Cienie przeszłości

Całe zło zaczęło się, gdy Żarek znalazł na plaży Północnicę. Żarek, młody chłopak wiedzie proste życie, tak jak od wieków jego dziadowie, ojciec i inni mieszkańcy małej rybackiej wioski. Wszystko się jednak zmienia, gdy niespodziewanie przychodzi wielka fala i wyrzuca na brzeg szczątki okrętu z Północy, ciała wojów i jedną wciąż żywą dziewczynę. Od jej pojawienia się wioskę zaczynają nękać coraz dziwniejsze nieszczęścia. Nie upłynie dużo czasu, a rozpętane piekło zmusi Żarka do porzucenia domu, rodziny i przyjaciółki, która jak wszyscy wiedzieli kiedyś zostanie jego żoną, aby wyruszyć z zadziorną, upartą i bezwzględną Gudrun na tamten brzeg, ten o którym starcy mówią, że jest siedliskiem wszelkiego zła. Na Północy Zły przejął panowanie i Żarek z przerażeniem dowiaduje się, że chcąc nie chcąc musi pomóc w jego pokonaniu. Jeśli myślicie, że spotkanie stworów z najgorszych koszmarów, obcięcie jaj diabłu i powalenie gigantów wystarczy żeby nałożyć koronę na głowę nowej królowej, to przemyślcie jeszcze sprawę. Północ nie wybacza pomyłek. Historia jest w pewien sposób klasycznym fantasy. Mamy więc w niej wszystkie niezbędne elementy: księżniczki, młodego dzielnego bohatera, wielkie zło, stwory z legend, magię i pełną przygód podróż. A jednak nie wszystko jest tu takie klasyczne. Bo księżniczki są twardsze i ostrzejsze niż miecze które noszą, dzielny bohater jest w przeważnej mierze zakładnikiem dziejących się wydarzeń, a zło nie zawsze jest takie oczywiste jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Autorowi ponad to zdarza się odjechać z logiką gdzieś na manowce. Ale przyznaję, że w tym gatunku niekiedy lubię kiedy wyobraźnia autora łamie wszelkie prawidła rozsądku i logiki, a Patykiewicz operuje tymi narzędziami w dużą wprawą, bez straty dla samej fabuły. Niewątpliwie silną stroną „Złego brzegu” są sami bohaterowie, których polubiłam od początku. Chyba najbardziej Żarka, za tę jego nieco dziecięcą ufność w świat i ludzi, która z biegiem czasu przekuwa się w prawdziwy chart ducha. Ponadto znajdziecie tu postacie niejednoznaczne, dynamiczne i pełne życia. Sama historia rozgrywa się w świecie opartym na wzorcach średniowiecza, z czasów powiedzmy Mieszka I. Mamy więc tu chrześcijańską religię współistniejącą z magią i pogańskimi legendami. Ale to tyle podobieństw. Narracja jest wartka, płynna i nie pozbawiona niespodzianek ukrytych za zakrętami. Właściwie jedyną wadą tej książki jest opis świata, który jak dla mnie jest zdecydowanie niedostateczny. Autor skąpi nam informacji o otaczającej rzeczywistości. Widzimy tylko jej szkicowy zarys, który ujawnia nieco więcej szczegółów tylko w miejscach gdzie wiedzie nas fabuła. Nic ponad to. O czym jest „Zły brzeg”? To książka o walce ze złem, o miłości, o współczuciu i podłości. To historia bezkompromisowa i surowa jak górskie szczyty. Patykiewicz nakarmi was krwią, żelazem i zmrożonym śniegiem na szlaku. Zdecydowanie polecam wam do przeczytania, choćby po to, aby poznać stare chińskie przysłowie „Zanim napijesz się wódki, którą podaje ci góral, bezwzględnie zapytaj z czego jest zrobiona”.

