Do gwiazd

Trzymam na półce jak relikwię tym bardziej że po drodzę dwa egzemplarze do mnie nie wróciły . Zaskakująco czytalna, genialny humor i postacie. Książka na wieczór. Może i dobrze że polską kinematografię nie stać było na realizację tego dzieła. A w dzisiejszych czasach nie ma na to szans. "Oczy Marlin Monroeu " nie załapią się na dotację z Instytutu Sztuki Fillmowej.

To jedna z najdziwniejszych książek jakie czytałam, ma w sobie coś niepokojącego. Wahałam się czy zostawić ocenę 0 czy dać 10, ale niech już będzie. Dodatkowo jestem absolutnym psychofanem gry Planescape Torment i wieloświata, nie potrafię być obiektywna.

Wyobraźcie sobie klasycznego, nonszalanckiego detektywa rodem z opowiadań Chandlera czy Hametta przeniesionego w futurystyczny świat metropolii XXII wieku, gdzie królują powszechnie arcynowoczesne technologie i masowo zażywa się zaawansowane substancje psychoaktywne. Należy jeszcze dodać, że ta metropolia jest arabska, więc dominującą siłą wyznaniową jest islam. W takim tle rozgrywa się powieściowa intryga kryminalna, bowiem powieść G. E. Effingera jest klasycznym kryminałem przebranym w szaty SF. Fajnie się to czyta, bo to literatura wybitnie rozrywkowa, żonglująca dobrze znanymi z popkultury motywami. Jest nieco klimatu noir, są straszne i posępne typy ludzkie, nieco wynaturzeń i perwersji podanych jednak ze względnym umiarem. Długo się zastanawiałem ile gwiazdek dać, 6 czy 7, w końcu postanowiłem być bardziej hojny i docenić sprawność warsztatową autora oraz dobrą rozrywkę jaką zaserwował czytelnikowi. Lekko wchodzące i wciągające lektury jak ta są czasem potrzebne.

Bardzo ciekawa, podwójna antyutopia. Sheckley napisał ją w roku 1960 zatem w czasie trwania "zimnej wojny" a już po "polowaniu na czarownice" komisji McCarthy'ego. Przywołuje je w swojej książce ale raczej skupia się na dalekosiężnych ich skutkach. Tworzy dwa kontrastowe systemy... które okazuje się, nie różnią się od siebie tak bardzo. Autor nie bawi się w psychologię czy filozofię. Miał pomysł i zbudował wokół niego całą akcję. Akcje która wciąga i się nie nudzi... i bawi :) Fabuła może być zbyt prosta czy naiwna dla wyrafinowanego czytelnika ale książka ma już ponad pół wieku! Osobiście lubię takie ramotki gdzie opis cywilizacji czy technologii jest drugorzędny na rzecz przemian społecznych wynikających z rozwoju.

Zaskakująco trafna prognoza współczesności sprzed prawie 30 lat! Samolot wlatujący w jeden z najsłynniejszych wieżowców świata i wrzawa wokół Donalda Trumpa to dopiero początek... Z drugiej strony - rasistowski wirus, bezwzględnie wyniszczający rasę negroidalną. Do tego wszechobecne androidy, wzorowane na "murzyńskiej służbie" z czasów kolonializmu, tworzące prawdziwą armię... dosłownie i w przenośni.

Nowela, która pokazuje umiejętności autora. Poul Anderson nie był tak nagradzany jak Asimov, Clarke czy Heinlein, ale wg mnie obok Silverberga i Zelaznego jeden z najciekawszych pierwszych pisarzy sci-fi XX wieku. W tej mamy do czynienia z grupą osób posiadających dar przemieszczania się w czasie, świetna historia i ciekawi bohaterowie oraz niezłe zakończenie. Szkoda, że tak krótka /fajny pomysł na scenariusz filmowy/. Cieszę się, że ukazują się nowe, piękne wydania tego pisarza w Polsce - dla wszystkich, którzy lubią taką prozę: pozycje obowiązkowe

Zbiór świetnych opowiadań. Co jedno to ciekawsze. Duża różnorodność pomysłów. Każdy pomysł wygrany w krótkim opowiadaniu. Osobiście preferuję krótkie formy tego autora od jego powieści. Krótsze, prostsze formy w tym przypadku są bardziej dobitnie zakończone, z przytupem, nie rozwodnione.

