Co się ostaje, ustanawiają poeci

"jak strzała, która opiera się cięciwie, aby spięta w odskoku być już czymś więcej niż sobą. NIE MA DLA NAS ZATRZYMANIA." (Pierwsza elegia, podkreślenie moje). ILUMINACJA (piszącego) i KATHARSIS (czytelnika) od pierwszej do ostatniej linijki, POEZJA DOSKONAŁA. Com napisał, napisałem! PS - bonusowo zapraszam do jamy, Rilkego ostatnio u nas cała lawina! https://www.facebook.com/szaranagajjama/photos/pcb.1632100727066142/1632100613732820/?type=3

Bardzo ciekawy zbiorek wierszy Osipa Mandelsztama w przekładzie Jarosława Marka Rymkiewicza ,polskiego poety,eseisty i krytyka literackiego,który miał zaszczyt spotkać się w latach 60-tych z Nadieżdą Mandelsztam ,wdową po wielkim Osipie Mandelsztamie,której z kolei obiecał przetłumaczenie powyższych wierszy na język polski. Książeczka zasługuje na uwagę nie tylko publikowanymi wierszami ,ale także w swej drugiej części zawiera szczegółową analizę poszczególnych utworów . Polecam wielbicielom poezji ,jak również sympatykom tego gatunku literackiego.

Oceniam książkę oczywiście wyłącznie ze względu na jakość tłumaczeń i opracowanie, sama poezja Celana nie funkcjonuje w żadnych kategoriach tego typu. W każdym razie tłumaczenia Feliksa Przybylaka są niestety naprawdę bardzo słabe, zarówno jeśli chodzi o wiersze jak i "Południk". Zdecydowanym plusem tego wydania jest niewątpliwie obecnosć tłumaczeń Tymoteusza Karpowicza- myślę, że są najwyższej klasy.

Czytając ' Nadjeżdża ' uświadomiłem sobie jak krucha jest granica między przekleństwem a błogosławieństwem. Mój niepokój budzi nad-wybitność młodego poety i jego jak na wciąż młody wiek bogaty bagaż doświadczeń ( o ile jest prawdziwie przeżyty ). Przenikliwa złożoność obserwowanych rzeczywistości, zachowań i detali życia tworzyłaby zwyczajny tomik wierszy. Tam jest coś jeszcze...,geniusz o tajemniczym pochodzeniu. Czasami nie warto odkrywać tajemnicy. Jak dla mnie zbyt dużo wulgarnych zajawek. Życzę poecie wędrówek śladami młodości. Odkrywania zapachu papierówek, spontanicznych reakcji i ciszy. Czekam na kolejne wiersze. dziękuję.

Angielscy poeci jezior – grupa poetów angielskich urodzonych na początku lat 70. XVIII wieku, związana z Krainą Jezior i będąca pionierami romantyzmu w Anglii. Do grupy tzw. poetów jezior zwykło się zaliczać: Williama Wordswortha (1770–1850), Samuela Taylora Coleridge’a (1772–1834) i czasem Roberta Southeya (1774–1843). Poeci urodzeni na początku lat 70. XVIII wieku, związani z położoną na północy Anglii malowniczą Krainą Jezior, to pierwsze pokolenie romantyków w literaturze angielskiej. Głównym postulatem poetów jezior było uwolnienie poezji z XVIII-wiecznej sztuczności, która powstała wskutek nadmiernego i ortodoksyjnego przestrzegania klasycystycznych poetyk. Nawoływali o wprowadzenie do poezji zdarzeń i sytuacji z życia codziennego, o sprowadzenie literatury z elitarnego parnasu z powrotem do zwykłego czytelnika. Również temu miał służyć nowy język – codzienny, prosty, zaczerpnięty z mowy potocznej (ale nie wulgarny), który jednocześnie miał ożywiać nieznane dotychczas metafory i obrazy. Również w opozycji do klasycystów narodziła się idea antyurbanizmu. Wyjście z wielkich ośrodków miejskich na łono natury i uwydatnienie roli wsi i prostoty w procesie inspiracji twórczej było postulatem prowadzącym wprost do podkreślenia wyjątkowej roli Przyrody, która miała stanowić inspirację dla poetów i ich najbliższą sojuszniczkę. Poezja miała zdaniem Wordswortha wyrażać ścisłe zespolenie namiętności ludzkich z życiem przyrody. /Wikipedia/

