Diabelska lalka

Książka z dużym potencjałem, ale nie do końca wykorzystanym. Główny wątek skupia się wokół członkiń klubu książki "Krąg Polarny", który powstał w latach 80. Każda z dziewczyn, ze swoimy problemami i zasadami, stara się pogodzić swoje życie z nagłymi zmianami towarzyszącymi wejściu w dorosłość. Spotkania klubu książki coraz częściej okazują się dla nich elementem poróżniającym je, coraz częstsze kłótnie i wyciąganie na wierzch nieprzyjemnych sytuacji z przeszłości oddala je od siebie. Nieoczekiwanie jedna z dziewczyn znika, a jej ciało zostaje odnalezione po prawie trzerdziestu latach, bez głowy. Pozostałe członkinie zbierają się po latach i wspominają przeszłość, o której w większości chciały zapomnieć. Wszystko wyszłoby dobrze, gdyby autorka nie zdecydowała się na spłycenie dosłownie wszystkiego, od zarysowania postaci (głównie członkiń klubu), aż po wątek kryminalny i prowadzenie śledztwa, którego praktycznie nie było. Ocena byłaby niższa, gdyby nie pomysł na fabułę i klimat dalekiej północy, szału nie ma.

Psycholog kryminalny o genialnym umyśle i skomplikowanym charakterze – to postać, której nie da się zaszufladkować. Jego relacje z zespołem Krajowej Policji Kryminalnej są pełne napięć, sekretów i nieoczekiwanych zwrotów. To właśnie bohaterowie – autentyczni, niejednoznaczni i pełni sprzeczności – sprawiają, że ta seria jest naprawdę dobra. Każdy z ośmiu tomów to nie tylko intrygująca zagadka kryminalna, ale także głęboka analiza ludzkich emocji, słabości i wyborów.

Ta książka pochłonęła mnie całkowicie. Przez 3 dni zapomniałam o telefonie i innych rozrywkach. Absolutnie każdą wolną chwilę poświęcałam na jej czytanie. Zakończenie mnie sprzątnęło, a emocje w trakcie czytania były niejednokrotnie targane. Myślałam, że już żadna mnie w takim stopniu nie wciągnie i nie zaskoczy. Jednym słowem: POLECAM.

Swietna, takich kryminalow oczekuje. Co prawda pod koniec to juz mi sie zaczely mylic te wszystkie islandzkie imiona. Intergujaca historia. Policjanci tacy zwyczajni I jeszcze Freja ktora znalazla obiekt adoracji. Maly, ale jakze madry Siggy. Mroczno, dark net, ale jakos tak w delikatniejszej odslonie. B polecam. Mam chec na kolejne ksiazki tej autorki.

Solidna, ale spod pióra autora wychodziły już lepsze powieści. Największa wada - nie udało się utrzymać napięcia przez całą powieść, która długo się rozkręca i dopiero finałowe sto kilkadziesiąt stron trzyma napięcie na wyczekiwanym, podwyższonym poziomie. Drugi mankament - zbyt mało jest o motywacji sprawcy, która finalnie nie jest wyjaśniona. Poza tym jest solidnie.

Zaszalalam z ta 10 ka, ale to najlepsza z tej serii, skoro tamtym dawalam 9 ki I 8 ki, to...Koniec w wykonaniu nastolatka, nad trumna dziadka, to mistrzostwo. Mamy znowu swietnie nakreslone charakterystyki podejrzanych. Karierowiczostwo, 🍸, przemoc seksualna, molestowanie w pracy. Ma fantazje autorka. Zal po stracie dziecka do czego moze sie przyczynic. Yrsa namieszala, kilku potentencjalnych mordercow..a tu zonk..zaskoczenie. Chmurna minka Sagi mnie rozbroila. Pies pozerajacy pol kilo mielonego, takze. Podchody Huldara do Freyi, hehe. Wredna szefowa Erlsa. Wszystko mi sie tu podobalo.

