Calvin i Hobbes

Są takie dzieła literatury, które zostają z nami na zawsze. Dziś opowiem Wam o jednym z takich właśnie komiksów, który często gości w moich myślach. "Trzy cienie" to było moje pierwsze spotkanie z Cyrilem Pedrosą, byłym animatorem Disneya (m.in. „Dzwonnik z Notre Dame” i „Herkules”). Komiks jest dedykowany jego przyjacielowi i to los syna tego przyjaciela stanowił inspirację tej opowieści. Sam scenariusz to propozycja dla dorosłych czytelników by wybrali się wraz z bohaterami w podróż rodem z baśni i literatury dziecięcej. Motywy znane z klasyki tak fantasy jak i disnejowskich obrazów przeplatają się tutaj z awanturniczymi sekwencjami, realizmem magicznym i tym, bez czego bajki nie mogą się obejść – prawdziwą grozą. Nie chcę psuć Wam zabawy i opisywać fabuły, odkrywanie jej samemu daje tu wiele radości, a baśniowy klimat pięknie kontrastuje z finałem. Strona graficzna „Trzech cieni” to wysmakowana ilustratorsko, przypominająca hity Disneya, niby niechlujna, a zarazem świetnie wyważona kreska. Mieszanie technik stylistycznych urzeka i wprowadza namacalne napięcie. Sceny wędrówki czy sekwencje w lesie, a także nocne momenty po prostu zachwycają. Podobnie jest z panoramą miasteczka, a już sceny, gdzie wieje wiatr, dosłownie pozwalają poczuć go na własnej skórze. Pedrosa znowu czaruje pisząc i szkicują piękną alegoryczną, współczesną baśń. Jest ciepła, a jednocześnie straszna i smuta, taka jaka być powinna. Na minus jeden z mniejszych wątków na samym końcu wydaje się jakiś taki niepotrzebny i przeciągnięty. MOJA OCENA 8️⃣.5️⃣/🔟

Bardzo dobry komiks, który czerpie z wątków ludowych. Nie jest jednak w tym nachalny. Nie edukuję na siłę, a tworzy mitologią bohaterów i fabułę. Nie jest on też graficznie przeładowany, te ilustrację są w sam raz. Nie za proste, ale też nie mega szczegółowe. Bardzo ładnie wydana. A fabuła całkiem wziąga. No i ciepła końcówka, chociaż więcej powiedzieć nie mogę :)

Ponieważ mój Simon znajduje się w nie wiadomo którym kartonie z jakichś 30 nieotwartych po przeprowadzce, postanowiłam zapoznać kocura z moimi dziećmi przez biblioteczne zbiory. Strzał w dziesiątkę!! Dziewczyny pokochały Simona jak swojego, bardziej nawet niż Garfielda. Świetny umilacz czasu, i zachęcacz do czytania! Polecam! 🩵💙🤎❤️💜🧡💛💚

Być może to jest książka dla dzieci... ale innych dzieci. Ukrytych. Może nawet samotnych. To świat widziany ich oczyma: niezwykły, tajemniczy, dziwny i zagadkowy. Jednak pełen pokrętnej logiki, tej o której nie piszą filozofowie. Świat przedmieść pełnych magii. Nikt się o nią nie potyka, nikt nie natrafia. Ją widzi się stojąc przez chwilę z boku. Kto chociaż raz tak widział świat, już nie będzie mógł widzieć go innym. Shaun Tan daje nam odrobinę wglądu w to jak jego "dziecko" widzi najdalsze przedmieścia. To niezwykle utalentowany artysta, który potrafi uchwycić obrazy i zapisać je, zarysować, namalować w swoich niezwykłych książkach. Je się po prostu kontempluje. Historyjki wydają się absurdalne, pozbawione sensu... symboliczne. Czy to paralele? Czy to wizja trzeciego oka? Patrzenie sercem? Sięga po różne środki wyrazu ni to komiksy, grafiki, obrazy, artykuły w prasie... tak bardzo różnorodne. Nawet spis rzeczy jest niezwykły... to kolekcja znaczków! Najbardziej podobało mi się "w gotowości lecz bez trwogi". Piękne przesłanie pacyfistyczne. Rysuneczki kotów tu i ówdzie. Liryczny "deszcz w oddali", pieskie "CZUWANIE". Piękne opowiedziane i narysowane "Eryk", kończące się zostawioną karteczką "Dziekuję za wspaniałe chwile", pośród ogrodu niby-roślin i niby-kwiatów. Nawet wklejka jest unikatowa i da się czytać/oglądać. To książka do której będę wracać, kiedy zmęczy mnie świat takim jakim chcą go widzieć inni.

