Destabilizacja

Kolejna powieść młodego, łódzkiego autora, która trafia w mój gust. Jest sporo autorów świetnie operujących słowem pisanym, ale często w ich przypadku forma przerasta treść. Krzysztof Domaradzki to zupełnie inny przypadek - posługuje się dość prostym językiem, ale pisze o konkretnych, aktualnych problemach i zjawiskiem, zachowując przy tym realizm. Na dodatek, co nie jest zbyt częste, wie o czym pisze. W “Errorze” powraca problem cyberbezpieczeństwa, ale tym razem podniesiony na poziom najwyższych szczytów władzy. To wprawdzie fikcja literacka, ale nie sposób oprzeć się wrażeniu, że od rzeczywistości dzieli ją bardzo wątła granica. Domaradzki zaimponował mi dobrym rozeznanie zarówno meandrów zakulisowej polityki, jak i problemów związanych z wykorzystaniem informatyki. Każdy z tych obszarów może być niestrawny dla wielu czytelników, ale autor postarał się przedstawić to w wyjątkowo przystępny sposób, co złożyło się na udany thriller polityczny. Po lekturze pozostaje refleksja i przestroga, że to co w powieści jest wytworem wyobraźni autora, w każdej chwili może stać się brutalną rzeczywistością. Z pełnym przekonaniem polecam.

Są rzeczy, których ludzie nie mówią na głos, nawet najbliższym.* Sławek wraz z rodziną mieszka w małej miejscowości, gdzie życie toczy się utartym torem. Jako pilarz spędza dużo czasu w lesie i bardzo to lubi. Wszystko zmienia się, gdy po przerwie świątecznej w czasie pracy odkrywa przykryte śniegiem ciało młodej dziewczyny. Szybko okazuje się, że to znajoma z klasy jego syna. Fakt ten powoduje, że jako pierwsi stają się podejrzanymi. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy mężczyzna odkrywa w lesie kolejne zwłoki. Kim jest morderca i czemu wszystko łączy się z rodziną Sławka? Nie często sięgam po kryminały, ale czasem daje się namówić i tym razem udało się to @mania.ksiazkowania, która bardzo polecała ten debiut. No i muszę przyznać, że nie mam czego żałować. @hubertmalek.profilautorski stworzył rewelacyjny kryminał z połączeniem wątku obyczajowego. Skupia się nie tylko na sprawie, która jest rewelacyjnie poprowadzona, ale i na relacjach rodzinnych. Niezadowoleni teściowie, zbuntowany nastolatek, nadużywanie alkoholu i codzienne problemy. Trochę tego jest w książce, ale autor rewelacyjnie całość opisuje i łączy. Skupia się na tym, co najważniejsze i buduje napięcie. Skłania do refleksji nad poświęceniem dla dzieci, ale też zastanowienia się, czy każdy wybór rodzica jest właściwy, nawet jeśli kierowany szlachetnymi pobudkami. Sam wątek kryminalny może nie zaskakuje, bo wiadomo, czym kieruje się morderca i gwałciciel. Dość łatwo odkryć, kto jest winny, ale za finał autorowi należą się ogromne brawa, skończyłam ją jakiś czas temu, a nadal siedzi mi w głowie, to jak ta historia się zakończyła. Muszę też pochwalić klimat, z jednej strony mroczny i duszny - potrzebowałam w pewnym momencie chwili, by odetchnąć, bo czułam się wręcz przytłoczona. Z drugiej zaś zachwycały mnie opisy przyrody. Polecam każdemu, kto lubi lektury poruszające moralne dylematy, niejednoznacznych bohaterów oraz fascynującą fabułę, o której trudno zapomnieć.

