Czarne róże

Rowan jest lekarką w szpitalu, neurochirurgiem. Wychowują ją przybrani rodzice, ale gdy oboje umierają, Rowan dowiaduje się o swojej biologicznej rodzinie mieszkającej w Nowym Orleanie. W ogrodzie starego domu ukazuje się przystojny mężczyzna w dawnym stroju Rowan wypływa swoją łodzią i niespodziewanie ratuje tonącego człowieka. Okazuje się, że Michael po uratowaniu nabywa dziwną moc, gdy czegoś dotyka to widzi obrazy. Wkrótce ponownie się ze sobą spotkają i zaczną odkrywać tajemnice rodu Mayfair. Na podstawie książek powstał serial.

Zaczynam czytać i myślę sobie "co tu się stało? Co to za bełkot, a nie język? Lestat, co ty odpieprzasz? Tłumaczu, co to ma być?! Gdyby pierwsze tomy były tak napisane, to nie doszłabym do 10. Zostawmy jednak język (chociaż jest zdecydowanie słabszą stroną tej części). Jeśli chodzi o fabułę, to kontynuujemy wątek Quinna i Mony, co więcej, bardzo mocno zahaczamy wątkami o serię o czarownicach, wręcz dowiadujemy się, co się działo po ostatnich wydarzeniach opisanych w powieściach o Taltosach. Nie jestem przekonana co do tego zagrania, co, jeśli ktoś nie czytał czarownic Mayfair? Bardzo się cieszę, że ponownie pojawiał się Julian - osobiście mój ulubiony... czarownic z rodu Mayfair ;) Lestat, jak to Lestat, całkowicie odklejony od otaczającej go rzeczywistości, teraz chce być świętym. I znowu się zakochał, bo ewidentnie to jest to, co robi Lestat - w kółko się w kimś zakochuje i bez końca proponuje swój mroczny dar. Cud, że po ziemi wciąż chodzi więcej śmiertelników niż krwiopijców, chociaż to pewnie przez te czystki przeprowadzone przez Akashę...

Pierwszy raz sięgnęłam po Sage. Być może nie jest to wybitne dzielo, ale czytam dla siebie, nie dla chwalenia się "jakie to ja madre tutuly czytam". O krajach Skandynawskich sprzed ponad 100 lat nie wiem nic, wiec nie potrafie określić na ile opisy sa prawdziwe. Wiem tylko, że trochę he zainteresowały mnie dalsze losy Elizabeth. Sięgnę po kolejna część, zobaczymy czy dotrwam do końca sagi. Dopisane po miesiącach- doczytałam sagę do końca ;)

Kolejny tom rozwija postać Indry, uzupełnia też w interesujący sposób wiedzę o świecie "pod Ziemią". Podobało mi się przedstawienie w przerysowany, acz wymowny sposób innego ludu. Nie brakuje tu również kolejnych namiętności i dobrze skontruowanego budowania wątku zakazanej miłości. Czytałam z przyjemnością :)

Sięgając po te książkę sądziłam, że będzie łączyła się zarówno z ,,Przeminęło z wiatrem'' jak i ,,Scarlett''. Rozczarowałam się jednak, gdyż historia nie ma nic wspólnego z kontynuacją A. Ripley, a i pewne wątki odlegają od oryginału. Donald McCaig opisuje całą historię w zupełnie innym stylu. Gdyby nie retrospekcje, można by pomyśleć, że to zupełnie inna książka. Na plus historie z życia Rhetta i jego rodziny. Większość informacji podanych, a niewyjaśnionych w ,,Przeminęło z wiatrem'' uzupełnia powieść McCaiga. Można dowiedzieć się m. in. Dlaczego Rhett troszczy się o Belle, skąd wziął się na przyjęciu w Dwunastu Dębach i wiele więcej. Irytuje mnie postać Melanie, która zupełnie odbiega od pierwowzoru. Jakby to była inna osoba. U kilku innych bohaterów również można zauważyć spore zmiany. Ostatni list Melanie do Rosemary pokazuje jak to Mela wszystko wie i nie ukazuje pełni cierpienia Rhetta. To książka o nim więc autor mógłby pokazać historię śmierci małej Bonnie z perspektywy straty Rhetta, a nie opowiadań Melanie. Niemniej jednak miło mi było poznać jeszcze jedną historie dotyczącą mojej ulubionej literackiej pary.