To zaledwie 2. tom przygód szalonej 'ciut' bardzo 😉 parki : Hobbes & Calvin a już jest rewelacyjnie!!! Jest magicznie!!! W punkt, lekko, zabawnie. Przepis, jak zrobić śmieszny komiks o typowym dzieciaku, wplatając w to problemy życiowe, to znak rozpoznawczy autora. Świetny komiks - ten, jak i pozostałe z tej serii. Watterson jest najlepszy, zapewnia rewelacyjną rozrywkę, wiele salw śmiechu! 😁

Czytałam i przeglądałam tą publikację już kilka razy. Zawsze odkrywam w niej coś nowego, zaskakującego i... mądrego. Regulamin skierowany jest do dzieci i młodzieży. To proste zasady jakie powinni przestrzegać w okresie wakacyjnym. W książce starszy brat, uczy młodszego reguł i zasady, tak by bezpiecznie przeżyć każdy dzień. Muszę tu dodać, że nie są to standardowe zasady, którymi my rodzice karminy nasze dzieci. Nie ma ani słowa o przechodzeniu po pasach, nie braniu słodyczy od obcych. Są jednak inne, równie ważne. Treść jest raczej lakoniczna. Ale wraz z obrazem zapraszają do świata wyobraźni... do zmiany postrzeganie świata. Popatrzmy na to co jest wokoło oczami dziecka. Ilustracje są obrazami olejnymi, pełne są soczystych barw. Przykuwają wzrok. Nie są jednoznaczne, posiadają element (lub kilka), który wytrąca nas z realizmu zapraszając nas do korzystania z dziecięcej wyobraźni. Opowieść jest tajemnicza, prosta, wyjątkowa, niezwykła, pobudzająca wyobraźnię, z magicznymi elementami.

Świat absurdów i paradoksów widziany oczami dziecka. Bardzo interesująca lektura, bo główna bohaterka dorasta, a wraz z nią dojrzewają jej przemyślenia i cała narracja (opowieść o śwince morskiej to pyszny trunek dla takich emocjonalnych wampirów jak ja :P). Niby jest to zbiór niepowiązanych ze sobą epizodów z życia tytułowej Marzi, a jednak wszystko wydaje się bardzo spójne - czuć, że za wszystkim stoi jakiś głębszy zamysł. I o ile taka "Totalnie nie nostalgia" wydała mi się komiksem o wszystkim i o niczym, tak "Marzi" to dla mnie komiks o wszystkim, ale jednocześnie o czymś. Dla wielbicieli obyczajówek pozycja obowiązkowa. Poluję na tom drugi. Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Nie mogę wprost uwierzyć, że od wydania „czerwonego” Kota Simona minęło już 15 lat. Kreska Pana Tofielda jest bardzo charakterystyczna i przyjemna dla oka, choć oczywiście pewna drobna przewaga jest po stronie animowanych filmików. W przeciwieństwie do pierwszego tomu był to w tamtym czasie pewien eksperyment; sympatyczny kot opuszcza domowe pielesze i samodzielnie zwiedza świat. Właściciele futrzastych przyjaciół bez wątpienia odnajdą zabawne sytuacje, które były udziałem ich pupilów. Jedno jest pewne, tego stworzenia nie da się nie lubić. Niezależnie od upływu lat, Kot Simona ciągle w formie i niezmiennie wywołuje uśmiech na twarzy. Tyle pisania, trzeba samemu zobaczyć.

Podchodziłam do Hellboya dwa lub trzy razy, bo jest to klasyk i postanowiłam sobie, że muszę się z nim zapoznać. Chciałam w końcu wiedzieć o co z nim chodzi, wyrobić sobie zdanie, i może nawet dać się zaskoczyć. Próbowałam dać się przekonać, ale niestety bezowocnie. Nie wiem czy moja niechęć do kontynuowania utworu wynikała ze słabo przedstawionej treści, mało angażującej fabuły, mojego niezrozumienia przekazu, czy rozciągnięcia w czasie poznawania komiksu. Być może złożyły się na to wszystkie wyżej wymienione czynniki, nie wiem. W każdym razie, jestem niemalże pewna, że do Hellboya nie wrócę, bo najzwyczajniej w świecie nie interesuje mnie co dzieje się dalej, a też dużej części nie zrozumiałam, bo była bardzo chaotyczna.