Wizja Polski, która przypomina troszkę Orwella. Pełna inwigilacja, pełna władza nad obywatelem. Widzimy u Pana Koziołka spawy, które niestety również w Naszym świecie można zaobserwować - próby pełnej inwigilacji, nadzór nad wszystkim. Niestety (również tak jak widzimy w Naszej podróży) tak postawiony świat nie będzie dobry dla ludzi, gdyż władza nad innymi pociąga do złych rzeczy. Na szczęście można (jeszcze) z tym walczyć, zakończenie Naszej przygody pokazuje, że nawet w najgorszej sytuacji można się postawić. Może troszkę na wyrost, ale 10 ode mnie, za pomysł i pokazanie złych stron pełnego nadzoru nad ludźmi.

*Ataraksja* to ciekawa historia kryminalna osadzona na Górnym Śląsku, która łączy w sobie wątki sensacyjne z tłem historycznym. Autor sprawnie przeplata losy bohaterów z realiami walki o wolność — zarówno w czasach wojny, jak i w burzliwym okresie roku 1981. Dzięki temu książka zyskuje nie tylko napięcie typowe dla kryminału, ale też głębszy, refleksyjny wymiar. To opowieść o ideałach, wyborach i konsekwencjach, jakie niosą trudne decyzje podejmowane w imię wolności. Bohaterowie są wiarygodni i niejednoznaczni, co dodatkowo wciąga w fabułę i skłania do zastanowienia się nad granicami moralności. Mimo cięższej tematyki, książkę czyta się zaskakująco lekko — narracja jest dynamiczna, a styl przystępny, co sprawia, że to idealna propozycja na szybką, ale jednocześnie wartościową lekturę. Momentami pojawia się też subtelny luz i oddech od napięcia, dzięki czemu całość nie przytłacza. To dobra propozycja dla osób, które lubią kryminały z historycznym tłem i czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania.

Czwarte słuchowisko z Audioteki które przesłuchałem to napisane przez Krzysztofa Domaradzkiego. Autora wcześniej nie znałem ale zainteresował mnie temat czyli dużo akcji. Mamy tutaj taką lekko zrzynkę ze Szklanej Pułapki część I gdy nasz bohater musi uratować zakładników z wieżowca w Święta Bożego Narodzenia i tak mamy również tutaj z tą różnicą że w roli Bruca Willisa występuje kobieta chorąży WP. Akcja jak to akcja przewidywalna wyróżnia się tutaj na pewno Adam Woronowicz jako szef napastników. Taka pozycja do przesłuchania i zapomnienia ale człowiek bawi się przy tym dobrze.

Po wysłuchaniu "Medium" wydawało mi się, że wiem czego mogę spodziewać się po kolejnej odsłonie dzienników Stanisława Reya i w "Medium 2" nic mnie nie zaskoczy... Jakie to było naiwne... Serio. Jestem zaskoczona fabułą i tym jak ten paranormalny thriller postawił mi włoski na całym ciele. Wcisnął mnie ten audiobook w fotel i szczerze, od bardzo dawna, nic mnie tak nie zaangażowało... Słuchowisko zrealizowane przez fachowców przez duże "F" i to rzeczywiście słychać. Poniekąd dzięki tej profesjonalnej aranżacji audiobooka, człowieka aż wciąga w opowiadaną historię wraz z pantoflami. Mnie wciągnęło. Polecam i czekam z niecierpliwością na kolejne odcinki. #medium2 #stanislawrey #thrillerparanormalny #sluchlowsko #wykopaliska #tajemnica

W „paragrafówki” bawiłem się jeszcze w podstawówce - a było to już tak dawno, że mało co pamiętam. Jednak serię „Wojownik Autostrady” zakopałem sobie wyjątkowo płytko, przez co siedzi do dzisiaj i czasem sobie wygląda, nie dając zapomnieć. Trochę chyba między innymi dlatego tak strasznie się podjarałem, kiedy już jako czterdziestoparolatek zobaczyłem któregoś dnia w aplikacji PulpUp ten tytuł. Nie dość, że tak lubiany swego czasu mechanizm, to jeszcze z tak lubianym od czasu kiedy dostałem „prosto w splot” od Drelicha :-) Polecam dużym i małym chłopcom. BA! Dziewczynkom ma się rozumieć też! Aczkolwiek zanim swoim córkom podsunę z delikatną sugestią „musisz, uwierz mi!” - poczekam jeszcze parę lat. Kapitalna rozrywka!

