Blizny

„Kurs na miłość” od Amandy Quain to idealna propozycja na te ostatnie ciepłe dni, dla wszystkich którzy marzą o przygodzie na wycieczkowcu. Książka śledzi losy trzech sióstr - jednej zagubionej, jednej w szczęśliwym ale „rozważnym” związki i jednej, której romantyczna dusza nie pozwala jej na „długo i szczęśliwie”. Jeśli jesteście fanami takiego klasyku jak „Nie ma to jak statek” i klasyki od Jane Austen to „Kurs na miłość” to powieść dla Was! 🛳️💜 O ile oczywiście przymknie się oko na niezbyt przyjemne zachowanie głównej bohaterki. I to nie pod względem miłości do sióstr, bo tutaj nie mam niczego do zarzucenia. To jak traktuje swój potencjalny obiekt miłosny, z którym udaję związek jest po prostu przykre. „Kurs na miłość” spodoba ci się, jeśli: - czytasz książki od Jane Austen i podobają ci się jej współczesne adaptacje; - fake dating to twój ulubiony motyw; - tęsknisz już za wakacjami, a po nocach śni ci się „Nie ma to jak statek”.

Doceniam tytuły i przepiękne wydanie. Okładki, barwione i łączące się w całość brzegi, a nawet te malutkie elementy przy numeracji stron. Widać, że na to był pomysł. Ale jeszcze bardziej doceniam fabułę. Główny bohater trochę przypominał mi Jacksa z "Baśni o złamanym sercu" (uwielbiam!). Tak samo pewny siebie, czarujący, sprytny i zdolny do wszystkiego. Z takim bohaterem wszystko jest możliwe! Pochłonęłam tę dylogię w jeden dzień, bo musiałam jak najszybciej odkryć, kto jest tym złym. Miałam kilka typów, ale na szczęście nie udało mi się odgadnąć. Nie zapominajmy też o iskrzącej atmosferze między Cassie i Calebem i nie oszukujmy się - to właśnie z tego powodu nie mogłam odłożyć tej dylogii na bok. 😂

𝑇𝑦𝑡𝑢𝑙: Ballada o Czarnych Srokach 𝐴𝑢𝑡𝑜𝑟: Maria Bujak (@marysia.autorka) 𝑊𝑦𝑑𝑎𝑤𝑛𝑖𝑐𝑡𝑤𝑜: Wydawnictwo BeYa (@wydawnictwo.beya ) Ocena:∞/5⭐️ [współpraca reklamowa z @wydawnictwo.beya ] “Oto historia o dziewczynie, która kochała wolność i księciu, kochającym złote klatki” Nie mam pojęcia od czego zacząć. O Balladzie mogłabym rozpisać się na kilka stron A4, jednak postaram się to wszystko skrócić do niezbędnego minimum. Zacznę od pióra Marysi - chociaż narracja była trzecioosobowa, ani trochę mi to nie przeszkadzało. Wszystko było poprowadzone tak gładko, przyjemnie. Narrator trzecioosobowy często bywa niedopracowany, a to co wydarzyło się tutaj… przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Emocje wszystkich bohaterów były opisane tak, aby czytelnik mógł wczuć się w historię dziesięć razy bardziej. Opisy - na tyle długie, by wyobrazić sobie dane miejsce, czy sytuację, jednak na tyle krótkie, aby nas nie zanudzić. Klimat stworzony od pierwszych stron i utrzymany aż do samego końca to coś, o czym myślę do teraz. Mrok, złodzieje i to napięcie, które towarzyszyło mi przy każdej stronie. Kocham, uwielbiam, ubóstwiam Zaplątanych, więc motyw Roszpunki był tylko dodatkiem do tego wszystkiego, dzięki czemu sroczki trafiły do topki najlepszych książek. Fabuła - kocham, kocham, kocham. Idealnie stworzeni bohaterowie, piątka przyjaciół, poza murami ich tymczasowego miejsca zamieszkania nazywana “Czarnymi Srokami”. Fabuła jednak skupia się na jednej z nich - Elaine. Dziewczynie więzionej przez osiemnaście lat w swoim domu. Kobiecie która przeżył wiele i chociaż mogłaby przez to się poddać, walczyła. Pozwoliła swoim przeżyciom i traumom ją kształtować. “Czy był tu wątek romantyczny?” możecie się zastanawiać, więc przychodzę z odpowiedzią - TAK. Jest, jednak jest to slow burn. I to taki naprawdę SLOW. Czy przeszkadzało mi to? Ani trochę, a wręcz uważam, że był to jeden z plusów całej tej historii. Czy Ballada ma jakieś minusy? TAK, JEDEN OGROMNY. Moje oczekiwania do jakiejkolwiek innej książki są teraz tak wysokie, że obawiam się, że długo nie znajdę innej, którą pokocham aż tak bardzo.