Kolejna część serii trzyma w napięciu . Jest tu kilka wątków , wciągająca historia ale trochę zaczęła mnie denerwować Olivia jej zachowanie i podejście do śledztwa. Jako głównodowodząca w tej sprawie trochę za nadto się wywyższa i staje się nieprzyjemna a jej problemy z nowym chłopakiem trochę odbiegają od ważnych spraw.

O sprawach, które lepiej przemilczeć. Tytułowy szofer był kierowcą autokaru wycieczkowego, który uległ poważnemu wypadkowi skutkującemu śmiercią osiemnastu osób. Kilka lat później zaczyna otrzymywać listy z pogróżkami. Największym mankamentem tej książki jest jej wtórność. Jeśli zna się twórczość autora, to odkrycie istoty całej sprawy nie będzie nastręczać żadnych problemów, bo podobne chwyty już stosował i to nawet w ramach cyklu o Barbarottim. Zresztą nie od dziś wiadomo, że Nesser to za bardzo nie umie pisać kryminałów i często mam wrażenie, że nawet mu się specjalnie nie chce. Natomiast w oderwaniu od wątku kryminalnego, jest to typowa książka Nessera. Dobra, odpowiednio melancholijna, choć szczerze mówiąc, zrobiła na mnie wrażenie pisanej nieco na siłę.

W ciągu kilku miesięcy ginie bez śladu trójka literatów: pisarz, poetka i krytyk. Nic nie wiadomo o tym, by się znali. Choć teoretycznie mogli się zetknąć na jakichś targach książki. Brak motywu, brak ciał. I jakichkolwiek śladów, poza informacjami, że wszyscy prawdopodobnie byli nękani przez stalkerów (stalkera?). Co się z nimi stało  -  próbuje odkryć w żmudnym śledztwie komisarz Barbarotti. Śledztwie utrudnianym przez okołocovidowe ograniczenia: zamknięte granice, pracę zdalną, pozamykane instytucje. To chyba pierwsza przeczytana przeze mnie książka z covidem w tle. Akcja zaczyna się zimą 2019 roku, potem są święta, a wiosną wybucha ogólnoświatowe szaleństwo (choć w Szwecji mimo wszystko było najnormalniej). Co prawda przypominanie sobie o tym nie było przyjemne, ale na szczęście ani (jak ją nazywają bohaterowie " Szachów pod wulkanem) "cholerna pandemia", ani odpały Barbarottiego - który przeżywa kryzys w związku z narzeczoną i koleżanką po fachu Evą, wieszczy apokalipsę i w kółko konwersuje z Bogiem - nie popsuły mi lektury. Po rozczarowującym "Smętnym szoferze z Alster" Håkan Nesser wrócił do formy. Wciągające i bez sztampy; lekko obniżam ocenę za zakończenie - nie do przewidzenia przez czytelnika: 8/10

Niezmiennie czytam wszystkie książki Horsta, które uda mi się wypożyczyć. Bardzo lubię to żmudne, szczegółowe, drobiazgowe i niespieszne tempo prowadzenia akcji. A tym razem okazuje się, że przestępstwo, morderstwo czy zwyczajnie śmierć nie zna pojęcia granic. Komisarz William Wisting prowadzi międzynarodowe śledztwo. Zawsze zastanawiałam się, czy policja w innym kraju chętnie dzieli się swoimi ustaleniami, dowodami, protokołami itd. Czasami stwarzają takie pozory ale nie mówią wszystkiego. Miałam wrażenie, że sondują siebie na zmianę, trochę kluczą i korzystają z niedomówień. W tej powieści to wielowątkowe, wieloosobowe śledztwo internetowe. Zadawałam sobie pytanie, czy tak można? Jak się okazuje można. Sprawa jest zagmatwana ale także tajemnicza i wciągająca. Troszkę rozczarowało mnie zakończenie, którego zaczęłam się domyślać. Nie zmienia to jednak w żaden sposób faktu, że po raz kolejny fajnie spędziłam czas obserwując śledztwo prowadzone przez komisarza Wistinga. Wątek kryminalny jest jak zawsze ciekawy i dobrze poprowadzony. Ponownie mało jest tym razem Liny i Amalii. Ale to raczej na korzyść. Mam już kolejne dwie powieści autora w domu zatem a najbliższym czasie ponownie spotkam się z moim ulubionym komisarzem.

