Cała nadzieja w szkole

Świetnie się czytało tę książkę. Żałuję, że autor nie zostawił bohaterom trochę więcej miejsca, trochę więcej przestrzeni, żeby ich dynamika jeszcze bardziej wybrzmiała. No tak chociaż kilkadziesiąt stron więcej dałoby mi jeszcze więcej satysfakcji z czytania. Ten tytuł zachęcił mnie do sięgnięcia po kolejny, a to chyba najlepsza rekomendacja.

Książka jest bardzo pouczająca, opisuje dość trafnie życie z lękami. Jednak nie dotyka tematu tak dosłownie i podręcznikowo, jak do tego przywykłam. Przekazuje problem w sposób przystępny i przyjemny w odbiorze, jednocześnie ubierając go w formę ciekawej historii.

Druga część zabawnego tekstu, czyli znow zbiór różnorakich sytuacji z życia bohaterek w wieku "przedstarczym"( to taki od 45.r.ż.). Piszą i czytają autorki.  Znów zabawnie, bardzo dowcipnie, lekko. Fajne, ale po pierwszej części moje oczekiwania poszybowały mocno w górę, dlatego miałam poczucie niedosytu i lekkiego zawodu. Niemniej, gdy wokół dzieje się dużo złego i marzy się uciec z planety wojen, to tekst w tym pomoże.(vo prawda na chwilę, ale dobre i to) 

Skusiłam się na nią po pozytywnych opiniach w internecie. Że to książka uniwersalna, że nie tylko o matkach z małymi dziećmi, że o projektowaniu uniwersalnym, o potrzebie tworzenia przestrzeni publicznych dla wszystkich, nie tylko dla statystycznego (w domyśle w pełni sprawnego) człowieka. I co? Nie byłabym sprawiedliwa, gdybym powiedziała, że jajco, natomiast nie dostałam tego wszystkiego. Jest napisana zabawnie, lekko, z ogromnym dystansem do siebie, szczerością, opowiadaniem własnych przypałów. Czytało się więcej niż przyjemnie. Natomiast według mnie to nie jest uniwersalna opowieść. To jest historia młodej mamy, która odkrywa, że świat wokół niej jest niedostosowany do osób, które mają jakieś określone potrzeby. Że przestrzeń publiczna często stawia bariery, które utrudniają codzienne funkcjonowanie w mieście (osobiście myślę, że część osób w ogóle wyklucza z niektórych aktywności). Chodzi głównie o bariery architektoniczne: niedziałające windy, brak toalet publicznych, brak miejsc do przewijania i/lub karmienia dziecka, wysokie krawężniki, samochody parkujące na chodnikach i trawnikach, trudności w podróżowaniu transportem publicznym z wózkiem (a na wózku? 😉) Są tutaj pozytywne przykłady, nie tylko z Polski. Są wskazówki, co można zrobić, żeby było lepiej. Tylko to wszystko jest napisane z perspektywy mieszkanki stolicy. Dla osób z dużych miast jeszcze będzie to porównywalne. Natomiast dla całej reszty najpewniej nie. Pod koniec książki pojawia się opinia innej matki, która wracając do domu ze spaceru z dzieckiem, wsiadła do windy. Dziecko ledwo zasnęło, ale komunikat głosowy o docelowym piętrze je wybudził. Taka to była zła winda. Po co w ogóle te komunikaty głosowe w windach? No po co? 🫠 A Ty wiesz po co? Po tej książce mam jeszcze większe wrażenie, że znaczna część osób w naszym kraju widzi wyłącznie czubek własnego nosa. Jeździsz wszędzie autem - masz w nosie pieszych, przepuszczanie ich na przejściach, parkowanie w miejscach wyznaczonych. Nie jeździsz rowerem - autem wyprzedzasz mało nie strącając takiego z drogi, nie patrzysz na ścieżki rowerowe, stajesz tam autem albo puszczasz luzem psa. Najlepiej, kurde, bulteriera. Fajnie, że autorka promuje budżet obywatelski. Że można tam zgłaszać własne projekty. Takie, które zadbają o te niezaspokojone potrzeby w przestrzeni publicznej. Ale w ilu miastach w Polsce działa budżet obywatelski? W Twoim mieście jest? Jeśli go nie ma, to co Ty możesz zrobić? A jeśli jest, czy głosujesz w nim na projekty, które według Ciebie warte są wydania na nie publicznych pieniędzy?

