Co, jeśli…

Szczerze to nie lubię horrorów, a trochę mroczność w tej sensacyjnej opowieści dominuje. Przerażają pośmiertne fotografie, z dziećmi u boku. Z drugiej strony też pamiętam zdjęcia ze zmarłym bardzo wcześnie moim tatą, a my z siostrą i mamą obok. Po co to komu i dla jakiej pamiątki do dziś nie wiem. Historia pełna rozterek i tajemnic na przestrzeni 100 lat. Dobrze się czytało i film z tego byłby niezły. Polecam

Mam mieszane uczucia po lekturze tej książki. Z jednej strony jest to intrygująca i ciekawa historia, a z drugiej strony napisana tak, że można zasnąć ze znużenia. Zero emocji i napięcia, a do tego bohaterowie są totalnie odklejeni od rzeczywistości i irytujący. Dobrnęłam do końca, bo byłam ciekawa co przydarzyło się Natalii, która rzekomo popełniła samobójstwo. Jej siostra i pomagająca w rozwiązaniu zagadki tłumaczka są jednak tak nieogarnięte, że bardzo mi to utrudniały. Nawet gdy miały pewne fakty podane jak na tacy i tak nie potrafiły niczego ze sobą powiązać, a przez to właśnie książka jest męcząca. Plusem jest, że nie spodziewałam się takiego obrotu spraw i autorce na koniec udało się mnie zaskoczyć.

„Dracul” to porywający, gotycki thriller, który działa na dwóch płaszczyznach: jako samodzielna opowieść grozy i jako prequel z epoki, który z szacunkiem i kreatywnością rozszerza legendę. Dla kogoś, kto kocha mroczny, wiktoriański klimat i wampiry z XIX-wiecznym rodowodem, ta książka będzie prawdziwą ucztą.

W słonecznym Rzymie namiętność ma wiele oblicz. Na zmysły działają nie tylko kuszące krągłości ludzkich ciał i muskające podniebienia smaki italiańskiej kuchni. Na wierzch wypłyną dawno skrywane tajemnice ludzkich serc. Co jest najwyższą wartością, jeśli nie miłość? Książka jako kryminał spełnia swoją funkcję. Poszukiwanie głównego operatora działań antagonistów rzeczywiście jest ciekawym elementem tej fabuły. Pewne kwestie są trudne do przewidzenia i zdecydowanie nie podane na tacy, ale też nie niemożliwe do próby samodzielnego rozszyfrowywania przynajmniej części zagadki. Wątki obyczajowe, dotyczące relacji między bohaterami zostały rozpisane dobrze. Mają wiarygodne podstawy i podkręcają ciekawość czytelnika. Moją wątpliwość budzi jedynie zakończenie, które mogłoby nie być wcale złe, gdyby zostało wcześniej podbudowane jakimikolwiek wspominkami czy uwidocznionymi emocjami bohaterów. Wydaje się dopisane na ostatnią chwilę – „tak było i już”. Szkoda. Autorka mocno skupia się na politycznych aspektach działalności religii, żadnej z nich raczej nie szczędząc krytyki. Nie sądzę, żeby zabieg miał kogoś wyprowadzić z równowagi, zwłaszcza że przy posuwaniu się akcji do przodu, pewne fakty dołączają do zbioru danych, niemniej czytelnik musi się nastawić na częste rozważania filozoficzno-społeczne w tym kryminale. Mi się te opisy bardzo podobały i dały sporo do myślenia, a to plus, bo lubię się nad książką trochę pogłowić i wyrabiać sobie własne zdanie na temat postaw społecznych. To niezła pozycja. Może nie porywająca, ale naprawdę niezła. Zachęcam do zapoznania się z nią każdego, kto poszukuje fabularnej zbrodni w słonecznych Włoszech, niejednoznacznych relacji i poszukiwań definicji miłości.