Nie sposób ocenić każdą książkę z Sagi o Królestwie Światła osobno. Dopiero po przeczytaniu wszystkich jestem w stanie powiedzieć, że to kolejny majstersztyk w wykonaniu Margit Sandemo. Saga o Ludziach Lodu była wspaniała, Saga o Czarnoksiężniku dla mnie sporo słabsza, dlatego nie wiedziałam czego spodziewać się po ostatniej części Trylogii Sag... obawy niesłuszne. Margit Sandemo zmobilizowała się w pełni i Saga trzyma w napięciu, bawi, wzrusza i zaskakuje. Zakończenie przewidywalne i mam nadzieję, że Margit Sandemo nie podejmie próby kontynuacji przygód bohaterów trzech sag, bo jest dobrze jak jest :).

Pierwotnie przeczytane jakoś pod koniec podstawówki. Przyjemna obyczajówka. Nie jest to ambitna literatura, ani też takiej nie udaje. Główna bohaterka jest raczej dość mocno Mary Sue, ale szybko i przyjemnie się to czyta, a rodzinny sekret, który odkrywany jest powoli w trakcie fabuły, nie jest jakoś mocno przewidywalny (przynajmniej dla mnie). Śmiało polecam jako coś lekkiego i rozrywkowego. PS. Okładka tego wydania nie pasuje do treści - akcja powieści dzieje się jakoś w latach 60. - 70. XX wieku, a postacie widoczne na okładce są ubrane jak z XIX wieku, nie bardzo rozumiem wybór takiego akurat obrazka, chociaż ładny :) ************************ "2023: Powroty do młodości na 40. " - książki z tym oznaczeniem w moim profilu to książki, które czytałam w czasach szkoły podstawowej, średniej i w czasie studiów. W roku 2023, w którym kończę 40 lat, postanowiłam wrócić do lektur z tamtych lat i skonfrontować się z nimi na nowo :)

"Trzęsawisko" ma kiepskie recenzje nawet jak na Guy N. Smitha. Nadto to jedna z jego najwcześniejszych powieści, a sam Smith w swej "Writing Horror Fiction" postawił tezę (w jego wypadku zasadniczo słuszną), że Autor dojrzewa wraz z każdą kolejną napisaną książką, gdy i jego pomysły i warsztat nabierają stopniowo wyrazu. Biorąc powyższe zastrzeżenia pod uwagę, "Trzęsawisko" ("Sucking Pit") z 1975 roku nie jest takie najgorsze. Nie, no żeby było jasne, jest naprawdę bardzo, bardzo średnio, ale nie jest to całkowita katastrofa. Na początek oddam głos samemu Smithowi : "When I was a very small boy my grandfather used to take me for walks in Hopwas Wood most Sunday afternoons. During the war an enemy bomb (...) exploded on the edge of the wood, leaving a sizeable crater which filled up with water and then became covered in algae. It fascinated me but, concerned that I might one day venture there on my own, my grandfather told me that it was a bottomless pit and anybody who fell in there would never be seen again". Guy uznał opowieść dziadka za wystarczająco dobrą, by na jej podstawie napisać "Sucking Pit". W Lesie Hopwas jest mnóstwo tajemniczych, pełnych grozy miejsc. W zakątku zwanym Lasem Wisielców noca skrzypią sznury i słychać spadające gnijące ciała rojalistów powieszonych niegdyś przez wojska Cromwella. W innym miejscu - Garderobie Diabła, sam Szatan zwykł był, podobno, przybywać na ziemię. A już najgorszy jest Ssący Dół (w sumie nie dziwię się tłumaczce, że wybrała "Trzęsawisko"...) - mroczne, cuchnące bagno, obiekt kultu i cmentarzysko miejscowych grup cygańskich. Do leśniczego w Lesie Hopwas przybywa z cotygodniową wizytą bratanica. Znajduje ona konającego wuja i jego tajemniczą książeczkę - spis cygańckich czarów. Bijące z książeczko Zło opanowuje młode dziewczę - z miejsca przystepuje ona do sporządzenia Magicznego Napoju, a po jego spożyciu zmienia się w żądną seksu i krwi (no jeszcze by nie - toż to książka Guya N. Smitha!) cygańską czarownicę. Panna zaspokaja swe potrzeby szybkim aktem seksu i morderstwem, następnie (kolejna scena łóżkowa) rzuca swego chłopaka, uwodzi miejscowego bogacza, właściciela lasu i, w końcu, poznaje Wodza Cyganów. Razem z nim knują Chytry Plan, oczarowany temperamentem swej kochanki bogacz przepisze na nią własność całego lasu (wraz z Ssącym Dołem), tak by Cyganie mogli gromadzić się w Hopwas. Tymczasem porzucony chłopak nawiązuje znajomość (tak, błyskawicznie przerodzi się ona w romans) ze zdradzaną żoną właściciela. Zamiast cieszyć się swym uczuciem para postanawia śledzić swoich byłych - co prowadzi do pełnego przemocy, krwi i trupów finału nad brzegami Ssącego Dołu. Na plus wypada zaliczyć Smithowi nastrój - nocny, spowity snującymi się mgłami las, ponury, cuchnący Ssący Dół, do tego,mroczna cygańska magia. Zapewniona jest również odpowiednia dla puply dawka przemocy i seksu, a akcja żwawo mknie przed siebie. Irytującym problemem natomiast jest całkowity brak kierunku w którym rozwijać się miała fabuła - elementarnego sensu powieści. Każda, nawet najlichsza książka powinna opowiadać jakąś historię, mieć początek, środek i koniec, tymczasem "Trzęsawisko" jest, nawet na tle codziennej smithowej pulpowości, zaskakująco o niczym. PS. No i sam Ssący Dół ma w powieści znaczenie drugoplanowe. Z wysiłkiem, dodając stałe bonusy za nazwisko, za pulpowość i whatever else, oceniam "Sucking Pit" na 6/10.

