DMZ- Strefa Zdemilitaryzowana. Tom 1

Derek skradł moje serce w serii "Łasuch" jako postać o bardzo złożonym rysie psychologicznym, mało oczywista, ale o wyraźnym kompasie moralnym. Historia "Twardziela" pozwala trochę głębiej poznać przeszłość Dereka, to, co go ukształtowało i sprawiło, że był tym, kim był. Dobra historia — o rozliczeniach z przeszłością, wsparciu, potrzebie bliskości. Uwielbiam też akwarelowe krajobrazy Lemire'a.

Spokojnie można czytać jako osobną historię, nie zwracając uwagę na oryginalny cykl "Trzeci testament". Z jednej strony plus, że autorzy nie odcinali kuponów, nie związali sobie rąk i przyszli z masą świeżych pomysłów. Z drugiej, komiks jest aż tak niezależny, że w ogóle nie klei się z oryginalnym cyklem. Wygląda na to, że autorzy nie zadali sobie nawet trudu przypomnienia sobie, co dawniej napisali, bo nowa fabuła zaprzecza faktom podawanym wtedy (kto znał trzynastego, kto pieczętował itp.). Takie niechlujstwo jest naprawdę denerwujące. Ciekawe tło historyczne i miejsca, nieźle wychodziło tworzenie apokryficznych historii. Ale sama końcówka (tom 5) kompletnie zawalona. Przyspieszona, nierealne sojusze, nadmiar patetycznych momentów, nadużywanie wszechmocnych elementów nadprzyrodzonych, sceny walki tak przerysowane, że bardziej pasowałyby do komików Marvela… Rysunki piękne, z rozmachem, graniem perspektywą i kolorem. Przynajmniej one trzymają wysoki poziom do ostatniej strony.

W trakcie lektury "Dorwać Ramireza" od początku widać fascynację autora amerykańskim kinem akcji. Są pościgi, strzelaniny, jest i intryga, która po prawdzie nie jest aż tak zawiła i poniekąd wydaje się być dobrze nam znana. To również komedia kryminalna, której nigdy nie nakręcił Quentin Tarantino, a mógłby. Nicolas Petrimaux, autor komiksu (scenariusz i rysunki) pisze tutaj intensywnie i zabawnie, a przede wszystkim rysuje tak cudownie, że "Dorwać Ramireza" może w mig stać się w Twoim ulubionym komiksem sensacyjnym, lekkim i przyjemnym. Stylistycznie i ilustracyjnie to rzeczywiście hołd dla filmów akcji z lat 80. (data wydarzeń jasno wskazuje 1987 rok). Kreska Petrimauxa wychodzi lekko z karykatury, a szczególnie widać to przy mimice i deformacji postaci. Idąc dalej trzeba zwrócić uwagę na kolor i detale. Neonowe barwy (żółcie, turkusy, róże, fiolety), bogaty świat i wypełnianie kadrów szczegółami, które potrafią nawiązywać również do tego świata przedstawionego. Przykładem niech będzie plansza ze strony gazety, gdzie wśród artykułów jest mała wzmianka o filmach z fikcyjnym aktorem Petem Ballmanem. Kilkadziesiąt stron dalej, gdy bohaterowie uciekają przed pościgiem (policja, zbiry), w tle widać billboard z filmowym plakatem z tym aktorem. To jest tego rodzaju bogactwo świata i aspekt świadczący o tym, że do swojego autorskiego dzieła Nicolas Petrimaux bardzo się przyłożył. Szybkie przeskoki montażowe, ruch rozpisany na małe kafelki, ujęcia jak z dynamicznej kamery. To komiks filmowy, a "Dorwać Ramireza" czyta się bardzo szybko. Układ kadrów nie pozwala zwolnić, przeskakujemy w ciągłym ruchu przez gesty, dialogi, a dymki spajają rysunki. Narracja w stylu wspomnianego Tarantino, a atmosfera momentami jak z serii Grand Theft Auto (pojazdy to ważna rzecz w tym komiksie!). Fabularnie mamy historię tajemniczego Jacquesa Ramireza zatrudnionego jako serwisant odkurzaczy w firmie Robotop. Jest najlepszy w swoim fachu, wszyscy go lubią. "Muchy by nie skrzywdził", tak o nim mówią. Jest naprawdę uroczy i jest niemową. Zostaje jednak rozpoznany, wszystko zaczyna walić się jak domek z kart. Do Ramireza docierają typki z meksykańskiego gangu, w tle mamy jeszcze historie jak z "Thelmy i Louise" (1991, Ridley Scott), a może nawet bardziej z serialu Zadzwoń do Saula. Dużo tego, ale jest prowadzone przez twórcę z tą samą żelazną konsekwencją. Kończymy pierwszy akt, w momencie ucieczki. Ramirez nie do końca został zdemaskowany, pojawia się olbrzymi zwrot akcji! To komiks kolorowy, z dużą ilością akcji, multimedialny. Tak, ma własną stronę internetową, kod QR w komiksie prowadzi do reklamy odkurzacza (klip na Youtube) z firmy w której pracuje Ramirez. Zatem to nie tylko komiks akcji, to również zabawa i niespodzianki. Wariactwo. Petrimaux nie opowiada historii o jednym człowieku, opowiada historię o całej konwencji. Świadomie pulpowy, z niezwykłą cyfrową dbałością o formę, popkulturowy spektakl.

