Czas samotności. Ukraina i Ukraińcy w latach 1914-2018

Trzeba przyznać, że jest to wartościowa książka. Autor przybliża nam wiele politycznych (i nie tylko) zagrywek prowadzonych przez Putina i jego świtę. Na swój sposób jest to jednak trudna książka- można rzec, że wielowątkowa. Autor przytacza mnóstwo postaci, czasami skacze z tematu na temat- co sprawia, że czasami trudno się w tym wszystkim połapać. Zabrakło mi w tej pracy również przypisów. Autor przytacza nam wiele dialogów, ale nie są one poparte żadnym źródłem. W związku z tym zachodzi pytanie: Czy aby na pewno miały one miejsce? Czy są tylko fantazją autora stworzoną na bazie jakichś szczątkowych informacji?

Dobra pozycja, dużą jej zaletą jest forma. Byłem sceptyczny co do formy wywiadu rzeki w książce o historii, jednak tutaj sprawdziła się doskonale. Dzięki niej czytelnik ma szansę zapoznać się z różnymi argumentami w danym temacie. Prowadzący wywiad Wojciech Harpula był aktywnym uczestnikiem rozmowy i niejednokrotnie zadawał celne pytania pogłębiające dane zagadnienie, tu warto wyróżnić ocenę unii polsko-litewskiej oraz szans Wazów na tronie Moskwy. Bardzo dobrze książkę się czytało, zaciekawiły mnie dzieje Rosji. Jedynie czasami dziwiło mnie, że niektóre teorie prof. Chwalby nie zostały zripostowane (np. z jednej strony twierdził on, że Polska powinna zawrzeć traktat pokojowy z Rosją Radziecką jeszcze przed wojną 1920 r., a potem sam mówił, że Rosja i tak by zaatakowała, więc w sumie nie zostało to moim zdaniem dobrze wyjaśnione dlaczego to byłoby korzystne, skoro wojna i tak była nie do uniknięcia), ale były to rzadkie fragmenty. Trochę dużo też było o historii średniowiecznej i XVII w., szczególnie w porównaniu do współczesności i XX w., które nie zostały za bardzo pogłębione, ale być może przyczyna została wskazana we wstępie książki, gdzie autorzy napisali, że niektóre tematy zostały rozwinięte w ich wcześniejszej książce. Niemniej bardzo tę pozycję polecam.

Po raz kolejny zdaję sobie sprawę, że dużo bardziej odpowiada mi (jako odbiorcy) przekazywanie wiedzy w formie wywiadów. Jeśli oczywiście rozmówca jest ciekawy i ma wiele do powodzenia. Wielką wartością te książki jest to, że rozmówca nie jest jeden jest ich wielu. Każdy inny, każdy ma własne doświadczenia, inaczej postrzega Rosję i Ukrainę, i nawet jeśli dochodzą z czasem do wspólnych wniosków, ścieżka dojścia każdego jest inna. Ta właśnie różnorodności jest chyba największą wartością tej książki. Bo sama treści już bywała przeze mnie przetwarzana. Teraz zobaczyłem, że to nasze Polskie spojrzenie na wschodnich sąsiadów – choć bardzo podobne to jednak dotykające innej rzeczywistości. Plusem są nie tylko pytani ale również pytający. Niezwykła para Brysacz-Morawiecki potrafi wydobyć u rozmówcy to co najciekawsze dla odbiorcy.