Pierwszy tom sagi, którą dostałem w prezencie od serdecznej Przyjaciółki. Przyznaję, dość długo zeszło zabranie się za czytanie Spodziewałem się czegoś rzewnie-romansidlanego, a tu TAKIE zdziwienie in plus! Miejscami - istny hardkor typu kazirodztwo! I te rytuały, obyczaje, typu.... przeciąganie rodzącej :) i te określania, jak np "dziecko odesłało wody" :) Świetnie napisane, czytam dalej.

Kiedyś zafascynowała mnie "Saga o ludziach lodu" wprawdzie to było w zupełnie innym zyciu,ale wspominam z sentymentem.A skoro trafiło mi w ręce coś wg.mnie w poodobnym stylu,to oczywiście sięgnęłam,po pierwszym tomie,uważam że całkiem fajna,trochę naiwna,albo ja juz inaczej patrzę na pewne rzeczy, w każdym razie na pewno będe czytać kolejne tomy.

Córka Liv, Maria, jest tak inna od swojej matki! Dobrze jest to pokazane. Dumna, otwarta i wesoła. Fajnie pokazany moment, w którym zderzyła się z brutalną rzeczywistością. A zakończenie znowu w takim stylu, że chce się wiedzieć już, natychmiast, co będzie dalej.