"Marna sprawa, to ratowanie elfów. Uratujesz, a potem raptem się okazuje, że masz wieczny cień, nieodłączne towarzystwo - jednym słowem: osobistego elfa." "Tae ekkejr!" to historia idealna na 5-cio godzinnego one shota! Są ludzie, elfy, krasnoludy - i to całkiem stereotypowe, nie w złym znaczeniu. No i właśnie człowiek - książę Lermett wyrusza z poselstwem do Doliny Elfów, jednak plany krzyżuje mu górska lawina, a w niej... o dziwo, jeszcze żywy elf. Lermett ocala Enneariego, a ten czuje, że ma wobec niego dług. Wkrótce okazuje się, że cele podróży tej dwójki są ze sobą ściśle powiązane, a my obserwujemy ich przygodę z rozwijająca się w tle przyjaźnią. Autorka sprawnie oddaje emocje i charaktery postaci, a początek znajomości księcia i elfa pełen jest bardzo nietrafnych (przy czym bardzo zabawnych :D) prób zrozumienia zwyczajów rasy tego drugiego - rozdziały dzielone są na bohaterów i ciekawie się przeplatają, dzięki czemu poznajemy ich myśli. Niekiedy akcja jest wartka, by zaraz zwolnić i dać im czas na lepsze poznanie siebie. Raz dialogi i wydarzenia są zabawne, a parę stron dalej opisane jest pogorzelisko, skatowane elfy czy głębokie rozterki postaci. Rzeczy ważne potrafią nagle przerodzić się w przydługie dygresje, które wydają się zbędne, jednak po chwili okazuje się, że były one kluczowe, by załapać inny wątek. Zazwyczaj. Raczej nie ma w tym nudy, ale da się odczuć zmiany tempa. Historia nie jest epicka, pompatyczna, tak naprawdę jest to jedna przygoda i nie na wielką skalę, choć zignorowana mogłaby dać tragiczne skutki. Książkę czytało się raz szybciej, raz wolniej, ale był w tym fun, nawet będąc poza docelową grupą (bo to definitywnie fantastyka dla młodzieży). Jestem w trakcie czytania drugiego tomu, a w nim gra się toczy już na znacznie większą skalę, ale ilość nowych postaci przytłacza! Jednak o tym innym razem :P Recenzja pochodzi z instagrama @ofeti_fetio - tam możesz przeczytać ją w całości i zobaczyć zdjęcia oraz cytaty z powieści! :)

Przyjemna, spokojna historia, w której dobre uczynki są nagradzane, a złe karane. Trochę utopijna, ale szczerze mówiąc uważam to za zaletę. Czytałam ją już drugi raz i nie straciła swojego uroku. Chętnie przeczytałabym kolejne części, ale chyba nie ma co liczyć na tłumaczenie, a szkoda.

Bardzo wciągajaca lektura i zapowiedź świetnej serii. Dostałem ją za groszę w jednej z internetowych księgarnii nie spodziewając się tak sporej frajdy z czytania! Książkę pochłania się miło i przyjemnie a główna bohaterka zdecydowanie warta jest poznania:) Tradycyjnie już Fabryka Słów zaprzestała wydaniu serii na pierwszym tomie... a szkoda.

Wbrew średniej ocenie tej książki na tym portalu mówię: podobało mi się ! Podobał mi się ten stan tajemniczości, nauki, niepokoju który przejawiał się w tej książce. Powieść licząca przeszło 600 stron a ani razu się nie nudziłam. Niemal czułam się klaustrofobicznie przemierzając ciemne groty wraz z naszymi bohaterami. Choć tytuł może trochę zwodzić to jednak ogółem bardzo mi się podobało w jakim kierunku podążyła ta historia.

Bardzo dobra książka. Udaje się zabić bestię wilkołaka, ale co począć z ludzkimi niemowlętami, które kwilą w wilczej norze ? Znalazły schronienie i nowego pana, tylko po której stronie przyjdzie im walczyć ? Chociaż zazwyczaj czytuję po 3-4 książki na raz, ta pozycja jest tak świetni skonstruowana, że nie było przerwy na inna lekturę. Polecam, szczególnie, że czas powieści przypada na okres nawracania pogan siłą krzyża. Książka mroczna, tajemnicza i średniokrwista ;) czyli tak jak lubię.