Spokój wrocławskiej wyspy zostaje przerwany, gdy skrzypaczka Róża Marczyńska zostaje znaleziona martwa, a głównym podejrzanym staje się jej syn. Psycholog Szczepan Turski próbuje odkryć prawdę, a śledztwo stopniowo odsłania mroczne sekrety z przeszłości i tajemnice związane z Wyspa Opatowicka. Jako mieszkanka niedalekiego Wrocławia, wielokrotnie odwiedzałam te okolice – szczególnie wyspy. To miejsce, które mają swój niepowtarzalny klimat. Dlatego czytanie książki osadzonej w tak dobrze znanej przestrzeni było dla mnie jeszcze bardziej angażujące. Łatwo było mi przenieść się do świata przedstawionego i spojrzeć na wydarzenia oczami bohaterów. To już druga książka ze Szczepanem Turskim – pierwszą był Wodnik, którą również bardzo polecam (recenzję znajdziecie u mnie na profilu). Tym razem jednak Turski ma zupełnie inne zadanie. Nie jest tylko obserwatorem – staje się częścią tej historii. Mieszka w tej okolicy, zna wielu ludzi, z którymi na co dzień rozmawia, co sprawia, że prowadzenie sprawy bywa dla niego momentami szczególnie trudne. Dodatkowo wątek jego życia prywatnego odgrywa tu większą rolę, co nadaje postaci głębi i autentyczności. Książkę czyta się bardzo szybko – akcja jest dynamiczna, nie brakuje zwrotów akcji, a autor sprawnie przeplata teraźniejszość z przeszłością. Bohaterowie są świetnie wykreowani – Szczepana już znamy, ale tutaj poznajemy go również od strony rodzinnej. Pozostali bohaterowie również wzbudzają silne emocje – zarówno pozytywne, jak i negatywne. Zakończenie lekko mnie zaskoczyło – spodziewałam się innego rozwiązania, ale to tylko dowód na to, że autor potrafi zaskoczyć czytelnika. Zdecydowanie polecam tę książkę – nie tylko fanom kryminałów, ale także wszystkim, którzy lubią historie osadzone w realnych, dobrze oddanych miejscach. A przy okazji… polecam również wycieczkę do Wrocław i odwiedzenie miejsc ukazanych w książce.

TO MNIE ZASKOCZYŁO --> fabuła zaczyna się jak tani film akcji klasy B i kiedy już miałem machnąć ręką na tę historię, to nagle stała się ona intrygująca! Dodam, że poznawałem ją w SUPERPRODUKCJI (audio) - a trzeba przyznać, że ostatnio "superprodukcje" z obsadą świetnych lektorów (aktorów) są naprawdę doskonale zrobione! Być może więc mój pozytywny odbiór wynika po części z pracy aktorów, scenarzystów i dźwiękowców - ale całość wyszła bardzo dobrze (audio i dźwięki w tle rewelacyjne!). Oczywiście w samej opowieści są pewne "niedociągnięcia", albo raczej "nadużycia" - które w normalnej pracy służb, nie miały by prawa zaistnieć. Niemniej jednak dobrze zrealizowany scenariusz audiobooka przykuwa uwagę słuchacza do końca. I chociaż niby wiemy, jak to się prawdopodobnie skończy, to jednak chcemy wiedzieć, w jaki sposób do tego końca dojdzie :)) Ostatecznie cieszę się, że wysłuchałem tej historii w całości …i chyba chciałbym poznać ciąg dalszy.

