Brutalny książę

Gdy zobaczyłam, że „Brutalny książę” doczekał się nowego wydania, od razu zapragnęłam go mieć. Przyciągnęły mnie zwłaszcza specjalnie przygotowane ilustracje – nie jest ich mało i prezentują się naprawdę efektownie. Nie potrafiłam jednak przewidzieć, czego powinnam się spodziewać po tej historii. Mafijne motywy nie należą do moich ulubionych, jednak liczyłam na dobrze napisaną opowieść, która pozwoli mi oderwać się od rzeczywistości i dostarczyć emocji. Niestety spotkało mnie spore rozczarowanie.

Zacznijmy od kwestii formalnej. Książka oznaczona jest jako przeznaczona dla osób pełnoletnich i rzeczywiście pojawia się w niej wiele dosadnych scen zbliżeń, które nie pozostawiają miejsca na domysły. Jednak poza erotyką ciężko znaleźć tu warstwę, która faktycznie kierowałaby tę powieść do dorosłego czytelnika. Język jest prosty, chwilami zaskakująco ubogi. Fabuła poprowadzona jest banalnie i pozbawiona jakiejkolwiek głębi – nierzadko wywoływało to we mnie uśmiech wynikający nie z humoru, lecz z zażenowania. To historia, która nieustannie krąży wokół jednego tematu i wydaje się napisana z myślą o najmniej wymagającym odbiorcy.

Motyw przymusowego związku sam w sobie mógłby być ciekawy, gdyby został zbudowany na trafniejszym podłożu. Tutaj jednak mamy do czynienia z bardzo pobieżnym potraktowaniem emocji bohaterów. Ich konflikt jest schematyczny, a droga od nienawiści do miłości aż absurdalnie szybka i oparta niemal wyłącznie na fizycznym pożądaniu. Związek staje się dla nich nagrodą za dobrą chemię łóżkową, a nie efektem realnej relacji.

W tle przewijają się mafijne koneksje, kampania polityczna, rodzinnie spięcia, polska mafia… i każdy z tych wątków brzmi obiecująco, przynajmniej na papierze. Niestety żaden nie został odpowiednio pogłębiony. Autorka jedynie zaznacza istnienie tematów, które mogłyby nadać książce dojrzałości – jednak pozostawia je bez rozwinięcia. To ogromna szkoda, bo potencjał był duży.

Obiecałam również o plusach, a te, choć nieliczne, istnieją. Można docenić lekkość tekstu. „Brutalny książę” czyta się błyskawicznie. Dla osób, które poszukują w literaturze głównie rozrywki, pełnych napięcia scen i mocnych emocji, książka może okazać się całkiem atrakcyjna. Jest też dobra jako „pierwszy krok” w stronę bardziej mrocznych romansów – oswaja z przemocą, dominacją, toksycznymi relacjami, choć robi to w bardzo uproszczonej formie.

Mimo wszystko czuję niedosyt. Liczyłam na historię odważną, z bohaterami o złożonej psychice i z konfliktem zdolnym chwytać za gardło. Zamiast tego dostałam romans, który bawi się kliszami, nie proponuje niczego świeżego. To jedna z tych książek, które mogłyby być znacznie lepsze, gdyby poświęcono im więcej pracy na etapie konstruowania fabuły i rozwoju postaci.

„Brutalny książę” to propozycja dla czytelników poszukujących lekkich mafijnych opowieści pełnych gorących scen, lecz nie dla tych, którzy oczekują narracyjnej głębi. Piękne wydanie może przyciągać wzrok i zadowolić kolekcjonerów, ale sama treść pozostawia uczucie niewykorzystanego potencjału. Choć nie uważam lektury za czas zupełnie zmarnowany, to nie była to książka, która na długo pozostanie w mojej pamięci. Czasem ilustracje to za mało, by ocalić opowieść, która nie potrafi przekonać czytelnika, że jest czymś więcej niż tylko kolejnym przelotnym romansem z etykietką „mafia”.

Natalia Harpula