To moje drugie spotkanie z pisarstwem Eriki Swyler. Zafascynowana pierwszą powieścią sięgnęłam po drugą, trudniejsza, wymagającą więcej skupienia. Temat nauki, kosmosu choć mi zupełnie nieznany powieść zrobiła na mnie duże wrażenie. Uwiodła mnie ta historia o czasie, śmierci, przemijaniu. Wątek związany z Cruciblem, ojcem Neddy i jego śmiercią jest niesamowity. Bardzo polecam.

Urzekła mnie okładka. Posępna, klimatyczna, piękna. Skojarzyła mi się z filmami Alfreda Hitchcocka. Prawie dwadzieścia lat temu w lesie na torfowiskach zaginął nastolatek. Nie odnaleziono go ani żywego ani martwego. Wiele lat potem, gdy ciało zostaje odkryte, jego trzy bratanice postanawiają rozwikłać zagadkę tej śmierci. Dziewczęta żyją w starym domu wraz z babką, ciotką i wujkiem oraz ojcem alkoholikiem. Ich matka porzuciła je bez słowa wyjaśnienia i rozpoczęła nowe życie. Chcąc przeżyć przygodę i poznać prawdę siostry zagłębiają się w las, do opuszczonego domostwa, gdzie na ścianach jego pokoi są namalowane rysunki dziwnej postaci. Co lub kto jest odpowiedzialny za śmierć ich wuja i czy ma z tym coś wspólnego ich rodzinnych pech? Może dlatego, że "zjadłam zęby" na thrillerach ta książka nie wywołała we mnie większych emocji i nie trzymała w napięciu. Rozwiązanie zagadki trochę mnie rozczarowało. Za mało się działo, nie było tąpnięcia. To taki kryminał dla nastolatków...spokojny. Brakło mi tu rozwinięcia pewnych wątków. A mimo to bardzo dobrze czytało mi się tą pozycję, bo... klimat był tam cudowny. Mimo, że fabuła została osadzona w latach 90-tych i 70-tych miałam wrażenie, że atmosfera przeniesiona jest rodem z lat 50-tych. Trochę trąciło myszką, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Jestem na tak 😉. 77 tyg.

Miód na moje serce. Powiedzieć że kocham branie się za klasyczne baśnie I przerabianie Ich na nowo to jak nic nie powiedzieć. I jak nie cierpię klasycznego kopciuszka, bo jest dla mnie płytki wszystko kręci się wokół tego żeby dobrze wyjść za mąż, a sam kopciuszek nie ma dla mnie charakteru. Tak tą powieść uwielbiam. Każde rozbrojenie kopciuszka pokazanie historii od innej strony, a szczególnie "brzydkich " sióstr jest dla mnie cudowne. Źli ludzie nie są źli tak po prostu. Ta książka jest o relacjach I tych międzyludzkich I tej relacji, którą mamy sami ze sobą. Szanse pojawiają się zawsze pytanie czy z nich skorzystamy czy damy sie ponieść przeznaczeniu prosto w otchłań. Polecam z całego serca <3

„Dla jej dobra” - Ellen Marie Wiseman "Jak można tęsknić za czymś, czego się nigdy nie miało." Mała Lilly Blackwood żyje zamknięta na strychu. Rodzice się jej wstydzą, szydząc z jej inności... w latach 30tych XX wieku bogobojna matka małej Lilly traktuje jej albinizm jako karę od Boga, jako swoiste potępienie. Dlatego, gdy dziewczynka ma 10 lat, kobieta zwana jej matką sprzedaje ją do cyrku. Mimo, wydawać by się mogło, koszmaru, jaki miał zacząć się dla Małej Lilly, jej życie dopiero się rozpoczyna. W cyrku znajduje przyjaciół, otacza się zwierzętami, które rozumieją ją bez słów, wychodzi za mąż i rodzi piękną zdrową córeczkę. Jednak fortuna kołem się toczy i po wstrząsających wydarzeniach dorosła już Lilly wraca na strych, aby tam dokończyć żywota, a córką państwa Blackwood pozostaje Julia, która po latach dziedziczy dwór wraz z jego tajemnicami i tajemniczą Albinoską na fotografiach. Niesamowita, wzruszająca, ukazująca zarówno niemoc, jaki nieodpartą chęć życia. Życia w miłości, zrozumieniu i wybaczeniu.

