Biało-czarna

Dla mnie, jako przeciętnego zjadacza chleba, była to ciężka lektura. Dużo naukowego języka i terminów, które przysparzały mi nie lada wyzwania. Jestem natomiast przekonana, że każdy zrozumie ogólny przekaz każdego rozdziału. Książka/rozprawka dość dobrze tłumaczy genezę rasizmu Izraelczyków pochodzenia żydowskiego do Izraelczyków pochodzenia Arabskiego i Palestyńczyków, którym zabrało się podstawowe prawa obywatelskie i polityczne, a świat milczał przez tyle lat. Nauczyłam się z niej wiele, ale jak już wspomniałam była to bardzo ciężka pozycja, po której muszę trochę odpocząć.

„Chciwość. Jak nas oszukują wielkie firmy” Pawla Reszki z 2016 to reportarz w formie rozmów z pracownikami szeroko pojętej branży finansowej: pracownikami banków, firm ubezpieczeniowych, brokerów. Autor porusza głownie temat kredytów frankowych, polisolokat i funduszy inwestycyjnych. Obraz, który się wyłania po przeczytaniu tej pozycji jest przerażający. Można to podsumować jednym zdaniem: systemowe okradanie klientów. W imię prowizji sprzedawcy wciskali klientom toksyczne produkty jak polisolokaty. Często sami pracownicy przyznawali, że wiedzieli, że to jest zły produkt i klient na nim starci ale prowizje były wysoki. Z pemedytacją okłamywali klientów np. że składka jest jednorazowa gdy później okazywało się, że trzeba ją płacić co roku. Pokazyali same zalety, ukrywali wady. Co do kredytów frankowych to wydaje mi się, że wina leży po obu stronach. Klienci często nie mieli zdolności z złotówkach i raty były o wiele niższe. Jednym słowem CHCIWOŚĆ. KNF oczywiście działał za wolno i nieskutecznie. Polecam przecztać ku przestrodze

Książka Macieja Gduli nie jest prostą wykładnią rzeczywistości społeczno-politycznej ani zbiorem recept na przyszłość. Jeśli ktoś oczekiwał krótkich, oczywistych przepisów, to nie trafił pod właściwy adres. Stąd pewnie zaniżone oceny, z którymi ta książka się spotyka. Ja oceniam ją bardzo wysoko za szeroką perspektywę oglądu świata, konkretne przykłady i sprawne przechodzenie od szczegółu do ogółu i na odwrót. Przyczyn sukcesu PIS autor upatruje m. in. w fakcie, że ta partia dała poczucie wspólnoty tym, którzy z różnych względów czuli się wyrzuceni poza nawias, w rosnącym populizmie, w oddzieleniu kultury od ekonomii, w zmianie medialnego opisu rzeczywistości - od pogłębionej analizy w prasie, przez pobieżne dyskusje telewizyjne do internetowej powierzchowności i walki o czytalność/oglądalność, w wysokiej pozycji liderów, a słabości partii, w mocy ruchów społecznych, które skupiają ludzi wokół zdarzeń, ale nie są w stanie zbudować programu i zgromadzić dla niego poparcia. Jakie autor podrzuca sugestie do rozważenia? Proponuje odbudowanie myślenia o klasach społecznych, bo one jednak istnieją (to myślenie o klasie ludowej, średniej i elicie pomoże nam zrozumieć rzeczywistość) z jednoczesnym umiejętnym zmniejszaniem różnic między nimi. Najważniejsze byłoby zbudowanie otwartego sojuszu, który brałby pod uwagę potrzeby i interesy każdej z klas, a także zaangażowanie wszystkich stron tego sojuszu do korygowania kapitalizmu, ale także do konfrontacji z wyzwaniami etycznymi, wokół których koncentruje się konflikt polityczny. Uważam, że to książka warta analizy. I wydaje się, że Tusk korzysta - być może zupełnie przypadkowo - z nawoływań autora, by nie odwracać się tchórzliwie od konfrontacji z wyzwaniami etycznymi. Tak widzę deklarację Tuska, że na listach wyborczych nie będzie miejsca dla przeciwników zmiany przepisu na temat aborcji. Oczywiście konfrontacja z wyzwaniami etycznymi, przegranymi sprawami takimi jak gender, uchodźcy, przyszłość Unii Europejskiej, pluralizm (ja dodałabym tu jeszcze aborcję i pozycję Kościoła w państwie, czyli odspawanie go od władzy, wyprowadzenie religii ze szkół, wypowiedzenie konkordatu, włączenie Kościoła w proces normalnej kontroli jak każdej innej instytucji życia publicznego) obarczona jest ryzykiem, ale tylko ona daje szansę na zmianę i w gruncie rzeczy na sukces. Choć nie o sukces tu chodzi tak naprawdę, tylko o jakościową zmian