Podwodny Spawacz to smutna powieść graficzna poruszająca wiele różnych problemów. Główny bohater Jack tak jak jego ojciec jest nurkiem, który pracuje na platformie wiertniczej jako spawacz. Pewnego razu, podczas pracy pod wodą dochodzi do tajemniczego wydarzenia. Przypomina ono bohaterowi o jego dzieciństwie oraz zaginionym ojcu. Niestety nie jest to dobry okres na poszukiwania ponieważ lada chwila Jack ma zostać ojcem. Historia wciąga od razu, a delikatne wątki nadnaturalne dodają jej tylko smaku. Opowieść jak już wspominałem jest smutna, ale nie przygnębiająca. Dużo tutaj szukania własnego ja, podążania za dziecięcymi ideałami, ale też i zatracania się w przeszłości oraz nieumyślnego (lub nie) krzywdzenia najbliższych. Jedynie zakończenie jest trochę zbyt banalne i zostawia sporo nie wyjaśnionych wątków. Kreska stoi na wysokim poziomie i idealnie współgra z klimatem opowieści. Na pierwszy rzut oka nie robi wrażenia, ale zagłębiając się w lekturze z czasem doceniamy to jak świetnie buduje atmosferę wokół wydarzeń. Polecam, warto dać się pochłonąć historii, która potrafi skłonić do chwili refleksji. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/C-KX_xNsgjQ/?igsh=bGp3dW5id2hoems5

Niezły komiks, ale nie sądzę żeby kogoś porwał i powalił na kolana. Podoba mi pomysł na osadzenie akcji na amerykańskim, zaściankowym południu, surowe rysunki jeszcze podkreślają klimat. Sama fabuła i postaci, jak to niestety często bywa u Aarona, niezbyt głębokie i bez większego polotu. Jakoś niespecjalnie zależało mi na losie któregokolwiek bohatera. Prosta historia z wątkami kryminalnymi. Można przeczytać, ale to żadne "must have". Z całej serii najlepszy był tom 1, dalej jest słabiej.