Książka z dużym potencjałem, ale po prostu za krótka by historia mogła zwalić z nóg. + - prosty, przyjemny język. Książkę czyta się bez zmęczenia - pomysł na zjadaczke grzechów, opisanie obyczajów oraz jak wygląda ich praca. - pokazanie nierówności społecznych, wręcz marginesu tamtych czasów: prostytuka, trędowata (choć dla mnie wyglądało to na syfilis), gej (jeżeli dobrze zrozumiałam), żebracy czy bekarty w jednym domu. - zagadka kryminalna. Ciekawe połączenie sznurków, a także płot twist na samym końcu - - powtórzenia i niepotrzebne pisanie o ci***ce bohaterki - za krótka historia. Książka mogła by być dłuższa, dzięki czemu poznali byśmy lepiej bohaterkę oraz postacie poboczne. Wszytko jednak było tak ściśnięte i naprędce opowiedziane, że nie robiło na mnie to tak wielkiego wrażenia. - zagadka kryminalna choć ciekawa to mam wrażenie, że wuatorka miała pomysł na początek i koniec, ale nie potrafiła wypełnić środka. Większość rzeczy bohetra się domyślała, miała momentu typu "eureka", choć w ogóle nie miała czasu na zbieranie poszlak. Podsumowanie: Główna bohaterka na początku była przedstawiana dla mnie jako dziewczyna dziwna, może nie miała do końca dobrze w głowie (rozmowa z rzeczami martwymi, zwracanie uwagi na nieistotne elementy, nierówne stopy, śmianie się w nieodpowiednich momentach, dziwne, nie racjonalne zachowania). Jednak z czasem nagle wykazuje się ona jako taką inteligencją, zmieniając się ogarniętego bohatera, który wie co robi i wszytko mu wychodzi. Oceniam taki zabieg słabo, bo ta właśnie nie codzienność w zachowaniu dziewczyny była interesująca. Fabuła też leci po najmniejszej linii oporu, a autorka zabiera każdą kłode. Książka miała mega potencjał, ale wyszło po prostu ok. Czytało mi się przyjemnie, polubiłam nawet nasza bohaterkę, ale nie byłam zaangażowana w zagadkę. "Potem" jest w ogóle nie potrzebne i właściwie nic nie uzupełniło, a wręcz potwierdziło tylko wyjaśnienie historii.

Czasem życie tak się zamota, że nie umiemy uwolnić myśli i wyrwać się z matni. Karolinie Sarnawskiej po tragicznej śmierci syna rozpadło się i małżeństwo i życie. Nie czuła, że żyje, tylko egzystuje. Co pozostaje w takiej sytuacji, gdy dołączy się do tego choroba? Karola zatrudniła kierowcę, młodego chłopaka, Błażeja, z którym ruszyła w samochodową podróż z Krakowa nad morze, by pozałatwiać swoje sprawy. Zanim wyruszyli poszła na policję z niecodzienną sprawą: zgłosiła, że nie zaginęła. Zainteresowało to policjanta, który postanowił trzymać rękę na pulsie i wymógł na niej codzienne rozmowy telefoniczne. W miarę upływu czasu i podróży zacieśniają się relacje między pracodawczynią, a kierowcą, na jaw wychodzą coraz to nowe fakty z życia obydwojga, ale też wewnętrzne strachy, zahamowania. Autorka doskonale pokazała różnice w spojrzeniu na życie kobiety w drugiej połowie życia i chłopaka dopiero wchodzącego w świat. Pomimo, wydawałoby się dwóch skrajnych biegunów osobowości, odmiennych oczekiwań i sposobów ekspresji emocji, okazuje się, że mogą sobie nawzajem pomóc. Nic nie dzieje się bez przyczyny: kiedy człowiek spotyka drugiego człowieka, wzbogaca się poprzez kontakty i wzajemne relacje, choć dość prowokacyjny był opisy spotkania Karoliny z zabójczynią jej syna. Myślę, że to celowy zamysł autorki - ten fragment zbędnej strony szokuje, z drugiej skłania do refleksji nad sensem życia. Zresztą cała książka taka jest. Po przeczytaniu zostaje dużo pytań, na które trzeba znaleźć własne odpowiedzi. Życie nie jest jednoznaczne, nie mam prostych wyborów, a te, które się takie wydają, okazują się często nietrafione. Człowiek dopiero po traumie, trudnych przejściach zaczyna rozumieć, co w życiu jest ważne. „Zamiast bez przerwy skupiać się na nieistotnych niedogodnościach trzeba jarać się byle czym, bo za chwilę dany tobie czas się skończy”. Aldonę Reich znałam do tej pory jako autorkę świetnych kryminałów i byłam ciekawa, jak poradzi sobie z powieści obyczajową. Wyszło świetnie, okazało się, że jest pisarką wszechstronną, a „Życie 2.0” to świetna opowieść o życiu, która zostaje na długo w pamięci i koło której nie można przejść obojętnie. #hossulazksiążką