Grzegorz Kapla powraca z kryminałem, który jest niczym precyzyjne cięcie skalpelem. „Bez przebaczenia” to gęsta, wielowątkowa opowieść, w której polityczne spiski przenikają się z dramatem osobistym, a przeszłość upomina się o swoje w najbrutalniejszy z możliwych sposobów. Główną bohaterką jest podkomisarz Olga Suszczyńska. Jest ona w momencie pełnym zawirowań – rozdartą między rolą matki a policjantki. Odnawia relacje z ojcem swojej córki, Szymonem, w której jest więcej niedopowiedzeń, strachu przed wypowiedzenia prawdy i okazaniem uczuć.. To tło osobiste staje się fundamentem dla śledztwa w sprawie zabójstwa Piotra Pawłowskiego. Narzędzie pierwszej zbrodni – zwykły długopis – sugeruje przerażającą precyzję zawodowca. Kluczem do zagadki okazuje się stare zdjęcie grupowe kolegów oraz program Pegasus, który łączy ludzi z pozornie odległych światów. Gdy przyjaciele z fotografii zaczynają ginąć jeden po drugim, Olga musi odkryć wspólny mianownik tych „ścieżek śmierci”. Czy spotkania w rocznicę powstania warszawskiego miały drugie dno? I co oznacza tajemnicza transkrypcja na zapalniczce, która łączy ofiary? Olga Suszczyńska - Serbią, nazywana w wydziale- to postać wielobarwna i charakterna, choć jej porywczość bywa zgubna. Autor świetnie kreśli portret kobiety, którą niewypowiedziane słowa i błędy przeszłości dekoncentrują w pracy, a mimo to z uporem dąży do celu. Wyjazd do Wrocławia, zamiast przynieść spokój, tylko potęguje mrok i mnoży wątpliwości dotyczące śmierci ojca Szymona. Autor nie oszczędza swojej bohaterki, stawiając ją przed wyborami między wiernością zasadom a wolnością kupioną zdradą. Mocną stroną powieści jest jej uderzający realizm. Czytelnik czuje się, jakby stał tuż obok bohaterów, obserwując brudne polityczne zagrywki, układy i zależności. Dawkowanie napięcie, sugestywne znaki i kolejne ofiary motywują do samodzielnej analizy, a wielokulturowe elementy dodają intrydze wyjątkowego smaku. Choć morderca działa według precyzyjnego planu, do samego końca nic nie jest pewnikiem. „Bez przebaczenia” to pozycja obowiązkowa dla miłośników kryminałów, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż prostej odpowiedzi na pytanie „kto zabił”. To studium poświęcenia, tchórzostwa i cienkiej granicy między powinnością a dobrem. Wartka akcja nie pozwala na oddech, a ostatnia scena serwuje prawdę, która całkowicie pochłania uwagę czytelnika. Idealna lektura dla fanów mrocznych, realistycznych historii z polityką w tle.

Po przeczytaniu mam jedną myśl w głowie " oby to nie była ostatnia książka z tej serii". Jakoś tak polubiłam się z tym złodziejem ze swoim własnym kodeksem . Przez całą lekturę miałam przed oczami twarz Filipa Pławiaka jako Drelicha ( chociaż i tak dla mnie pozostanie on Zordonem z Chyłki). Ogólnie rzecz ujmując dobra historia , dobrze napisana . Akcja biegnie szybko i sensownie przez całą książkę ( jak by sam Drelich planował co po czym się wydarzy co do minuty). Nie ma zbędnych odsyłaczy do przeszłości bohaterów czy rozciągniętych opisów scenografii.tudziez przyrody. Jest akcja , która fajnie wciąga . Jeśli tylko powstanie kolejny tom o przygodach tego Pana , chętnie po nią sięgnę .

Igor Brudny, warszawski glina nie chce wracać swojej przeszłości. Nie ma jednak wyboru. Mężczyzna bliźniaczo do niego podobny jest poszukiwany w sprawie brutalnego morderstwa. Komisarz musi wrócić do rodzinnej Zielonej Góry by rozwikłać zagadkę brutalnego morderstwa i dowieść, że to nie on jest mordercą. Przypadkowo komisarz Brudny dowiaduje się że ma brata.....

