Biały koń bogów

Młodzieżówka w czasach Egiptu pod władzą Imperium Rzymskiego. Miałem obawy, że będzie to umoralniona i słaba historia jednak główni bohaterowie mają swój charakter. Pomimo swojej objętości czytało mi się dobrze, nie jest to może awangarda literatury ale taki fajny przerywnik między innymi książkami.

Pierwsza, jak mi się wydawało wtedy lata temu, dorosła książka, którą dostałam od mojej nieżyjącej już mamy. Pamiętam, że długo zabierałam się do jej przeczytania. Kiedy już dokonało się, byłam zachwycona tą przepiękną historią niezwykłej przyjaźni niechcianego chłopca i zdziczałego psa. Szczerze i gorąco polecam.

Czytałam ją na głos moim chłopcom 9-14 lat. Uwielbiali ją! Jest przygoda, są bitwy, podróże i niebezpieczeństwa. Bohaterem jest młody chłopak z którym każdy potrafi się utożsamić. Najbardziej mnie ujmuje poprawność historyczna i geograficzna. Śledziliśmy razem trasę podróży, dyskutowaliśmy o wyższości kultury Aten nad Spartą (nie wszyscy zgodzili się z autorem) i oczywiście o niewolnictwie. Albo do czytania razem, albo dla dziecka 9-15 lat, które dużo czyta - to nie jest współczesna książka, która ma łatwo wejść i jeszcze szybciej wyjść. Było kilka momentów, gdzie musiałam tłumaczyć, co to znaczy, aczkolwiek język jest przystępny i miły dla ucha.

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

Bardzo sympatyczna książka, choć początkowo niesamowicie irytowała mnie główna bohaterka - pusta i głupia gęś, zdolna myśleć jedynie o kieckach, pomadach i świecidełkach, a której największą ambicją było złapać bogatego męża. No to uważaj, babo, czego sobie życzysz... Głupota i próżność dziewczyny ściąga nieszczęście na nią samą oraz jej rodzinę. Tamit przechodzi twardą szkołę życia, w trakcie której dociera do niej, że istnieją rzeczy ważniejsze niż uroda i bogactwo.

Fabuła bardzo ciekawa,akcja trzyma w napięciu. Historia opowiada o 12-letniej Marysi,która po zapaleniu opon mózgowych wyjeżdża w Bieszczady. W górach poznaje zwyczaje i obyczaje natury zwierzą,a także ludzi. Przepiękna,poruszająca książka bardzo zachwyciła mnie.

Książka o nastolatkach, gdzie akcja rozgrywa się w latach 1960-1961. Dzieciaki chodzą do 9 klasy, każde ma inny charakter, inne problemy, ale o dziwo nie odbiegają aż tak bardzo od obecnych. Czyta się dobrze, choć ciężko wyobrazić sobie już młodzież bez wszechogarniającej elektroniki 😉

Młodzieżowo - przygodowa powieść o Mareczku , który przygotowywał sie do zawodów pływackich a przy tym miał trudności z nauką . Poprzez pryzmat ciężkiej pracy jako śluzowy w wieku 11 lat, bunt na cały świat i egzystencja pokazano uroki wakacji , szkoły i relacji koleżeńskich lat 60-tych

Autorka książki " Uczniowie Spartakusa ", w której po raz pierwszy spotkałem się z Rzymem, gladiatorami, ideami, że wolność nie jest dana nikomu za darmo, że jest droga. Czasami trzeba za nią oddać życie. Rekomendowana książka to inny temat. Kontynuacja losów bohatera z książki " Polną ścieżką ". Ruiny powojennej Warszawy, w której osierocona grupa nastolatków uczy się życia, walczy z szabrownikami i odgruzowuje zniszczoną Starówkę. Napisana w czasie sowieckiej okupacji, dlatego zawiera typowe dla tamtego okresu wstawki propagandowe. Obecnie mogą śmieszyć, ale ( pamiętam ) wtedy brałem je na poważnie. Jak gdzieś zdobędziesz to przeczytaj, to też polska literatura. Na pewno lepsza od tego co współcześnie proponuje młodzieży lewacka i tęczowa nawiedzona kompania. POLECAM !!!