Uważam, że to bardzo dobra książka dla fanów historii oraz służb specjalnych. Ukazuje w świetny sposób w jaki sposób komunizm tłumił wolność mieszkańców i dyktował warunki życia. Mimo, że ta pozycja po przeczytaniu połowy zaczęła mi się dłużyć i po prostu nudzić, to pierwszą połowę przeczytałem z zapartym tchem i zaciekawieniem. Polecam

Inspirująca rozmowa, bogata w anegdoty , wydarzenia z 60 lat pracy Pana Profesora. Wybitny umysł z olbrzymi dystansem do siebie , świata i życia, któremu obcy jest dylemat Hamleta. Rozmowa jest formą świadectwa minionych czasów, zapisem spotkań z ważnymi w naszej najnowszej historii postaciami.

Książka jest poświęcona fenomenowi ostatnich lat: bezczelnemu zaprzeczaniu oczywistych faktów przez polityków, celebrytów, dziennikarzy i zwykłych ludzi. Dzieje się to na portalach internetowych, w telewizji i gdzie tam jeszcze. Ale czy to fenomen ostatnich lat? Śmiem wątpić, weźmy wiek XX, którego historią bardzo się interesuję. Prawdziwym mistrzem kłamstwa, jeśli tylko służyło jego celom politycznym, był Lenin (vide Sebestyen: 'Lenin. Dyktator'), wzór dla współczesnych polityków, potem był Stalin, Goebbels, autor jakże prawdziwego(!) zdania: 'Kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą' i wielu innych nałogowych łgarzy. W ogóle cały czas komuny to był czas kłamstwa. Niestety d'Ancona nawet o tym nie wspomina, pisze za to o 'Roku 1984' Orwella, czy nie lepiej opowiedzieć o krajach, w których świat orwellowski był lub jest rzeczywistością? Z drugiej strony triumf kłamstwa w demokracjach zachodnich w ostatnich latach jest czymś niezwykłym, szuka d'Ancona przyczyn tego fenomenu. Z pewnością przyczynił się do tego kryzys z 2008 r., wiadomo nie od dziś, że wielkie kryzysy ekonomiczne przyczyniają się do wzrostu popularności wszelkiej maści populistów i ekstremistów. Wskazuje też autor na kluczową rolę Internetu z jego anonimowością ograniczającą odpowiedzialność, z jego algorytmami kierującymi nas do treści, które nam się spodobają i do ludzi, z którymi się zgadzamy. W ten sposób tworzą się odrębne bańki kultywujące swoją prawdę: „Sieć okazała się ostatecznym wektorem postprawdy właśnie dlatego, że jest obojętna na fałsz, uczciwość i na różnice między jednym a drugim.” Ma rację d'Ancona pisząc: „internetem rządzi epistemologiczne prawo Kopernika-Greshama: że mianowicie gorszy pieniądz wypiera lepszy.” Analizując kampanię Brexitu w UK pisze autor, że zwolennicy pozostania w UE prezentowali głównie fakty, zaś przeciwnicy odwołali się do emocji – i wygrali. I konkluduje „Była to polityka postprawdy w najczystszej formie – triumf emocjonalnego nad tym, co racjonalne, zwodniczo prostego nad uczciwie złożonym.” To rozróżnienie nie bardzo mi pasuje, nie zawsze, to co emocjonalne jest kłamstwem. Niemniej ma rację d'Ancona pisząc, że w walce z postprawdą winno się fakty „komunikować w sposób, który bierze pod uwagę imperatywy zarówno emocjonalne, jak i racjonalne.” Tu dochodzimy do pytania jak walczyć z postprawdą? Sprawa jest trudna, ale nie beznadziejna. Słusznie postuluje d'Ancona, że: „Kluczowym zadaniem edukacji podstawowej – nie średniej – powinno być zatem nauczenie dzieci, jak wybierać i rozróżniać treści rozwiewane przez cyfrowe tornado.” Ale jak to robić i czy w ogóle ktoś to robi? Rzuca autor parę innych pomysłów, ale nie wydają się mi przekonujące, niemniej pierwsze koty za płoty. Można też walczyć przy pomocy prawa, oto niejaki Alex Jones magnat medialny wzmiankowany w książce d'Ancony, twierdził przez lata w swoich audycjach, że jedna z masakr strzelniczych w USA była wyreżyserowana przez rząd federalny. Pan Jones przegrał ostatnio proces z rodzinami ofiar strzelaniny, którym musi wypłacić miliard dolarów odszkodowania, może to oznaczać koniec jego biznesów, daj Boże... Książka napisana jest ciężko, napuszonym stylem i czyta się też ciężko, niemniej porusza ważny problem, to potrzebna pozycja. Dziękuję @Carmel za zwrócenie mi uwagi na tę książkę.