Po pierwsze - jest to komiks, a właściwie zbiór krótkich form komiksowych, z których każda dotyczy innego tytułu. Po drugie, nie jest to poradnik, bryk ani lista "must read", jest to zbiór żartów, wykorzystująca znane tytuły, tym zabawniejszych im więcej z tych tytułów się zna. Dobór tytułów jest często subiektywny, bo obok Biblii czy "Romea i Julii" pojawia się na przykład "Z przejmującego zimna" Le Carrego, które raczej nie jest ani jego najpopularniejszym, ani najlepszym dziełem. Dziwi mnie niska ocena i negatywne komentarze, jeśli ktoś po przeczytaniu tytułu i zobaczeniu okładki uśmiecha się i myśli, że chciałby to przeczytać, to prawdopodobnie mu się spodoba. Tak było ze mną. Śmiałem się często. Kreska jest prosta i czytelna, a żarty czasem czerpią z danego tytułu i bez jego znajomości trudno je zrozumieć, albo opierają się na nim bardzo luźno i dotyczą czegoś zupełnie innego. Lekkie, przyjemne, zabawne.

Całkiem niezły zamysł na historię. Wypalony muzyk, któremu w życiu nie wyszło, postanawia zakończyć swój pobyt na tym łez padole. Dostajemy retrospekcje z jego życia, jak również dalsze losy jego dzieci. W tle - Iran w latach 50-tych XX wieku. Niestety wszystko to było dla mnie za krótkie, za proste. Chciałbym więcej, zarówno historii bohaterów jak i smaczków kulturowych i historii kraju. Rysunkowo jest prosto. I nie drażni mnie ta prostota, pasuje do historii, ale też nie jest to album, którym bym się w jakiejkolwiek warstwie zachwycił.

Mimo, że jako ludzie przeszliśmy bardzo długą drogę w poszukiwaniu logiki, mimo że odkryliśmy świat atomów oraz potęgę wszechświata, to ciągle i na nowo brakuje nam tej podstawowej, wynikającej z życiowych zasad, zdroworozsądkowości, która powstrzymała by nas od popełniania wciąż tych samych błędów. Krótki cytat, a właściwie tłumaczenie z języka niemieckiego, w którym czytałem tę książkę, podsumowujący moją myśl: "Ludzkość nadal składa się z tych samych zgniłych jaj, pełna tych samych namiętności, które nadal skutkują tymi samymi okropnymi omletami!"

Każdy, kto ma dobre pióro musi pisać dobre dialogi. Dotyczy to absolutnie każdej branży artystycznej. Taką mam teorię w pisarstwie. Dlatego ,,Kot Rabina'', to udana polemika filozoficzna z sarkastycznym dowcipem. Bo wierzy w inteligencję czytelnika, obsypuje go kąśliwymi pytaniami o naturę religii, tutaj dodatkowo żydowskiej, czyli wyjątkowo paskudnej. Nasz rabin ma córkę, a ta ma kota, który zaczyna rozmawiać, gdy pożera papugę. Koci indywidualizm wparowuje do sztywnego Talmudu, wyśmiewając jego reguły, jak niechęć do psów, podejścia do koncepcji Boga, który nawiasem mówiąc - nie ma nic wspólnego z Instytucją czy fundamentalizmem. Dosyć jawna koncepcja, by obśmiewać zbytnie przywiązanie do ciasnych ram rozumu. I choć kot rabina nie wydaje się prowokatorem, dosyć czytelnie komentuje nieścisłości czy judaistyczny traktat poprzez liczne obserwacje. Ciekawe rozprawki, w jakże specyficznym Algierze z brodatymi mężami stanu, delikatną córką, a kocim zmysłem do obalania religijnych przesądów. Dialogi równie celne, jak w innych dobrze napisanych produkcjach, choćby w ,,Brothers in Arms'', ,,Kongres futurologiczny'', ,,Sprzedawcy'' czy ,,Sadboi''. Pozycja godna uwagi - zwłaszcza dla sceptyków muzułmaństwa, Kościoła czy wszelkiej fanatyzacji kultury.