Cała seria wciąga w ten specyficzny skandynawski klimat intryg, zawiłości, skomplikowanych zbrodni oraz teorii uznawanych za spiskowe, ale czytelnik nie może być pewny czy to tylko teoria, czy jednak okaże się faktem. Bohaterowie są ciekawie zbudowanymi ludźmi, z ciekawymi historiami, oraz zaskakującymi decyzjami życiowymi. Historia opisana w tej serii bywa wstrząsająca, wzruszająca momentami przerażająca... Bardzo dobrze mi się jej słuchało, skończyła się pozostawiając mnie w stanie ciekawości... Polecam.

Jestem zaskoczona, jak dobrze mi się słuchało tej książki. Pozytywne wrażenia to między innymi zasługa lektora, Szymona Bobrowskiego, który czyta bardzo sprawnie - energicznie, w dobrym tempie i z rewelacyjną dykcją. Jeśli chodzi o fabułę, jest to historia kryminalno - sensacyjna, dotycząca próby rozwikłania zagadkowego morderstwa. Tuż po zakończeniu meczu piłkarskiego, w pobliskim lesie zostaje znaleziony martwy sędzia. Podejrzenia wskazują na ojca jednego z zawodników, któremu nie podobał się sposób sędziowania arbitra. Zostaje on natychmiast zatrzymany i pomimo, że nie przyznaje się do zarzucanych mu czynów, komuś "na górze" bardzo zależy, aby skazać winnego i jak najszybciej zakończyć sprawę. Nie jest to jednak takie proste, kiedy sprawą zainteresowali się młoda, dociekliwa policjantka i światowej sławy profesor psychologii... Ten duet będzie uporczywie próbował rozwikłać zagadkę, która zaprowadzi ich w niebezpieczne rejony władzy, układów i polityki na wysokim szczeblu.