Wiadomo, że nie jest to książka historyczna, a jednak pozostawiła jakiś niedosyt, jest drastycznie urwana, niektóre rozdziały są do bólu pobieżne (zwłaszcza ostatni, urwany jak nożem), czuć, że dałoby się spokojnie jeszcze sporo z tematu wycisnąć. Poza tym - ma trochę błędów rzeczowych i widać, że jest lekko pod tezę, a opieranie się w badaniach na "Czarnej księdze komunizmu" i komediancie Paczkowskim wywołuje uśmiech politowania. Daję 6, bo niektóre wywiady są bardzo ciekawe, jednak wynurzenia Urbana czy Gomułki juniora naprawdę prawie nic nie wniosły.

Książka naprawdę super! Genialnie obrazuje, jak wyglądały wybory w Stanach Zjednoczonych w 2016 roku oraz jak Putin pomógł wygrać Trumpowi. Napisana w bardzo przystępny sposób. Moim jedynym zastrzeżeniem jest ilość nazwisk, jakie się pojawią, niestety co chwilę musiałam patrzeć w indeks, aby przypomnieć sobie, jaką konkretną rolę dane osoby odgrywały. Zachęcam bardzo serdecznie do przeczytania jej, zwłaszcza w tym momencie, przed kolejnymi wyborami.

Ostrowski przedstawia historię intelektualno-polityczną najnowszej Rosji w dość interesujący sposób, tj. przywołuje życiorysy dziesiątek postaci z następujących po sobie pokoleń elit kształtujących kraj w trzech kolejnych dekadach pełnych przełomów. Opis można podzielić na z grubsza trzy części - epokę Gorbaczowa, epokę Jelcyna i początki rządów Putina. Mnie najbardziej nakarmiły intelektualnie portrety osób, które stały za polityką głasnosti i pierestojki. Zrozumiałem na przykład, dlaczego elity gorbaczowowskie nie uciekły się do przemocy w celu ratowania imperium. Bardzo barwne są też opisy postaci medialnych kształtujących lata 90. Można na kartach książki na przykład spotkać Aleksandra Niezworowa, którego poznałem równolegle z wyszukanej krytyki wojny Putina dostępnej po polsku dzięki tłumaczeniom na kanale youtube Andromedy. Przede wszystkim: Ostrowski to po prostu dobry znawca Rosji, którego artykuły w The Economist zawsze czyta się z przyjemnością (tak, artykuły w Economiście są niepodpisane, ale Ostrowski jest tam redaktorem do spraw Rosji i np. podobieństwa tekstu "Vladimir Putin is in thrall to a distinctive brand of Russian fascism" z motywami z książki są uderzające). PS: Książkę z jakiegoś powodu czytałem bardzo długo, bo od jesieni 2021, gdy zaczęły narastać napięcia na granicy rosyjsko-ukraińskiej, do lata 2023. Z wielomiesięcznymi przerwami. W sumie nie wiem dlaczego, bo pozycja jest dobra, a nawet bardzo dobra.