Ciekawa książka na wakacje. Trochę tęsknię za książkami będącymi serią krótkich opowiadań. Nie każdy pomysł jest tak rozbudowany aby pisać o tym książkę, ale są pomysły małe, ale ciekawe, które proszą się o etiudę lub opowiadanie. Taka jest ta książka. Pomysły są różnorodne i ciekawe. Nie są mega ambitne, ale z pewnością są przemyślane i złożone - dzięki temu wciągające. Jest to świetna książka wakacyjna!

Długo miałam tą książkę na liście 'kup', ale jak do tej pory dużo innych książek okazywało się wazniejszych do nabycia. Jednak ciekawość w końcu zwyciężyła i kupiłam 'Późne Lato'. Treść w dwóch trzecich tej opowiści jest cudownie intrygująca - przedstawia wyimaginowaną historię postapokalipycznej osady ludzi żyjących 'po staremu' tj. sprzed ery industrializacji Ziemi, którzy zbierają pozostałości i budują z tego nowe obiekty. Są tu delikatne wzmianki o społeczności sprzed 100 lat (zwanej Aniołami, ponieważ nie tylko byli bardzo rozwinięci technologicznie), która zamieszkiwała Wielką Korporację, o jakiejś burzy, która trwała rok i przetrzebiła ludzkość oraz o wojnie, która także dokonała zniszczenia. Pozostali przy życiu Aniołowie zbudowali miasto pod kopułą, na którym odlecieli i dryfują wokół Ziemi. Dzieci Aniołów, które pozostały na powierzchni planety, zestarzały się tu i mają wiedzę o przeszłości, uznawani są za mędrców. Nowych tubylców fascynują np. slajdy, których szamanki używają do wróżenia przyszłości osadników. W osadzie jest pełno dziwnych artefaktów pozbieranych z ruin budynków, (które to rzeczy dla nas ludzi XXI w. są zwyczajne, a dla osób żyjących w czasie po zniszczeniu rozwiniętej technologicznie cywilizacji, którzy nigdy ich nie widzieli, stanowią zagadkę), np. sztuczna noga, obrazy, kryształy, itp. Zapada w pamięć scena, kiedy ojciec i syn palą ognisko na szosie i patrzą na pozostałości dawnej cywilizacji - kręte autostrady, węzły drogowe, mosty, zrujnowane miasta i zastanawiają się nad ich ówczesnym zastosowaniem. 'Droga służyła do zabijania'. No tak, pośrednio :) Syn zakochany w dziewczynie ze swojej osady postanawia wyruszyć na jej poszukiwanie, kiedy ona odchodzi z grupą handlarzy. Związek ten przypomina mi relację osoby uzależnionej z unikową. Chłopak goni za dziewczyną, a ona ma go gdzieś. W końcu jakimś sposobem okazuje się, że przekształca się w Anioła z tych mieszkających ponad Ziemią... I właśnie te pozostale 1/3 książki, kiedy pojawia się temat pięciu tajemniczych kuli przechowujących ważne awatary Aniołów, i które w innej osadzie z pomocą osób wtajemniczonych wchodzą w określone osoby i dzięki temu odżywają w ludzkim ciele, cała ta późniejsza filozofia i przeskok do Aniołów i ich egzystencji, tego już mój mózg nie mógł przetrawić. Brakuje jakichś fundametalnych danych, żeby sobie poskładać w głowie co do czego pasuje w całej tej historii. Jednak ta opowieść mogłaby z powodzeniem służyć jako scenariusz do animowanego filmu utrzymanego w przyrodniczo-dystopijnym klimacie. Na koniec dodam, że bardzo podobała mi się scena odnalezienia przy drodze gipsowej głowy jakiegoś pomnika, w której główny bohater pomieszkiwal przez jakiś czas :) Jak ktoś lubi dziwne książki, to polecam.