Świetnie opowiedziana brutalność świata, jednak zakończenie mnie totalnie nie usatysfakcjonowało. Miałam wrażenia jakby autorka pod koniec już znudziła się pisaniem i wymyślaniem zakończenia równie dopracowanego co cała treść i po prostu napisała cokolwiek na ,,odczep się". Szkoda, bo liczyłam na mocny moment kulminacyjny.

Wahałam się między oceną 7 a 8/10, ale scena sikania jednak mnie trochę odepchnęła. Bo reszta, snucie opowieści językiem poezji, a nie prozy.. Historie szeptane między wierszami.. Bohaterki silne, słabe, naiwne i zdeterminowane, z krwi i kości przemówiły do mnie i wzbudziły całą paletę doznań. Przez 'krótkość' książki (jak i samych opowiadań) miałam wrażenie podglądania w oknach sąsiadek. Chwile obserwacji, by szybko wrócić do swojego życia. Jeśli sie nie boisz, co możesz zobaczyć - sięgnij.

Świetna książka o sprawiedliwości i odpowiedzialności. Filozoficzna opowieść o tym skąd pochodzimy, kim jesteśmy i jaki jest sens naszych ziemskich poczynań. Dużo w niej wstydu za wyrządzone krzywdy Żydom przez Polaków. „Skóra” po dziadku staje się w pewnym sensie pretekstem do snucia głębokich, opartych na historii przemyśleń. Polecam w audiobooku.

Kupiłam książkę skuszona... okładką... Trochę sceptyczna, ponieważ postać Pani KKP nie jest mi specjalnie bliska. Myślałam, że to będzie coś stricte odmozdzajacego, a tymczasem książka okazała się świetna i szybko się ja czyta. Generalnie traktuje ją jako zbiór fajnych polecajek wraz z uzasadnieniem. Przy okazji okazało się, że mamy z Panią Karolina podobny gust ! :)

Przyjemna lektura. Moze nic szczegolnego jesli chodzi o akcje i emocje, ale dobrze zarysowany obraz polskiego grqjdolka. Bardzo lubie autorke i naprawde mistrzosko odzwierciedla nasza polska wspolczesnosc, a jest ona jaka jest, wiec i lektura moze dlatego tak malo porywajaca 🙂🙂

Aneta ma bardzo zgrabne pióro, dobrze balansuje między humorem a powagą, tytuły piosenek dorzucone do każdego rozdziału to również świetny zabieg, dodaje klimatu, zwłaszcza gdy słucha się w tle :) w morzu treści o ADHD, często powielających farmazony albo usprawiedliwiających wszystko neuroatypowością, ta publikacja jest warta uwagi i polecenia.