Książka opowiada o dziewczynie, która dostaje się do prestiżowej uczelni, na której poznaje pewnego chłopaka. Pomaga on bohaterce rozwiązać zagadkę, z którą zmaga się od kilku lat. Jak dla mnie jest to mocny średniak, który nie jest zbytnio wciągający. Mimo że początek książki został wspaniale opisany i dzięki ciekawym opisom można było doskonale wczuć się w jej klimat, to uczucie to mijało wraz z kolejnymi stronami. W późniejszych rozdziałach wygląda to tak, jakby autorka zapomniała, jak dobrze potrafi opisywać otoczenie, i zaczęła skupiać się głównie na relacjach bohaterów. Przechodząc do bohaterów, uważam, że ich relacja została zbyt szybko poprowadzona. Jak dla mnie wręcz niemożliwe jest to, aby w tak krótkim czasie mogli odczuwać do siebie aż tak głębokie uczucia. W dalszej części książki pojawia się bardzo duża ilość opisów, które są zbędne. Ze względu na to, że później w dużej mierze pojawiają się objaśnienia, często powtarzane jest to samo. Moim zdaniem fabuła w późniejszych rozdziałach gubi kierunek. Oczekiwałam, że od samego początku będzie rozwijana zagadka, na której — jak sądziłam — oparta będzie książka, tymczasem jej rozwiązywanie zaczyna się dopiero po połowie lektury. W pierwszej części pojawia się jedynie jedna scena, która miała w tym pomóc, jednak nie wniosła ona praktycznie nic do fabuły. Podsumowując, pomysł na historię był bardzo ciekawy, jednak został źle przeniesiony na papier, przez co osobiście trudno było mi wracać do czytania. Mimo wszystko jest to w porządku książka, od której można oczekiwać interesującego rozwiązania zagadki.

Ally moja kochana ratowała całą tą książkę. Fabuły jest tyle co kot napłakał, mam wrażenie, że wszystko opiera się na dramacie relacyjnym bohaterów. Henry byłby cudowny, gdyby nie jego skrzywiony stosunek do Grace. Grace to totalny stan umysłu. Laska jest taką idiotką, że szkoda gadać. I robi chłopakowi wodę z mózgu. Jednak tytuł największej debilki i najmniej realistycznej postaci zdobywa jej siostrzyczka - Lara. Przejmuje się swoim ślubem jakby była pępkiem świata. Ma w nosie to, że Grace ma własne życie i własne problemy - grozi jej i traktuje jak popychadło. Mimo, że sama może wybrać usadzenie gości przy stole xDdd Jednocześnie mnie to bawiło i doprowadzało to szału. To jak Henry traktuje Ally to jakiś żart - laska wspierała go kiedy został całkiem sam i wszyscy go znienawidzili (dzięki cudnej Grace). A chłop wraca do Grace kiedy tylko nadarza się najmniejsza okazja. Bardziej żałosnym być nie można. Na dodatek przyjaźń Grace i Ally jest totalnie pomijana - Grace ma w dupie, że oprócz chłopaka porzuciła i zraniła też wieloletnią przyjaciółkę. I nikt nie przejmuje się tym jak Ally sama cierpiała po śmierci ojca. No cudowni przyjaciele, nie? Przykro było o tym czytać. Tak właściwie potem wszystko ładnie się wyjaśnia i zaskakuje. Tylko końcówka nie do końca mi siedzi. Niby cała trójka się pogodziła, ale bardzo bardzo brakowało mi takiego ostatecznego pojednania Grace i Ally :'3 Przyjemna, jednak szybka książka. Do przeczytania i zapomnienia. ~ 🦈