Przeczytałam książkę podczas jednej nocy .Fabuła niezwykle wciągająca .Tematy ważne , czasy niespokojne.Kryształowy deszcz to klasyczny kryminał retro z typowym Stelarowym pisaniem .Ani jednego momentu nudy .Idealnie skonstruowane napięcie .Klimat i atmosfera przedwojennego Szczecina.Najsilniejszy punkt tej powieści to dla mnie główny Bohater , któremu Stelar każe się mierzyć z samym sobą i całym Światem .Gorąco polecam !

Pewnego wieczoru dochodzi do pożaru na Śląsku. Ginie matka wraz z czwórką dzieci, przeżywają jedynie ojciec i najstarsza córka. Do wyjaśnienia sprawy zostaje wyznaczony młody prokurator, a w odkryciu prawdy ma mu pomóc doświadczona i nieokrzesana policjantka. Okazuje się, że to nie był zwykły pożar, a rodzina nie była tak krystaliczna jakby mogło się wydawać. Do powieści pisanych w oparciu o fakty mam trochę inne podejście niż do czystej fikcji. Czytając i poznając krok po kroku prawdę, kiedy zdajesz sobie sprawę, że to wydarzyło się w rzeczywistym świecie, musisz zmierzyć się z myślą, że te bestialskie zachowania nie zostały wymyślone przez autora, a zadziały się w umyśle człowieka z krwi i kości. Swąd to powieść, gdzie akcja toczy się dość dynamicznie. Skupia się typowo na rozwiązaniu sprawy, z małymi wątkami pobocznymi, które wzbogacają książkę. Śledzimy przebieg dochodzenia, jednocześnie sami zadając sobie pytania: jakie tajemnice skrywała ta rodzina? Co tak naprawdę się wydarzyło? Czy to był przypadek spowodowany problemami z instalacją czy celowe działanie? Poznajemy bliżej ocalałych członków rodziny oraz relacje, które ich łączyły. Zostają nam przybliżone również wydarzenia sprzed pożaru, by lepiej zrozumieć przebieg całej sytuacji. Jest to dość krótka powieść, jednak w pełni satysfakcjonująca i wciągającą. Szybko się czyta, płynnie się przechodzi z rozdziału na rozdział. Dużo wątków zostało dodanych przez autorów, trzeba mieć na uwadze że ta pozycja nie jest odwzorowaniem tragedii, a jest nią jedynie inspirowana. Jednym może przeszkadzać trochę chaos, wprowadzony przez wieloosobową narrację, jednak mi to nie przeszkadzało. Dla mnie książka jak najbardziej na plus, tym bardziej że był to debiut jednego z autorów.