Miasteczko Urocz na pewno nie jest urocze. Bliżej mu do uroczyska, owianego tajemnicami miejsca, w którym na wiele tematów się milczy. Jest rok 1982, ciepłe lato stanu wojennego. Pani Naczelnik z Pułkownikiem ubija interesy przy domowych obiadkach, wszak sześćsetlecie miasteczka to ważna impreza i żaden stan wojenny tego nie zmieni. To też najdłuższe lato dla Tomka Wójcickiego - zdał maturę i w marzeniach jest już studentem i wraz z ukochaną Zosią buduje życie z daleka od Urocza, zapracowanych rodziców, interesów, wojska i milicji. Tyle że zdarza się wypadek, który zmienia wszystko. Wypadek, o którym każdy wie coś innego, opowieści nawarstwiają się, liczba ofiar raz rośnie, raz maleje, zresztą nie do końca wiadomo, kto tu był ofiarą. I nagle Tomek jest bliżej milicji niż chciałby być, a milicja zwykle na legitymowaniu nie poprzestawała. W historię zamieszana jest jakaś Baba z Błoni, czyli Maria Kowalska, albo w sumie przecież nie wiadomo kto (wspaniała, wspaniała to bohaterka!). Kumulacja nastąpi 22 lipca, w dniu podwójnego w Uroczu święta, gdy alkohol i zabawa wyłączą hamulce. Wiemy, że wydarzy się coś strasznego. Wszystko to wspomnienia sześćdziesięcioletniego Tomasza. Wspomnienia, jak wiemy, bywają zdradliwe, zacierają to, co istotne, zmieniają fakty. Tomasz wspomina to ważne lato z czułością. Wielka pierwsza miłość miała być tą do grobowej deski - czasem bywa, ale też może skończyć się wielkim pierwszym złamaniem serca. Dziwaczka Maria, trochę mentalna hipiska, trochę femme fatale, trochę (bardzo) nieszczęśliwa kobieta to najważniejsze wspomnienie. Czechosłowacki nożyk mikov to trochę artefakt, trochę wyrzut sumienia. Blizny zostają na całe życie. Lato 1982 roku. Wtedy wydarzyło się wszystko. Wtedy trzeba było mocno określić się, po której jest się stronie, tyle że tylko jedna była właściwa. Outsiderzy zostali z ranami. Uwierzyłam tej opowieści, uwierzyłam bohaterom. Podobało mi się.

Słodko-gorzka powieść o dorastaniu w dysfunkcyjnej rodzinie w biedackiej Polsce B przełomu tysiącleci. O istnieniu tej książki dowiedziałam w zeszłym roku z jednej z recenzji na tagu bookmeter na portalu Hejto. Gdybym miała ją porównać do jakiegoś innego dzieła kultury, powiedziałabym, że to książkowy odpowiednik filmu "Sztuczki". Bardzo udana literacka „imitacja życia” – kolejne epizody miały w sobie na tyle dużo realizmu, iż podejrzewam, że powieść jest do pewnego stopnia autobiograficzna. Autorka doskonale zbalansowała klimat książki – "Rybie oko" nie jest ani słodkopierdzącym copium „hurr, kiedyś to było”, ani nie epatuje patologią i nie daje minorowego vibe jakby stary właśnie powiesił się w kiblu niczym w "Plebanii". Może nie jest to głęboko poruszające i silnie zapadające w pamięć dzieło, ale pozycja zdecydowanie warta uwagi.