Trochę ciężko uwierzyć mi w to, że Hal zakochał się w Blaze - jakoś za szybko, nic takiego w ich relacji się nie stało ani pomiędzy nimi nie zaszło, żeby książę już przy pierwszej bliższej i intymnej okazji mówił, że boli go to, że nie może jej mieć. - Gdy to pisałam, jeszcze nie wiedziałam, że w tych wszystkich miłosnych gestach nie chodziło o Blaze, a o jej służącą XDD Niezły plot twist, chyba pierwszy raz się z takim spotykam. Nie byłam po stronie Hala, ale cieszy mnie to, że ostatecznie chodziło o przyjaźń  NATOMIAST Bardzo zaintrygował mnie Fox. Może i jest straszny i to taki "bad boy", ale chciałam, by zadziało się coś więcej pomiędzy nim a Przywoływaczką. Moja prośba została wysłuchana, w sumie podobało mi się, że Blaze całowała Foxa myśląc, że to Hal XD  W pewnym momencie zaczęły denerwować mnie te nagłe przeskoki w czasie. Na przykład, po pocałunku z Foxem w labiryncie, chciałabym wiedzieć co dzieje się dalej i śledzić to na żywo, a tu w kolejnym rozdziale od razu przeskok do treningu??  Podsumowując, przyjemna młodzieżówka, z małymi mankamentami. Końcówka również mnie zaintrygowała, z chęcią przeczytam kolejny tom!

A co, jeśli powiem Wam, że w tej książce znajdziemy nie jednego, nie dwóch, a czterech przystojniaków? Brzmi jak coś, po co się sięga w jesienny wieczór z kubkiem herbaty, prawda? A jeśli dodam do tego dziewczynę z trudną przeszłością, to możecie mi uwierzyć, dzieje się naprawdę sporo. Niebo nad Dakotą to książka polskiej autorki, która idealnie wpisuje się w gatunek young adult. To nie jest lekka młodzieżówka o szkolnych zauroczeniach, raczej historia dla czytelnika 16+, który szuka emocji, ciepła, ale też momentów, które zostają w głowie na dłużej. Na samym początku autorka zamieściła trigger warningi, i bardzo polecam się z nimi zapoznać. To nie są puste słowa, ponieważ w książce pojawiają się cięższe wątki, momentami wręcz przytłaczające, które potrafią zaskoczyć pośród pozornie lekkiej narracji. Z jednej strony mamy więc codzienne życie, relacje i uczucia, a z drugiej sceny, które wciągają w wir wydarzeń i emocji, dosłownie zmiatając czytelnika z powierzchni spokojnej fabuły. Mimo tej intensywności książka czyta się zaskakująco lekko. Styl autorki jest płynny, a tempo idealnie wyważone. Początek rozwija się powoli, stopniowo budując emocjonalne tło, ale im dalej, tym szybciej nabiera rozpędu. Końcówka to już jazda bez trzymanki, intensywna, emocjonalna i pełna momentów, w których naprawdę nie wiadomo, w którą stronę pójdzie historia. To, co mnie urzekło, to autentyczność bohaterów. Choć fabuła opiera się na znanym motywie „dziewczyna i kilku chłopaków”, autorka potrafiła uniknąć banału. Bracia Moon mają wyraziste osobowości, a relacje między nimi są ciekawe, pełne napięć i chemii, ale też ciepła i lojalności. Główna bohaterka z kolei jest postacią, której łatwo współczuć i kibicować, mimo że życie nie zawsze było dla niej łaskawe. To historia, która może nie odkrywa niczego nowego w gatunku, ale zdecydowanie ma serce. Wciąga, porusza i daje ten specyficzny rodzaj przyjemności, za który tak kochamy young adult balans między emocjami, dramatem i momentami szczerego uśmiechu. Jeśli szukacie książki, która pozwoli Wam oderwać się od codzienności, ale jednocześnie poruszy kilka trudniejszych strun, Niebo nad Dakotą będzie świetnym wyborem.