Książeczka to krótka rozprawka wydana w formie darmowego e-booka, jako uzupełnienie do książki ,,Nadchodzi III wojna światowa’’. Historia, reportaż Jacka Bartosiaka i Piotra Zychowicza, dokończenie zbioru rozmów ,stanowiących transkrypcję swoich własnych wywiadów na YouTube . Jacek Bartosiak polski prawnik, doktor nauk społecznych, publicysta zajmujący się geopolityką i geostrategią oraz Piotr Zychowicz znany historyk publicysta dochodzą znowu do głosu. Stan akcji książki zatrzymał się na chwili, trzy miesiące po wybuchu wojny na Ukrainie. Kontekst nie stracił na aktualności. Historia jednak pędzi dalej. Tematyka :Wyścig zbrojeń, Putin, Rosja, Stany Zjednoczone USA, Ukraina. Kto wygra tę wojnę? Czy NATO nadal jest jednością? Czy dni Putina są policzone? Polecam dla tych , którzy przeczytali ,, Nadchodzi III wojna światowa’’ jako kontynuację i dopełnienie.

Interesujący wywiad rzeka, poruszający wiele kwestii polityki, zarówno o tytułowych bohaterach DT i JK, jak i o najnowszych wydarzeniach dotyczących chociażby wojny na Ukrainie. Profesor Dudek jest ekspertem w swoim fachu, natomiast słuchając często jego programów, można odnieść wrażenie, że poznaje się te same opinie już któryś raz.

Tak jak wspominali wcześniejsi czytelnicy jest to książka głownie o rosyjskiej grupie najemników Wagner. Pokazane są korzenie, mechanizm działania oraz cele gdzie jest wykorzystywana przez Rosję tj. gdzie chodzi o wpływy polityczne oraz walkę i ochronę interesów związanych z pozyskiwaniem zasobów naturalnych w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Kilka biogramów najważniejszych działaczy/polityków/najemników. Ta część książki jest najciekawsza. Mamy później krótką notatkę o ukraińskiej nazistowskiej grupie Azow i Prawy Sektor (tak, tak nazistowskiej, określonej tak tylko dlatego, że książka została napisana przed wybuchem wojny rosyjsko-ukraińskiej kiedy nie obowiązywała politpoprawność w tym temacie i autor pisał jak jest naprawdę). Jest opisany, dzisiaj zupełnie pomijany wątek o ich powstaniu jako prywatne armie ukraińskich oligarchów chroniących swoje biznesy czy szykujących się do przewrotu politycznego (przeciwko rządom Wiktora Janukowycza), a nie siły napędzane patriotyzmem czy wręcz antyrosyjskie. Cytat "Tak kręcił się ten biznes. Między państwem, wielkim biznesem a co bardziej obrotnymi weteranami Majdanu i Donbasu." Tytuł książki jak wspominałem jest na wyrost. Nie ma ogólnej analizy najemnictwa jako takiego czy porównania z działaniami najemników w innych konfliktach np. w wojnie dekolonizacyjnej w Afryce czy walkach karteli w Ameryce Południowej kiedy cele walki były zupełnie inne niż w obecnym wieku, tam gdzie ma to znaczenie geopolityczne. Są wspominane bardzo krótko działania amerykańskich najemników w wojnach o ropę na Bliskim Wschodzie i w Afganistanie i jednej z szyickich band działających w Iraku. Główne wnioski z lektury są takie, że każda prywatna grupa najemników działająca w XXI ma zupełnie różne cele działania, maskowane opowieściami o demokracji i patriotyzmie, a do realizacji ma głownie cele gospodarcze, a z kolei poprzez siłę ekonomii także cele polityczne swego państwa mocodawcy. Na poziomie samych uczestników chodzi głównie o duże pieniądze i nie ważna jest strona konfliktu.