Współczesne USA. Wilfred „Fred” Quinn, katolicki duchowny w średnim wieku mający problem z alkoholem, zostaje zesłany do prowincjonalnej parafii Gideon Falls, której poprzedni proboszcz zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach. Wkrótce w miasteczku dochodzi do kilku brutalnych morderstw, które wydają łączyć się z lokalną legendą Czarnej Stodoły – tajemniczego miejsca objawiającego się co jakiś czas wybranym osobom, powiązanego z niewyjaśnionymi morderstwami i zaginięciami. Równocześnie na trop Czarnej Stodoły wpada Norton Sinclair, chory psychicznie chłopak i maniakalny zbieracz, który wciąga w swoje poszukiwania prowadzącą jego przypadek psychiatrę Angelę. Propsy za posępny wizualny klimat, chociaż fabularnie wypada ciut gorzej – pierwszy tom to historia bardziej w stylu Kinga, niż "Twin Peaks" (do którego otwarcie nawiązuje), osobiście liczyłam na bardziej oryginalną historię, coś w stylu "Fatale" duetu Brubaker&Phillips. Niemniej, pierwszy tom zainteresował mnie na tyle, że z rozpędu sięgnęłam po drugi.

Rewelacja! Komiks z pięknymi ilustracjami, Fabuła - nie oczywista, język czysty, brak elementów mogących mieć wątpliwości moralne, Hiszpania "Złotego wieku", Peru, "Stare Indie - Nowa Ziemia" Ciekawa była to podróż, Polecam! 😀🥰😝

Na początku czytania, stwierdziłem - o, będzie kolejna pozycja na sprzedaż i zwolni się miejsce na półce.... Czym jednak dalej w las, tym bardziej wciąga :) "Fajnie" narasta sytuacja i daje do myślenia, jak przygotować się na zagrażające nam sytuacje. Ktoś tam napisał poniżej, że historia wypełniona jest niewiarą w człowieczeństwo... w moim odczuciu, pod tym względem jest to bardzo realistyczny przebieg wypadków, co trzeba mieć na uwadze w sytuacjach zagrożenia życia...

Oto przykład, jak mnogość zwrotów akcji może być tak duża, że gubi się w niej nie tylko czytelnik, ale i autor. Wytraca się napięcie, energia, ale przede wszystkim sens opowieści, bo gdy wszyscy wszystkich zwodzą, naprawdę nie wiadomo już, czy o cokolwiek tu jeszcze chodzi? Ciężko o zwód, co dopiero o wzwód. Tym niemniej frapująca lektura.

Ah shit, to jedna z tych historii których bardzo sie boie ze moga okazac sie prawda: kilkoro zwyklych bohaterów, rodzina, dzieciaki i nagle zagrozenie, niewytlumaczalne i wymykajace sie wszelkiemu pojmowaniu. Jak istniec w swiecie, ktory zniknat, a to co z niego pozostato, zalewa anarchia, chaos, glód, smierc i walka o zasoby?

Zaskakująco dobry horror i jednocześnie mocno filmowy komiks. Od razu wpadamy na gore i jump scare'y, ale opowieść jest bardzo miękko, mainstreamowo zapraszająca, przyjazna, nęcąca czytelnika. Rysunek świetnie siedzi i zachęca estetyką. Fascynujący, wzbudzający ambiwalentne uczucia tytułowy Palcojad grający rolę zarówno protagonisty, jak i antagonisty uwodzi bezlitośnie bohaterów. Powolnie rozplątywana tajemnica seryjnych morderców i odpowiednie podlewanie benzyną wątków robi robotę. Polecam!

Komiks, którego tkanka doszczętnie jest przesiąknięta czasem jego powstania – jak rzadko w dobrym znaczeniu. To nie jest najwybitniejsza historia opowiedziana w tym medium, a odarta z meta smaczków nie jest nawet najciekawszą, ale właśnie te smaczki stanowią o jego wyjątkowości. Odkrywając kolejne mrugnięcia, których jest całe mnóstwo, człowiekowi chwilami nasuwa się na myśl "The Boys", gdyby tamten komiks napisał ktoś kompetentny, zdolny do nawiązań wymagających większej kreatywności niż "haha seks i przemoc". Nie powiedziałabym, że źle na początku wchodzi, ale jednak kilka pierwszych rozdziałów wydaje się trochę z innej parafii niż reszta (chyba w pojedynczych tomach to się rozbija na cały pierwszy zeszyt, i od drugiego istnieje bardziej spójna historia).