Rowan i Neil przez całe liceum byli rywalami. Wszystko co robili zamieniało się w rywalizację między nimi i raz jedno, raz drugie było górą. W końcu jednak i liceum się kończy, a ta dwójka staje do rywalizacji ostatni raz – o tytuł najlepszego ucznia roku. Gdy przypada on Neilowi, dziewczyna widzi swoją ostatnią szansę tylko w grze terenowej, w którą grają ostatnie klasy. Ale paradoksalnie okazuje się, że gdy ta dwójka była zajęta prześciganiem siebie nawzajem, inni im zazdrościli i mają dosyć monopolu tej pary na wygrywanie wszystkiego. Rowan i Neil stają się celem do wyeliminowania w grze, więc odrobinę wbrew sobie zawiązują sojusz. I tu zaczynają się schody, bo w przeciągu nocy staje się jasne, że więcej ich łączy niż dzieli. Czy będą w stanie zakopać topór wojenny i czy będzie coś z tego więcej? Już od pierwszych stron stało się jasne, że Rowan i Neil nie są zwykłymi rywalami ze szkoły. Bo błagam – kto wysyła sobie smsy na rozpoczęcie dnia? No chyba nie rywale. Wydaje się jednak, że wszyscy zdają sobie z tego sprawę, poza samymi zainteresowanym (jak zazwyczaj w liceum 😛) Rachel Lynn Solomon napisała bardzo przyjemną powieść, gdzie właśnie dwójka nastolatków ma się pod nosem, ale jakby nie do końca zdają sobie z tego sprawę. „Wczoraj, dzisiaj, jutro” czytało mi się bardzo przyjemnie. Bohaterowie byli dokładnie tacy jakich ich sobie wyobrażałam czytając opis tej książki – niby się nie lubią, ale w sumie to nie potrafią bez siebie żyć. Bardzo podobała mi się koncepcja gry terenowej, którą organizują młodsze klasy, by pożegnać maturzystów. Zresztą, mi w ogóle jakoś podobają się amerykańskie high schoole 😛 Myślę, że mimo tego, że mamy wakacje, to śmiało polecam, bo jest to lekka opowieść, która pasuje na wieczorne posiadówki z lekturą. Czekam na ciąg dalszy, bo już wiem że jest, a ja jestem ciekawa co Rowan i Neil wymyślą dalej 😉

Kamila Mikołajczyk – Out of My Reach t.1 Lea ma życie zaplanowane od A do Z – przez swoją matkę. Ma też brata bliźniaka, Vinniego, i od najmłodszych lat towarzyszy jej Micah – oddany przyjaciel, który zawsze był obok. Między Leą a Micahem istnieje wyjątkowa nić porozumienia, zrozumiała tylko dla nich. Od zawsze się wspierają, chronią i troszczą o siebie nawzajem. Wraz z Vinniem, siostrą Micaha – Carmen, oraz innymi postaciami, tworzą zgraną paczkę, której losy śledzi się z zaciekawieniem. Choć Lea i Micah pochodzą z dwóch zupełnie różnych światów – ona z rodziny dobrze sytuowanej, on z mniej zamożnej – ich relacja pokazuje, że prawdziwa bliskość nie zna barier. Kamila Mikołajczyk umiejętnie ukazuje nie tylko relacje między bohaterami, ale też różnice społeczne i wyzwania, z jakimi mierzą się zarówno bogatsi, jak i ci mniej uprzywilejowani. To opowieść o przyjaźni, lojalności i wyborach, które kształtują naszą przyszłość. Jeśli lubisz młodzieżówki z wątkiem przyjaźni, rodzinnych napięć i powolnie rozwijającą się relacją pełną emocji – ta książka jest dla Ciebie!

"Każdy sekret, który przed nią ukryłam, leży ciasno zwinięty gdzieś głęboko. Ty też się nie dowiesz." To miała być piękna i niezapomniana kąpiel w jeziorze, w letni wakacyjny wieczór. Wieczór, który okazał się być w tragiczny w skutkach. Bowiem z tej wyprawy wróciła tylko Nan. Pozostałe trzy dziewczyny... zniknęły w niewyjaśnionych okolicznościach. Mija rok. By uczcić tragedię, całe miasteczko gromadzi się nad wodą, by uczcić pamięć dziewczyn. Wówczas wtedy, panującą ciszę przerywa wiadomość o powrocie jednej z dziewczyn. Całe miasteczko zamiera, łącznie z Nan, która jako jedyna wie, co zdarzyło się tamtego pamiętnego wieczoru. To właśnie ona je zabiła, więc jak to możliwe, że jedna z nich przeżyła? Cztery przyjaciółki, która łączyła przyjaźń oraz tragedia, która na zawsze odmieniła życia wielu osób. Dlaczego Nan to zrobiła? I dlaczego to właśnie rok po zniknięciu dziewczyn jedna z nich się odnajduje? Czy pozostałe dwie dziewczyny również żyją? Podczas czytania pojawi się w waszych głowach jeszcze więcej pytań. Pytań które nie pozwolą wam odłożyć książki, dopóki nie poznacie motywów Nan. Ja już je znam i szczerze mówiąc wogóle mnie one nie zaskoczyły. Dlaczego? Nie chcę wam za wiele zdradzać, by nie zepsuć zakończenia. Ale z pewnością poznając bliżej samą Nan, a także relacje dziewczyn, bardzo szybko połączycie fakty. Pojawią się tu również inne ale równie ważne smaczki, które pośrednio będą przyczyną tutejszych wydarzeń. "To co pamiętasz, to tylko cień prawdy..." Polecam