Debiutancka powieść Magdy Tereszczuk, zatytułowana przekornie „Błahostka”, to pozycja, która próbuje uchwycić ulotność codzienności pokolenia trzydziestolatków, zawieszonych między ambicjami a prozą życia w dużym mieście. Choć autorka operuje sprawnym językiem i wykazuje się dużą wrażliwością na detale, ostateczny efekt literacki zasługuje na solidne, ale niepozbawione uwag 6/10. Główna bohaterka, Maria, to postać, w której wielu czytelników odnajdzie cząstkę siebie. Pracuje w korporacji, wynajmuje mieszkanie, które nigdy nie wydaje się w pełni „jej”, i próbuje nawigować w świecie skomplikowanych relacji międzyludzkich. Tereszczuk świetnie radzi sobie z opisem drobnych upierdliwości dnia powszedniego – od niedziałającego ekspresu do kawy po niezręczne milczenie w windzie. To właśnie te tytułowe „błahostki” budują fundament książki, sugerując, że to z nich, a nie z wielkich zrywów, składa się nasze życie. Najmocniejszą stroną powieści jest jej warstwa językowa. Autorka unika zbędnego patosu, stawiając na minimalizm i celne puenty. Dialogi brzmią naturalnie, a wewnętrzne monologi bohaterki bywają autoironiczne, co dodaje całości lekkości. Tereszczuk udaje się stworzyć atmosferę pewnego rodzaju „miejskiego spleenu” – nostalgii za czymś, czego nie potrafimy nazwać, a co uwiera nas pod skórą w trakcie scrollowania mediów społecznościowych. Mimo niewątpliwego talentu autorki, „Błahostka” cierpi na kilka przypadłości typowych dla debiutów: Brak wyraźnej struktury: Powieść momentami przypomina zbiór luźno powiązanych ze sobą felietonów lub wpisów z pamiętnika. Choć życie bywa niespójne, w literaturze brak wyraźnego punktu kulminacyjnego może prowadzić do znużenia. Wtórność tematyczna: Portret zagubionej millenialki był w polskiej literaturze ostatnich lat eksploatowany wielokrotnie. Tereszczuk dodaje do niego świeże obserwacje, ale nie oferuje nowej perspektywy, która pozwoliłaby książce w pełni wyróżnić się na tle konkurencji. Płytkość postaci drugoplanowych: Podczas gdy Maria jest pogłębiona psychologicznie, osoby w jej otoczeniu pełnią często rolę jedynie rekwizytów mających podkreślić jej osamotnienie. Podsumowując, „Błahostka” to obiecujący start, który czyta się szybko i z dużą dozą empatii dla głównej bohaterki. Magda Tereszczuk udowodniła, że potrafi pisać o rzeczach małych w sposób angażujący, jednak do stworzenia dzieła wybitnego zabrakło nieco odważniejszej konstrukcji fabularnej. To idealna lektura na jeden wieczór – refleksyjna, estetyczna, ale być może zbyt szybko ulatująca z pamięci, dokładnie tak jak chwile, o których opowiada.

Audiobook. Wrażliwość jakiej nie powstydziłyby się największe tuzy w tym gatunku. Za to uwielbiam literaturę piękną i chętnie po nią sięgam bo nie przypadkowo jest dodane ,,... piękna ''. Pierwszy mój kontakt z piórem tej autorki i to była bardzo przyjemna lektura, słuchało się rewelacyjnie, polecam👍

Moje pierwsze zetknięcie z zagadnieniem transpłciowości w Polsce, moje pierwsze spotkanie z twórczością i misją ojca i dziennikarza, próbującego zmieniać świat i otwierać ludzi na jego różnorodność, na wychodzenie ze schematów: biało -czarne. I jest to spotkanie niezwykle wartościowe. Merytorycznie, a przy tym silnie emocjonalne. Poruszyło we mnie tak wiele. Do łez... nie wiem dlaczego płakałam... najbardziej nad tragedią dziecka zmagającego się z takim ciężarem, depresją, osamotnieniem, uciekającego, a nawet odbierającego sobie życie. Płakałam jako matka i podziwiałam siłę tych matek, które tak pięknie stoją obok i trzymają za rękę swoje dzieci. Jak musimy być czujne i silne. Pozycja obowiązkowa. Niesamowite relacje osób, ich świadectwa. Wierzę, że książka zmieni ludzi, zmieni świat, a zwłaszcza system prawny. Troszkę mnie zaskoczyły błędy korektorskie w książce (aż trzy!) co oczywiście nie zmienia mojej opinii o tym jak wartościowa i potrzebna jest ta pozycja.