„Na Kremlu wiecznie zima. Rosja za drugich rządów Putina” autorstwa Roberta Service’a to monumentalna, a zarazem niezwykle dynamiczna analiza współczesnego caratu, która łączy w sobie chłód akademickiego badacza z gorączkowym tempem najlepszego reportażu politycznego. Service, uznany brytyjski historyk i sowietolog, tym razem przesuwa soczewkę swojego badawczego mikroskopu z postaci Lenina czy Stalina na współczesność, kreśląc bezlitosny obraz państwa, które pod rządami Władimira Putina stało się zakładnikiem własnej przeszłości i mocarstwowych ambicji jednego człowieka. Tematyka książki ogniskuje się wokół mechanizmów władzy, które doprowadziły do konsolidacji autorytaryzmu w Rosji w XXI wieku. Service z reporterskim zacięciem rekonstruuje drogę Putina od „przypadkowego” następcy Jelcyna do architekta systemu, w którym granica między interesem państwowym a prywatnym majątkiem oligarchów niemal całkowicie się zatarła. Autor nie poprzestaje jednak na opisie gabinetowych intryg. Zabiera nas na ulice Moskwy, do dusznych biur administracji i na arenę międzynarodową, gdzie Rosja konsekwentnie buduje swoją tożsamość w opozycji do Zachodu. Reportażowy sznyt tej publikacji objawia się w dbałości o detal – Service przytacza anegdoty, fragmenty rozmów i opisy gestów, które mówią o rosyjskiej duszy politycznej więcej niż dziesiątki statystyk. Wśród kluczowych wniosków, jakie wysnuwa autor, najmocniej wybrzmiewa teza o „wiecznej zimie” – stanie permanentnego zamrożenia demokratycznych reform i powrocie do sprawdzonych, imperialnych metod zarządzania strachem. Service argumentuje, że Putin nie tyle stworzył nowy system, co mistrzowsko zaadaptował bizantyjskie i radzieckie wzorce do realiów globalnego kapitalizmu. Rosja pod jego rządami to kraj paradoksów: z jednej strony nowoczesny w sferze propagandy i technologii inwigilacji, z drugiej – mentalnie zakorzeniony w XIX-wiecznym rozumieniu stref wpływów. Autor ostrzega, że owa stabilność, którą szczyci się Kreml, jest krucha, ponieważ opiera się na kulcie jednostki i surowcach naturalnych, a nie na silnych instytucjach. Warto zwrócić uwagę na postacie, które Service kreśli jako filary tego systemu. Poznajemy Igora Sieczyna, „szarą eminencję” i strażnika energetycznego imperium, który uosabia mariaż służb specjalnych z biznesem. Autor przybliża też sylwetkę Dmitrija Miedwiediewa, ukazując go nie jako samodzielnego gracza, lecz jako technokratycznego figuranta, którego krótka prezydentura była jedynie przystankiem w umacnianiu władzy Putina. Interesujący jest również portret Aleksieja Nawalnego – nie jako kryształowego bohatera, lecz jako sprawnego polityka, który jako jedyny potrafił rzucić wyzwanie narracji Kremla, wykorzystując broń nowej generacji: internet. Moja ocena to zasłużone 8/10. Książka Roberta Service’a to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego relacje Rosji ze światem utknęły w martwym punkcie. Choć ogrom faktograficzny może momentami przytłaczać, to pasja, z jaką autor demaskuje iluzje rosyjskiej demokracji, sprawia, że przez te pięćset stron płynie się z niesłabnącym zainteresowaniem. To chłodna, analityczna, a momentami przerażająca diagnoza świata, w którym zima wydaje się nie mieć końca. Service udowadnia, że historia nie tylko się powtarza, ale w rosyjskim wydaniu wręcz złośliwie zapętla, skazując kolejne pokolenia na życie w cieniu wielkiego muru Kremla.

To nadal pozycja, która znamionuje wysoką klasę dziennikarsko-reporterską obydwu Panów, ale jednocześnie wydaje się bardziej chaotyczna w swojej strukturze. W efekcie czyta się trudniej od "Wilków" - musiałem to sobie rozłożyć na więcej dni, a chwilami trochę przebijać się przez niemal encyklopedyczne nagromadzenie faktów. Nie jest to być może duży zarzut o tyle, że nie zmienia wartości poznawczej książki, a poza tym zakładam, że jest w zasadzie związany dość wprost z charakterem głównego bohatera: o Janukowyczu dało się napisać prostszą do strawienia historię quasi-mafijną, a Poroszenko to już bardziej biznesowa plątanina firm, zobowiązań i świadczeń. Jednakowoż wolę to zaznaczyć, niezmiennie będąc pełnym uznania dla jakości pióra samego duetu. Polecam, natomiast bezpieczniej po prostu zapoznawać się chronologicznie.