Właściwie to mógłbym się podpisać pod opinią użytkownika o nicku Stepan_Astachow - przytaczam ją w całości: "Wybitny poeta. Wielu rzeczy nie skumałem, ale co z tego, skoro czuło się podczas lektury, że ma się przyjemność obcowania z poetą wybitnym?" Ja również maiłem wrażenie, że dane mi jest dostąpić bliskości jednego z największych poetów XX wieku. Celan pisze lapidarnie, nie marnuje słów. Czytając wiersze odnoszące się do czasów wojny, czułem wręcz ból, którym dzielił się ze mną poeta. Dużo było bólu w tym tomie, niemniej jednak warto było przez to przejść. To nic, że niektórych wierszy nie rozumiałem - mój umysł ich nie ogarniał, jestem jednak pewien, że one wcale nie są do rozumienia tylko właśnie do czucia.

Autor ( 1901 - 1938 ), jego twórczość ewoluowała od skandalizującej poezji pełnej buntu, nonsensu i skandali do literatury socrealistycznej o silnym wydźwięku społecznym i komunistycznym, często poruszającej tematykę walki klasowej. Po opuszczeniu Polski zamieszkał w ZSRR gdzie stał się czołowym twórcą literatury socrealistycznej. Jakub Szela, ur. 1787 r. we wsi Smarżowa, żeby nie iść do wojska uciął sobie dwa palce u lewej ręki. Dwie ( trzy ? ) pierwsze żony zakatował na śmierć !!! Opinia we wsi posądzała go o obrabowanie i zabicie Żyda Maślanki. Mieszkańcy wsi wybrali go na deputowanego, czyli przedstawiciela chłopów w sporach z dworem, cieszył się wśród nich dużym posłuchem. W 1845 r . Szela przygotował nawet postulaty do władz proponujące uwłaszczenie chłopów. Od władz austriackich pobierał regularną pensję za szpiegowanie właścicieli dworów. Zaplanowaną na pierwsze miesiące 1846 r. insurekcję władze pruskie i rosyjskie szybko spacyfikowały siłami wojska i policji. Austriacy zrobili to samo rękami chłopów !!! Miejscowy starosta zezwolił Szeli na zabijanie, bez ograniczeń i z gwarancją bezkarności, przez jedną dobę !!! Po tym czasie tylko na okaleczanie, palenie dworów i doprowadzanie szlachty do cyrkułu. Płacono 5 florenów za zdrowego, 8 za okaleczonego i 10 ZA ZABITEGO !!! Siedziba cyrkułu w Tarnowie spłynęła krwią, bo doprowadzanych ziemian mordowano na progu starostwa. Po rabacji internowany w Tarnowie, odznaczony złotym medalem honorowym i wstęgą. Po dwóch latach został zesłany na Bukowinę gdzie dostał 30 - morgowe gospodarstwo i kredyt na budowę domu. Zmarł w wieku prawie 80 lat, nigdy nie okazał skruchy, ale zawsze skarżąył się na niewdzięczność władz austriackich. Do tej pory z jakiś szczurzych nor wychodzą apologeci Szeli. No cóż, życzę im żeby życie kopnęło ich tak jak autora książki... w 1938 r. został przez NKWD aresztowany i zamordowany !!! Książkę POLECAM, bo mimo wszystko to ważne dzieło w polskiej historii literatury !!!