Jest to książka o pisaniu, które leczy duszę. Katarzyna Kalista w swojej poruszającej debiutanckiej powieści pokazuje, że słowa mają moc – nie tylko by opowiadać historie, ale przede wszystkim by leczyć. Główna bohaterka, Olga, po trudnym rozwodzie odnajduje ukojenie w pisaniu. To właśnie poprzez tworzenie własnej powieści zaczyna rozliczać się z przeszłością, wyciągać bolesne wspomnienia na światło dzienne i na nowo układać swoje życie. Pisanie staje się dla niej rodzajem terapii – sposobem na odzyskanie kontroli i znalezienie siebie na nowo. Poznajemy też Olę – bohaterkę powieści Olgi, prowadzącą księgarnio-kawiarnię, której życie zostaje wywrócone do góry nogami po telefonie od dawnego partnera. W tej podwójnej narracji rzeczywistość miesza się z fikcją, a granice między autorką a jej kreacją zacierają się w fascynujący sposób. Czytając „Ostatni rozdział”, miałam wrażenie, że nie tylko śledzę losy bohaterów, ale naprawdę z nimi jestem i wszystko współodczuwam. Olga i Ola – dwie kobiety, które choć istnieją w różnych wymiarach narracji, łączy jedno: poszukiwanie siebie po doświadczeniach, które odcisnęły na nich piętno. Ich historie są pełne tęsknoty, nadziei, bólu i odwagi, by iść dalej mimo wszystko. Olga, z jej kruchą siłą i niepewnością, pokazuje, jak trudne bywa pogodzenie się z przeszłością i otwarcie się na nową miłość. W jej emocjach można się łatwo odnaleźć – zwłaszcza gdy trzeba stanąć twarzą w twarz z własnymi lękami i zranieniami. Z kolei Ola, bohaterka jej powieści, zmagająca się z własnymi demonami, uświadamia, że życie to nie tylko jasne momenty szczęścia, ale także cienie, które trzeba zaakceptować, by móc ruszyć dalej. A jeśli chodzi o męskich bohaterów – Paweł, narzeczony Oli, to postać, którą trudno nie pokochać. Czuły, wspierający, a przy tym niepozbawiony własnych wad i wątpliwości, dzięki czemu jest wyjątkowo autentyczny. To taki facet, który nie tylko wspiera ukochaną w trudnych momentach, ale też potrafi ją rozbawić i dodać otuchy. Myślę, że każda czytelniczka znajdzie w nim wzór partnera, którego pragnie mieć obok siebie. Styl autorki jest przejrzysty i pełen emocji. Czyta się szybko, ale po odłożeniu książki na bok jej historia zostaje z nami na długo. Muszę jeszcze dodać, że bardzo spodobała mi się ta książka w książce. Z chęcią przeczytam inne książki pisane w taki sposób. „Ostatni rozdział” to lektura dla każdego, kto wierzy, że czasem aby zacząć nowy rozdział życia, trzeba najpierw napisać ostatni. 📖 Polecam z całego serca – to nie tylko powieść, ale prawdziwe emocjonalne doświadczenie.