Mam bardzo mieszane uczucia do Gideon Falls. Komiks zaczyna się rewelacyjnie - dostajemy połącznie horroru z thrillerem, sporo tajemnic i niepokojącego, momentami psychodelicznego nastroju. Wizualnie to mistrzostwo, Sorrentino tworzy takie plansze, jakich nie robi nikt inny. I wszystko jest pięknie przez pierwsze 3 tomy. A potem nagle w tomach 4-6 opowieść kompletnie się zmiana w jakieś pokraczne science-fiction, postaci schodzą na drugi plan a komiks skupia się na gonitwach/ucieczkach i ciągłych skokach akcji, tajemnice zostają bezceremonialnie wyjaśnione w połowie historii i kończy się to wszystko jakoś kompletnie nijako. Bardzo to wszystko dziwaczne. Od tomów 1-3 nie mogłem się oderwać, potem z każdą koleją stroną odczuwałem coraz większe rozczarowanie. Był tu ogromny potencjał, ale niestety zmarnowany.

Ależ to jest wspaniałe dzieło. Wciągające historie okraszone świetną kreską oraz odpowiednio dobraną kolorystyką aby oddać surowość ukazywanych czasów. Tym razem Brian Wood przenosi nas na Islandię i w kilku opowieściach poznajemy historię ludzi, którzy próbują ułożyć sobie życie na tym nieprzychylnym i niedostępnym skrawku ziemi.

Joker podobał mi się dużo bardziej, tutaj za dużo było ględzenia Constantina, rysunki, niektóre przecudne - zwłaszcza te w większym formacie (najlepszy to chyba pojawienie się potwora z bagien) inne były zbyt intensywne, no i z tego względu czułem przesyt. Historia - cóż, pogmatwana, trochę bez ładu i składu, Joker nie żyje, Batman jest ledwo żywy i nie wie czy to on doprowadził do śmierci Jokera czy nie, no i przy pomocy postaci które z magią są za pan brat - próbuje poznać prawdę.

Solidna baza do tworzenia uniwersum snowpiercera. Komiks ma przyjemną dla oka kreskę, opiera się na dialogach. Nie powiem, żeby historia była jakaś niesamowicie dynamiczna, aczkolwiek myślę, że dobrze oddaje klimat sytuacji pasażerów. Oczekiwałam za to lepszego zakończenia.

„Pulp” autorstwa Eda Brubakera i Seana Phillipsa to opowieść o Maxie Winterze, człowieku, który swoje najlepsze lata ma już dawno za sobą. Max utrzymuje się z pisania opowiadań o kowbojach dla magazynu, ale jego życie nie jest usłane różami. Kiedy oddaje swoją ostatnią historię, szef wręcza mu wynagrodzenie, jednocześnie informując o obniżeniu stawki. Wracając do domu, Max staje w obronie osoby napadniętej przez bandę rzezimieszków. Niestety, kończy się to dla niego fatalnie – zostaje dotkliwie pobity, traci ciężko zarobione pieniądze, a na domiar złego dostaje zawału serca. To wydarzenie staje się punktem zwrotnym w jego życiu. Poczucie przemijania, świadomość, że nie zostawi po sobie nic swojej żonie, a także nostalgia za dawnymi latami popychają go do desperackiej decyzji – planuje napad. Jednak w ostatniej chwili powstrzymuje go tajemniczy człowiek, który proponuje mu udział w napadzie, mogącym przynieść znacznie większe zyski. „Pulp” to krótki, ale niezwykle intensywny komiks. Brubaker i Phillips zgrabnie łączą elementy westernu z refleksją nad starzeniem się, przemijaniem i próbą odnalezienia sensu w życiu. Szczególnie interesujący jest twist związany z przeszłością głównego bohatera, który dodaje historii głębi. Jedynym minusem jest długość – komiks pozostawia niedosyt, a ja z chęcią przeczytałbym prequel, który opowiedziałby o młodości Maxa. Brubaker i Phillips w klasycznym westernie? To mogłoby by się udać.