Za mną kolejna odsłona znakomitej skandynawskiej serii Departament Q, którą tak bardzo przyciąga swoim mrocznym klimatem, skomplikowanymi zagadkami i bohaterami, do których naprawdę się przywiązałem. Powrót do świata śledczych z kopenhaskiej policji jest trochę jak spotkanie ze starymi znajomymi z sarkastycznym, lecz niezwykle bystrym Carlem Mørckiem, lojalnym Assadem, wnikliwą Rose i spokojnym Gordonem. Tym razem akcja powieści rozgrywa się w szczególnym czasie w trakcie pandemii koronawirusa. Niepokój, ograniczenia i poczucie izolacji przenikają codzienność bohaterów, utrudniając prowadzenie śledztwa i potęgując napięcie. Już od pierwszych stron czuć, że będzie to historia nie tylko kryminalna, lecz także pełna emocji i powracających duchów przeszłości. Wszystko zaczyna się w 1988 roku. Samotna matka, Maja Petersen, oddaje samochód do warsztatu. Kiedy przychodzi odebrać naprawiony pojazd, dochodzi do potężnej eksplozji. W jednej chwili płomienie pochłaniają budynek i pięciu mechaników, a wśród ofiar znajduje się także pięcioletni Max synek Mai. Sprawa zostaje szybko zamknięta jako tragiczny wypadek. Jednak dla młodego policjanta Marcusa Jacobsena, który jako jeden z pierwszych pojawił się na miejscu zdarzenia, tragedia ta nigdy nie przestaje istnieć. W pamięci pozostaje mu przede wszystkim rozpacz matki i złożona jej obietnica odnalezienia winnych. Mijają ponad trzy dekady. Jest rok 2020, gdy Marcus natrafia na nekrolog Mai Petersen. Kobieta popełniła samobójstwo dokładnie w dniu swoich sześćdziesiątych urodzin. To wydarzenie budzi w nim dawne wyrzuty sumienia i przywołuje pytanie, które przez lata nie dawało mu spokoju; czy rzeczywiście była to tylko katastrofa? Z polecenia Marcusa sprawa trafia do Departamentu Q, specjalnej jednostki zajmującej się nierozwiązanymi sprawami. Zespół zaczyna powoli rozplątywać nici prowadzące w przeszłość. Rose przegląda archiwa i natrafia na pozornie niezwiązaną historię, śmierć parlamentarzysty w 2002 roku, uznaną za samobójstwo. Jednak na miejscu zdarzenia znaleziono coś dziwnego: niewielki kopczyk soli kuchennej. Kiedy śledczy odkrywają, że podobny ślad pojawił się także w innych sprawach, rodzi się niepokojące pytanie: czy ktoś przez lata pozostawia ten sam znak przy swoich ofiarach? Czy sól jest symbolem, wyzwaniem rzuconym policji, czy może elementem makabrycznej gry prowadzonej przez seryjnego mordercę? Z każdą kolejną stroną historia staje się coraz bardziej skomplikowana. Adler-Olsen prowadzi czytelnika przez różne epoki, splata wątki i stopniowo odsłania fragmenty większej układanki. W pewnym momencie pojawia się także trop tajemniczego kręgu kobiet, które postanowiły wymierzać sprawiedliwość na własną rękę. Ich działania balansują na granicy moralności, w ich oczach eliminują ludzi pozbawionych skrupułów, oszustów i cyników. Ale czy samosąd może być usprawiedliwieniem dla zbrodni? To właśnie ta moralna niejednoznaczność sprawia, że „Chlorek sodu” jest czymś więcej niż tylko kryminałem. Autor stawia pytania o sprawiedliwość, o pamięć i o to, czy zbrodnia rzeczywiście może zostać zapomniana. Jednocześnie powieść daje czytelnikowi to, co w tej serii najlepsze, świetnie napisane dialogi, napięcie rosnące z każdym rozdziałem oraz wątki osobiste bohaterów. W Departamencie Q wiele się dzieje także poza samym śledztwem. Adler-Olsen po raz kolejny pozwala nam zajrzeć w życie swoich postaci i zobaczyć, jak bardzo zmienili się przez lata. Dla mnie znającego wcześniejsze tomy to prawdziwa gratka, bo liczne nawiązania do przeszłości nadają historii dodatkową głębię. Największą siłą tej książki jest jednak jej konstrukcja. Wielowątkowa, rozciągnięta w czasie opowieść przypomina misternie ułożoną układankę. Na początku widzimy tylko pojedyncze elementy, ale z czasem zaczynają one tworzyć obraz, który potrafi naprawdę zaskoczyć. Dla mnie to właśnie takie kryminały mają największy urok, są skomplikowane, pełne napięcia i zmuszające do myślenia. Jussi Adler-Olsen po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem budowania historii, w których przeszłość i teraźniejszość splatają się w nieoczywisty sposób.

Zapomniałam o tej serii i po latach wpadł mi w ręce kolejny tom z zagubioną policjantką Olivią i destrukcyjnym Tomem. Tym razem zamach bombowy w Sztokholmie i odszukanie szemranego typa w Tajlandii pozwala na aktywizację Toma i uporanie się z osobistą traumą Olivii. Jednak praca to dobre lekarstwo :) Olivia wbija nowy skill w policji a Tom po raz kolejny odnajduje sens życia. Co prawda dopiero majaczący gdzieś na linii horyzontu ale jednak :)

Właściwie można powiedzieć, że mamy tutaj pewien rodzaj klasyki. Dwoje "sprawiedliwych" wplątanych w zabawę szaleńca, zabawę w Boga. Ci sprawiedliwi oczywiście nie są w pełni "normalni". Każde z nich przeżyło coś takiego, co teraz odbija im się czkawką, to znaczy traumą, która im przeszkadza normalnie funkcjonować. Jednocześnie owa trauma wyostrzyła im pewne potrzebne w ich pracy zdolności. Ten cały dość makabryczny koktajl jest całkiem dobrze wstrząśnięty i zmieszany 😉 i całkiem dobrze się czyta. Nie zaliczyłam zniechęcenia czy spadku napięcia. Jednak nie jest to też nic wybitnego, taka sobie lektura by zabić nudę i czas i dostarczyć rozrywki na te nie do końca wiosenne dni, mimo wskazań kalendarza. Ode mnie sześć gwiazdek, jedną ujmuję za historię z psem, moim zdaniem zupełnie niepotrzebnie brutalną, w ogóle zupełnie niepotrzebną.