Co jest dalej? To pytanie od czasów Dantego (a zapewne i wcześniejszych) przewija się przez strony książek. Wizje są różne - ta stanowi połączenia zaświatów z "Kolonii Knellera" Kereta i serii "Ja, diablica" Miszczuk". Piekło nie jest takie straszne, a jedynie rozczarowująco podobne do ziemskiego padołu. Paradoksalnie szczęśliwie para kochanków trafia tam razem. Tylko co, jeśli pojawi się szansa powrotu? Stary jak świat patetyczny dylemat miłości ponad śmierć, w tle oczywiście przyjaźń, kliki, koterie oraz mniejsze czy większe tarapaty. Podsumowując: czyta się miło, ale to już było. Plus za postać Pijanego Poety (w skrócie PePe).

Poznałam świat mroczny, ohydny, przerażający mnie do tego stopnia, że wchodziłam do niego ostrożnie, delikatnie, niepewnym wzrokiem badając czekające mnie wizje, bojąc się następnego zdania, brzydząc się kolejnej sceny i błogosławiąc możliwość stania z boku w roli obserwatora, bezpiecznego przyglądania się zdarzeniom i śledzenia plecionych wątków. Z czasem nauczyłam się nie jeść podczas czytania tej książki z turpistyczną wizją świata, a właściwie dwóch równoległych rzeczywistości, w których śmierć i rozkład były normą, a jej symptomy i objawy skutecznego panoszenia się prawie na każdej stronie ropiały, czerwieniły krwią, uryną i kałem strachu, bólem prutych jelit, trzaskiem łamanych kości i smrodem. Przenikliwą, ostrą, mdlącą wonią wymiocin, bagiennych oparów, rozkładających się trupów, gnijących ran i cuchnących oddechów chorych dziąseł. A jednocześnie byłam tym światem zachwycona, zafascynowana! Przyzwyczaiłam się, nie podjadałam w trakcie czytania, z trudem przełykając nawet ślinę, ale brnęłam wbrew odruchom własnego organizmu, wbrew rozsądkowi i instynktowi samozachowawczemu w te realno-nierealne wizje sięgające samego Matecznika Bogów, do których drzwi otwierał stavalon. Rodzaj memoaktywnej substancji dla współczesnych bohaterów powieści, a dla druidów Zaklęcie Przejścia. A nic nie zapowiadało właśnie takiej zaskakującej fabuły. Prolog wprowadził mnie w znany świat umierającego króla Artura, którego ostatni rycerz Bedevir, pełniący wcześniej rolę jego giermka, pragnął ocalić Brytów przed saskim potopem. Potrzebował do tego wyjątkowego Naszyjnika, tak zwanego torka. Tradycyjnego insygnium celtyckich królów i bohaterów, który był "przekutą wolą, zastygłą w metalu potęgą oraz Nosiciela, bez którego stanowił tylko stary, kosztowny złom". Razem, przy pomocy magii druidów, mogliby odzyskać świetność i przywrócić przyszłość Brytów. Tyle że Naszyjnik znalazł Igi, dziewiętnastolatek o popapranej przeszłości z dwudziestego wieku, nawiedzany przez koszmarne sny, po których pozostawały zupełnie realne rany. Stavalon umożliwił połączenie losów ludzi, demonów i bogów ze średniowiecznej przeszłości i z dwudziestowiecznej teraźniejszości. Otworzył między nimi drzwi udowadniając, że "światów nie dzieli nieprzekraczalna bariera. Współistnieją i czerpią z siebie." Stanowią jedność, w której czas, jakikolwiek czas, nie ma żadnego znaczenia. Dlatego Igi znalazł się w świecie Brytów, stając się Nosicielem Naszyjnika. Łukasz, jego psycholog, u którego początkowo szukał pomocy, mógł funkcjonować w obu, a