W końcu się doczekałam i przeczytałam ,,Perłę we mgle". Nie zajęło mi to dużo czasu, bo powieść jest mega wciągająca. Ta część podobała mi się nieco mniej niż ,,Ruby", ale i tak bardzo ją polecam. Ruby i jej kaleka siostra bliźniaczka Giselle rozpoczynają naukę w Greenwood - prywatnej szkole dla dziewcząt. Tam jednak Ruby nie odnajduje upragnionego spokoju. Dziewczyna zdobyła miłość ojca, rozwija swój talent malarski, znajduje przyjaciółkę, tworzy parę z Beau i wydaje się, że unormowała stosunki z Paulem, zakochanym w niej przyrodnim bratem. Jednak to tylko pozory. Giselle i macocha Daphne nie mają zamiaru pozwolić bohaterce na cieszenie się życiem, a nowa szkoła okazuje się wielkim wyzwaniem dla przepełnionej dobrocią Ruby. Nowa część to nowe intrygi, tajemnice i zawirowania w życiu Ruby. W tej powieści jest wiele zagadek i sekretów, nie tylko z życia Ruby, ale i innych postaci. Ubolewam jednak, że niektóre wątki zostały zbyt pospiesznie zakończone. I nie rozumiem postaci Luisa. Jego relacja z Ruby była dziwna, podobnie jak cały on, dziwię się naszej bohaterce, że tak szybko przyszła do siebie po tym, co jej wyznał. Ale to Andrews i jeśli myślicie, że nie będzie patologicznych sytuacji, to się mylicie. Ja już się przyzwyczaiłam. Jeśli chodzi o postacie to Ruby mnie irytuje. Tak bardzo pragnie uszczęśliwić wszystkich dookoła, że chwilami nie myśli logicznie, jest naiwna. Ale jednak w jakiś dziwny sposób ją lubię, cóż, taki ma charakter. Bardzo polubiłam tutaj Beau. Wydaje mi się, że zmienił się na lepsze(ciekawe tylko, jak wyjaśni się jego wątek). Jego miłość z Ruby bardzo mnie poruszyła. Czasem narzekam, że w książkach V.C. Andrews jest za dużo erotyzmu. Tutaj też jest sporo, ale jest to opisane bardzo ładnie i romantycznie. Bardzo spodobała mi się też Abby, przekonałam się też do Paula, choć nadal uważam, że dla własnego dobra powinien dać Ruby spokój. Ta książka to typowa historia Kopciuszka dla starszych dziewczynek, więc oczywiście są czarne charaktery, i to tak opisane, że z miejsca budzą odrazę. Co najmniej podobało mi się w ,,Perle..."? Schematyczność. Powtarza się mnóstwo wątków z rodziny Casteel. Nie tylko kazirodztwo, ale też zła siostra, macocha(w tamtej serii opiekunka), ukochana nauczycielka i babcia, pensja dla dziewcząt. Jednak trzeba to po prostu zaakceptować, bo inaczej nie spędzicie miło czasu z panią Andrews. Denerwuje mnie też, że na każdym kroku wszyscy podkreślają urodę bohaterki, która oczywiście musi mieć szalone powodzenie u wszystkich mężczyzn. Druga część serii o rodzinie Landry ostatecznie spełniła swoje zadanie - wciągnęła mnie, zaintrygowała, dostarczyła wielu emocji i wzruszeń. Bardzo polecam, ale trzeba podejść z dystansem do tych wszystkich schematów i patologii. Mi się to udaje. ,,To, co cię nie złamie, doda ci sił. Nasze ciężary w dziwny sposób nas umacniają, o ile przedtem nas nie zabiją."

Proporcje utworu w kolejności przewag: groza, mistycyzm, seks, perwersja, zbrodnia i podróż w całkiem nieznane. Korekta bezbłędna. Powieść nadal trzyma w napięciu, wydarzenia są nieprzewidywalne i jakoś nie umiem ani przestać trzymać kciuki za Raiję i jej współczuć, ani uważać, że to wszystko jest zbyt nieprawdopodobne. Raija to nietuzinkowa postać. Nie zmienia się w tej powieści. Jest nadal postacią złożoną, ciekawą. Autorka nie pomyliła się w psychicznych rysach postaci ani o odrobinkę. Bardzo podoba mi się czytanie jakby powtarzających się wzmianek o tym kto czego już doświadczył, co może czuć. Przez to nie tracę swoich wyobrażeń, wspomnień, atmosfery nawet po dłuższej przerwie w czytaniu. Intensywność przeżywany uczuć- gwarantowana. Przygotuj się na thriller, prawdę o życiu nas ludzi, takimi jakimi jesteśmy bez owijania w bawełnę i domieszkę metafizyki, którą rozumie ten, kto jej doświadczył... Zabieram się od razu za kolejną część!

Pierwsza z powieści o Hrabim Saint-Germain. Dla zainteresowanych: taka postać naprawdę istniała 😉 Tajemnicza, niezwykła, wywołująca zainteresowanie, masę plotek. Lubię bardzo Yarbro i jej styl pisania. Jak określić cały cykl? Niewątpliwie fantasy z elementami horroru oraz porządną podbudową historyczną. Książki niekomercyjne, mimo to każdy tytuł znika błyskawicznie z rynku. Bardzo żałuję, że tak niewiele tomów doczekało się polskiego wydania. Nie wszystkie są równe, czasem pisarka przytłacza nas nadmiarem informacji o danej epoce i akcja się rozmywa. Wracając do Hotelu, kocham tę książkę. Mimo, że momentami ciężko mi było pewne rzeczy przełknąć, nawet jak na dzisiejsze czasy są drastycznie opisane. Ale pasują do epoki. Kamień filozoficzny, markiz de Sade, czarne msze. Każdy po tytule domyśli się na jaką postać pisarka wykreowała tajemniczego hrabiego. Świetnie napisana powieść, idealnie przedstawione postacie, czytałam wielokrotnie. Jedyne czego mi żal, to tego, że za krótka była 😉