W pierwszej chwili książka wydaje się być kolejnym "kosmicznym westernem", z produkowania których słynie autor. Rzecz rozpoczyna się w odległej przyszłości, gdy przy kartach potomek ziemskich Masajów przegrywa największą pamiątkę swego ludu, czyli gigantyczne kły największego żyjącego na Ziemi słonia. Po chwili akcja zaczyna się przenosić, to w przód, to znowu wstecz, a autor serwuje nam kilka wspaniałych historii z kłami w tle, pisząc z takim zaangażowaniem i błyszczącą z każdej strony wiarą w istnienie legendarnego Malima Temboz i miłością do Afryki, że od książki po prostu nie można się oderwać.

Wyśmienite tytułowe opowiadanie ale im dalej, tym gorzej. Godne uwagi są jeszcze Świat Jona, Miniaturowe miasto i Epoka beztroskiej Pat... pozostałe słabe w najlepszym wypadku bardzo średnie (pomysły wyjściowe dobre albo bardzo dobre ale historie napisane dużo gorzej) najgorsze dla mnie było opowiadanie Niania.

Tak, ta książka jest seksistowska, ale ma też wady. Na przykład kilka dziur fabularnych i niezbyt ciekawe postaci. Najbardziej szkoda, że im bliżej końca, tym bardziej historia mnie nudziła. Chyba zabrakło pomysłu jak to zakończyć, jakieś hipnozy i inne głupoty. Przynajmniej finał jest lepszy niż w Inwazji porywaczy ciał, do którego porównanie samo się nasuwa, ale umówmy się, poprzeczka była zawieszona bardzo nisko. Generalnie czyta się nieźle, ale dzisiaj nie robi to wrażenia.

Postaci Conan Barbarzyńcy nie trzeba nikomu przedstawiać. Ten bohater zadebiutował w 1932 roku i choć jego twórca, Robert E. Howard zmarł młodo, to swoimi opowiadaniami poruszył masy. Do jego twórczości dołączyli się inni, wykorzystując Conana do swoich opowieści, a filmy tylko utrwaliły tę postać w ogólnej świadomości. Ja jednak dopiero teraz, po latach czytania fantastyki, wzięłam się za historie o tym herosie, chwytając niedługą (bo liczącą ok. 200 stron) książeczkę z 1988 zatytułowaną po prostu „Conan z Cimmerii”. Czemu akurat ona? Cóż, jej okładka jest doskonałym dzieckiem swoich czasów i jako kolekcjoner, musiałam mieć ją w swoich zbiorach. Gdybym miała wymienić trzy cechy, które opisują historię Conana, to powiedziałabym, że jest to ładny styl, proste historie oraz kobiety. Piękne, cycate i półnagie kobiety w dużych ilościach. Ale zacznijmy od początku. W retro klimat książeczki wprowadza już wstęp, który wyjaśnia, czym jest fantasy, nazywając je współczesną baśnią (co troszkę mija się z prawdą). W tamtym czasie tego gatunku prawie w Polsce nie było i generalnie uchodził on za tę gorszą fantastykę. Następnie dostajemy wstęp, który wyjaśnia świat Conana. Dla tych, co nie wiedzą, jego akcja rozgrywa się w zapomnianej przeszłości ludzkości, głównie w okolicy Nilu. Howard jednak lekką ręką traktował risercz oraz swój własny setting, bo jest tu miejsce na przykład również dla bogów Asgardu, zaś wielki i potężny Conan, zamiast nosić przepaskę ze skóry lwa, ubiera się w jedwabie. Czemu nie, kto silnemu i potężnemu chłopowi zabroni. W każdym razie po wstępie przechodzimy do samych opowiadań, które są naprawdę prostymi historiami o heroicznych wyczynach Conana. I dla mnie to teksty pełne wewnętrznych sprzeczności. Oczywiście Howard pisał opowiadania stricte rozrywkowe, to nie miała być w żadnym razie kultura wysoka, a przez tyle lat jego twórczość po prostu troszeczkę się zestarzała. Ale jednak wówczas po prostu pisało się inaczej, więc niektóre fragmenty można by wyjąć z kontekstu i oprawić w ramkę, bo po prostu te słowa są ułożone momentami naprawdę bardzo ładnie. Ale po chwili dostajemy opis kolejnych losowych barbarzyńców, potężnej siły Conana, czy jego pięknych i półnagich kobiet... Nie przeczę, czasem ta pulpa była po prostu zabawna. Poza przepaską z jedwabiu okazuje się na przykład, że Conan to Chrystus swoich czasów i zszedł z krzyża, korzystając ze swojej barbarzyńskiej siły. Innym razem dostajemy bohaterkę, której zła siostra więzi ją przez ponad pół roku, a ona dalej jest piękna, co podkreśla nie tylko narracja, ale również jej oprawczyni. Conan zaś jest w stanie biec sobie przez pustynię z kobietą na ramionach, a gdy odstawia ją na ziemię, wystarczy, że rozmasuje sobie mięśnie i już wszystko gra. Fajnie było spotkać Conana. Trochę dla nauki i lepszego poznania gatunku, trochę dla tych wszystkich głupotek, które się w nim pojawiają. Ale czy będę śpieszyć się z sięgnięciem po kolejne opowiadania Howarda? Raczej nie. Raz na maksymalnie kilka lat mi zdecydowanie wystarczy.

