czy kompleksów pod płaszczykiem przerażających zachowań czy wyglądu jest tutaj wyznacznikiem dla opowiadanej historii? Książka stawia wiele pytań, ale też i dosadnych odpowiedzi, daje do myślenia, może być kierunkowskazem dla szukających celu czy wartości w życiu. Szokuje swoją treścią, magnetyzuje mroczną atmosferą a jednocześnie rozbraja swoją prostotą widzenia świata, łamiąc jego utarte stereotypy postrzegania piękna. Polecam, mocne.

„Ja też pewnego dnia stąd wyjadę- stwierdziła. Albo skoczę z puszki. Odchyliłem głowę i spojrzałem w górę. - Nie odważysz się- powiedziałem. - Nie? - Nie. Za wysoko. Nie dasz rady. - Założymy się? -Możemy. I tak wygram. - Umowa stoi. (…) - A ty Jonatanie, nie masz żadnych marzeń?Może zamierzasz przez resztę życia stać na podium w pustej restauracji i przygrywać do tańca?” s. 208. Lars Saabye Christensen, Jubel, Przekł. M. Gołębiewska- Bijak, Wyd. Książnica. Katowice 1999. Powieść Christensena „Jubel” z pozoru prosta opowieść o pianiście, wyjeżdżającym na prowincję, prosta nie jest. Christensen Lars Saabye, jak sam przyznaje, inspiracji szuka w muzyce rockowej. „ Najlepszy rock to siła witalna i pulsujący rytm, który chciałbym oddać w tym, co piszę”. Czytelnikowi towarzyszy muzyka Jonatana Chwyta- pianisty, wirtuoza, który zamiast koncertować, staje się grającym gościom przy piwie. Opowieść, w której padają słowa: „Są bowiem trzy rzeczy, których się po prostu nie robi. Nie przeszkadza się porządnemu człowiekowi, kiedy ćwiczy; nie głaszcze się kota pod włos i nie budzi się kobiety, która śpi.”, nie wymaga dalszej rekomendacji!!! Czytanie ma przyszłość, ale tylko … 10/10 …………………………….

Jak wygląda prawda o nas samych? Rodzimy się w samotności, żyjemy samotnie i umieramy sami. Pomimo tego, że wokół każdego z nas możemy znaleźć kochające i wspierające osoby, pomimo, że sami jesteśmy przekonani, że otacza nas wiele przychylnych nam ludzi, jeżeli głębiej się nad tym zastanowimy, okazuje się, że nasza samotność jest najzupełniej naturalnym i normalnym stanem. Nie ma w tym nic złego, że wybieramy życie w pojedynkę, nawet mając partnera/kę, dzieci czy ukochane zwierzęta. Zdrowy egoizm nie jest niczym złym. Dbanie o własny dobrostan też nie przekreśla nas jako istoty ludzkie. Najgorsze, co możemy zrobić to wisieć na kimś, być uzależnionym od innych, od ich komplementów, mniej lub bardziej trafionych porad czy pieniędzy. John Singer będąc obarczonym problemami innych, stając się ich niemym powiernikiem, pomimo, że sam się o to nie prosił, ani o przyznanie mu takiej dość uciążliwej roli, będąc mocno skonfundowany zaistniałą sytuacją, sam mierzy się z własnymi demonami. Nikt z odwiedzających go, nie proponuje mu, aby się wyżalił, nikt nawet nie pomyślał, żeby mu ulżyć w jego cierpieniu, bo go nie widział, albo nie chciał zauważyć skupiając się na sobie i swoich udrękach. Czy mamy prawo, aby tak oceniać bohaterów, jako samolubnych zapatrzonych w siebie egoistów? I tak i nie. Ludzi, których spotykamy na kartach tej jakże mocno zapadającej w serce powieści, trudno winić o ich krótkowzroczność, gdyż sami borykają się z wieloma dramatami i w pewien sposób są ograniczeni środowiskiem, prostym światem, z którego się wywodzą. Trudno im wyjrzeć dalej, niż poza czubek własnego nosa, bo sami są dość mocno poharatani przez życie. Urzekająca jest głęboka dojrzałość i przenikliwość młodej autorki, której ogromne pokłady empatii, zrozumienia, ale też sprzeciwu wobec niesprawiedliwości zostały mocno zaakcentowane w tej powieści. Brak tu jakiegoś pełnego domknięcia, ale to tylko silniej pobudza czytelnika do refleksji nad sobą i swoją egzystencją. Gorąco polecam