Ponownie zanurzyłam się w mglisty i mroczny świat Avalonu. Po dramatycznych wydarzeniach poprzedniego tomu idziemy niejako z historią do przodu, jednak wydarzenia w życiu poszczególnych bohaterów, ich decyzje, a także zgoda na to żeby kierował nimi ślepy los i magiczne przepowiednie są dla mnie zdumiewające i przyprawiają wręcz o ciarki. Autorka tak kieruje tą historią, że ciężko jest się przyzwyczaić do któregokolwiek z bohaterów, nie mówiąc już o poznaniu ich, co jest dla mnie osobiście niemiłą odmianą po pierwszym, zachwycającym tomie całej serii. Nadal towarzyszymy poszczególnym kobietom na drodze kapłańskiej oraz mężczyznom w podbijaniu świata podczas niezliczonych wojen, poznawaniu tajemnic przyszłości i układaniu losów świata (w przedziwny i zagmatwany sposób). Towarzyszą temu tajemne, mniej lub bardziej absurdalne obrządki, które tak wiele znaczą dla ludzi z przeróżnych warstw społecznych a są nieodzowną częścią życia kapłanek. Marion zdecydowanie nie lubi religii chrześcijańskiej i jej przywódców (przynajmniej w tamtym etapie swojego życia), widać to po jadzie kapiącym z jej pióra kiedy opisuje spotkania kapłanek z niektórymi przedstawicielami chrześcijan. Innych jednak opisuje jako szalenie tolerancyjnych i przez to dobrych ludzi, ciekawie się o tym czyta widząc zagorzałość w opiniach autorki. Akcja rozgrywa się bardzo powoli i w zasadzie jest jej dość niewiele, mamy tutaj głównie opisy przepychanek o władzę, przyuczania się do zawodu kapłanki (jakkolwiek miałby on nie wyglądać, bo nie każda z dziewczyn przechodzi przez tą samą drogę), zniszczone miłości, nieudane relacje międzyludzkie i ogólnie ogromny smutek i zawieruchę. Nie powiedziałabym że książka jest fascynująca ale z pewnością ma niezły klimat (autorka naprawdę potrafi przenieść czytelnika w inne czasy) i specyficzne tempo które ja akurat polubiłam. Ten tom nie nazwałabym wybitnym ale z pewnością wyjaśnia sporo rzeczy potrzebnych do lepszego zrozumienia wydarzeń i zachowania osób z tomu pierwszego, co dla fanów z pewnością jest całkiem przyjemnym rozwiązaniem. Książkę polecam osobom zakochanym w serii i lubiącym powolne tempo książek fantasy, gdzie tylko powierzchownie nic się nie dzieje bo treść skupia się na czymś kompletnie innym. Jak wspomniałam, nie jestem nią tak zachwycona jak tomem pierwszym, ewidentnie autorka nie dotrzymała poziomu, możliwe że nie do końca przemyślała strukturę tej opowieści. Niemniej jednak polecam się zapoznać, to kawałek naprawdę dobrego fantasy.

Trzeci tom z cyklu "Tajemnica", autorstwa pani Garwood i choć znowu w tle piękna Szkocja, to książka niestety w moim odczuciu najsłabsza z dotychczasowych w serii. Duży minus za rozwleczoną fabułę, która moim zdaniem odebrała dużo głównemu wątkowi, ponieważ drzemał w nim duży potencjał, niestety ilość niepotrzebnych opisów-zapychaczy skutecznie go zniszczyła. Książkę tę czytałam z przyjemnością, ale do pewnego momentu, później niestety mocno zawiodła. Dla mnie również zbyt wiele pikantnych scen, ale co kto lubi.

Zacznę od tego, że ciężko nazwać tę powieść horrorem. Być może raz udało się Autorce sprawić, że odczuwałam lęk podczas czytania, niestety częściej irytowałam się zbyt rozwlekłymi opisami, dialogami. Bardzo irytowała mnie również postać Lyn i męża głównej bohaterki. Cóż jeszcze musiało się wydarzyć na ich oczach, żeby uwierzyli w istnienie duchów, etc? Tajemnica domu i ich "upiorów" była całkiem interesująca, ale według mnie, Autorka mogła wcześniej rozwinąć akcję, a nie pod koniec utworu. Uwielbiam klimaty takich miejsc jak Belheddon Hall. Małomiasteczkowość tej okolicy dodała utworowi uroku. Z miejsca polubiłam Nat i Janet - ich osobowość oraz stanowczość. Niestety to chyba tyle, jeśli chodzi o plusy książki. Na koniec dodam, że mimo kilku wtop w owej powieści, chętnie sięgnę jeszcze po twórczość Barbary Erskine.