demony z rzeczywistości równoległej, pożywiać się krwią i mięsem ludzi we współczesnej Warszawie. Podobał mi się ten bezlitosny, okrutny świat, te plastyczne wizje, oniryczne majaki, wędrówki do najdalszych zakątków umysłu kryjących najstraszliwsze instynkty ludzkie i język je stwarzający, opisujący, ożywiający, pobudzający moje zmysły i wyobraźnię. Gęsty, bagnisty, wciągający, mamiący i taki realnie, niemalże namacalnie kreujący obrazy grozy godne najlepszych horrorów. Snujący fabułę pełną przejść z przeszłości do przyszłości, z jaźni do podświadomości, ze świadomości w sen, z rzeczywistości w magię i na odwrót. Czułam ogromną wiedzę jaką autor zgromadził, by mógł powstać ten jeden świat ze splecionych wątków przeszłych i teraźniejszych. Czerpał ją, jak sam wspomniał w podziękowaniach na końcu książki, przede wszystkim z "Narodzin cywilizacji Wysp Brytyjskich" Wojciecha Lipońskiego. Ta fascynacja historią Brytów i chęć umieszczenia jak największej ilości informacji w powieści, mogłaby posłużyć do stworzenia obszernej trylogii, jeśli nie dłuższego cyklu. Pozwoliłoby to na rozproszenie wiedzy historycznej, która momentami brzmiała jak wstawki encyklopedyczne. Można byłoby rozwinąć wiele wątków, tutaj tylko zarysowanych lub wykorzystanych do jednej przygody czy wyeliminować wielość bohaterów. Bardzo brakowało mi jednego spojrzenia na rozwijający się ciąg zdarzeń, wiodącego narratora, z którym mogłabym się utożsamić, przyjąć jego system wartości za swój. Można byłoby też uniknąć szybkiego przeskakiwania z jednej sceny do drugiej bez zdania wiążącego lub uprzedzającego zmianę scenerii. Na szczęście im dalej w powieść, tym tych niespodziewanych cięć było mniej. Przedobrzenie dotknęło również języka. Autor uczynił go bardzo swojskim, potocznym, wulgarnym, nazywającym rzeczy wprost bez zbędnych ozdobników językowych, niezbędnym do tworzenia naturalnych dialogów czy naturalistycznych obrazów, ale czasami wyjechał w swoich szkicach poza linię, serwując zdania tego typu: Jego towarzysz, przygarbiony kulawy facet w szacie koloru gówna, rozdarł się. Swojskość też ma swoje granice, za którymi czai się pułapka ordynarności. I na koniec muszę jeszcze wspomnieć o zbyt pośpiesznym zakończeniu i dialogach. O ile były świetne między bohaterami współczesnymi, o tyle były niewiarygodne, bo z użyciem charakterystycznych powiedzeń młodzieżowych, w ustach postaci historycznych. Całość makabrycznie przepiękna w plastycznych obrazach wizji, ciekawie snutej fabule, której trochę zaszkodził nadmiar wiedzy, fantazji i chęci umieszczenia tego wszystkiego w jednej opowieści oraz niedostatki warsztatu pisarskiego. Pierwsza cecha jest zaletą, z której trzeba się cieszyć i tylko nauczyć panować nad nią, a druga wadą, która na szczęście mija wraz z wiekiem i doświadczeniem. Zwłaszcza że to debiutancka powieść tego pisarza. I jeszcze jedno. Literówki. Rzadko o nich wspominam, jeśli nie są uporczywe. Tutaj bardzo mi przeszkadzały swoją nagminnością. Często zmieniały znaczenie zdania, które musiałam czytać od nowa, by uchwycić prawidłowy sens wypowiedzi czy opisu. Ale to już uwaga czysto techniczna ku rozwadze wydawnictwa. http://naostrzuksiazki.pl/