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia... Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

Przecudna, ciepła i wyjątkowa historia pięknego pieska mądrego, oddanego bezgranicznie całą swą miłością, oddaniem do swojej właścicielki, która bardzo go kocha i przywiązana jest do swojego czworonoga. Pewnego razu Drab zaginął, dla Dzidzi to ukochane zwierzę, chce go odnaleźć dowiedzieć się gdzie może być. Pies to ogromna odpowiedzialność trzeba być odpowiedzialnym, opiekować się cały czas nim, wyprowadzać na spacery i karmić. Pies ma też uczucia, pokazuje bardzo i czuje, bardzo chce czuć się kochane przez swojego właściciela. Historia wzruszyła mnie do głębi, pełna uczuć, ciepła i zaskakująca. Postać Alicji szczególnie mi się spodobała, barwna, wspaniała jest, jak i Dzidzi również śledziłam z zainteresowaniem przygody dwóch bohaterek, zaciekawiły mnie i zakończenie skończyło się szczęśliwie . Bardzo mnie zachwyciła ta książka jestem zachwycona odprężyła mnie i zrelaksowała wspaniale.

Ewa Nowacka wybrała interesujący czas akcji dla tej powieści - okres panowania cywilizacji sumeryjskiej. Głównym bohaterem jest młody chłopak, syn złotnika, Entemena. Pewnego dnia życie wystawia go na ciężką próbę, a mianowicie niewolnica Nin-dada, do której Entemena czuje coś więcej niż przyjaźń, ma zostać tzw. naznaczoną, czyli osobą przeznaczoną na śmierć. Takiej ofiary wymaga bowiem religia Sumerów: królowa Szubad umarła i wraz z nią do Krainy Z Której Nie Ma Powrotu mają zejść naznaczeni, czyli niewolnicy przeznaczeni tą ofiarą na śmierć. Przez całą powieść Entemena stara się uratować Nin-dadę, a wydarzenia, które się z tym wiążą są konsekwencją jego nie zawsze rozważnych kroków. Akcja momentami jest monotonna i przewidywalna, ale mimo tego książkę czyta się szybko i przyjemnie. Polecam dzieciom w wieku 10-12 lat.

To druga książka Haliny Rudnickiej. Treść podoba mi się, ponieważ jest ubrana ładne zdania, przy tym jest łatwa w odbiorze. To jedna z ulubionych powieści w moim dzieciństwie. Główny bohater – Kalias, nastoletni Grek z Aten – doznaje interesujących survivalowych przeżyć. Autorka ma żydowskie pochodzenie – daje się to odczuć. Odnoszę wrażenie, że opisując starożytną wojnę wraca myślami do współczesnej, drugiej wojny światowej. W powieści żydowska dziewczynka jest uratowana od zagłady. Jest mowa o wolności, prawach człowieka, oswobodzeniu spod władzy "panów" (tak jak głosi komunistyczna propaganda). Chcę wrócić do tej książki w przyszłości. Oceniam na 7,5 gwiazdki (zaokrąglam do 8 gwiazdek).

Kolejna część sagi o Wikingach. Główny bohater, Sigurd, jest znany czytelnikom z poprzedniego tomu "Porwani przez Wikingów". Autorka zastosowała ciekawy zabieg literacki - poznajemy te same wydarzenia, o których czytaliśmy we wcześniejszej części, ale są przedstawione z perspektywy Sigurda, syna jarla. Ta część podobała mi się bardziej niż poprzednia.