Czy poezja każdego poety posiada aurę nieśmiertelności? Sądzę, że taka chwała jest znakiem rozpoznawczym większości twórców liryki, których utwory na zawsze zapadają w pamięci ludziom, spragnionym wyczarowanej ze słowa pisanego namiętności. Również pod tym względem wiersze Williama Butlera Yeatsa nie wyróżniają się zbytnio pośród tłumu im podobnych liryk. Emanują tym, czego od nich oczekujemy, są nieprzemijalne. Jednak warto zaznaczyć, że nie każdy poeta mógł obserwować źródła swojego natchnienia z wieży Thoor Ballylee. Nie wszyscy mieli szansę dostrzec opisywany przez nich świat z góry Ben Bulben. Natomiast Yeats wyczarował całą swoją pradawną i celtycką Irlandię, mając te dwa wysoko położone miejsca za wyznacznik swoich literackich przemyśleń. On po prostu widział więcej, niż wszyscy inni żyjący w tym samym czasie. Ten wychowany w epoce wiktoriańskiej poeta nie stronił od bardzo poetyckich danajskich wybrzeży. W swoich licznych podróżach przepływał nie tylko morza i oceany ale też podróżował przez czas i marzenia. Wynikiem jego zainteresowań jest tomik wierszy, których układ został skomponowany przez osobę dokonującą wyboru w sposób wyznaczający rytm życia. Młodość gasi swoje pragnienie erotyką. Dojrzałość przywołuje irlandzką tradycję i starania o niepodległość. Tymczasem starość wita myślami o ostateczności i zapytaniami o zgrzybiały wiek. We wszystkich tych trzech okresach, poezja Yeatsa meandruje przez życie, stając się sztuką wieczności. "Tak samo chłodno spójrz Na życie i na śmierć. Nie wstrzymuj konia, jedź!" Powyższy cytat mógłby stanowić motto twórczości tego najbardziej znanego irlandzkiego poety. Yeats nie bał się przemijania. Traktował na równi narodziny i upadek, będąc ciekawym co jest po drugiej stronie istnienia. Zafascynowany reinkarnacją obserwował koło odradzającego się życia i wierzył, że nasza egzystencja jest włączona w porządek wszechświata. Tworzywem jego twórczości były celtyckie i gaelickie legendy a swoją ukochaną wieżę traktował jako metaforę istnienia. Jej długie i kręte schody przyrównywał do powikłanych ścieżek życia. Brzmi jak baśń? Tak wygląda siła wyobraźni w której z pewnością Yeats był mistrzem. Wizja niepodległej Irlandii stała się pokarmem dla marzeń a ambicje Yeatsa w tym temacie były bardzo duże. Na równi stawiał miłość i nienawiść, starając się umieścić je na zawrotnych wysokościach swojej twórczości. Skrajne uczucia wywołują największe emocje i irlandzki poeta dobrze potrafił to wykorzystać. Umiał się cieszyć z jesieni życia, podkreślając na swoje siedemdziesiąte urodziny, że "w mężczyźnie chłopak gości, A nigdym nie tańczył z radości". Zapamiętam go jako wpatrzonego w piękną Tetydę Peleusa, któremu udało się posiąść jeden z najpiękniejszych skarbów mitologii greckiej. William Butler Yeats również posiadł bogactwo, jest nim umiejętność życia pełną piersią.

Jedna z najtrudniejszych lektur w moim czytelniczym życiu. Bardzo wymagająca, ale na szczęście dzięki Krzysztofowi Boczkowskiemu, autorowi wstępu, przypisów i części przekładów możliwa. Wracałem do tej książki co parę tygodni, czasem miesięcy, czytałem znane mi już teksty ponownie, i wciąż zerkałem do egzegezy Boczkowskiego, i w końcu zaczęła się dla mnie ta poezja otwierać. Oczywiste, że w pewnym stopniu, oczywiste, że dobrze byłoby ponawiać lekturę, przed czym, mam nadzieję, nie stchórzę. Boczkowski, sam poeta, ale i naukowiec, ścisłowiec, do tematu ma podejście ścisłe, metodyczne, drobiazgowe i logiczne. Sam Eliot chyba też taki był, więc się obaj panowie dogadują nieźle. Przekłady Boczkowskiego także wydają mi się najbliższe oryginału, jako że tłumacz dołożył wysiłków, by przekazać warstwę filozoficzną tych tekstów, a jednocześnie nie zgubić śpiewności, czyli znowu szedł za poglądami samego Eliota. Udało mu się. A poezja? Nie mnie oceniać postać pomnikową, półboga w świecie poetyckim, do którego, wszakże, współcześni autorzy nie odwołują się zbyt często. Chwali się go jako klasyka, lecz z niego nie korzysta (wprost, bo jego wpływ na całą współczesną poezję zdaje się niewątpliwy). Może po temu trzeba mieć podobną umysłowość, logiczno-artystyczną, nie wiem... W Indiach za to, a przynajmniej w poezji tamilskiej, odwołania do Eliota pojawiają się stosunkowo często, może ze względu na bliskie orientalnemu widzenie świata. No właśnie - dzieckiem będąc trafiłem na buddyzm i, zachwycony, doszedłem do przekonania, że my, moje pokolenie i poprzednie, odkryliśmy filozofię wschodu dla Europy (zaczęło się od podróży Beatlesów do Indii), że nikt przedtem się nią nie fascynował. A teraz widzę, że Eliot, o ileż wcześniej, widział rzeczywistość bardzo podobnie jak Azjaci. W światopoglądzie Eliota znajdujemy chrześcijański mistycyzm, azjatycką, nie tylko buddyjską naukę o pustce, także hinduską Bhagavadgitę, i wszystko to traktowane jest jako droga do tego, co w Azji nazywa się oświeceniem. Czytanie późnej poezji Eliota musi być rodzajem medytacji, jeśli chcemy się w nim zagłębić, tak jak przy studiowaniu filozofii buddyjskiej, hinduskiej lub taoistycznej. "W Margate na plaży Nic niczym nie uwieńczę, Z niczym nie połączę Nic." I jeszcze o Miłości, w najszerszym możliwym znaczeniu tego słowa: "Kto więc udrękę stworzył? Miłość. Miłość Nieznanym jest Imieniem Poza dłoniami, co uwiły Koszulę z ognia, w niej cierpimy, Zdjąć jej moc ludzka nie ma siły."