Książka od początku wydała mi się trochę dziwna, ale może to tylko to, że ja czegoś innego się spodziewałem - czyli jak zwykle :D choć tu szczególnie nie wiem dlaczego, bo opis właściwie oddaje treść bardzo dobrze, ale może ja po prostu jestem myślami już gdzieś tam dalej w przyszłości i trochę inaczej wyobrażam sobie "związki" z robotami itp. ;) no ale nic, mamy co mamy na tą chwilę i po odsłuchaniu całości uważam, że książka jest w porządku. Może bez "wow" ale w miarę czytania się rozkręca, koniec jest ciekawszy niż początek i w ogóle. Książka stawia między wierszami, między opowiadaniu o Krzysztofie i jego Agacie pytania, jak np.: "Czy robot czuje, czy można wobec niego stosować przemoc (...)" - mój komputer nie czuje, ale jak go uderzę, to mi potem przykro. Innymi słowy: a jak nie czuje, to można? No w sumie lepiej stosować przemoc na robocie niż na człowieku, co nie? ALE moim zdaniem to pytanie jest bardziej o nas, o mnie, o Tobie, a nie o robocie. Czy Ty jesteś takim człowiekiem, który chciałby stosować przemoc, choćby i na robocie? Odpowiedz sobie sam/sama. "McMullen tłumaczył: Mnie to bardziej przypomina posiadanie zwierzaka, którego bardzo kochasz. Wiesz, że twój pies nie jest tak zaawansowany umysłowo jak istota ludzka, ale jest towarzyszem, który cię kocha. Wiesz, że to nie człowiek, ale przecież postać, która coś dla ciebie znaczy i dla której ty coś znaczysz. Taka była wizja." - zgadzam się z tym. Ok, w przypadku lalek/robotów może nie ma tego "on(a) cię kocha", za to jest trochę bardziej zaawansowana interakcja niż ze zwierzakiem, więc się wyrównuje :D "Widzimy uderzającą różnicę między tym, jak ci mężczyźni na forach internetowych przedstawiają się jako faceci, którzy grają na gitarze, słuchają klasycznego rocka i piją piwo, a jednocześnie przyswajają sobie kobiece praktyki, takie jak makijaż, fryzura czy wybór sukienek. Wydaje się, że lalki są może nie wymówką, ale narzędziem, dzięki któremu heteroseksualni mężczyźni czują się bardziej komfortowo, angażując się w kobiece zachowania, nawet hiper kobiece, pisze doktor Kenneth R. Hanson." - chodzi o to, że przecież to ci mężczyźni muszą swoje lalki-roboty przebierać, malować, dbać o nie, a naprawdę - higiena intymna prawie jak w przypadku człowieka! (albo właściwie nie "prawie", tylko wręcz jeszcze bardziej (trzeba ją umyć, dokładnie, bo przecież sama się nie oczyści). Więc jest to bardzo ciekawe spostrzeżenie! "Ludzie z mojego świata w większości wiedzą, że biorą udział w tej samej bajce i bawią się razem z nami, opowiada mężczyzna. Tak samo jak ja akceptuję to, że ktoś rozmawia ze swoim psem, żółwiem, papugą czy motocyklem. Skoro to czyni go szczęśliwszym, to wspaniale. Powinien rozmawiać nawet z tłumikiem od tego motocykla. Dlaczego nie? Jeśli spojrzymy na ludzkość globalnie, to w zasadzie nie znajdziemy żadnej trzeźwej jednostki, która żyje wyłącznie faktami i rzeczywistością. Każdy żyje jakimś kłamstwem i wie o tym, że to kłamstwo, a mimo wszystko w nim tkwi." - no i fajnie. Dokładnie tak samo uważam. Dokładnie tak samo żyję XD "Do Leviego dotarło z całą mocą, że komputery, jak pisał, będą bardziej kreatywne niż najbardziej kreatywni ludzie. Będą mogły z nami rozmawiać na każdy temat na dowolnym poziomie intelektu i wiedzy, w dowolnym języku i dowolnym głosem męskim, żeńskim, młodym, starym, nudnym, seksownym. Roboty połowy dwudziestego pierwszego wieku będą również mieć ludzką lub nadludzką świadomość i emocje. Skoro pokonały go na jego własnym polu, wszystko było możliwe. Levi nie ulegał jednak apokaliptycznym wizjom, wprost przeciwnie, bardziej prawdopodobne wydawało mu się, że kolejnym krokiem będzie nie pojedynek człowieka z komputerem, jak przewidywało wielu głosicieli apokalipsy ale nieunikniony związek. W 2007 roku, w wieku 62 lat obronił na Uniwersytecie w Maastricht w Holandii doktorat poświęcony tematyce seksu i miłości, ludzi i