Bardzo dobra pozycja. Ciekawy styl kreski i cieniowania, ale przede wszystkim ciekawe historie - o mieście, ludziach. Polecam każdemu! Komiksy to nie tylko opowieści o światach wymyślonych i superbohaterach, komiksy to też opowieści o zwykłych (?) sprawach.

Tym opowiadaniem kryminalno-fantastycznym Neil Gaiman bardzo mnie zaskoczył - oczywiście pozytywnie. Ciekawe spojrzenie na tematykę "Boskiego planu", a także możliwość wielu interpretacji to zdecydowane atuty tej historii. Ponadto wydanie opowiadania w formie komiksu sprzyja lepszej wizualizacji całej opowieści. Polecam!

Wow. Sięgnęłam po nią nie bardzo wiedząc czego się spodziewać. Nigdy nie zagłębiałam się w historię Iranu, a to co przeczytałam wydaje się tak aktualne… szczególnie w ostatnich tygodniach kiedy młode dziewczyny w Iranie palą chusty, walczą o wolność i głośno sprzeciwiają się reżimowi. Ukazanie tego w formie powieści graficznej było strzałem w dziesiątkę

To mój pierwszy komiks, jaki miałam okazję przeczytać tak "na poważnie". Historia trójkąta Staś - Zła noga - Mama jest słodko-gorzka. Słodki jest optymizm niepełnosprawnego dziecka, które tak wielu spraw wokół siebie nie rozumie, na swój dziecięcy sposób radzi sobie ze swoją niepełnosprawnością - oswaja Złą Nogę. Gorzka strona to to, co dostrzegają dorośli, tutaj głównie w osobie Mamy, która musi sobie na co dzień radzić ze Stasiem, Złą Nogą i całym bajzlem, w jaki zmieniło się jej życie. Kreska pasująca do narracji, krótkie "obrazki" z życia rodziny pozwalają na poznanie wielu aspektów funkcjonowania, ale nie przemęczają ani nie "dołują" aż nadto. Polecam, również osobom, które fanami komiksów nie są.