W drżącym od upalnego powietrza "Popołudniu fauna" Stéphane’a Mallarmégo dostrzegam to wszystko, co równie dobrze mogłoby zostać przeze mnie wyśnione. Jednak gdybym zawierzył tej poezji mglistych zarysów i oddał się podziwianiu pochodu symbolistycznych czarodziejstw, to nie wiem czy oderwałbym swoje zakochane w tych tajemniczych dalach spojrzenie. Bowiem czytając wiersze symbolistów, ulegam specyficznej grze ludzkiej myśli, w której niejasność przeżyć dominuje nad faktami. Malujący ryzykowne metafory poeci zawsze wygrywają z moim zdrowym rozsądkiem. Ich słowne pejzaże są niczym uwielbiane przeze mnie malarskie dzieła impresjonistów, ulotne i przyprawiające o zawrót głowy chwilą, która burzy wszystko, co zastane od wieków. Dlatego też chętnie się wyprawiam na te opuszczone przez czytelników bezdroża wizjonerów, zbiorowisko wszelkich pragnień i tęsknot. Zamiast nazywać, lepiej sugerować. Opis zastąpić aluzją. Wywyższyć sugestię i ozdobić ją ornamentem antycznej prostoty. Nie wiem czy to już zalążki daleko posuniętego buntu, jednak z pewnością jest to wielki krok w poetyckich badaniach nad absolutem. Poezja nieokreślonych kształtów dla niektórych może się wydać nieco mniej świeża ale to właśnie ona potrafi chyba najlepiej odsłonić przepaście ludzkiej jaźni. Świadoma swej potęgi, przejmuje przy tym słodyczą często nieskrywanego lenistwa, kiedy swobodnie płynąca myśl rozmywa się gdzieś w meandrach Lety. W rzece zapomnienia z pewnością nie zginą za to dzieła Arthura Rimbauda i Charles’a Baudelaire’a. Te pełne bluźnierczej spowiedzi utwory są jak meteory na poetyckim niebie, przelatują nagle i równie szybko gasną. W trosce o słowo warto pochylić się nad jego zdolnością do wyrażania czystej idei, to właśnie symboliści zaczęli wykorzystywać poezję nie tylko do opisywania zjawisk dostępnych zmysłom. To już nie jest epoka Victora Hugo, klasyczna retoryka musi ustąpić pod naporem dwuznaczności i zaledwie odcienia tego, co chcemy zobaczyć. Dostrzeżenie zarysu to wielka przygoda dla inteligencji czytających a odsłanianie universum z wykorzystaniem poezji uczuć i zmiennych nastrojów to jak przymierzanie się do zdumiewających odkryć. Poezję symbolistów uważam za Biblię następnych pokoleń poetów, warto do niej co jakiś pielgrzymować w poszukiwaniu ukrytego tajemnego sensu. Ponieważ jej moc jest ciągle wielka, nawet wtedy, kiedy wyszeptana stwarza wrażenie zaledwie echa dawnej potęgi. Niektórzy z nich mogliby uchodzić za czekających na ostateczność w posępnym nastroju dekadentów. To jednak wyśnione przez nich piękno nigdy nie zaginie, swoją granitową trwałością już dawno osiągnęło literacką nieśmiertelność. Obecnie z powodu znudzenia szerokiej publiczności bardziej nieme, jednak dręcząca wszystkich nieuchwytność uczuć pochodzi właśnie z tamtych odległych rejonów. Dlatego co jakiś czas każdy z nas przypomina sobie o bardziej wyszukanym śnie, w którym za płynną zasłoną można co chwilę dostrzec błyskawice olśnień. To nic innego jak przebłyski uroczej stylizacji, błądzących poprzez nasze marzenia wspomnień o pasjonującej epoce symbolistów. Jednak żeby odnaleźć się pośród tak starych dekoracji, należy spełnić dwa podstawowe warunki. Pokochać złudzenia i uznać niewidoczne za najpiękniejsze.

