Długa droga do domu

Pomyślałam sobie, że skoro jeszcze trwa zima, to warto poczytać coś w zimowych klimatach i wygrzebałam z biblioteczki książkę, zalegającą tam od kilku lat. I nie pożałowałam. Mogłabym tę powieść określić jako marynistyczno – historyczną obyczajówkę. Dosyć dobrze napisaną, z wyrazistymi bohaterami, ciekawym tłem historycznym. Akcja przebiega w trzech płaszczyznach: współcześnie, gdzie śledzimy równocześnie dwa wątki: - zmagania Jo Harper z niezwykle rzadką chorobą dwuletniego synka o imieniu Sam, którego samotnie wychowuje po śmierci męża Douga - wyprawę przyrodniego brata Sama, Johna na Arktykę, śladami ekspedycji, którą pasjonował się jego zmarły ojciec. W dodatku okazuje się, że jest on jedyną osobą, która może być dawcą szpiku dla małego braciszka w przeszłości (1847 rok): - ekspedycja Franklina w Arktyce, gdzie miało miejsce wiele dramatycznych i tragicznych w skutkach wydarzeń i gdzie finalnie zginęła cała załoga statków Erebus i Terror Najciekawsza okazały się wydarzenia z przeszłości, w której marynarze zmagali się z górami lodowymi i żywiołem bezlitosnej Arktyki, chorobami, które dziesiątkowały marynarzy. Osobiście do głębi poruszył mnie fakt jak bezdusznie obchodzono się ze zwierzętami: niedźwiedziami, fokami, waleniami. Ja rozumiem, że stanowiły one główne źródło pożywienia, ale dręczono je bezmyślnie i łapano zwyczajnie na handel, dla zysku. Serce złamała mi historia pewnej niedźwiedzicy i jej małego niedźwiadka. Jeżeli zaś chodzi o teraźniejszość, to dopingowałam mocno Jo aby udało jej się poruszyć niebo i ziemię (co zresztą robiła) i znaleźć ratunek dla swojego synka. Na szczęście miała wokół siebie wielu życzliwych jej ludzi, którzy pomagali jak tylko mogli. Czy uda jej się dotrzeć do Johna przebywającego na drugim krańcu świata i powiadomić go, że tylko on może uratować życie braciszka? Interesujące też okazały się relacje międzyludzkie, rodzinne, konflikty. Szczególnie irytowała mnie była żona Duoga – bezduszna i egoistyczna Alicja. Miałam ochotę udusić tę babę gołymi rękami. Podczas czytania czułam ten chłodny, lodowy klimat nie tylko związany z Arktyką, ale również w stosunkach międzyludzkich, w stosunku ludzi do zwierząt. Na szczęście w końcówce książki w obu kwestiach coś niecoś zmieniło się na plus. Wisi nad tym wszystkim jakiś mrok, ale też i nadzieja. Z pewnością lektura mądra, przemyślana, dobrze napisana, jednak czegoś mi tu mimo wszystko zabrakło. Czytałam z zainteresowaniem, ale be efektu "wow”. Polecam szczególnie na ponure, zimowe wieczory.

Nie da się ukryć, że film w tym przypadku był dużo lepszy. Aczkolwiek książka nie jest taka zła. Ukazuje problem zaborczej, chorej "miłości" i poczucia przynależności do drugiego człowieka, z czego często wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak jest to nienaturalne. To, że jesteśmy z kimś, mamy obrączkę na palcu, nie oznacza, że mamy prawo ograniczać wolność tej drugiej osoby, nawet, jeśli ona się na to zgadza mniej lub bardziej świadomie. Skoro jest kat jest i ofiara, czasem te role narzucają się w sposób naturalny, niestety. Bierze się to chociażby z braku poczucia własnej wartości, albo z wychowania, że kobieta ma być uległa mężczyźnie. Warto przeczytać.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Pozytywne zaskoczenie💙. Książka opowiada o losach rodziny 2+5, od czasów poznania się dwójki głównych bohaterów po dorosłość ich dzieci. "Album rodzinny" to wiele historii splecionych w całość. Czytamy opisy przeróżnych sytuacji i spraw. O wyborach, decyzjach, przypadkach. O radościach, zachwytach i tragediach. O uczuciach - pozytywnych i negatywnych. Książka skłania do refleksji: nad kruchością zdrowia i życia, a także nad własną dumą i sztuką wybaczania💙. Fantastyczny język (i tu na pewno brawa dla tłumaczki). "Połknęłam" powieść i... zaraz zapragnęłam kupić kilka innych książek Danielle Steel z tej samej serii wydawniczej. Kto lubi kobiecą literaturę obyczajową, temu z całego serca polecam💙.