Po ,,Submarino” sięgnęłam bez większego zastanowienia, zachęcona opisem fabuły oraz dość wysokimi ocenami na portalach książkowych. Nie podejrzewam jednak, że wybór ten okaże się strzałem w dziesiątkę, a powieść jedną z lepszych, jakie ostatnio czytałam. Historia przedstawiona przez Bengtsson z pewnością nie należy do lekkich i przyjemnych. Nie oferuje czytelnikowi łatwych emocji ani pocieszenia, lecz zamiast tego prowadzi go w sam środek brutalnej rzeczywistości ludzi żyjących na marginesie społeczeństwa, gdzie przemoc, narkotyki i inne patologie są na porządku dziennym. Fabuła skupia się na losach dwóch braci, których całe życie zostało zdeterminowane przez dzieciństwo naznaczone traumą i zaniedbaniem emocjonalnym. Teraz obaj próbują utrzymać się na powierzchni, nieustannie ściągani w dół przez nałogi, desperację, samotność i agresję, a ich wysiłki, by wziąć odpowiedzialność za innych, niemal zawsze prowadzą do kolejnych tragedii. W surowej i bezlitosnej rzeczywistości ,,Submarino” nie ma miejsca na nadzieję. Jeżeli jest źle, może być tylko gorzej. Choć psychika głównych bohaterów jest niezwykle złożona, bo są oni zdolni do wielkiego okrucieństwa, jak i czułości, ich los wydaje się z góry przesądzony. Nawet kiedy próbują postępować właściwie, wciąż zmierzają w stronę nieuchronnej porażki. Zdecydowanie nie jest to książka dla każdego. Niektórych może przytłoczyć jej ciężar, chłód i pesymizm. Inni jednak dadzą się zahipnotyzować bezkompromisową szczerością oraz mrocznym, niepokojącym klimatem i będą naprawdę zachwyceni - tak jak i ja. Bo czasem naprawdę nie ma nic lepszego niż porażająca smutkiem historia bez happy endu.

Rok z życia pięciu sióstr widziany oczami kolegów z dzielnicy. Kolegów mających obsesję na ich punkcie. I rok, podczas którego każda z nich popełnia samobójstwo. Dlaczego to zrobiły? Co spowodowało, że postanowiły odebrać sobie życie? Były młode, śliczne, miały przed sobą całe życie. Na te pytania, snując historię ich ostatnich miesięcy życia, próbują odpowiedzieć po latach dorośli już mężczyźni. Czy był to gen samobójstwa, czy przemoc w rodzinie, czy szaleństwo? A może wszystko razem? Książkę czyta się trochę jak śledztwo, z tą różnicą, że prowadzi je nie policja a garstka obsesyjnie zakochanych chłopaków. Czy można im do końca ufać?

„ Nie mogę uwierzyć, że to, co widzę, jest biegiem świata. Dlaczego jest zawsze dzisiaj?”. Życie jest grą; w zależności od tego, jaką maskę przybieramy, taka będzie nasza historia. Czas wtrąca się we wszystko, wszędzie czyhają przypadki. Patrzeć nie znaczy widzieć. Ale przecież wszystko jest względne! Czy jest to proza piękna, do bólu poruszająca ? Nie. Ale ja ją przyjmuję, w takiej postaci (momentami genialnej), w jakiej została stworzona. Pomysł autora – wybór mój. Lubię prozę, gdzie praktycznie nie ma akcji; jeśli jest snuje się niespiesznie; gdzie autor miesza czas, wątki; pobudza moją wyobraźnię, pozwala odpłynąć gdzieś w zakamarki umysłu, tak „żeby nie być na świecie”". Czy ta uczta intelektualna była dla mnie sycąca? Może nie do końca; jakiś niewielki niedosyt pozostał, ale przez to pobudził mój apetyt na kolejne książki autora. „Wszystko jakby się nie zdarzyło...”.

Ciekawa i oszczędna w formie, przedstawiająca dobrze uchwycone fragmenty z życie kilkorga bohaterów, których Autor postanowił połączyć jednym doświadczeniem. Niebanalne spojrzenie na naturę zła, wymykającego się racjonalizacji i wszelkim schematom, przez co powieść jest niepokojąca i skłania do niewesołych przemyśleń, odzierających ludzi z etosów, jakie ludzkość przez wieki wymyślała, dla ukrycia pierwotnych instynktów.