Garri Kasparow, wielokrotny mistrz świata w szachach dysponuje niewątpliwie przenikliwym umysłem. Jako obywatel Rosji przedstawia swój punkt widzenia na wydarzenia społeczno-polityczne i transformację komunistycznego ZSRR poprzez dziką prywatyzację i liberalno-kolesiowskie lata 90-te Jelcyna do imperium zła Putina oraz jego drogę do władzy w nowej Rosji. Garri Kasparow był aktywnym uczestnikiem tych przemian i przedstawia punkt widzenia opozycjonisty do układu sterującego największym państwem (powierzchniowo!) świata. Pokazuje mechanizmy jakie wykorzystuje W.Putin, aby trzymać w ryzach tak wielkie Państwo i jego zasoby. Książka godna polecenia, w szczególności dla osób, które interesują się geopolityka i nie posiadają wiedzy na temat przemian w nowożytnej Rosji. Osobiście nie dowiedziałem się dużo nowych rzeczy, ze względu że śledzę również historię nowożytna naszego sąsiada, ale kilka ciekawych i nieznanych dotąd mi wątków się pojawiło.

Nie spodziewałem się po tej książce niczego, tym bardziej, że została wydana bodajże w roku 2022. Ale... Okazała się całkiem ciekawym zapisem krótkich rozmów na temat prowadzenia kampanii wyborczych. Po jej lekturze utwierdzam się w przekonaniu, że PiS o kilka długości wyprzedziło pod tym względem swoich konkurentów. Ta książka nie jest gamechangerem ale dla osób interesujących się polityką - warto. 6/10

Dobra, ale jednak dość powierzchowna. Czyta się lekko, z drugiej strony mogła zostać napisana lepiej, czasem w strukturę książki wkrada się niewielki chaos. W wielu kręgach postać Edwarda Gierka jest objęta mitem i czcią, a słuszna krytyka jego polityki nie jest przyjmowana do wiadomości. Zatem dobrze jest coś o tym wiedzieć. Polecam, ale raczej osobą, które chcą poznać podstawowe fakty o "gierkowskiej dekadzie". Dla osób z bardziej zaawansowaną wiedzą o tym okresie Polskiej historii, będzie to powtórka z rozrywki.

Przez tę książkę czytelnik rzeczywiście przedziera się z mozołem, choć nie jest to udręka. Informacje przytaczane przez autora są ciekawe, zwłaszcza wątek o działalności gospodarczej KGB, ale na tę publikację trzeba poświęcić więcej czasu. Lepiej też wiedzieć nieco więcej o Rosji Putina zanim sięgnięmy po ten tytuł, ponieważ bez tej wiedzy zrozumienie i łączenie kropek w poszczególnych rozdziałach zabierze jeszcze więcej czasu.

Dobra, wartościowa I na pewno przydatna książka, to wszystko bez dwóch zdań ale czytało mi się ją dość ciężko. Stąd jedna gwiazdka niżej. Czasem zbyt dużo różnych wątków w jednym temacie. Myślę że rozmowy słuchało by się lepiej niż formatu książkowego. Tak czy owak zdecydowanie polecam