Książka Julii Kalęby to zbiór dykteryjek o nieodżałowanym, wybitnym neurobiologu Jerzym Vetulanim. Słynął jako postać nietuzinkowa i nieco ekscentryczna. Nie wpisywał się w rolę profesora. Książka do szybkiej, łatwej lektury. Trochę mi zabrakło myśli porządkującej, połączenia tego w jakąś zgrabną całość, ale zbiór to zbiór. Rządzi się własnymi prawami. A książka może być wstępem do poznania myśli profesora Vetulaniego.

Tematem książki jest okres reprywatyzacji , konkretnie warszawskich kamienic i placów. Mistrzowski reportaż, obejmujący historię dawną i tę współczesną, losy ludzi , domów i całych rodzin. Pasjonująca rzecz, a że jest w niej mnóstwo wątków kryminalnych, bo wszak chciwość rządzi światem, czyta się , jak najlepszy thriller. Pozycja pięknie wydana, z mnóstwem zdjęć, również tych archiwalnych.

Pierwsza część książki faktycznie jest biografią Gomułki, popularno-naukową ale jednak biografią. Ciekawie opisany został rok 1956 i powrót Gomułki do władzy. Druga część nie ma już nic wspólnego z typową biografią a jest po prostu opisem czasów Gomułkowskich przez pryzmat różnych rzeczy, wydarzeń lub osób (na przykład przez sytuację w sporcie, praskiej wiosny itp). Ta część jest bardziej opisem tytułowej dyktatury ciemniaków, a nie życia I Sekretarza. Książka nie jest zła, czytało się ją w porządku ale czegoś w niej po prostu brakuje i tak w rzeczywistości trudno było mi wybrać ocenę. Wydaje mi się, że mogę ją polecić osobom które nie interesują się historią i polityką i nie wiedza nic o latach 1956-197 0 i o I Sekretarzu a chciałby dowiedzieć się czegoś o latach 1956-1970 i trochę o I Sekretarzu. Ale bez szczegółów.

Książka powinna być pozycją obowiązkową każdego marketingowca i "reklamiarza" w Polsce, zwłaszcza tych żyjących w największych miastach. Ciekawy obraz życia różnych polskich miasteczek, spojrzenie z bardzo bliska, niekiedy bardzo osobiste. Poruszające i doskonale napisane. I wiele można zrozumieć, dlaczego nasz kraj wygląda i ma się tak, jak się ma.

Ci, którzy powielają frazesy typu „za komuny było lepiej”, „a za Gierka panie to my dopiero żyli!”, niech przeczytają tę książkę. Ci, którzy tego nie robią, ale nie wiedzą, dlaczego PRL musiał się skończyć – niech przeczytają tę książkę. Autorka w bardzo jasny, przystępny, prosty w odbiorze sposób eksplikuje, dlaczego blok państw socjalistycznych, w tym Polska Rzeczpospolita Ludowa, nie miały dalszej racji bytu. Nie są to jej oceny, spekulacje, domniemania czy wyssane z palca hipotezy. Solska wymienia fakt za faktem, dowód za dowodem. W książce skupia się przede wszystkim na latach 80’, ale często sięga też do lat tuż powojennych oraz wybiega wprzód, do lat 90’. Dowiemy się, skąd wzięły się niedobory mięsa i wędlin, paliw, cukru, sprzętu RTV i AGD, samochodów, papieru toaletowego i wreszcie każdego innego towaru. Także legendarnego już, przysłowiowego octu, który jesienią, po grzybobraniach, też znikał z półek. Nie jest to – na szczęście – książka, który w stylu Barei wylicza i wytyka absurdy PRL-u. To chłodna, skrupulatnie przeprowadzona analiza upadku systemu, który stał się własną ofiarą.