"Puk, puk" to kryminał z duszą, który zaskakuje, trzyma w napięciu i zmusza do refleksji. Mimo że autor stawia na powolne budowanie fabuły, każda strona ma znaczenie, a akcja nie pozwala na nudę. To obowiązkowa pozycja dla wszystkich fanów gatunku i tych, którzy cenią sobie powieści z drugim dnem. Roslund po raz kolejny udowadnia, że wie, jak pisać o mrocznych stronach ludzkiej natury.

Mimo, że cały cykl nie jest dla mnie jakoś szczególnie emocjonujący ani wybitny, to jednak jest w tej serii coś takiego, ze bardzo chętnie siegam po kolejne części. I tym razem było całkiem ciekawie, tajemniczo i zagadkowo. Dużym plusem jest to, że autor nawiazuje do wydarzeń z przeszłości, ktore maja wpływ na teraźniejsze wydarzenia. Do tego przemyca wiele ciekawych wątków i historycznych i społecznych. A wisienka na torcie to zakończenie, które dla mnie zawsze jest niespodzianką🙂

O tym, co się dzieje, gdy arystokratyzm wejdzie za mocno. Mniej więcej 20 lat po wydarzeniach z "Purpurowych rzek", Pierre Niemans pracuje w pomocniczej komórce francuskiej policji, a partneruje mu młodsza od niego policjantka pochodząca z Chorwacji i ukrywająca tajemniczą przeszłość. Wspólnie mają zająć się sprawą morderstwa członka arystokratycznego rodu, które zostało wystylizowane na polowanie z podchodu. Przyznajmy to szczerze - to nie była potrzebna kontynuacja, już nawet pomijając to, że autor musiał niemal dosłownie wyciągnąć swojego bohatera za uszy z grobu. Książka jest zresztą do "Purpurowych rzek" pod wieloma względami bardzo podobna i wykorzystuje niemal te same chwyty fabularne. Sypianie ze świadkiem - jest, okrutne okaleczanie zwłok - jest, morderstwo osoby, która jako pierwsza odkryła prawdę - jest, liczne zamachy na życie policjantów - są, mała, fanatyczna i niemal sekciarska społeczność - jest. I choć do poprzedniej części również można było mieć zastrzeżenia, zwłaszcza dotyczące trochę nazbyt przegiętej intrygi, to całość jednak wciągała aż miło. A tu wyszło nie dość, że mocno niedorzecznie (trochę za dużo tu grzybów w barszczu, bo mamy i nazistowskie eksperymenty i jakąś sektę fanatycznych wielbicieli polowania, i arystokratyczny ród przywiązany do czystości krwi, i pradawne klątwy, i nie wiadomo co jeszcze), to całość jest jakaś taka bez ikry. Nie bez znaczenia był też dla mnie fakt, że kompletnie nie byłam w stanie polubić Ivany, nie do końca rozumiem, czym się kierował autor, gdy zdecydował się zastąpić nią Karima, moim zdaniem to był bardzo zły wybór.

Znakomita. Przeczuwałam, że będzie taka, zostawiłam sobie na deser, na dobrą chwilę. Ależ to się dobrze czytało. Dobrze przemyślana i dopracowana. Prawdziwie solidny, osadzony w życiu kryminał skandynawski. Jak zwykle bywa w tej literaturze, kryminał daleko wykracza poza schemat, powstaje porządna, solidna obyczajówka,. Sporo można dowiedzieć się o naszych czasach. Takie bogactwo świata, postaci. Bohaterowie są prawdziwi, nie jakieś wymysły papierowe. Ja w nie wierzę. Wierzę, że Rebeka istnieje, Ragnhild i inni, i to co się wydarza. Ach, tyle wnikliwych spostrzeżeń. Nie ma nudy, choć akcja nie jest wartka. Aaa, i nie trzeba czytać części po kolei., można czytać od tej, od ostatniej. I Rebeka rzeczywiście istnieje, bo jak inaczej, kiedy sama pisarka o niej mówi tak: „Rebeka utrzymywała mnie i moje dzieci przez 20 lat, a teraz, gdy dzieci się wyprowadziły, mogę zaryzykować i pozwolić sobie na napisanie czegoś, co być może nie okaże się takim sukcesem. Zresztą – co to znaczy „sukces”? W tej chwili zdefiniowałabym go jako danie sobie samej szansy na ewolucję, rozwój w roli pisarki i stworzenie czegoś nowego.” Ze spokojem czekam na to nowe. A, i cały czas w Rebece widziałam Izabellę Scorupco. I to też było fajne. Wpisuję autorkę do moich ulubionych. Mistrzyni.