Król Damian to największy skurwysyn jakiego napotkałam w swojej czytelniczej karierze. Bezwzględny, bystry oraz manipulujący drań, który dla swoich korzyści potrafi sprawić, że jeden z rodów ugnie się przed jego majestatem w nadziei, że przywróci im utracony status. Dopuścił się do intrygi tak głębokiej, że czytelnik zdał sobie sprawę o tym na końcu książki, gdy już wszystkie karty zostały odkryte. Wykorzystał do swych niecnych celów naiwną i pełną buty dziewczynę, która w przeciwieństwie do niego jest zwykłą szarą myszą zmagającą się ze stanami depresyjnymi. Nic ją nie cieszy, jest bezczelna i strasznie bierna. Król omamił ją swoim wdziękiem, a ona próbowała mu się oprzeć, walczyła z motylkami w brzuchu na jego widok. W końcu doszła do wniosku, że jedyne co ją cieszy na wyspie to właśnie widok tego skurwysyna. Brzmi jak romans? No i troszkę jest. Autorka nie skupiła się na Akademii, świecie przedstawionym, w ogóle systemie magii. Od czasu do czasu rzuciła jakąś ciekawostką lub istotną informacją, ale prędzej skupiła się na postaci głównej bohaterki oraz jej odczuciach. Początki prześladowania jej w wiosce, spotkanie wuja oraz nauka magii w akademii na wyspie, która była bardzo brutalna i bezwzględna. Wymagała od uczniów całkowitego posłuszeństwa i pokory. Wiele zrezygnowało, wiele z nich przypłaciło życiem lub depresją jak nasza bohaterka, która swoją bierną postawą doprowadzała mnie do furii. Książka ma otwarte zakończenie. Czy kiedykolwiek pojawi się kontynuacja? Szczerze wątpię. Szkoda, bo pomysł nawet ciekawy, postać tego skurwysyna intryguje i czytelnik domaga się dalszych części. Jeszcze tyle rzeczy zostało do wyjaśnienia i już pewnie nigdy się nie dowiemy.

Początki lektury były trudne - przyznam, że nie miałam pojęcia, czym są węże (oczywiście pomijając powszechne znaczenie tego słowa) i gubiłam się podczas pierwszych trzydziestu, czterdziestu stron. Czytając, wszystko brałam "na wiarę", a mimo to bardzo mnie książka intrygowała. Marla poznajemy jako jedenstaolatka, który zaczyna swoje szkolenie. Jego mistrz Omar kształci go w towarzystwie przybranego brata Lomara. Chłopcy na pozór nie przepadają za sobą, łączy ich specyficzna więź. Gdy Marlo usamodzielnia się i bez niczyjej pomocy wybiera zlecenia, zaczynają się schody. Wąż odkrywa, że jego zajęcia nie zawsze przynoszą pozytywny wynik, a każdy medal ma dwie strony. Jak można doczytać z tyłu okładki - powieść zawiera intrygi, wątki kryminalne, polityczne i magiczne. Z tym ostatnim jest lekki problem. Magii wiele tu nie ma, jest za to wiele przygód. Marlo podróżuje po wielu krainach, szkoli się u drugiego mistrza, który jak się potem okazuje ma związek z przeszłością naszego głównego bohatera. Poznaje niejedną kobietę, choć w większości ich relacje opierają się na fizycznych kontaktach. Mamy tu wiele obrazów nędzy i ubóstwa, różne oblicza demoralizacji - alkohol, prostytucja, złodziejstwo... Brakowało mi kontrastu. Nie było żadnego elementu, którym mogłabym się zachwycić, czy napawać. Nie ma też jednego, głównego wątku - cała książka opiera się na przygodach i zdarzeniach, jakie przytrafiają się Marlowi. Nie jest to wielka przeszkoda, jednak spodziewałam się raczej jednej, wielkiej zagadki, która będzie mnie nurtowała przez całą powieść. owszem, pewna tajemnica rozwiązuje się na ostatnich stronach powieści, ale w mojej ocenie jest to tylko zrzucanie masek - dobrzy okazują się złymi, a ci niejednoznaczni... Książkę czytałam wracając pksem z Ostrowa Wielkopolskiego. A gdy daje radę sięgać po lekturę w autobusie, w którym zwykle nie czuje się zdolna do pożerania liter, to znaczy, że książka jest dobra. Momentami Wąż Marlo bardzo mnie wciągał i nie mogłam oderwać się od mrocznego i niepokojącego klimatu, momentami czytałam fragmenty nawet niebyt dokładnie rejestrując ich w pamięci. Niemniej jednak książka jest godna polecenia i uważam, że prezentuje całkiem przyzwoity poziom. Chciałam zwrócić jeszcze uwagę na język autora - dobrze dopracowany, różnorodny i pasujący do klimatu powieści. http://poczytalna-umyslowo.blogspot.com/2013/03/waz-marlo.html