Jeżeli chodzi o powieść "Debiutantki", to uważam, że została napisana naprawdę dobrze. Zrobiła na mnie duże wrażenie, szczególnie pod względem konstrukcji fabularnej i tempa akcji. To książka skierowana do młodzieży, jednak w wyraźny sposób skręcająca w stronę kryminału, co osobiście bardzo cenię, bo właśnie takie połączenia gatunkowe lubię najbardziej. Zaskoczyło mnie, jak wiele zwrotów akcji zawiera ta historia, oraz jak szybko rozwijają się poszczególne wydarzenia. Szczególnie końcówka okazała się dużym plot twistem zdecydowanie zapisała się na plus. Już od pierwszych stron książka przyciąga uwagę. Początek jest intensywny, natychmiast wprowadza czytelnika w fabułę i utrzymuje napięcie. Choć na co dzień nie czytam wielu książek w tej konkretnej tematyce, zauważam, że wątki związane z balami debiutantek stają się coraz częstszym motywem w literaturze młodzieżowej. I dobrze, bo to obszar, który może nie tylko wzbudzać emocje, jak i pokazywać wiele spojrzeń na tę tematykę. To ciekawa propozycja, warta uwagi, szczególnie jeśli szukacie młodzieżowej powieści z kryminalnym tłem i szybkim tempem wydarzeń. Moim zdaniem autorka z powodzeniem zrealizowała pomysł na swoją książkę.

„My przed, my po” Jenny Valentine to niewielka objętościowo powieść, która skrywa w sobie znacznie więcej emocji, niż można by się spodziewać po liczbie stron. Historia Elk i Mab (dwóch przyjaciółek, które łączy niemal wszystko) zostaje brutalnie przecięta przez nagłą śmierć, dzieląc ich wspólne życie na „przed” i „po”. To opowieść o stracie, żałobie i próbie odnalezienia się w rzeczywistości, która nagle przestaje być taka sama. W tle pojawia się motyw obecności, która nie znika całkowicie (nawet wtedy, gdy fizycznie ktoś odchodzi). To historia cicha, ale bardzo intensywna emocjonalnie, skupiona na relacji, która okazuje się silniejsza niż granica między życiem a śmiercią. Sięgnęłam po tę książkę bez większych oczekiwań raczej z ciekawości niż z konkretnym nastawieniem- i zupełnie nie spodziewałam się, że kilka tygodni temu zarwę dla niej noc. To jedna z tych historii, które wciągają powoli, ale w pewnym momencie trudno się od niej oderwać. Bardzo podobała mi się narracja głównej bohaterki , była naturalna i pełna emocji, dzięki czemu łatwo było wejść w jej sposób myślenia i odczuć jej stratę niemal na własnej skórze. Autorka świetnie oddaje stan zawieszenia między „przed” a „po”, w którym wszystko wydaje się jednocześnie znajome i obce. Największe wrażenie zrobił na mnie jednak finał tej historii. Plot twist na końcu dosłownie zmiótł mnie z planszy i sprawił, że spojrzałam na całą opowieść zupełnie inaczej. To zakończenie, które nie tylko zaskakuje, ale też domyka emocjonalnie całość w bardzo przemyślany sposób. „My przed, my po” zostawia z refleksją o stracie, pamięci i więziach, które nie znikają tak łatwo, jak byśmy chcieli.

W sumie całkiem dobrze sie czytało, nie jest to jakaś lektura wysokich lotów ale żeby się zrelaksowac jak najbardziej. Na plus sam język autorki, czytało się płynnie i przyjemnie, rozdziały tez miały idealna długość. Główna bohaterka nieco irytująca ale w granicach normy. Najbardziej denerwuje mnie w tego typu książkach to ze czemu Ci faceci są zawsze obrzydliwie bogaci przy tak małym nakładzie wysiłku, no bo halo co robi własciwie Mike? xD nie mamy jakoś jasne napisane oprócz tego, że mu się fartnęło. I zawsze główna bohaterka to taka dama w opałach. I on na nią czeka wstrzemięźliwie całe swoje życie i nie jest w stanie spojrzec na inną. Trochę to niezdrowe i mało realne, patrzę z przymrużeniem oka, ale może ja nie jestem niezaprzeczalną romatyczką, życie skutecznie mnie uziemiło xD.