Nie przepadam za powieściami obyczajowymi, ale ta skradła moje serce. Myślałam, że za tajemnicą dworu pojawiającego się w snach głównej bohaterki będzie stała jakaś błaha historia, jednak takiego zakończenia się nie spodziewałam! Były momenty wzruszeń (kilka razy czułam łzy w oczach, a rzadko kiedy płaczę przy książkach), nieraz czułam ciarki na plecach. Warto zwrócić też uwagę na styl pisania, który zawiera wiele przymiotników, co nie wszystkim się spodoba. Książka bardzo mnie wciągnęła i z pewnością sięgnę po inne pozycje autorki.

Taka zmiana repertuaru była mi potrzebna. Dobrze skonstruowany i napisany thriller. Wciągający, fikcja wystarczająco urealniona, a jednocześnie przeplatanie głównego nurtu fabuły dziennikiem lunatyczki - ten zabieg bardzo do mnie przemówił i umiejętnie podkręcał napięcie. Solidny kawałek rozrywki.

Wiecie, że gdy zaczyna wiać mistral, ludzie szaleją? 👉Powieść Justyny Mietlickiej wprowadza nas w wietrzną aurę toksycznego małżeństwa bogatej znawczyni sztuki Rity i jej męża- wyrachowanego i zepsutego do szpiku kości samca alfa, zdradzającego żonę na prawo i lewo. Sam wątek małżeństwa dla pieniędzy dosyć ograny, ale zainteresować może francuski kontekst, bo akcja rozgrywa się w Marsylii, oraz ciekawostki na temat sztuki. 👉Np. możecie dowiedzieć się, co ma wspólnego seks z surrealizmem, jakie galerie sztuki warto odwiedzić w Marsylii, czym charakteryzuje się malarstwo Francisa Bacona, jak smakuje słynna marsylska zupa rybna. 👉Niestety portret kobiety jako ofiary kolejnych związków z oszustami wypada blado i nieco kiczowato, o wiele barwniej odmalowano męskie czarne charaktery, mające rysy bohaterów Bacona- znieksztakłcone, straumatyzowane twarze, które wyglądają, jakby krzyczały z płótna. 👉”Mistral” powiał, ale nie porwał. Uprzyjemnił za to gorące wakacyjne chwile na plaży.

Daje 9/10, parę szokujących momentów było, bardzo ciekawa fabuła- tutaj głównie chodzi o czerwone ręce i sny- oraz trochę pokręcona ale to w dobrym tego słowa znaczeniu. Mogę stwierdzić ze się trochę do Jenny przywiązałam, co wiąże się z tym że książka dobrze napisana. I znów mimo czytania w dużych odstępach czasu, książka mnie wciągnęła i zachęciła fabułą do czytania. Wciągająca.