Spodziewałem się więcej po tym tomiku. Zdecydowanie najbardziej podobał mi się wiersz "Z czego wyrosłem". Kilka innych też jest naprawdę dobrych... i to, nomen omen, wszystko. Część utworów porusza tematy polityczne, a tego, niezależnie od orientacji światopoglądowej piszącego, nie znoszę w poezji. Pewnie jeszcze sięgnę po utwory pana Zadury, choćby po to żeby się przekonać, czy ten tomik był typowy dla jego twórczości, czy może inne są znacznie lepsze.

Nie do końca czuję się kompetentna do recenzowania poezji, więc może ograniczę się do odczuć. Lubię wracać do tego poematu, bo za każdym razem znajduję w nim coś, czego obecność wcześniej przeoczyłam. W wieku 20+ była to przede wszystkim mistyka – symbole, śmierć w wodzie, ten trzeci. Po 30 wyraźniej objawiły się motywy dotyczące związków – ich powierzchowność ale przede wszystkim nienasycenie, pod którym staramy się nieudolnie ukrywać pustkę. Im bliżej 40 tym bardziej koncentruję się na destruktywnej mocy codzienności, ale też zaczęłam dostrzegać promyki nadziei – nie muszę „myśleć o kluczu, utwierdzając więzienie”. Wspaniały, kompletny, nieoczywisty, nienachalny. A że nieco pretensjonalny? Być może, nie przeszkadza mi to. Ogromną zaletą jest możliwość porównywania oryginału i przekładu w wersji dwujęzycznej.

„Przyjdzie śmierć i będzie miała twoje oczy" (co za chwytliwy tytuł!) to wybór wierszy intymnych, skupionych, często boleśnie prostych. Pavese nie ucieka w ornament, nie komplikuje obrazu ponad miarę. Jego fraza jest oszczędna, niemal surowa, a jednocześnie drży pod powierzchnią. W tych tekstach miłość i śmierć nie są metaforami literackimi — są doświadczeniem, które rozsadza codzienność od środka. Słynny tytułowy wers brzmi jak wyrok, ale też jak wyznanie: śmierć nie jest abstrakcją, ma czyjeś oczy, czyjeś spojrzenie, czyjąś obecność. Czytając te wiersze, miałem poczucie obcowania z kimś, kto pisze bez ironicznego dystansu. Owszem, można w nich odnaleźć echa antyku, pejzaże włoskie, doświadczenie wojny i powojennego rozdarcia, ale to wszystko jest tłem. Na pierwszym planie pozostaje samotność — nie efektowna, lecz cicha, codzienna, przyjmowana bez patosu. Ten dwujęzyczny wybór (z włoskim oryginałem obok polskiego przekładu) pozwala czytać powoli, porównawczo, smakować rytm oryginału. Nawet jeśli nie zna się biegle włoskiego, sama obecność tekstu źródłowego nadaje tomowi dodatkową głębię. Pavese w języku włoskim brzmi jeszcze bardziej szorstko, bardziej „nagim” tonem. To poezja, która nie próbuje pocieszać, a jednak paradoksalnie przynosi ukojenie — może dlatego, że mówi wprost o kruchości, o zmęczeniu, o miłości, która nie ocala. W tym sensie ten tom jest doświadczeniem egzystencjalnym, nie tylko literackim.

Piekne, głębokie, z krwi i kości, niefiltrowane, upaćkane, prawdziwe, nieubłagane. Książka wobec której nie można przejść obojętnie (i nie powinno). Poza ciekawymi, barwnymi i interesującymi opisami przemyca masę prawd o człowieku, jego myślach, fantazjach, korzeniach. Oczywiście nie dla zestandaryzowanych pingwinów którym może przeszkadzać fikcja literacka.