robotów, w którym korzystając z najnowszych badań z zakresu psychologi, nauk społecznych czy neurobiologii, przekonywał, że bliskie relacje z robotami są tylko kwestią czasu. - To, co wydaje mi się całkowicie rozsądne i niezwykle prawdopodobne, ba, nieuniknione to, że wielu ludzi poszerzy swoje horyzonty w zakresie miłości i seksu, ucząc się, eksperymentując i ciesząc się nowymi formami relacji, które staną się możliwe, przyjemne i satysfakcjonujące dzięki rozwojowi wysoce wyrafinowanych robotów humanoidalnych. Ludzie tworzyli głębokie więzi ze zwierzętami czy znaczącymi przedmiotami. Druga osoba nie była wcale konieczna - argumentował Lewi. Zakochiwali się w osobach poznanych w internecie, z którym nigdy nie widzieli się na żywo, a mimo to odczuwali satysfakcję z tej relacji. Płacili za seks i czerpali przyjemność z intymności, nawet jeśli przez jedną ze stron uczucia były jedynie odgrywane. Druga osoba, realny kontakt czy wzajemność nie były koniecznymi warunkami satysfakcjonujących relacji." - i z tym się też zgadzam, bo znowu: nasza relacja jest bardziej o nas, niż o tej drugiej stronie... "Omijając potrzebę uzyskania zgody, roboty seksualne eliminują potrzebę komunikacji, wzajemnego szacunku i kompromisu w stosunkach seksualnych. Korzystanie z robotów seksualnych powoduje dehumanizację seksu i intymności, umożliwiając użytkownikom fizyczne odgrywanie fantazji na temat gwałtu i potwierdzanie związanych z nim mitów. Chociaż nie ma żadnych dowodów empirycznych na to, że posiadanie lalek czy robotów seksualnych przekłada się na podwyższony poziom uprzedmiotowienia seksualnego czy to wobec lalek, czy wobec prawdziwych kobiet, przeciwnicy tej technologii powołują się na anegdotyczne historie." - no właśnie. Tu moim zdaniem jest to zbyt daleko idąca ostrożność... Tak jak ludzie wiedzą, że żyją w bajce, tak, moim zdaniem, jednak wiedzą też kiedy to jest fantazja seksualna, a kiedy już przegięcie. "Czy robotem nie jest wreszcie sam człowiek? Ja ty, nasza rodzina, przyjaciele i psy, wszyscy jesteśmy maszynami, twierdzi Rodney Blooks, wieloletni dyrektor MIT Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory. Jesteśmy naprawdę wyrafinowanymi maszynami złożonymi z miliardów biomolekuł, które oddziałują na siebie według dobrze zdefiniowanych, choć nie do końca poznanych zasad wywodzących się z fizyki i chemii. Interakcje biomolekularne zachodzące w naszych głowach dają początek naszemu intelektowi, naszym uczuciom, naszemu poczuciu siebie. Niektórzy twierdzą, że emocje robotów nie mogą być prawdziwe, ponieważ zostały one zaprojektowane i zaprogramowane, pisze David Levy, ale czy to naprawdę tak bardzo różni się od tego, jak działają emocje u ludzi? Mamy hormony, mamy neurony i jesteśmy podłączeni w sposób, który tworzy nasze emocje. Roboty będą po prostu inaczej okablowane, ich elektronika i oprogramowanie zastąpią nasze ludzkie hormony i neurony, ale rezultaty będą podobne, jeśli w ogóle możliwe do rozróżnienia. A może robotem będzie dopiero w pełni autonomiczny i świadomy byt, osobliwość, na którą czeka w Ray Kurzweil wierząc, że pozwoli ona udoskonalić człowieka, zniwelować granicę między robotem a nie robotem, człowiekiem, a maszyną, ludzkim i nieludzkim." - bardzo ciekawe! I też moim zdaniem wcale nie dalekie od prawdy. Spotkałem się jednak z komentarzami na temat "par" takich jak Krzysztof i Agata w stylu: "To chore", i hmm, tak sobie myślę... Ktoś, kto żyje z lalką, bo uważa się za takiego nieudacznika, że żadna kobieta go nie zechce, chyba nie potrzebuje takich opinii? A ktoś, kto żyje z lalką, ponieważ on nie chce żadnej kobiety, ponieważ tak woli, ponieważ jest mu tak dobrze, to chyba też nie potrzebuje takich opinii :D Więc nie wiem, kto potrzebuje takich opinii, chyba tylko wygłaszający :D Ale tak, komentarz świadczy też więcej o komentującym niż komentowanym... (słuchana: 20-21.01.2026) 4/5 [7/10]