Naprawdę ciężko znaleźć książkę z porządnym wilkołakami, więc ciecze się że chociaż tutaj jest straszna bestia a nie Jacob ze zmierzchu. Książka opowiada dwie historie jedna dzieje się w XVIII w. a druga w 2004 roku, przy czy ta pierwsza jest lepsza lecz ta druga też nie jest jakaś zła. Opowieść zaskoczyła mnie, nie dało się przewidzieć co się będzie działo dalej, zwroty zaskakiwały. Odradzam pomijanie historii z XVIII wieku bo może umknąć coś ważnego. Druga część to "Sanktuarium".

Nie miałem co czytać więc poszedłem do biblioteki i wziąłem pierwszą lepszą książkę z fantastyki. Okazało się że dzieło to mnie tak wciągnęło, że sięgnąłem po kolejną część! Świetna, bezpośrednia książka, która pochłonęła mój czas, w którym normalni ludzie śpią!

Na pewno rozdrażnił mnie fakt, że Rhezus już nie był tą samą osobą, co w pierwszym tomie. Ze zmęczonego życiem wojownika zmienił się w beksę. Non stop jęczał i kaprysił, za co straciłam do niego resztki szacunku. Nawet Okularnika autorka musiała mi zepsuć. Wiecznie optymistycznie nastawiony do życia egzorcysta zmienił się w narzekającego nudziarza. A jego słowotoki zaczynały działać mi na układ nerwowy. Na pewno spotkanie Rhezusa z Agresją wywołały u mnie duże emocje i nie kryję tego, że bardzo się wzruszyłam. Również nie będę ukrywać swej pogłębiającej się nienawiści do Kasy, która rzekomo będąc zgwałcona nie miała oporów by kurwić się z obcym. Przyznam, że żałuję, że Rhezus jej nie zabił za konsekwencję jej czynu. A tym bardziej jestem zaskoczona samym końcem. Przyznam, że autorka naprawdę dobrze to rozegrała. Zasiała pewne przeczucia, które nie miały żadnych podstaw już od pierwszego tomu, pielęgnowała je, po czym rozwinęła je na samym końcu w postaci zaskakującego zakończenia, po którym człowiek łapie się za głowę i mówi „o ja!!”. Niestety motywów tego wszystkiego nie poznajemy, co skłania nas do przeczytania trzeciego tomu. Po nudnawych przekomarzaniach i milionach opisów w końcu dostałam coś, na co długo czekałam. Zostałam mile zaskoczona.

To nie jest bajeczka dla wrażliwych misiów, oj nie.

Trup ściele się gęsto, chociaż na początku wcale tego nie widać i czytelnik nie podejrzewa nawet, że ta historia będzie aż tak krwawa i tragiczna. Lekko archaizujący styl i osadzenie akcji powieści w IX wieku, wśród nordyckich mitów, wierzeń i ludów sprawia, że zapomniany (jakby się zdawało) świat wikingów staje przed oczyma jak żywy. Tak żywy, że aż za bardzo. Autor niewątpliwie wykonał kawał niezłej roboty, aby poznać dokładnie ludy skandynawskie i ich mitologię. Umiejętnie lawiruje między opowieściami o Lokim, Fenrirze i Ragaroku (i nie tylko!) dodając do tego swoje trzy grosze. Na nowo, w ciekawy, zaskakujący, a jednocześnie klasyczny (kanoniczny?) sposób interpretuje mit o wilkołaku.

Dla zainteresowanych tematem będzie to świetna przygoda. Odnajdywanie ukrytych w tej powieści smaczków to dodatkowa zabawa na długie godziny, a zakończenie zaskakuje - zwłaszcza, jeśli czytelnik da się zwieść autorowi.