Kiedy Rosja zaanektowała Krym w 2014 roku nie przywiązywałem do tej sprawy większej wagi i uwagi. W tamtym czasie niewiele się interesowałem tego typu wydarzeniami. Z biegiem czasu zacząłem jednak bardziej interesować się otaczającym mnie światem stąd też literatura faktu a zwłaszcza reportaże zaczęły odgrywać istotną rolę w mojej świadomości. Można uznać, że nadrabiam teraz lata mojej ignorancji. „Krym. Znikający półwysep” Pawła Semmlera to analiza (może nie dogłębna ale jednak) tego co stało się na Krymie w 2014 roku. Autor w ciekawy sposób przedstawia pokrótce historię tego nieszczęśliwego półwyspu, który od stuleci przechodzi z rąk do rąk by dojść wreszcie do meritum czyli bezkrwawego przejęcia Krymu przez Rosję. Jak się okazuje ta historia ma wiele den, okazało się, że była pieczołowicie przygotowywany od bardzo dawna a wszystko obija się o wielką politykę. Pod wpływem rosyjskiej propagandy, sfałszowanego referendum i na bazie setek kłamstw, plotek, pomówień i absurdalnych zarzutów doszło do wrogiego przejęcia a cel był jeden – zyskać gospodarczą i militarną przewagę Rosji w basenie morza Czarnego. Ale za tą wielką polityką stoją też zwykli ludzie, obywatele półwyspu. To historie wysiedleń i prześladowań nie tylko Ukraińców ale też Tatarów czy innych mniejszości narodowych. Zostały one potraktowane jak wrogi element, potencjalnie niebezpieczny, według oficjalnych doniesień Rosji będący agresorem przed którym Rosja się li i jedynie broni. Skala niesprawiedliwości, matactw, naruszeń i zwykłej ludzkiej tragedii okazała się naprawdę ogromna. Aneksja może i była bezkrwawa ale i tak wyrządziła niesamowicie dużo szkód i krzywd. Oto historia o tym do czego prowadzi chciwość i chęć dominacji. Oto historia o tym co się dzieje kiedy potężnym krajem rządzi potężny dyktator. I wreszcie oto historia o tym, że przecież takich wypadków może zdarzyć się jeszcze wiele.

Co mogę powiedzieć o tej książce? To nic innego, jak historia komika, który wspiął się na szczyt i został prezydentem Ukrainy. Jako człowiek mi się podoba. Ma honor, ma swoją godność. W przeciwieństwie do naszych polityków. Przypominam, że jak wybuchła druga wojna światowa, to nasi przywódcy uciekli za granicę, troszcząc się o własny tyłek. Na Ukrainie jest inaczej. Wołodymyr to ukraiński Dawid, który stawia czoło rosyjskiemu Goliatowi-Putinowi. Fragmenty z książki: ,,Marzenia o tym, że prosty człowiek wejdzie do polityki i odmieni ją pstryknięciem palcami, nie mogły się spełnić". ,,To idealista, chce dobrze dla Ukrainy, ale czasem strasznie się miota, słuchając doradców. Kiedy w jakichś sprawach nie ma własnego zdania albo kompetencji, przychyla się do opinii, które brzmią dla niego atrakcyjnie, nowatorsko, co nie znaczy, że są realistyczne". Myślę, że z każdym kandydatem antysystemowym tak jest. Pięknie mówią, a sami nic nie wskórają. Są beznadziejnymi idealistami. Głową muru się nie przebije. Polityka to jest świat, gdzie jedynym priorytetem jest pomnażanie własnej kieszeni, a obywateli ma się za nic. Przed wojną nic nie słyszałem o prezydencie Zełenskim, zaczęło być głośno, jak wybuchła wojna. Ciekawa postać. Moim zdaniem obecny (nieszczęsny) prezydent Polski mógłby się wiele od niego nauczyć... Podobała mi się. Prezydent Ukrainy, to gość, który nie bał się wspinać po drabinie własnych marzeń. Ciekawa książka. Trzeba przyznać, że dobrym mówcą jest prezydent, ale popełnia jeden błąd. Jak zauważyli ukraińscy politycy, on trzyma się swojego najbliższego otoczenia, nie dopuszcza nikogo nowego, nawet tych, którzy są otwarci na współpracę z nim. Sam wojny nie wygra! Wowa to trochę taki marzyciel. Śnią mu się szklane domy, ale rzeczywistość bywa okrutna... Życzę mu i Ukrainie, aby ta wojna się skończyła. Wolność, niepodległość i suwerenność dla Ukrainy!