Książka „Noc na bagnach Luizjany” Nora Roberts. Doskonały prawnik Declan niespodziewanie porzuca intratną posadę, by osiąść w opuszczonym dworze Manet Hall niedaleko Nowego Orleanu. Legenda głosi, że dwór jest nawiedzony, a Declan wkrótce się o tym przekonuje - słyszy głosy i widzi dziwne rzeczy. Ma wizje wydarzeń sprzed wieku, które miały miejsce na, niegdyś wspaniałym, dworze. Towarzystwa dotrzymuje mu atrakcyjna Angelina Simone, która od dzieciństwa jest związana z posiadłością. Z jej pomocą, a także jej babki, odkrywają szokujący sekret, który przetrwał w ukryciu ponad sto lat. Autorka zaprasza nas do świata, w którym teraźniejszość łączy się z przeszłością. Nie zabrakło mrocznej zagadki rodzinnej, która została skrzętnie ukrywana. Oczywiście mamy miłość, morderstwo, dreszcz emocji i niepewności. To charakterystyczny styl widoczny w książkach autorki.

Dwudziestoletnia Edwina cudem ratuje się z katastrofy Titanica. Od tej chwili będzie musiała radzić sobie sama z prowadzeniem domu, wychowywaniem młodszego rodzeństwa oraz traumą związaną z tragiczną śmiercią rodziców i narzeczonego. Umieszczenie w fabule tak spektakularnej tragedii daje spory potencjał melodramatyczny, który książka skwapliwie wykorzystuje. Nie mam nic przeciwko takiemu typowi literatury - gdyż dobry wyciskacz łez nie jest zły, ale ciężka do zniesienia jest zastosowana tutaj ekstremalnie łopatologiczna narracja z tendencją do powtarzania wszystkiego po tysiąc razy i charakteryzowania postaci przez opis, a nie przez działanie. Strasznie mnie denerwuje taki sposób pisania, wolę jak pisarz trochę bardziej wierzy w inteligencję swojego czytelnika i nie czuje się w obowiązku tłumaczenia mu co chwilę oczywistych rzeczy. Mimo że tytuł sugeruje co innego, nie mamy tu do czynienia z typowym romansem, a raczej skupiamy się na Edwinie i jej poświęceniu dla rodziny. Fabuła trochę za bardzo pędzi, po większości wydarzeń bardziej się prześlizguje niż faktycznie je opowiada, wszystko jest dosyć pospieszne i powierzchowne, i w zasadzie nie ma problemów, które trwałyby dłużej niż kilka stron (poza jednym wyjątkiem i wtedy książka staje się zdecydowanie ciekawsza). Ogółem nie jest to jakieś strasznie złe i dobrze sprawdza się jako czytadełko do poduszki, niemniej z pewnością dałoby się tę samą historię opowiedzieć znacznie lepiej.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Powieści obyczajowe, zwłaszcza z wątkiem romantycznym, nie przestają cieszyć się olbrzymim zainteresowaniem czytelników. Również Gwiazdy prowadzą do domu są bestsellerem, a raczej były nim w 2000 roku. Na pniu prawa do ekranizacji zakupił Hallmark. Kto widział Dom dla mojej córki, ten zna tę historię. Główną bohaterką jest Dianne, której losy na przestrzeni kilkunastu lat poznajemy dzięki licznym retrospekcjom. Jako siedemnastolatka straciła ojca i mieszkała z matką. Kiedyś zwróciła na siebie uwagę przystojnego Alana, sama jednak zakochała się w jego bracie, Timie. Ba, wyszła za niego. Kiedy okazało się, że ich córka będzie niepełnosprawna, facet ulotnił się. I w tym momencie wrócił Alan, który wziął odpowiedzialność za żonę brata oraz swoją siostrzenicę. Jako lekarz przez całe lata opiekował się małą Julią. Co dalej, nie zdradzę, choć wielu rzeczy można dowiedzieć się już z dramatycznego prologu, który rozgrywa się w Nowym Jorku. Historia jest na szczęście dobrze napisana i naprawdę wciągająca. Na nudę miejsca nie ma. Tyle że Gwiazdy prowadzą do domu niewiele więcej oferuje. Zwykłą, ciepłą, pogodną historię z odrobiną nadziei, przypominającą raz po raz, że życie może naprawdę się nie układać, ale to nie znaczy, że nie pojawią się w nim promyki szczęścia. Głębi psychologicznej tu nie ma, żadnych zaskakujących zwrotów akcji też. Ot, przyjemna lektura ku pokrzepieniu serc. Zwłaszcza tych kobiecych. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Przeczytałam, ponieważ zainteresował mnie film lecący w telewizji, którego ani nie oglądałam od początku, ani do końca- bo się nie złożyło. I cieszę się, że w ten sposób trafiłam na książkę Kariera Emmy Harte, a z rozpędu przeczytałam również jej kontynuację. Polecam fankom literatury kobiecej :)

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Bardzo krótka nowelka, dosłownie na kilka godzin. Potraktowałam ten obyczaj, może nawet lekki romans obyczajowy jako przerywnik pomiędzy ciężkimi kryminałami. Tego mi było trzeba, takiej krótkiej, wzruszającej lektury, która na moment rozbudzi moje serce i sprawi, że chociaż czytając te słowa uwierzę, że miłość nigdy nie umiera...