Niedawno polecałam Wam film "Jedno życie" opowiadający o skromnym człowieku - sir Nicholasie Wintonie, który okazał się bohaterem, organizującym w czasie II wojny światowej transporty dla dzieci z Pragi do Anglii, zapewniając im również bezpieczne domy. Na długo przed premierą filmu wypożyczyłam w bibliotece książkę Meg Waite Clayton pt.: "Ostatni pociąg", także poruszającą temat kindertransportów, z tym że jej bohaterką jest do niedawna mało znana bojowniczka holenderskiego ruchu oporu - Geertruida (Truus) Wijsmuller. Głównym motywem książki jest oczywiście działalność tej niesamowitej kobiety, której małżeństwo z Joopem Wijsmullerem i brak potomstwa pozwoliły na pracą społeczną. Od 1933 Truus była związana z Komitetem ds. Uchodźców Żydowskich. Już wtedy sporadycznie wyjeżdża do Niemiec, aby przewieźć żydowskie dzieci do Holandii. Po Nocy Kryształowej osobiście spotkała się w Wiedniu z Adolfem Eichmannem, i kiedy ten rzucił jej wyzwanie zorganizowania transportu w ciągu pięciu dni i zebrania 600 (ani jednego mniej ani więcej) żydowskich dzieci w wieku od 4 do 17 lat, w szabat (bez rodziców) - zaskoczyła go poprzez zebranie tak dużej grupy w celu przetransportowania jej do bezpieczniejszych części Europy. Transport ten stał się jednym z pierwszych „Kindertransportów”, które przewoziły dzieci z Wiednia, Niemiec, Pragi i Polski do Holandii i Anglii, a Eichmann, wbrew początkowym obawom, pozwolił jej kontynuować akcję i zapełniać kolejne pociągi dziećmi, które rodzice oraz krewni desperacko próbowali uratować. Ryzykując własnym życiem, do maja 1940 roku, zapewniła bezpieczeństwo ponad 10 000 dzieciom, głównie żydowskim. Autorka opowiada tę historię naprzemiennie z wydarzeniami toczącymi się w Austrii w latach 30 XX wieku, w których bohaterami są Stephan Neuman, piętnastoletni chłopak pochodzący ze znanej, zamożnej żydowskiej rodziny, który nie traktuje nazistów poważnie, uważając ich za hałaśliwych fanatyków, którzy nie mają wpływu na jego życie, a także jego chrześcijańska przyjaciółka, matematyczny geniusz - Žofie-Helene, której matka jest redaktorką antynazistowskiej gazety. Kiedy hitlerowski reżim przejmuje kontrolę, ich beztroskie dni zamieniają się w koszmar. Czy i oni znajdą się w transporcie organizowanym przez Wajsmuller i znajdą bezpieczny dom? Przez wiele rozdziałów te wydarzenia mozolnie toczą się niezależnie od siebie, jako osobne historie, pełne opisów autentycznych zdarzeń i postaci, co czasami stawało się nurzące tak bardzo, aż chciało się przerwać czytanie i odłożyć książkę w kąt. Trudno też było nawiązać emocjonalną więź z bohaterami, ponieważ akcja często przenosiła się po krótkich rozdziałach. Jednak, gdy los w końcu postanowił je połączyć, akcja książki nabrała tempa i wszystko splotło się w kompletną, porywającą całość. Cieszę się, że cierpliwie dotrwałam do końca. "Ostatni pociąg" nie tylko upamiętnia bohaterstwo Truus Wijsmuller, której sylwetka w czasach współczesnych staje się symbolem humanitaryzmu i życzliwości, których ideały powinny być przekazywane i kultywowane przez następne pokolenia. Obrazuje drastyczne zmiany, jakie zaszły w życiu ludzi po przybyciu okupanta, jak i ukazuje niechęć wielu państw do przyjmowania uchodźców z społeczności żydowskiej w czasie II wojny światowej. Podobieństwa do obecnych kryzysów uchodźczych w Europie są nieuniknione, co sprawia, że książka jest niezwykle aktualna i ważna. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy interesują się historią II wojny światowej i bohaterstwem jednostek w obliczu prześladowań oraz największych tragedii.

Lubię sięgać po thrillery psychologiczne, ale nie wiem czemu robię to tak rzadko. Na pewno jednak w grudniu to zmienię, a "Prawda" była pierwszym od dłuższego czasu moim spotkaniem z tym gatunkiem. Bardzo miło będę je wspominać. Książka trzyma w napięciu i do samego końca nie byłam w stanie dojść o co w niej właściwie chodzi. Z Sarah polubiłam się od początku. Miała ona coś w sobie, że nie dało się jej nie lubić. Tak samo jej synka. Postać obcego jest za to dość intrygująca. Do samego końca nie wiedziałam, co powinnam o nim sądzić. Był bohaterem zmiennym, raz dobrym, a raz złym. Podobało mi się też to, że akcja rozgrywa się w Hamburgu. Miło czasem wyrwać się ze Stanów oraz Anglii. Ja osobiście polecam każdemu, kto lubi ten gatunek.