John i Ellen Rimbauerowie należeli do wybitnych przedstawicieli elity Seatlle na przełomie XX wieku. Ich prywatna rezydencja, która otrzymała nazwę Czerwona Róża, stała się źródłem wielu niedomówień i kontrowersji. W ciągu czterdziestu lat zginęło lub straciło życie na jej terenie co najmniej 26 osób. Dziennik, który po latach został odnaleziony ujawnia tajemnice zjawisk paranormalnych, które przeżywają jej mieszkańcy. Ellen na kolejnych stronach zmienia się z młodej i dość naiwnej dziewczyny w dojrzałą i zdecydowaną kobietę. Dąży do rozbudowy kolejnych kondygnacji. A ściany w tym budynku potrafią się przemieszczać. Co jeszcze kryje tajemnicza Czerwona Róża? Polecam wszystkim zainteresowanym tematyką czarnej magii. Czas z książką był miło spędzony. Rozbudzona została moja ciekawość do poznania innych książek autora.

Na tle przeczytanych dotąd powieści Pani Howatch Cashelmara wyróżnia się dojrzałością stylu i spójnością. Uznałam tę powieść za bardziej dopracowaną niż pozostałe sagi Autorki. W porównaniu z Bogatymi i Grzechami pozbawiona jest kiczowatego blichtru, epatowania opisami seksualnych harców jej bohaterów i płycizny w opisie charakterów powieści. Jakże więc byłam zaskoczona, gdy okazało się, że Cashelmara została popełniona przed Bogatymi i Grzechami. Myślałam, że lepsze powieści powstają po wprawkach, ale nie. Gorsze prawdopodobnie powstają po lepszych, gdy jest zapotrzebowanie na soap opery i inne dzieła typu Moda na sukces. To się po prostu lepiej sprzedaje. Moim zdaniem Cashelmara jest też lepsza od poprzedzającego ją dzieła. Powstała trzy lata póżniej po Penmarric, ale charakteryzuje ją ten sam zabieg, jaki Pani Howatch tamże zastosowała. Historia zainspirowana jest dziejami rodziny Plantagenetów, a dokładnie trzech Edwardów. Powiem krótko. Dzieje się. Głównie w Irlandii, troszeczkę w Anglii, ważny jest też krótki amerykański epizod, a wręcz dwa. To bohaterowie opowiadają swoje dzieje i niezależnie przedstawiają swoje subiektywne punkty widzenia. Znając dzieje trzech Edwardów nie mogłam się doczekać, jak ta inspiracja wpłynie na rozwój powieści i nie byłam ani przez chwilę zawiedziona. Wskoczyłam w tę historię niczym do rzeki, dałam się porwać nurtowi i wcale nie chciałam z niej wychodzić. Było to lepsze niż jakikolwiek serial, wręcz teraz ciężko mi się zabrać za jakieś tv story, no bo po prostu przy tej powieści nic nie leży w odległości co najmniej kilometra. Gorąco polecam. Myślę, że kolejność czytania, którą ja przypadkowo obrałam, była idealna. Zamknęłam serię sag tą najlepszą. Teraz zabieram się za Starbridge series i już umieram z ciekawości, co mnie tam spotka. Oczywiście, nie omieszkam się wrażeniami podzielić 😊

Hasło "powieść historyczna" po angielsku brzmi dużo lepiej, choć akurat ta pozycja z "historical" ma niewiele wspólnego, zdecydowanie więcej z "fiction". Ładna bajka przygodowo-romantyczna o czasach XVII-wiecznej słowacji, słynnym zamku w Czachticach i rządzącej nim Elżbiecie Batory, która raczej zupełnie niesłusznie przeszła do historii jako krwawa hrabina. Dużo wątków romantycznych, sporo akcji, wielka szkoda, że sama historia jest tak mocno podkoloryzowana, bo całość czyta się zaskakująco nieźle.