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Po tych wszystkich obyczajowo-romantyczno-erotycznych gniotach, które masowo zalewają rynek sięgnęłam po "klasyka" sprawdzonej autorki. To był balsam na moją duszę. Kiedyś poziom Nory Roberts wydawał mi się płytki, i niewymagający myślenia. Za to teraz jest to majstersztyk! Serio! Historia "Willi" jest bardzo przemyślana i wciągająca. Jest tam wszystko: wątki historyczne, kryminalne, sensacyjne, romantyczne, itp. mnóstwo fachowej wiedzy z różnych dziedzin. Dialogi lekkie i dopasowane do postaci. Widać, ze autorka dobrze przygotowuje się do pisania. No nie mogłam się oderwać. I co najlepsze - Nora Roberts pisze solidne książki. Nie rozciąga ich w pierdyliard części. Historia zazwyczaj zamyka się w jednym tomie, bądź tworzy serie po 4 książki związane tematycznie. Mi to pasuje.

Książka Louise Voss pod tytułem ,,Upragnione życie" trafiła w moje ręce zupełnie przypadkowo, gdy kupowałam z przyjaciółką książki, przez długi czas nie mogłam się jednak za nią zabrać i przeleżała na mojej półce ładne parę miesięcy, lecz gdy tylko zaczęłam ją czytać losy głównej bohaterki stawały się coraz ciekawsze, aż nie mogłam się oderwać od czytania :)

Przede wszystkim ta książka ma najbardziej idiotyczną okładkę jaką można sobie wyobrazić (nie tylko brzydką). Na okładce wydawca umieścił coś o wojnie płci - spieszę donieść, że ta książka nie traktuje o niczym takim. Jest to taka sobie opowiastka w klimacie Bridget Jones. O kobiecie lat 37, która szuka miłości. No mnie tego typu lektura była akurat potrzebna, więc historia mi siadła elegancko, finał rozczarował, ale w sumie trochę tęsknię za główną bohaterką. Dlatego ja bym jej nie oceniała na 4 czy 5, bo to jest po prostu niezły przedstawiciel swojego gatunku literackiego.

Stylem bardzo odbiega od "oryginału". Wprawdzie autorka przed tym przestrzega, ale bylo to dla mnie niekiedy rozczaroqujące. Sama treść jest moim zdaniem przekolorytowana, mało ścisła, ale ciekawość wzięła górę i przeczytałam oba tomy, czego na pewno nie żałuǰę.

Mieszane odczucia... minęło dopiero parę dni od zakończenia lektury, a już mi treść wylatuje z głowy. Zaczęło się ciekawie i obiecująco, a z czasem jakoś popsuła się ta opowieść... takie mam wrażenie. Historia sama w sobie niezła, ale trochę... niedorobiona. Rozterki głównej bohaterki momentami naciągane, niezrozumiałe. No i, na litość bogów, nie mogłam pojąć, dlaczego nie zdecydowała się wyciągnąć konsekwencji wobec dziadków dziewczynki (rodziców Adele), którzy ją maltretowali! Mogła chociaż spróbować, albo zaszantażować ich. Zdobyłaby pieniądze, których tak bardzo jej brakowało :) Oto temat na kolejny wątek i zmarnowany potencjał ;) Ogólnie może być - ot, kobieca literatura nie bardzo wysokich lotów, ale w miarę trzymająca poziom.

Niesamowita historia matki i opuszczonych przez nią dzieci, którzy odnaleźli się po kilkudziesięciu latach. Chwilami ma się wątpliwości, czy są to wydarzenia prawdopodobne. Zwłaszcza portret matki oraz syna wydają się przekoloryzowane, ale czyta się dobrze. Ciepła, dobrze opowiedziana historia z interesującym tłem obyczajowym. Nie szkoda czasu poświęconego na czytanie tej powieści.

Fabularnie książka jest dość przewidywalna, a postacie i dialogi płaskie. Każdy bohater ma jedną cechę, wokół ktorej autorka zbudowała całą osobowość. Całkiem podobało mi się przedstawienie procesu adopcyjnego i emocji z nim związanych, jednak mam wrażenie, że bohaterce to wszystko poszło nadzwyczajnie szybko i gładko. Pomimo wszystko przy zakończeniu uroniłam łezkę.

To straszne kiedy chorują dzieci. To straszne patrzeć na chorobę własnego dziecka. To straszne kiedy trzeba się zmierzyć ze zbliżającą się śmiercią. To straszne kiedy patrzysz na swoje 4-letnie dziecko i nie wiesz jak mu pomóc, a ono gaśnie na Twoich oczach. A najgorsze jest to, że zdajesz sobie sprawę, że to nie jest tylko książka. Tak się dzieje w prawdziwym życiu. Właśnie o prawdziwej chorobie jest "Miłość silniejsza niż wszystko". Walka z chorobą malutkiej dziewczynki o której opowiada nam jej matka. Razem z nią przeżywamy załamanie, stres, ból, niedowierzanie, przerażenie ale także i chwile radości, siły oraz nadziei na lepsze jutro. Książka porusza bardzo ciężki temat jednak wydaje mi się, że raczej nie będzie po niej wielkiego wow! Ot, czyta się ją bardzo szybko i chyba jednak szybko się o niej też zapomina aczkolwiek warto ją przeczytać choćby dla uświadomienia sobie jakie to szczęście kiedy nasi bliscy są zdrowi.