Felietony zawarte w książce są znane słuchaczom Raportu o stanie świata - łatwo więc sprawdzić czy styl i treść odpowiada czytelnikowi jeszcze przed zakupem ;) Felietony zakładają, że odbiorca orientuje się w obecnej sytuacji opisywanych krajów. W związku z tym wydaje się, że ich celem nie jest opis czy ocena wydarzeń, jakich dany artykuł dotyczy - tylko zachęcenie odbiorcy by spojrzał na opisywany problem w szerszy sposób. Z większym luzem niż dotychczas. Często wydaje mi się, że autor w humorystyczny sposób stara się nakreślić jak na temat mogą patrzeć różne strony sporu. Książka powinna podobać się osobom lubującym się w niebanalnych metaforach.

Ostrowski przedstawia historię intelektualno-polityczną najnowszej Rosji w dość interesujący sposób, tj. przywołuje życiorysy dziesiątek postaci z następujących po sobie pokoleń elit kształtujących kraj w trzech kolejnych dekadach pełnych przełomów. Opis można podzielić na z grubsza trzy części - epokę Gorbaczowa, epokę Jelcyna i początki rządów Putina. Mnie najbardziej nakarmiły intelektualnie portrety osób, które stały za polityką głasnosti i pierestojki. Zrozumiałem na przykład, dlaczego elity gorbaczowowskie nie uciekły się do przemocy w celu ratowania imperium. Bardzo barwne są też opisy postaci medialnych kształtujących lata 90. Można na kartach książki na przykład spotkać Aleksandra Niezworowa, którego poznałem równolegle z wyszukanej krytyki wojny Putina dostępnej po polsku dzięki tłumaczeniom na kanale youtube Andromedy. Przede wszystkim: Ostrowski to po prostu dobry znawca Rosji, którego artykuły w The Economist zawsze czyta się z przyjemnością (tak, artykuły w Economiście są niepodpisane, ale Ostrowski jest tam redaktorem do spraw Rosji i np. podobieństwa tekstu "Vladimir Putin is in thrall to a distinctive brand of Russian fascism" z motywami z książki są uderzające). PS: Książkę z jakiegoś powodu czytałem bardzo długo, bo od jesieni 2021, gdy zaczęły narastać napięcia na granicy rosyjsko-ukraińskiej, do lata 2023. Z wielomiesięcznymi przerwami. W sumie nie wiem dlaczego, bo pozycja jest dobra, a nawet bardzo dobra.

Bardzo dobrze napisana, ale nieprzemyślanie złożona książka. Jest to zbiór niepowiązanych artykułów przerobionych z naukowego rejestru na popularnonaukowy. Niestety brakuje zarysowania tła, spójności, spojrzenia na całość zagadnienia; mamy za to bardzo dogłębne analizy wąskich zagadnień. Mimo tej poważnej edytorskiej wady książka jak najbardziej do polecenia. Odkrywa przed czytelnikiem naprawdę ciekawe fakty i oferuje świeżą perspektywę i głęboką, nietuzinkową interpretację dziejów. Czasem wychodzi brak obiektywizmu Autora, na przykład z mało naukową, zbyt wyraźną antypatią wyraża się o Piłsudskim, ale są to już drobne "przewinienia" pisarskie i nie wpływają negatywnie na odbiór całości.