Książka zrobiła na mnie duże wrażenie. Czytałam ją 1 dzień a w nocy śniły mi się koszmary związane z nią. Nie jest to przyszłość po jakiejś ogromnej katastrofie ale jest to przyszłość która opisuję igranie z naturą. Można w niej znaleźć zagadnienia dotyczące inżynierii genetycznej, skomputeryzowania świata w mikro i makro skali, a także zwykłej etyki i moralności ludzkiej.

Kreacja świata zony niesamowita. Emocje niespotykane często gdy stalkerzy brną metr po metrze nie wiedząc czy za chwilę nie zginą w anomalii. Wolałbym najpierw przeczytać tę historię zamiast grać w gry z serii stalker. Twórcy gier czerpali garściami z tej opowieści i to dobrze bo świat przedstawiony w książce jest epicki. Gdy doda się fakt, że książka napisana ponad dekadę przed katastrofą w Czarnobylu to docenia się ponadczsowy geniusz braci Strugackich podwójnie.

Cóż za oryginalny cyberpunk! Rdza jest wykurwista pod względem świata, brudna zasrana i zaszczana Warszawa pachnąca tygodniową fryturą i chińskimi klapkami. Zfawelowane miasto ma bazarowy szemrany klimat co jednocześnie świetnie się komponuje z tanią wszędobylską elektroniką niskiej jakości z ChRL. Nad wszystkim górują kominy fabryk lub szklane biurowce. Mój opis jest słaby ale autor ma smykałkę do kreowania świata - szkoda że skupia się na nim tak bardzo że reszta elementów została potraktowana po macoszemu. Główny wątek ma cały czas sens, przeobraża się jednak w mało interesujący wywód na temat jakiejś psychogry z resztą świata. Nie kupuję tego. Postacie używają dialogów jak z morowinda (nawet sebki z piwem w łapie). Jest trochę opisów porno niskiej jakości. Relacje między ludźmi są umowne ale nie ma to znaczenia. Warto przeczytać dla samych opisów - autor poświęcił mnóstwo czasu antenowego na budowaniu świata.Od połowy akcja zaczyna kierować się w jakimś ustalonym kierunku i szczerze to jak wam się juz znudzi to możecie spokojnie skończyć czytać - tym bardziej że zakończenie to psychosraka z jakimś szamanizmem pomieszanym z snami na jawie. Dla mnie ta książka to zaskakujące odkrycie i na pewno zbudowany świat trafił na personalne pierwsze miejsce.