Pozytywna niespodzianka. 1. Można ją czytać niezależnie od poprzedniej powieści (są nawiązania). 2. Powieść zwariowana, gatunkowo "przemieszana": trochę horroru, trochę fantastyki i fantasy (związanej z tradycją słowiańską), powieści obyczajowej. 3. Sama fabuła pełna zwrotów akcji, niespodziewanych postaci i spotkań, gadających zwierząt, magicznych artefaktów, a nawet… kosmitów. 4. Język (przekł. Anna Korzeniowska-Bihun) - czasem zabawny, czasem na pograniczu poezji, obrazowy, plastyczny. 5. Wydaje się, że niesie ze sobą tzw. przesłanie (pozytywne). 6. Jak zwykle, okazało się, że niewiele wiem o tym, jak wygląda pogranicze białorusko-ukraińskie (Ukraińcy są czwartą pod względem liczby narodowością na/w Białorusi?), jaka jest narracja o przeszłości (UPA i Rosjanach).

Nie ukrywam, że do tej recenzji w dużej mierze skusiła mnie zapadająca w pamięć okładka i rekomendacja @tomasz_sablik_autor o którego świetnym debiucie pisałam jakiś czas temu. Autor zabiera nas do Nyx, mrocznego miasta grzechu pełnego zagubionych istnień i mrocznych zakamarków. Z pozoru zwyczajny wypadek okazuje się być największą zagadką w karierze detektywa Zaborskiego. Brak śladów to nie wszystko, okazuje się bowiem, że ciało ofiary wykazuje dziwne oznaki. Giną kolejni ludzie, a wszystko wskazuje na powiązanie ze sprawą z przeszłości, która powraca do Hanka w koszmarach. Na uwagę zasługuje język jakim posługuje się autor, liczne metafory ubarwiają fabułę, a sam opis miasta Nyx jest niesamowicie żywy i obrazowy. "Mroczny Rewers" pełen jest melancholijnych rozważań o życiu, upływającym czasie i śmierci. Dodajmy do tego świetne dialogi i mamy przed sobą naprawdę ciekawą książkę. Na pewno nie nazwałabym jej klasycznym kryminałem, raczej thrillerem z elementami fantastyki i wątkiem kryminalnym.

"Wstrzymując oddech" M. Mikos Książka ta to pełna emocji opowieść o tym jak trudne jest życie i jak radzić sobie ze stratą najbiższej osoby. Oliwia i Jakub to ok. 30-letni młodzi ludzie,są szczęśliwym narzeczeństwem. Kochają się bezgranicznie i mają wiele wspólnych planów,mieszkają razem , chcą wziąśc ślub i mieć dzieci. Plany te są jednak wciąż odkładane. Jedna sekunda niszczy wszystko. Jakub ginie w wypadku a Oliwia zostaje sama w pustym domu. Jej życie to udręka,łzy i cierpienie. Mimo próby pomocy bliskich kobieta chce przeżyć tragedię sama. Trwa w zawieszeniu długo, a do życia pomaga wrócić jej ... Jakub. Składa jej niezwykłą obietnicę. Jest to wątek bardzo ulotny ( powrót z zaświatów) na 3 dni . Oliwia wraca do normalności . Zaczyna prace w swojej kawiarni i żyje. Jednak po jakimś czasie lęk i panika wracaja do jej życia i w nim królują. I co się okazuję? że nadszedł jej czas i Jakub po nia wrócił . Spełnił swoją obietnicę. Autorka oddała nam w ręce książkę mocno emocjonalną, wyciskającą łzy . Ksiązkę o życiu ,książkę potrzebną wielu ludziom borykającym się ze stratą bliskiej osoby. Wątek ulotności i powrotu z zaswiatów jest może i wyjatkowy ale nadaje tej historii wyjątkowości. Polecam.