lekturze pierwszego tomu cyklu Odrodzenia "Dziedzictwo Krwi i Mroku", wiedziałam, że Magdalena Sajdak stworzyła świat, który zapowiada ciekawe rozwinięcie. Opowieść o Lynthii i Nevrlim wciągnęła mnie od pierwszych stron, a zakończenie pozostawiło wiele pytań i niedosytu. Dlatego z ogromną ciekawością sięgnęłam po drugi tomik "Dziedzictwo chaosu i przeznaczenia" Tomik, ktory bez wątpienia podnosi poprzeczkę i pokazuje, że historia Lynthii i Nevrlia dopiero się rozkręca. Królestwo Althei, które miało być dla bohaterki schronieniem, okazuje się złotą klatką, pełną intryg, sekretów i dawnej magii. Lynthia dojrzewa, a jej rozterki i walka o własne miejsce w świecie czynią ją jeszcze bardziej autentyczną. Równolegle Nevril, rozdarty między obowiązkiem a uczuciem, pokazuje swoją determinację i ludzkie słabości. Autorka z wprawą balansuje między akcją a refleksją. Z jednej strony mamy dynamiczne zwroty fabularne, zdrady i odkrywanie tajemnic, z drugiej fragmenty spokojniejsze, które pozwalają lepiej poznać bohaterów. Moim zdaniem to dojrzalsza, bardziej nasycona emocjami i tajemnicami pozycja w porownianiu z pierwszą czescią.Magdalena Sajdak nie tylko rozwija wątki tam zapoczątkowane ale też wyraźnie poszerza horyzont, wprowadzając nowe konflikty i stawiając bohaterów przed trudnymi wyborami. To lektura dla fanów fantasy, którzy szukają nie tylko magii i przygody, lecz także bohaterów z krwi i kości oraz trudnych wyborów moralnych. Polecam

No dobra, ta część to zupełnie osobna historia. Nie mówię że słaba, ale nieco gorsza od ostatniej części... Jest to bardziej powieść młodzieżowa, więc trzeba pamiętać o tym. Z poprzednich części poznaliśmy Rhysa ze wspomnień, ale dopiero teraz widzimy że to do czego doszło było na prawdę totalnym pechem i rozumiemy dlaczego Ryan się załamał. Polecam w celu uzupełnienia historii...

Spodziewałam się czegoś lepszego po tym ile się nasłuchałam o tej książce na Tiktoku. Jednak trochę się rozczarowałam. Powieść miała potencjał, pomysł był świetny, ale wykonanie - już niekoniecznie. Momentami ciężko czytało się te infantylne dialogi bohaterów. Do tego ten ckliwy romans głównego bohatera. No ciężko było czasami przez to przebrnąć, jednak końcówka trochę wynagrodziła.

Dziś przedstawiam wam cudowny książkowy notes, który idealnie nadaje się by zabrać go z sobą w wakacyjna podróż. Po za miejscami na recenzję zawiera masę miejsc na własne notatki i ciekawe zadania do wykonania. Mamy np do uzupełnienia mape, na której mamy zaznaczyć gdzie już byliśmy, a gdzie chcemy się udać, napisać jakich autorów udało nam się poznać, czy po prostu narysować swoje stopy. Są też zadania do wykonania typowo podczas podróży, jak skreślanie pojazdów z listy które się zauważyło podczas drogi, czy zaznaczanie co z listy widziałeś na lotnisku, albo w samolocie. Ten dziennik to idealne rozwiązanie na nudę podczas podróży i nie tylko, jest zabawny i uroczy, mam wrażenie że pokocha go każda książkara. ~ współpraca barterowa