🔥MOJA OPINIA🔥 Tytuł: "Schron" Autor: Marcel Moss Wydawnictwo: FILIA (książka pochodzi z prywatnej kolekcji) Witam ☺️ "Schron" autorstwa Marcela Mossa to mroczny thriller psychologiczny, będący trzecią częścią o komisarzu Samborze Malczewskim . Historia eksploruje granice ludzkiej psychiki w obliczu izolacji i ekstremalnego zagrożenia. Jeśli znacie twórczość Mossa, wiecie, że nie bierze on jeńców - tutaj również serwuje czytelnikom gęstą atmosferę i sporo brutalnej prawdy o naturze człowieka. Autor znany z poruszania trudnych tematów społecznych, po raz kolejny udowadnia, że potrafi budować napięcie i tworzyć historie, które nie pozwolą odłożyć książki aż do ostatniej strony. Akcja powieści rozgrywa się w niewielkiej miejscowości Runowo, nad którą szaleje potężna burza. Według lokalnych wierzeń zjawisko to jest zapowiedzią słowiańskiego "czarciego wesela" niosącego śmierć i obłęd. Komisarz Sambor Malczewski, przeszukując las że swoim psem Terrorem, odnajduje w starym powojennym bunkrze szczątki rodziny Wilczków, która zaginęła bez śladu dwadzieścia lat wcześniej. Głównym podejrzanym staje się Andrzej Robotnik - mężczyzna który przed laty zamordował swoją rodzinę i uciekł w głąb Puszczy Gorzowskiej. Kiedy w okolicy dochodzi do kolejnego brutalnego zabójstwa, wśród mieszkańców wybucha panika. Śledztwo utrudniają powiązania policji z miejscowymi gangsterami oraz mafiozo, który wymusza współpracę na funkcjonariuszach. Moss sprawnie operuje atmosferą zagrożenia, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem kolejne warstwy fabuły. Napięcie rośnie z każdym rozdziałem, a liczne zwroty akcji skutecznie podtrzymują zainteresowanie. Jednym z największych atutów "Schronu" są bohaterowie - niejednoznaczni, złożeni psychologicznie, pełni traum i sekretów. Autor pokazuje, jak w sytuacjach granicznych z ludzi wychodzą zarówno najlepsze, jak i najgorsze cechy. Relacje między postaciami są dynamiczne i wiarygodne, a dialogi naturalne, co dodatkowo wzmacnia realizm historii. Autor nie stroni od trudnych tematów, takich jak: przemoc, manipulacja czy konsekwencje podejmowanych decyzji. Dzięki temu "Schron" to nie tylko thriller, ale także opowieść skłaniająca do refleksji nad naturą człowieka i cienką granicą między dobrem a złem. Podsumowując "Schron" to mocna,emocjonalna i trzymająca w napięciu powieść która przypadnie do gustu miłośnikom thrillerów psychologicznych. To książka, która nie tylko dostarcza rozrywki, ale również pozostawia czytelnika z pytaniami, na które nie zawsze łatwo znaleźć odpowiedź. Gorąco polecam 🔥

Polska ma za sobą bogatą i burzliwą historię. Niektóre lata okazały się przełomowe pod względem zmian jakie zaszły. Jednym z takich okresów był początek lat 90-tych. To właśnie wtedy milicja stała się policją, część funkcjonariuszy nie przeszła pozytywnie weryfikacji i została usunięta z szeregów, ale stare przyzwyczajenia i nadużycia nie zostały do końca wykorzenione. To właśnie te lata przełomowych zmian w strukturach policyjnych stały się tłem do powieści Ryszarda Ćwirleja "Grobowa cisza". Niedaleko Poznania, w lesie pod Obornikami Wielkopolskimi po zakończonym polowaniu