Thackeray był ciekawym człowiekiem. Większość z nas kojarzy go przede wszystkim z Targowiskiem próżności zapominając, że był także rysownikiem, dziennikarzem, ówczesnym "celebrytą", a przede wszystkim ogromnym śmieszkiem (czego dowodzi choćby jego pseudonim George Savage FitzBoodle XD). W Pierścieniu i Róży decyduje się użyć formy baśni, żeby obśmiać wyższe sfery, klasyczne pouczające książki dla dzieci oraz pompatyczne powieści historyczne. Mamy więc królestwo Paflagonii, gdzie rządy sprawuje (bezprawnie) król Walorozo. Miał sprawować opiekę nad prawowitym dziedzicem tronu, Lulejką, ale uznał, że wygodniej będzie po prostu zająć jego miejsce. Sam Lulejko nie jest też jakoś specjalnie zainteresowany sprawowaniem władzy, bardziej interesują go polowania, jedzonko i zaloty do kuzynki Angeliki. Tymczasem Angelika oddaje swoje serce księciu Bulbo z sąsiedniego królestwa, gdzie również rządzi uzurpator (prawdziwą następczynią tronu powinna być Różyczka, jednak ona zniknęła w tajemniczych okolicznościach). Zdecydowanie nie mogę zgodzić się z opinią na LC, że to "fantasy dla ubogich" - choćby dlatego, że to nie jest fantasy, a przeurocza satyra. Słuchając tej opowieści uśmiałam się jak norka. Thackeray poczyna sobie z fabułą bez ograniczeń, nie ma też zbyt wiele litości dla swoich bohaterów, wytykając ich wady w sposób bardzo cwany ale i ostry. Lulejko nie przypomina księcia z bajki, to raczej leniwy nieuk, który dopiero zmuszony przez wydarzenia dookoła zaczyna się ogarniać, jego rywal Bulbo jest z kolei ciapowatą mamałygą. Dostaje się także Angelice, która jest przekonana, że jest najpiękniejsza i "zna na pamięć wszystkie daty z historii Paflagonii i wszystkich krajów całego świata". Nawet Czarna Wróżka nie przypomina miłej kochanej matki chrzestnej - jest niezmiernie ironiczna i lubi zamieniać irytujących ją ludzi w sprzęty domowe. Zresztą, już same imiona postaci rozbrajają - Padella (po włosku patelnia), Kalafioro, Gburia Furia. Ogromna w tym zasługa również autorki polskiego tłumaczenia - Zofia Rogoszówna to w sumie legenda, odpowiedzialna za polski przekład Przygód Piotrusia Pana, ale także za mnóstwo klasycznych dziś już wierszy dla dzieci. To Rogoszównie zawdzięczamy popularność zwrotów "klituś bajduś" czy "koszałki opałki" (były to tytuły jej zbiorów wierszy dla dzieci), a także piosenkę o tym, że tańcowała ryba z rakiem a pietruszka z pasternakiem. W zachowaniu ducha opowieści pomógł także wybór lektora - Krzysztof Tyniec to mistrz, jego bohaterowie mówią tysiącem głosów! Jedyne, czego żałuję po wyborze audiobooka to to, że ominęły mnie ilustracje autora, ale można je w sumie obejrzeć po fakcie, a śmiem twierdzić, że nikt inny nie "dośmieszyłby" tej książki tak jak pan Tyniec. W kręgu kultury anglosaskiej Pierścień i Róża uchodzi za klasykę literatury dziecięcej, u nas ta pozycja była modna w latach 80. za sprawą adaptacji telewizyjnej - zresztą wtedy zdarzył się ogólnie jakiś większy peak popularności, bo powstała także wersja rosyjska, niemiecka, a książka znalazła się w serialu Twin Peaks - Ogniu krocz za mną. Mnie, o dziwo, w dzieciństwie ominęła, a szkoda.

Jak ciężko dzisiaj młodym ludziom zaszczepić wirusa zaangażowania w cokolwiek. Młodzi tak szybko dzisiaj rezygnują, odpuszczają, nie próbując nawet podjąć odrobiny wysiłku. Nie generalizuję, ale mając styczność z młodzieżą niestety obserwuję taką tendencję też. Dlatego ta książka, pomimo, że napisana lata świetlne temu, jest doskonałym przykładem na to, jak można do czegoś dojść ciężką pracą, poświęcając swój wolny czas i jak mimo wszystko sprawia to młodej osobie przyjemność i że nie zawsze trzeba myśleć tylko o sobie, czasami taki wysiłek dla kogoś jest cenniejszy niż efekt końcowy. Polecam.

Jak dobrze mi było w tej rodzinie Pieczarkowsko-Sowińskich. Zupełnie inna niż poprzednie pozycje Ewy Marii Letki. Do tej pory dość poważnie autorka podchodziła do dziecięcych dylematów. Tutaj klimat jest nieco Musierowiczowski ;-) ale to na plus. Rodzinka fajna, ciepła, dowcipna i nieco drażliwa ;-). Książka prawi o pięknym wpajaniu dzieciom wartości. Tutaj pod jednym dachem mieszkają babcia z dziadkiem (babcia zdecydowanie rządzi!), rodzice, piątka dzieci, suka Mniamnia i kot Uczony. Tytułowa Dama Kier to tylko epizod choć zupełnie nietuzinkowy :) Bardzo polecam tę piękną, wartościową i zabawną lekturę.

Po przeczytaniu Meliklesa nie spodziewałam się, że dostaniemy w rękę coś, co przebije pierwszą część. Ale Diossos jest faktycznie równie dobry i zgrabnie nawiązuje do poprzedniej książki. Czytałam na głos chłopcom 9-14 lat. Słuchali z wypiekami na twarzy. Fantastyczna baza wiedzy o starożytnej Grecji w rewelacyjnej formie książki przygodowej. Aż trudno uwierzyć, że nie nakręcono filmu nowej przygody na podstawie przygód Diossosa. Polecam.