Grange jest autorem specyficznym. Jego książki są mroczne, zatrważające i momentami trudne w odbiorze. Zaczynając lekturę tej pozycji, szło mi jak po grudzie. Przeczytałam trzydzieści parę stron i ją odłożyłam. Gdy wróciłam drugiego dnia do czytania, musiałam zacząć od nowa bo zupełnie nie wiedziałam o co chodzi. Te wszystkie na początku cytaty z Biblii, dziwne imiona, zbyt wielu bohaterów, wątków. Z biegiem stron zaczęło się to pomału układać w sensowną całość i fabuła zaczęła nabierać sensu. Autor zgłębił dosyć mocno temat anabaptystów i ich życia. Czytelnik mógł bliżej poznać zasady ich życia, teorie, które wyznają, sposób prowadzenia domu, rodziny, ich obyczaje, rytuały, zasady, którymi kierują się w życiu codziennym. Czytając o nich, włos mi się jeżył na głowie jak można żyć w takiej społeczności- przecież to jest chore. Wątek składania ofiar i związanych z tym rytuałów- nie do pojęcia. Wyplenianie najsłabszego ogniwa jak zepsutej kiści winogron w głowie mi się nie mieści. Co trzeba mieć w psychice żeby najpierw zakładać rodzinę z siostrą lub bratem a potem składać ofiary z tego co powstało. Nie chcę wgłębiać się w szczegóły ponieważ zdradziłabym całą fabułę stąd takie pourywane zdania. Główna bohaterka Rachel dla mnie stworzona z wielką precyzją i dokładnością. Z jednej strony piękna, silna kobieta. Z drugiej strony fanatyczka. Tak zafiksowana na punkcie poglądów Emisariuszy i zasad według, których mają żyć, że nie widzi nic złego w tym co robi i co się dzieje. Jest gotowa do największych poświęceń żeby tylko żyć zgodnie z wyznaniami głoszonymi przez anabaptystów. Sposobem i stylem życia przypominają trochę sektę, która żyje poza prawdziwym światem, izoluje się od zwykłego społeczeństwa, traktując je po części jak samo zło. Nie dopuszczają nikogo spoza swojego otoczenia, nie chcą poznawać nowych osób, chcą ograniczyć się tylko do samych swoich. Niby bogobojni, żyjący zgodnie z cytatami z Biblii czy Testamentu a tak naprawdę chorzy fanatycy szerzący zło i czyniący zło drugiemu człowiekowi. Powieść stylem pisania łatwa, natomiast sama treść bardzo ciężka do przebrnięcia. Trzeba jej poświęcić wiele uwagi żeby od początku złapać sens fabuły i wyłapywać szczegóły, które tu są bardzo istotne bo w konsekwencji doprowadzą do rozwiązania zagadki kto tak naprawdę morduje anabaptystów w ich własnym środowisku. Akcja tak naprawdę nabiera tempa jak dla mnie dopiero od połowy książki- wcześniej snuje się mozolnie i robi otoczkę do tego, co dopiero ma się zadziać. Zakończenie to swoiste wynagrodzenie trudów żeby dobrnąć do końca. Można rzec, że jest to taka ala wisienka na torcie. Gdy się kończy powieść czuje się satysfakcję i w pewien sposób zachwyt, że udało się ja skończyć. Cieszę się, że się wcześniej nie poddałam i dobrnęłam do końca bo było naprawdę warto.