W 2017 roku ukazała się książka, która wnikliwie i z niezwykłą empatią dokumentuje konflikt zbrojny na Donbasie we wschodniej Ukrainie, trwający od 2014 roku. Autor – reporter i świadek wydarzeń – rusza na pogrążony w wojnie front, odwiedzając zarówno strategiczne punkty walk, jak i opuszczone domy czy tymczasowe schronienia. Książka powstała w czasach, gdy wojna na Donbasie była często marginalizowana przez światowe media, a jej prawdziwy obraz pozostawał ukryty za oficjalnymi komunikatami i propagandą. Tym cenniejszy staje się głos autora, który pokazuje konflikt z perspektywy tych, którzy przeżywają go na co dzień. W centrum opowieści znajdują się ludzie – zarówno cywile, próbujący przetrwać w warunkach ciągłego zagrożenia, jak i żołnierze, których codzienność została z dnia na dzień naznaczona brutalnością wojny. Autor z niezwykłą wrażliwością oddaje głos każdemu napotkanemu człowiekowi: matkom, które musiały zostawić swoje domy, dzieciom dorastającym w cieniu eksplozji, młodym żołnierzom walczącym o przetrwanie. Poznajemy intymne historie, pełne lęku, nadziei, a także zmęczenia konfliktem, który pozbawił ludzi nie tylko bezpieczeństwa, ale i zwykłej codzienności. Reporter nie unika trudnych pytań, przygląda się fizycznym i duchowym ranom, jakie pozostawia po sobie wojna – od popękanych budynków, przez pustkę na ulicach, po traumę zapisaną w oczach rozmówców. Książka wyróżnia się niezwykłą dbałością o szczegóły – autor rejestruje dźwięki codzienności przerwanej kanonadą, opisuje zapach spalenizny, chłód piwnic, w których chronią się ludzie, i nieustanną niepewność jutra. To nie tylko relacja z pola walki, ale przede wszystkim żywe świadectwo doświadczenia konfliktu. Refleksyjny ton narracji podkreśla, jak wojna przeobraża ludzi, niszczy więzi społeczne, ale także rodzi nieoczekiwane akty solidarności i nadziei. Autor nie poprzestaje na opisie wydarzeń – dostrzega w konflikcie na Donbasie zapowiedź szerszego dramatu, który w 2022 roku objął całą Ukrainę, stając się preludium do pełnoskalowej inwazji rosyjskiej. To lektura wymagająca, ale niezwykle potrzebna – książka stanowi nie tylko dokumentację historyczną, ale przede wszystkim poruszające świadectwo siły i kruchości człowieka wrzuconego w wir wojny. Autor udowadnia, że pojedyncze głosy, codzienne zmagania i osobiste tragedie są kluczowe dla zrozumienia tego, czym naprawdę jest konflikt zbrojny. Publikacja ta, będąca zapisem frontowego doświadczenia oraz refleksji nad kondycją człowieka w obliczu przemocy, zyskuje dziś jeszcze większe znaczenie jako zapowiedź wydarzeń, które wstrząsnęły światem w 2022 roku. To nie tylko reportaż – to żywy dokument epoki, który pozwala odczuć i zrozumieć dramat Ukrainy przez pryzmat jednostkowych losów.

Książka „Wowa, Wołodia, Władimir” bez owijania pokazuje, kim naprawdę jest Władimir Putin – bez pudrowania i propagandowej ściemy. Autorka prowadzi narrację wprost, momentami aż brutalnie, i dobrze, bo do takiej postaci nie pasuje delikatny język. Wychodzi z tego obraz człowieka bez skrupułów, który od początku konsekwentnie budował swoją władzę kosztem innych. Najmocniejsze jest to, jak książka łączy jego przeszłość z tym, co robi dzisiaj – i nagle wszystko zaczyna się układać w jedną, dość mroczną całość. Nie ma tu prób usprawiedliwiania – raczej jasny przekaz, że mamy do czynienia z wyjątkowo bezwzględnym graczem, mówiąc wprost,:postać skrajnie cyniczna i moralnie odpychająca. Czyta się to szybko, ale zostaje w głowie, bo trudno przejść obojętnie obok takiego portretu człowieka i władzy.