organizowanym przez prezesa banku zostaje znaleziony zastrzelony mężczyzna. Czy to przypadkowa ofiara polowania? W tym samym czasie poznańska policja dostaje informacje, że do Polski wjeżdżają cysterny ze spirytusem, który jest przelewany w gorzelni niedaleko Wolsztyna i nielegalnie sprzedawany. To śledztwo prowadzi podkomisarz Teofil Olkiewicz, który na spirytusie zna się jak mało kto i liczy na to, że przy okazji ugra coś dla siebie. W śledztwo zaangażowany jest również komisarz Mariusz Blaszkowski, który sprawdzając pewien wątek sam wpada w niezłe kłopoty. W redakcji gazety przestaje pokazywać się pewien dziennikarz, który niedawno napisał artykuł o podejrzanych interesach prezesa Wielkopolskiego Banku Ziemskiego Ryszarda Grubińskiego. Dziennikarza próbuje znaleźć komisarz Marjański. Czy to bankier pozbył się niewygodnego pismaka? Trzy pozornie niezwiązane ze sobą sprawy zaczynają się ze sobą łączyć. Czy policjanci połączą wszystkie elementy tej układanki w jeden obraz? Jednym z głównych bohaterów jest komisarz Mariusz Blaszkowski zwany Blachą. Mariusz to bardzo sumienny policjant, który trochę odstaje od reszty swoich kolegów, bo nie odpala papierosa od papierosa i nie pije alkoholu. Za to poważnie traktuje swoją pracę i nie kręci interesów na boku. Blacha od razu wzbudza naszą sympatię i zaufanie. Istotnymi postaciami w powieści są również Teofil Olkiewicz, Mirosław Bielecki, Ryszard Grubiński czy komisarz Marjański, którzy są bohaterami cyklu Milicjanci z Poznania. Ci bohaterowie mają swoje przywary, czasami nie grzeszą inteligencją, ale za to wykazują się niezwykłym sprytem. Te postacie dodają tej książce barw i humoru. "Grobowa cisza" to trzecia część kryminalnej serii z Blachą oraz z prokuratorką Brygidą Bocian i jednocześnie moja pierwsza powieść tego autora. Choć w książce mamy odwołania do wcześniejszych książek z tej serii oraz z serii Milicjanci z Poznania przedstawiona w niej akcja jest odrębną historią i w czytaniu nie przeszkadza nieznajomość innych powieści. Autor bardzo realistycznie oddał klimat tamtych czasów co w połączeniu z poznańską gwarą, której dużo jest w dialogach dało bardzo ciekawy efekt. Co do samej fabuły została ona ciekawie zaprojektowana, chociaż na początku zaczęłam się w tym wszystkim gubić. Mamy tu dość dużą liczbę postaci, więc trzeba czytać uważnie by się nie mylić kto jest kim. Ryszard Ćwirlej w swojej powieści przedstawił okres ważnych reform w strukturach policji jednocześnie pokazując, że zmiany to proces długotrwały i wymagają nie tylko zmiany prawa, ale również mentalności i nastawienia. Wcześniej ci, którzy mieli stać na straży prawa czuli się nietykalni, więc sami niejednokrotnie wymierzali sprawiedliwość, do tego dorabiali "ochroną" obiektów i osób i nie raz handlowali przejętym od przestępców towarem. Wisienką na torcie tych przewinień był alkohol, który lał się strumieniami w pracy i po pracy i dzięki któremu można było załatwić niemal wszystko. "Grobowa cisza" to warty uwagi kryminał, który przenosi nas w czasy ustrojowych zmian w policji i gospodarce. To książka dla osób, które lubią klimat lat 90-tych i niebanalnie skonstruowaną fabułę.