Moje odczucia po przeczytaniu tej książki są mocno mieszane. Niekoniecznie powiedziałabym, że złe, ale raczej też i nie dobre. Nie wiem czy tylko ja mam takie odczucia, bo na pewno w jakiejś mierze wpływa na to fakt, iż ja słuchałam tą książkę w formie audiobooka, jednak chodzi mi o to, jak skomplikowana była akcja. Nie zawsze wiedziałam o co chodzi w danym momencie. Jest wiele czynników, które mogły mieć na to wpływ, ale jakbym miała Wam poradzić - nie jest to książka najlepsza na audiobooka i lepiej sięgnąć po wersję papierową. W tym tytule dostaliśmy całkiem sporo perspektyw. Ja osobiście lubię poznawać historię z różnych punktów widzenia. Niestety tutaj było to dla mnie aż męczące i w dużej mierze przyczyniło się do mojego zagubienia. Doceniam chęci, jednak tutaj z każdą perspektywą dostajemy nowy wątek, a to mnie osobiście wprawiło w zagubienie. Uważam, że tutaj najlepiej sprawdziłby się narrator trzecioosobowy. Postaci było bardzo dużo, jak już wspominałam. Najbardziej polubiłam postaci Nory i Lotte. One obie były chyba najbliżej nam przedstawionymi bohaterkami, więc mogliśmy je dobrze poznać. Sama akcja, czyli próby Veritazu, były wplątane w kilka innych równorzędnych historii. Sprawiało to, że stale się coś działo, jednocześnie niestety, można było się w tym pogubić. Coś czego nie mogę tej książce zaprzeczyć, to taka… ciekawość. Ta książka wyróżnia się chociażby światem przedstawionym. Ja osobiście nigdy się nie spotkałam z gnomami, itp., które występowały w tym świecie. To było coś ciekawego. Ogólnie cała historia tego świata była intrygująca. Z rozwiązania sprawy, o którą chodziło w większej części książki, jestem jak najbardziej usatysfakcjonowana. Z tych wszystkich zagadek, itd. - jak najbardziej. Niestety co innego mogę powiedzieć o zakończeniu? Ono niestety mnie nie usatysfakcjonowało. Zostało to urwane, okej może i daje nam przestrzeń na domysły, jednak nie trafia to do mnie. Więc pytanie - czy polecam Wam tę książkę. Niekoniecznie, na pewno nie w pierwszej kolejności, jednak jeśli chcecie po nią sięgnąć, to nie uważam jej za najgorszą propozycję.

O powieści Poli Hibner słyszałam naprawdę niewiele, choć jej okładka zdążyła przewinąć mi się przed oczami kilka razy na Instagramie. Przyznaję, że na początku jakoś nie poczułam do niej żadnego przyciągania — ot, kolejna powieść YA, która będzie miała w sobie zapewne dużo romansu i dramatów. No i właściwie miałam rację, choć tego, jak wciągnę się w tę pozycję, nie przewidziałam. Rosette ma wszystko, czego tylko dusza może zapragnąć. Piękny dom, bogatych rodziców, którzy zapewniają jej wszystko, o czym tylko by mogla zamarzyć, najlepszą przyjaciółkę od serca, a dodatkowo właśnie rozpoczyna studia na swoim wymarzonym uniwersytecie. Czy może być lepiej? No cóż. Nikt nie wie, jak duży ciężar emocjonalny musi dźwigać każdego dnia. Jedyne, czego teraz pragnie to odzyskać pełną kontrolą nad swoim życiem — już bez strachu i ciągłego zerkania za siebie. Jest również On we własnej osobie. To właśnie On pokaże jej, jak wielkie kłamstwa otaczały ją przez całe życie, a za prawdę przyjdzie jej zapłacić najwyższą cenę... Pierwsze strony powieści nie były dla mnie może najbardziej wciągające. Musiałam wejść głębiej w tę historię, by nie tylko bliżej poznać bohaterów, ale i by po prostu poczuć chociaż większą ciekawość w stosunku do ich postaci i tego, co aktualnie przeżywają. No, a tutaj muszę przyznać, że autorka sprytnie tego dokonała, ponieważ nawet nie wiem, w którym momencie poczułam się wciągnięta w tę książkę i kończyłam ją pod biurkiem w pracy (winna, przyznaję się). Główna bohaterka nie do końca wzbudziła moją sympatię. Z jednej strony Rosette jest postacią, z którą mogłabym się nawet utożsamić — wiedzie raczej dobre życie, w którym nie trzeba martwić się o większe problemy, właśnie dostała się na studia i to ze swoją własną przyjaciółką. W tym wszystkim Rosie jest raczej pozytywna, ale mimo tego, bywały chwile, kiedy odczuwałam irytację w związku z jej zachowaniem czy też decyzjami. Tak więc nie do końca mogę powiedzieć o tej bohaterce, że zyskała moją sympatię i uznanie, chociaż było do tego blisko. Fabuła powieści skupia się przede wszystkim na głównej bohaterce oraz jej rozterkach życiowych i sercowych, choć po upływie pewnej części książki zaczęło się wkradać tutaj także o wiele więcej dramatu, a nawet i wątków sensacyjnych (co może wzbudzać w niektórych pewnego rodzaju zagubienie, jednak mnie przypadło do gustu). Nie zabrakło tutaj również zwrotów akcji, które w pewnym stopniu wydawały mi się dość... mało prawdopodobne. Były zaskakujące, to prawda, jednak nie czułam, że w aż takiej skali wydarzyłyby się w rzeczywistości. Pola Hibner ma dobre pióro, jednak czuć, że jest to debiut literacki. Oczywiście, nie ujmuje to w żaden sposób książce, która i tak ostatecznie okazała się interesująca i faktycznie angażująca. Wierzę jednak, że z każdą kolejną powieścią pióro autorki jeszcze bardziej się rozwinie i będzie tylko lepiej. Żeby jednak nie było zbyt kolorowo, to mam jeden, ale myślę, że spory zarzut w stosunku do tej książki. Główni bohaterowie właśnie rozpoczynają studia i faktycznie przez pierwsze strony mamy opisy sal, samego kampusu czy też innych studentów. W trakcie samej historii gdzieś to wszystko się rozmywa w gąszczu licznych imprez, pijaństwa i innych sytuacji, a same studia tak jakby nagle... wyparowują. Może nie oczekiwałam tutaj niewiadomej ilości scen związanej z uczelnią, ale sama w pewnym momencie zapomniałam, że czytam tak naprawdę o studentach. Myślę, że można było odrobinę inaczej to ograć, a przede wszystkim wpleść więcej wątków typowo studenckich dla uzupełnienia fabuły. Ostatecznie uważam, że jest to dobra książka, która z pewnością sprawdzi się idealnie na cieplejszy wieczór jako relaks po całym dniu. Zdecydowanie sprawdzi się dla tych, którzy bardzo lubią powieści YA, historie romantyczne podkręcone licznymi zwrotami akcji, a także powieści typowo młodzieżowe. Jeżeli jednak nie do końca czujecie się w takiej tematyce, to ta książka może Was niestety rozczarować.