Wielkim fanem komiksów nie jestem, ale muszę przyznać, że ta seria jest naprawdę wciągająca. Sam pomysł miasteczka, w którym rodzi się nadspodziewanie wielu seryjnych morderców jest w pytę. Drugi tom na poziomie pierwszego i tak samo brutalny, także ostrzegam tych bardziej wrażliwych na przemoc - lepiej odpuścić tą pozycję 🔞 Jeżeli moja lokalna biblioteka zakupi kiedyś 3 tom, chętnie wrócę do Buckaroo 🔪☠️

"Dziki Ląd" to komiks wydany u nas, przez wydawnictwo Lost Time. Który w oryginale, składał się z pięciu osobnych zeszytów, a które my otrzymaliśmy zebrane w jeden zbiorczy tom. Który prezentuje się bardzo ładnie, twarda okładka ze złoceniami, dobrej jakości papier, oraz grafiki z zeszytowych wydań na ostatnich stronach, cieszą oczy. Cała historia jest osadzona w roku 1766, na terenie obecnych Indii. Które w tamtych czasach, były rozbite na kilkanaście mniejszych królestw. Z których jedne chyliły się ku upadkowi, a inne dopiero rozkwitały. A między tym wszystkim krążyła Kompania Wschodnio Indyjska, która dopiero rozciągała tam swoje wpływy. Tak jak już zdążyłam wspomnieć na początku, komiks ten jest zbiorem pięciu zeszytów. A każdy z nich, opowiada nam historię z perspektywy innego bohatera. Co jest całkiem ciekawym zabiegiem, ponieważ pozwala nam spojrzeć na wydarzenia pod różnym kątem. Osoby z zewnątrz nie mającej pojęcia o miejscu do którego przybyła. Oraz tubylców, obeznanych z realiami i tradycjami miejsca w którym żyją. Jeżeli chodzi o szatę graficzną, jest ona bardzo dobrze dopracowana i niezwykle klimatyczna. Czuć tu mrok i gotyckie zacięcie, kiedy poznajemy Londyńskie dzieci nocy. Oraz kontrastujące z tym pełne słońca i barw, krajobrazy Kalikatu, gdzie potwory kryją się za wonnymi kwiatami. Niestety tytuł ten, rozczarował mnie trochę pod względem fabularnym. Miałam nadzieję na trochę więcej inspiracji, mitologią indyjską. Autorzy mieli tu niezłe pole do popisu, jednak dostaliśmy tylko niezbędne minimum. Dodatkowo akcja dzieje się tu bardzo szybko, na czym trącą bohaterzy. Których sylwetki są nam przedstawione powierzchowne, przez co trudno ich polubić. Są nam raczej obojętni. Czy warto poznać "Dziki Ląd"?. Jeżeli szukacie komiksu na wieczór, z dreszczykiem emocji ale niewymagającego. To tak. Jednak jeżeli chcecie historii, która wyrzuci was z kapci. To niestety musicie szukać dalej.

„Donżon to sążnisty esej o heroicznym fantasy” napisali wydawcy na okładce tego tomiszcza Donżonu (cześć części cyklu Zenit). I nie jest to esej, ale „sążnista” opowieść, pastisz w którym mogą się przejrzeć wszyscy miłośnicy gier spod znaku papierowego rpg. Zabawa, ale i wielka radocha z lektury. Można się pośmiać z samych siebie (BG-ów), odnaleźć wątki, które dotyczące wieeelu heroicznych postaci, które wędrują od zera do bohatera, a można tylko skupić się na poznaniu historii Donżonu i perypetiach właścicieli, którzy muszą zarabiać na sprowadzaniu śmiałków gotowych ich obrobić, lub jaki ocalić swój dom. Historia zyskuje również dzięki świetniej grafice i bohaterom ukazanym jako antropomorficzne zwierzęta.