Rzeźba Modiglianiego trafia w ręce przypadkowego mężczyzny, jak potem zostaje ustalone darczyńcą jest były szef Davide Dobravski. Bolonia, kryje swoje tajemnice, dla młodego dziennikarza to kolejne śledztwo do rozwiązania. Rzeźba, kryje wiele tajemnic, czy ma coś wspólnego z Bractwem Śmierci. Znikają ludzie, jest przypadek śmiertelny czy rzeźba jest przeklęta. Davide, Diana i Giacoma w trakcie śledztwa poznają mroczne sekrety miasta. Symbole na rzeźbie, tajne bractwa, okultyzm. Czy uda się rozwiązać to zagadkę, uratować bezbronne ofiary szaleńca, który wykorzystując wiedzę i naukę zabija. Rzeźba z Bolonii jest autentyczna czy to fałszywka, znaki na niej mają jakiś sens? W książce, jak w poprzedniej części jest piękny opis architektury, wszystko wyważone, pozwala czytelnikowi wyobrazić sobie miejsca akcji. Fabuła jest bardzo rozbudowana, to tylko wzbudza ciekawość czytelnika. Akcja dynamiczna, dużo się dzieje. Polecam 😈

Lubicie książki przygodowe?🤔 Opinia powstała w ramach współpracy z wydawnictwem SQN #współpraca @przemekcorso 🗺️"Honor złodzieja" to pierwsza książka z cyklu przygód Roberta Karcza, naszego Indiany Jonesa, współczesnego "Pana Samochodzika"... Ale nie do końca. Karcz, po pewnych wydarzeniach zostaje rzucony do Legnicy by objąć na zastępstwo posadę nauczyciela historii. Robi to by uspokoić znaną z telewizji siostrę i pokazać, że nie ładuje się w kolejne tarapaty. Ale czy gość, który udaje nauczyciela, nosi skórzaną kurtkę i jeździ Fordem Mustangiem Mach 1, może wieść spokojne życie? Potrzeba przygody i adrenaliny prowadzi Karcza do kolejnej tajemnicy do rozwiązania... A pomogą mu rudowłosy 13-latek, nadpobudliwa przyjaciółka i... Pies ze skłonnością do destrukcji otoczenia. Wszystko będzie dobrze.👍 Chyba... ✒️ Zacznę od tego, że uwielbiam takie książki... Przygoda, awanturnik ze skłonnością do ładowania się w kłopoty, starożytne skarby... Kocham to. I nie ukrywam, że jak tylko zobaczyłem tą serię to wiedziałem, że muszę przeczytać. I nie zawiodłem się 🔥 ✒️Co pierwsze rzuca się w oczy to główny bohater. Charakterystyczny samochód, skórzana kurtka, cięty język, rządzą przygody i skłonności do autodestrukcji... Przepis idealny. Ale nie jest sam. Do pomocy ma jednego ze swoich uczniów, nad wyraz mądrego ale zamkniętego w sobie, oraz jedyną przyjaciółkę, która bez pytania zawiezie go na doraźną pomoc😅. I siostrę, która z tej miłości do niego by go za... Zamknęła w bezpiecznym pokoju. ✒️ Fabuła rozgrywa się, jak już wczesniej pisałem, w Legnicy. Robert prowadzi tu można powiedzieć podwójne życie. Za dnia nauczyciel, w nocy poszukiwacz przygód i zagadek... I przez to wplątuje się w sprawę tajemniczego jegomościa pilnującego ruin starego szpitala... Czego tak naprawdę pilnuje i dlaczego potrzebuje do tego ludzi pod bronią? Do tego rudowłosy Rajmund i nowy bibliotekarz podszywający trop zaginionego niemieckiego konwoju... To coś dla Karcza. I coś, co nie może skończyć się dobrze... Mamy tu więc właściwie wszystko co potrzeba w literaturze przygodowej. Jest akcja, jest tajemnica, jest spoko bohater i nie spoko przeciwnik. No i jego tajemniczy mocodawca. Kultowy samochód i zawadiacka kurtka. Do tego skarby, wiecej akcji, wybuchów i więcej... Jest to świetna, luźna książka przygodowa. Ma klimat, którego potrzebowałem po serii z Panem Samochodzikiem i szukałem czegoś takiego. A że jest to pierwszy tom, to można być pewnym, że Karcz wpadnie w jeszcze nie jedne kłopoty.

Bardzo dobra powiesc, trzyma styl i poziom tomu pierwszego, choć przyznam ze momentami sie dłużyło z powodu nadmiaru opisow bokserskiego "mordobicia". Wole Teo Coppera niz gangstera :). Jednak i tak ogromne pochwały za dopracowanie wątków : codziennosc sxarego człowieka z Poloni, psychoanaliza, kryminalistyka, świat gangsterow, i to wszysto osadzonevw latach 20. Odnosze wrazenie, ze wymagalo to dokladnego reaserchu i wiele pracy, w porównaniu z przecietnym kryminałem. Zakończenie fenomenalne!

„Pomsta” to historia, od której naprawdę trudno się oderwać. Od pierwszych stron wciąga w mroczny świat pełen brutalnych zdarzeń i niewygodnych tematów, które momentami potrafią wywołać silne emocje. Fabuła krąży wokół poważnych spraw, zabójstw nastolatek, narkotyków, prostytucji i mafijnych układów. Do tego dochodzi komisarz, który działa na granicy prawa, co tylko podkręca napięcie i sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej nieprzewidywalna. Akcja jest dynamiczna, a pojawiające się wątki nie pozwalają się nudzić. To mocny, konkretny kryminał dla tych, którzy lubią ciemniejsze klimaty i historie bez upiększeń. Zdecydowanie warto po niego sięgnąć.