W dobie wszędobylskich wampirów, wilkołaków i duchów, których współczesną wizję ukształtował szeroko pojęty konsumpcjonizm, milo jest spojrzeć na starosłowiańskie, mitologiczne stworzenia. Kościół starał się je zniszczyć za wszelka cenę, ale pamięć po nich pozostała i w kulturze nadal jest żywa, choć nie tak bardzo jakbym tego chciał. Karol Kalinowski przybliża je nam po raz drugi w ciekawej i niegłupiej opowieści, zatytułowanej Kościsko. Jest to bowiem miejsce, gdzie żyją wszelkiej maści skrzaty, zmory, duchy lasu i powietrza, starając się przetrwać w ludzkim świecie przeżartym technologią. Jednak takie miejsce skrywa w sobie również sekret, w tym wypadku bardzo mroczny i zawiły. Zatem gdy przybywa do niego pewien człowiek z swoim młodym synem, w Kościsku zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy. Fabuła zaczyna się od przebudzenia Leszego - opiekuna lasów i drzew. Przespał on ponad wiek, skryty pod ziemią, po tym jak stoczył zwycięską walkę z potężnym biesem. Przez ten czas ludzie urośli w siłę. Ich miasta się rozrosły, fabryki rozbudowały, gospodarka rozwinęła, zaś ludzkość przetrwała dwie Wojny Światowe, Zimną Wojnę i kilka innych konfliktów. Leszy dziwując się uporowi człowieka w dążeniu do samozagłady, postanawia wrócić do Kościska - jedynego miasta zamieszkiwanego przez mityczne stworzenia. Tam obecnie Kustosz, zarządzający miastem, zatrudnia... człowieka. Ma on zajmować się biblioteką, jednak szybko się okaże, ze w Kościsku nic nie jest zwyczajne. Pierwsze co rzuca się w oczy czytelnika to specyficzny humor. Zderzenie się dwóch światów - słowiańskich stworzeń i ludzi - obfituje w wiele zabawnych anegdot dotyczących wierzeń Słowian. To sprawia, że współczesny człowiek, nie znający tej kultury, jest postawiony w niezręcznej sytuacji i nie wie jak ma się zachować. Szczególnie, że mityczne istoty starają się za wszelką cenę upodobnić do ludzi i nie gardzą nowoczesną technologią. Świetnie w tej roli wypada Kiki, będąca zmorą prowadzącą lokalny bar i lubiąca telewizję, którą ogląda w dziwny sposób. Jej próby panowania nad sobą aby nie dusić ludzi są obłędne, a finalne znalezienie Złotego środka dość zaskakujące. Jednak główna oś fabularna toczy się wokół pary ludzi - Karola, który został zatrudniony w bibliotece, i jego syna Maxa. Ten pierwszy stara się sobie wszystko racjonalnie wytłumaczyć, jak czyni to typowy dorosły człowiek we współczesnym świecie. Jego syn natomiast wierzy w dziwy jakie dzieją się w mieście oraz jego okolicy. Potrafi tym sobie napytać czasem biedy, ale jak to u dziecka, ciężko wytłumaczyć że czegoś co jest fajne nie wolno robić. Ciekawie natomiast jest poprowadzona relacja pomiędzy Karolem a Kustoszem. Jej finał jest bardzo ciekawy i owocuje w sporo niespodzianek dla czytelnika. Podobnie jest w przypadku Leszego, który w całej historii również odgrywa istotną rolę, chociaż nie zawsze od razu jest to zauważalne. Na szczególną uwagę zasługuje oprawa artystyczna komiksu. Kreska, przynajmniej w moim odczuciu, świetnie oddaje klimat mitów z punktu widzenia współczesnego człowieka. To nie są te same, w kółko wałkowane stereotypy o dziwnych stworzeniach z lasów. Tutaj są oni bardzo... ludzcy. Autor oddał ducha tamtych wierzeń, jednocześnie pozostawiając czytelnika w klimacie nowoczesnych seriali animowanych puszczanych na okrągło w telewizji. To pozwoliło mu oddać zderzenie dwóch światów co czyni również sama historia. Kościsko to genialny komiks, obowiązkowy do posiadania w swych domowych zbiorach. Wyróżnia się on na tle konkurencji, głównie za sprawą fabuły oraz tematu. Do tego czyta się go błyskawicznie, potrafi zaskoczyć, miejscami rozbawia do łez i przecudnie wygląda. Zdecydowanie warto po niego sięgnąć, bo tego typu literatura, szczególności polskiego autora, nie trafia się często. Co ważniejsze nie trzeba znać poprzedniej pracy Karola Kalinowskiego, aby móc w pełni rozkoszować się Kościskiem. Dlatego jeśli ktoś jeszcze nie miał przyjemności poznać tego komiksu, to doradzam szybko nadrobić zaległość.

Nie ukrywam, że najbardziej zaintrygował mnie sam tytuł. "Gigantyczna broda, która była złem"? Co to znaczy?! Kompletnie nie wiedziałem, czy sięgam po jakiś horror? Dzieło, które powstało po przedawkowaniu substancji psychoaktywnych? Czy jakiś odlotowy i kreatywny komiks? Nie wiedziałem nic na jego temat, a samą lekturę uważam za bardzo miłe zaskoczenie. Stephen Collins zaserwował nam fantastyczną pozycję, która skłania do refleksji. Opowiada o mężczyźnie zamieszkującym wyspę Tutaj. Dave, podobnie jak jej pozostali jej mieszkańcy, boi się wszystkiego, co może zaburzyć jego rutynę i przyzwyczajenia. Słucha w kółko tego samego utworu muzycznego, do pracy chodzi jedną i tą samą drogą, ubiera się podobnie jak inni, itd. W pewnym momencie zaczyna rosnąć mu broda i to wywołuje szereg różnych wydarzeń dotyczących nie tylko głównego bohatera, ale i wszystkich mieszkańców wyspy Tutaj. Kreska zastosowana przez Stephena Collinsa jest dość oszczędna i minimalistyczna, ale jednocześnie bardzo mi się podobała. Uważam, że niektóre kadry były bardzo kreatywne, a sama broda i kształty, które przybierała, wydawała mi się dość...mroczna. Komiks według mnie jest trafną satyrą wymierzoną w ludzi, którzy nie lubią wychodzić ze strefy komfortu i z pogardą patrzą na tych, którzy starają się wyróżnić swoim wyglądem, zachowaniem, czy poglądami. Ja jestem bardzo zadowolony z lektury i gorąco polecam ten tytuł!