Z całego zbioru najbardziej przypadły mi do gustu zamieszczone na trzech stronach haiku. Zapewne dlatego, że cenię w poezji ekonomię słowa, a te krótkie formy w wydaniu autora łączą pięknie refleksję nad światem i człowiekiem z elementami przyrody, co jest nieodłączną cechą tego gatunku. W większości wierszy mowa jest o ulotności, przemijaniu, tęsknocie, smutku. Nie są to jednak liryki przygnębiające. Można odnaleźć w nich uroki świata, radość z tego, że po prostu się jest, czuje, żyje... Walorem tej poezji jest połączenie prostoty formy z wyszukaną metaforą. Sporo tu odniesień do kultury europejskiej, historii, sztuki. Dużo też jest motywów zaczerpniętych ze świata natury. Wszystko to tworzy harmonijną całość.

Również mnie dopadła chęć studiowania idei przypadkowości, wyrażonej tak lirycznie przez Stéphane Mallarmégo. Widocznie nie tylko jemu spodobały się spotkania z teorią prawdopodobieństwa, mgliście rozpływającą się w "Rzucie kości". Dzieła z przypadku. Czy mógłbym tak nazwać poezję jednego z najwybitniejszych francuskich poetów? Wyrafinowany w swym operowaniu zamętem przedstawiciel symbolizmu, z pewnością nie zasłużył na tak obskurne określenie jego twórczości. Spontaniczna rozkosz z wykładania czytelnikom swoich poetyckich chimer. Tak właśnie bym określił działania autora, zmierzające ku pozostawieniu mnie w samotnym koncercie niezliczonych pomysłów, które na przemian wędrują w moim umyśle po odłożeniu jego poezji. To dla mnie zaszczyt i jednocześnie wielkie wyzwanie, móc zmierzyć się z wierszami uwalniającymi z tak wielką ekspresją każde słowo. Wydaje mi się, że Mallarmé kochał złudzenia. Senne marzenia w których najady zaplątują swoje warkocze w rogach fauna, to nic innego jak gra namiętności i pozdrowienie szaleństwa, wygrywającego swoje rytmy na oczach patrzącego. Być może upał panujący w "Popołudniu Fauna" struł moje zmysły. Jednak ja również widziałem fatamorgany w których dostrzegłem rajski zachwyt przy natłoku antycznych fal. Iluzję niewinności potęgowała muzyka Claude Debussy'ego, szumiąca mi w uszach podczas tańca nimf i faunów. Miał rację impresjonistyczny kompozytor, tworząc swoją muzykę pod wpływem natchnienia literackim satyrem Mallarmégo. Warto porównywać się do najlepszych twórców dźwigających marzenia. Bez wątpienia francuskiego poetę można zaliczyć do ścisłego grona ludzi sztuki, operujących wyśmienicie tęsknotą. Mallarmé stworzył Herodiadę "o wzroku diamentami lśniącym". Ta doskonała piękność odbita w zwierciadle jest ponurym demonem od którego bije chłód morderstwa. W tym samym momencie bogini piękna potrafi być gorąca od wonnych aromatów i zimna z okrucieństwa. Mallarmé stał się w moich oczach mistrzem porównań, ponieważ jego poezja stanowiąca niepokojący ale piękny sen, staje się tłem odniesień do wszystkich wrażeń jakie mogą odczuwać zmysły. U niego znalazłem błogość, opatuloną w specyficzną mgłę ulotnego nastroju. On pokazał mi charakterystyczną ciszę, zanurzoną w bezkresnej toni naturalnego blasku. Te bardzo nieporadnie sformułowane przeze mnie pochwały jego twórczości nie oddadzą klimatu, który musicie sami odkryć. Francuski poeta zachorował na chorobę zwaną idealizmem. Przeszedłszy przez szkołę Charlesa Baudelaire'a stał się geniuszem składniowej ekwilibrystyki. Być może pod wpływem "Kwiatów zła" chciał wyczarować równie piękne natchnienia. Udało mu się to zdecydowanie a stworzony przez niego styl nie odbiega jakościowo od tego, którego twórcą był Baudelaire. Chciałbym Wam życzyć, abyście podczas zanurzania się w oceanie uniesień nie przestraszyli się wysokiego stopnia trudności, którym niewątpliwie cechuje się poezja Stéphane Mallarmégo. Czasem warto poświęcić więcej czasu i stanąć oko w oko z bardziej wyrafinowanym dziełem, zmuszającym do dłuższych i przenikliwszych przemyśleń.