świetna książka, na wysokim poziomie ,jestem zachwycona akcja jest dobrze prowadzona, czytamy z perspektywy Racheli i z perspektywy Gabriela trochę denerwuje mnie postać Racheli, oczywiście rozumiem jej niechęć na początku, ale potem powinna zrozumieć kilka ważnych spraw ma szczęście że Gabriel szukał żony którą mógłby kochać a nie jak większość po prostu dla posiadania a potem zabawiania sie na bokach nie bez powodu został wybrany na archanioła ,to anioł pełen wiary i lojalności do Boga, oraz osoba inteligentna widząca większy obraz rozumiem czemu wybrano mu też taką a nie inną żonę -aby stał się doskonały bo wcześniej był pełen pychy a to była jego jedyna przywara ,musiał zrozumieć czym jest cierpienie i nędza aby naprawić błędy wcześniejszego archanioła

Jestem zdziwiona,że książka ma tak dużo niskich ocen. Nie jest to może lektura na najwyższym poziomie,ale świetnie się bawiłam czytając. Czasami fajnie się rozerwać przy czymś tak prostym. Polecam,bo naprawdę odpręża mózgownicę,a dla wiecznie zestresowanych ludzi to potrzebne

Ksiązka warta przeczytania choćby dlatego, że jest niesztampowa i odświeżająca. Natomiast ma ogromną wadę - brak trzeceigo, zamykającego tomu. Mimo to, warto za nią chwycić żeby dla odmiany zagłębić się w Świat, gdzie szkoła i nauka magii jest czystym okrucieństwem i powaznie nas zaniepokoi.

Początek mojej przygody z fantastyką to szukanie polecajek. Ta książka była u kogoś na 1 miejscu. Zdobyłem. Po latach zmusiłem się do przeczytania. No cóż. Dziś jestem dużo bardziej świadomy książek fantastycznych i zapewne tej pozycji bym nie mial. Książka młodzieżowa. Trochę za długa. Średnia.

Głównym bohaterem zbioru opowiadań jest Hedaard - w skrócie zbuntowany Jezus, który odmówił wypełnienia woli Jedynego. Za karę został zesłany na wieczną tułaczkę po ziemi. Jednak poprzysiągł zemstę Jedynemu i za cel obrał zniszczenie wiary w Ojca. Poza tym Hed posiada jeszcze jedną misję, która przywiodła go do krajów, gdzie wciąż czci się pogańskie bóstwa. Chcecie dowiedzieć się co się stanie gdy niepokorny Syn Boży stanie przed obliczem Svaruna? Muszę przyznać z ręką na sercu, że ja mam po prostu słabość do takich bohaterów. Którym życie naprawdę daje w kość ale mimo wszystko są bardzo ludzcy w swych objętych klątwą tułaczkach. Są tak bardzo różni, od tych jednowymiarowych postaci z gatunku młodzieżowej fantastyki. Tak bardzo prawdziwi. Bardzo podobał mi się też klimat świata przedstawionego, który mimo to, że jest fantastyczny łączy że sobą wierzenia słowiańskie i chrześcijańskie. Książka zawiera cztery opowiadania i widać, że autor włożył w nie dużo swojej wiedzy naukowej. Ledwo skończyłam a już tęsknię za jej bohaterami i mam nadzieję na kontynuację losów Hedaarda.

Bardzo fajnie skonstruowany świat. Mamy w nim kilka ras, nie do końca ludzkich. Jest magia, golemy i zombie. Są inne przestrzenie, w których żyją demony. Cudowny, różnobarwny świat. Główny bohater, tytułowy Tern, to mag moralista. Jego poglądy życiowe polegają głównie na tym, żeby szanować inne życie i pomagać każdemu w potrzebie. Po drodze zbiera drużynę, której misją jest odesłanie demona poety do domu. Sam dobór postaci jest bardzo niecodzienny, ale najbardziej tą książkę wyróżniają dialogi. Nie każdemu będzie się podobał sposób wysławiania głównych bohaterów, pełen uprzejmości i wzajemnej adoracji, ale kwestie moralne poruszane przez bohaterów są interesujące i pozwalają uwierzyć, że świat może być dobrym miejscem. A poza tym to naprawdę dobre fantasy.