„Till the Last Breath” to historia, która zabiera czytelnika w głąb skutej lodem Alaski — miejsca dzikiego, nieprzystępnego, a zarazem fascynującego. W tym mroźnym krajobrazie rozgrywa się opowieść o przetrwaniu, traumie i zakazanej bliskości, która wymyka się prostym definicjom. To książka, w której chłód otoczenia odbija się w emocjach bohaterów, a cisza śnieżnej pustki staje się tłem dla najbardziej skrajnych ludzkich doświadczeń. Lucille i Thoren to postacie, które spotykają się w okolicznościach dalekich od codzienności. Oboje niosą ze sobą przeszłość pełną bólu, nieufności i sekretów, a ich relacja — rodząca się na granicy potrzeby bezpieczeństwa i lęku — ma w sobie coś niepokojąco magnetycznego. Autorka nie romantyzuje ich więzi, raczej pokazuje ją jako zderzenie dwóch światów, w których każdy gest ma znaczenie, a emocje często przybierają formę cichej walki o przetrwanie. Narracja prowadzona jest z dużą dbałością o atmosferę i detale. Opisy natury są gęste, niemal filmowe — czuć mróz, słyszy się skrzypienie śniegu pod stopami. Alaska staje się symbolem samotności i wewnętrznego zamrożenia, które bohaterowie próbują stopniowo przełamać. Autorka porusza przy tym tematy trudne: przemoc, utratę, poczucie winy i potrzebę przebaczenia. To właśnie one budują emocjonalny ciężar tej historii, czyniąc ją bardziej opowieścią o granicach człowieczeństwa niż klasycznym romansem. „Till the Last Breath” balansuje na styku gatunków — łączy elementy dark romance, thrillera psychologicznego i dramatu obyczajowego. Tempo fabuły zmienia się: momenty intensywne przeplatają się z chwilami ciszy, w których liczy się przede wszystkim introspekcja i emocje postaci. Warto docenić także sposób, w jaki autorka kreśli sylwetki bohaterów — są pełni sprzeczności, co sprawia, że ich decyzje trudno jednoznacznie ocenić. To nie jest książka lekka ani oczywista. Z pewnością poruszy tych, którzy cenią historie z pogranicza światła i mroku, gdzie moralność bywa nieostra, a uczucia nie mieszczą się w prostych kategoriach dobra i zła. Dla kogo jest ta książka? „Till the Last Breath” polecam osobom, które lubią emocjonalne, mroczne fabuły z dobrze zarysowanym tłem i skomplikowanymi bohaterami. To propozycja dla czytelników poszukujących historii intensywnych, niosących w sobie niepokój i refleksję. Jeśli cenicie książki, po których trudno od razu wrócić do codzienności — ta pozycja może okazać się właśnie taka.