Ta książka mnie bardzo poruszyła. Od pierwszych stron zachwyca językiem i zostaje na długo. Pisarka bezbłędnie odtworzyła realia wsi z drugiej połowy lat osiemdziesiątych. Bardzo prawdziwie brzmi też język lokalnych chłopów. Ale przede wszystkim przejmująca jest sama opowiedziana w niej historia. Ktoś tutaj zwrócił uwagę na podejrzane zbieżności fabuły "Tajnych dyrygentów" z "Drapieżcami chmur" Joanny Lech, sugerując, że pewnie Grzegorzewska musiała się na nich wzorować. Zdumiałem się czytając tę opinię, bo przecież Lech wydała swoją książkę później, o cały rok, więc to raczej ona mogła się zainspirować Grzegorzewską, a nie na odwrót! I chyba się rzeczywiście zainspirowała na całego - nawet tytuł dała podobny. Wydaje mi się przykre i niesprawiedliwe posądzenie o naśladownictwo autorki oryginału, tylko dlatego, że komuś się nie chciało sprawdzić dat publikacji.

Córka Jacka Kaczmarskiego napisała swoją autobiografię. Tak można by podsumować tę książkę. Czy byłaby to krzywdząca opinia? To zależy. Z jednej strony, taką opowieść mogłoby zaprezentować każde dorosłe dziecko przemocowego rodzica. Na dokładkę takiego, który przez większą część swojego życia miał problem z alkoholem. Myślę, że w dowolnym stowarzyszeniu DDA takich opowieści są setki. Tylko, czy są one opowiedziane z taką swobodą literacką? Czy tak przyciągają uwagę czytelnika? I tu kryje się dla mnie zagadka. Czy pani Patrycja będzie umiała stanąć na własnych nogach i napisać coś, co nie będzie wiwisekcją jej dotychczasowego życia? Czy przestanie odcinać kupony od tego, że jest córką sławnego ojca? Czy uda jej się stworzyć coś autentycznego, a jednocześnie będącego fikcją literacką? Mam nadzieję, że tak, ponieważ niezaprzeczalnie w tej autobiografii jest wyczuwalny potencjał literacki. Szkoda, żeby się zmarnował. A jeżeli chodzi o treść – podziwiam odwagę do otwartego mówienia o sobie, o pomyłkach i potknięciach. Interesująca lektura i to bynajmniej nie ze względu na postać barda, a raczej jego niespokojnej córki.

Czyta się bardzo dobrze- język i styl autorki bardzo mi odpowiada. Świetnie oddaje realia czasów, w jakich żyła Konopnicka. Natomiast sama Konopnicka nie jawi mi się jako ciekawa postać. Nie widać, aby czerpała radość i pasję z pisania. Raczej wygląda to tylko na sposób zarabiania pieniędzy. Zadeklarowana antysemitka. Nie widać w niej silnych uczuć matczynych, a przynajmniej nie do wszystkich swoich dzieci. Także Dulębianka to bardziej jak jej opiekunka niż partnerka, do której żywiła uczucia.

Nie spodziewałem się, że "Dzieci Lwa" M. Mellera tak mnie pochłoną! Najbardziej w całej powieści zaskoczył mnie sposób prowadzenia narracji. To nie opowieść o teraźniejszych losach głównego bohatera, lecz powrót do przeszłości i zapis wydarzeń sprzed trzydziestu lat. To one odcisnęły najgłębsze piętno i najmocniej mnie urzekły. Chapeau-bas dla autora.