Ta opowieść jest ponadczasowa. Nie traci na wartości na przełomie lat. Jako dziecko oglądałam serial, jako nastolatka czytałam powieść i teraz znów do niej wróciłam. Historia młodego człowieka, który spod opieki mamki zostaje przekazany w kolejne ręce. U nikogo spośród kolejnych opiekunów nie może poprzez zrządzenie losu, nie może dłużej zagrzać miejsca. Opowieść jest niezwykle wzruszająca, z przekazem, miejscami chwyta za serce i wyciska łzy z oczu. A jednocześnie ukazuje piękno ludzi i zwierząt. Dla mnie zawsze sentymentalna.

W streszczeniu zdanie „fabułę uatrakcyjnia motyw porwania dziecka” wypadło dziwnie. Przeczytałam raz pierwszy w podstawówce. Janek wędruje z listem do Lajosa (czyli Ludwika) Csokoi, właściciela ziemskiego i filantropa. Po dotarciu do jakiegoś miasteczka Janek poznaje wędrowne trio: skrzypka Johanna, będącego w jego wieku, młodszą śpiewaczkę Laurę i jej małpkę Perditę (co po włosku znaczy Utracona). Zachłanny drab Allopeo zgarnia zyski za ich występy. Podniecony powodzeniem przebiera małpkę za honweda (węgierskiego wojaka) i każe jej maszerować bębniąc. Widownia wygląda na zawiedzioną, jak z spod ziemi wyrasta prawdziwy honwed i odpowiednio ruga draba. Janek nie znał węgierskiego, lecz domyślił się z łatwością o co chodzi. Po występie spróbował zagadnąć Laurę, znał tylko niemiecki. – Kim jesteś? – zapytała. – Przyjacielem. – Przecież ja ciebie nie znam. – Czy przyjaciół koniecznie trzeba znać? Ja też mam takich, których prawie nie znam. Przez ścianę pokoju w zajeździe Janek słyszy, jak drab wrzeszczy na swe trio. Po jego wyjściu Janek wchodzi tam przez okno i namawia do wspólnej ucieczki. Drab już niemal ich doścignął, gdy zjawia się Csokoi w towarzystwie dwu honwedów wyższych stopniem. Ponieważ często wyrzucam innym nieumiejętność cytowania, zaznaczam, że skracam, lecz sens zachowuję: - Porwano moją córeczkę – zaczyna drab – jestem Aleksandro Allopeo, a ty jesteś moją córeczką, prawda? Laura potwierdza, lecz oczami mówi co innego. - Prze panów, on kłamie, wcale nie jest jej ojcem – zawołał Johann – To oszust, przywłaszczył mojego Stradivariusa. - A ty mały, skąd miałbyś Stradivariusa? Stradivariusy są rzadkie, dla odróżnienia od innych noszą własne imiona, gdy mowa o takim instrumencie należy spytać o jego miano. Skrzypce, na których rzępolił Holmes, też podobno były Stradivariusem, co prawda Watsonowi, nie znającemu się na instrumentach muzycznych, łatwo było to wmówić, a może to licentia poetica. Tu zapewne też. - Odziedziczyłem po ojcu, sławnym muzyku. - Poważnie? A maestro cóż na to? - A tak, ów muzyk powierzył bezcenny instrument mej opiece. - Acha... a ma jakieś zaświadczenie tożsamości? - Gdzieś miałem, musiałbym poszukać. - Przypominam, że toczymy wojnę, radziłbym się pospieszyć. Drab gorączkowo przetrząsa kieszenie. - Proszę. - Tak myślałem. Paszport wystawiony został na jakiegoś Alfreda Peltza. Maestro zechce to wyjaśnić? - Allopeo to mój pseudonim artystyczny. - Zatem, jak sam przyznaje, nie jest Włochem. Nadal będzie obstawać, że jest ojcem tej małej? - Ja ... ten tego... - Starczy tego gadania. Maestro pozwoli z nami. - Panie władzo, ja przecież... - Na komendzie się będzie tłumaczył. Drab zostaje zamknięty za konszachty z wrogiem, raczej marnym był szpiegiem, skoro przyciągał uwagę. Następnie Janek spotyka Margo, zwaną Królową Amazonek ...