Już dawno temu chciałem przeczytać tę książkę, parę lat minęło i wreszcie udało się. Ta publikacja była przebojem lata 2017 roku. Później widziałem ją nawet w ofercie sieci handlowej "Biedronka". Zainteresowanie ludzi było spore, ponieważ wtedy Antoni Macierewicz pełnił funkcje: ministra obrony narodowej, wicepremiera, wiceprezesa "Prawa i Sprawiedliwości". Tomasz Piątek znienawidził partię polityczną "Prawo i Sprawiedliwość". Przez bardzo powiększającą lupę przyglądał się członkom tego ugrupowania. Mocno związał się z redakcją "Gazety Wyborczej", która obrała taki sam kurs co autor tej książki. Nie podobały mi się dotychczasowe wypowiedzi i poglądy Tomasza Piątka. Dlatego podchodziłem z rezerwą do doniesień dziennikarskich zawartych w tej książce. Okazało się, że większość jego wniosków było właściwych, dających mi interesującego materiału do przemyślenia. Pomimo tego, że nie ze wszystkim zgodziłem się co napisał, to ciekawie czytało się jego pracę. Zadawał bardzo słuszne pytania i na niektóre z nich odpowiadał. Przedstawił mnóstwo powiązań biznesowo-mafijnych i niecnych działań, jakie oplatały świat polityki. To było moralne bagno. Według mnie w takim środowisku funkcjonowało nie tylko Prawo i Sprawiedliwość, ale wszystkie partie polskiego parlamentu. Nabrałem większego obrzydzenia do polityków, dlatego postanowiłem w najbliższym czasie nie oglądać wieczornych "Wiadomości", "Faktów", "Informacji" itp. programów telewizyjnych, żeby na nich nie patrzeć (aczkolwiek zdecydowałem nie rezygnować z dostępu do świeżych informacji internetowych).

Zbiór dwunastu rozmów z osobami działającymi na styku mediów, analizy politycznej, dyplomacji i reportażu wojennego, które autorzy przeprowadzili w różnych miejscach w Polsce i za granicą. Rozmówcy m.in.: Piotr Andrews, Paweł Smoleński, Vincent Severski, Andrzej Jonas, Wojciech Jagielski, Aleksander Smolar, Adam Daniel Rotfeld, Wojciech Tochman, Patrycja Sasnal, Miłada Jędrysik, Ludwik Dorn, Krzysztof Miller. Pierwszym atutem książki jest różnorodność perspektyw: wśród rozmówców są reporterzy, analitycy, politycy, dyplomaci. Dzięki temu uzyskujemy wielowymiarowy ogląd świata: od frontu konfliktu, przez kulisy dyplomacji, po refleksję nad procesami geopolitycznymi. Kiedy rozmówca mówi np. o Afryce, Bliskim Wschodzie czy Rosji, to nie jest to sucha analiza akademicka, ale relacja człowieka, który był tam, widział, słyszał. Taki reportażowy rys nadaje książce autentyczności i przyciąga uwagę. Drugą zaletą jest ciągła aktualność tematyki. Książka wydana była w 2016 r. — kiedy świat zmagał się z wieloma „punktami zapalnymi” – pokazuje autorów świadomych momentu historycznego. Europejska słabość, nieobliczalna Rosja, kryzys Bliskiego Wschodu, poraniona Afryka, błędy wielkich mocarstw ― wszystko to katalog zagrożeń, który niestety nadal brzmi aktualnie. Trzecim plusem jest forma – każde spotkanie zostało poprzedzone krótką prezentacją rozmówcy, czasem kontekstem spotkania czy uwagami o jego sytuacji. To dodaje książce waloru dokumentalnego i pozwala czytelnikowi poczuć się bliżej sytuacji. Pomimo wielu zalet, książka ma też pewne mankamenty. Po pierwsze – głębokość analizy nie zawsze jest wystarczająca. Ponieważ format to rozmowa, nie esej, czasem brakuje pogłębienia, syntetycznego ujęcia wniosków czy wskazania długofalowych konsekwencji. Niektóre rozmowy pozostawiają poczucie tu i teraz, bez wniknięcia w mechanizmy, które doprowadziły do danych procesów. Po drugie – równowaga rozmówców mogłaby być lepsza. Gdy czytelnik szczególnie zainteresowany jest frontem konfliktu czy reportażem wojennym, może poczuć niedosyt w częściach poświęconych polityce czy dyplomacji. Po trzecie – lokalny wymiar. Choć książka stara się pokazać świat, jednak silna jest perspektywa polska i europejska (co nie jest wadą sama w sobie), co oznacza, że pewne regiony świata albo pewne kulturowe niuanse mogą być potraktowane z dystansem lub skrótem. „Punkty zapalne” to lektura dla osób, które interesują się współczesnością w szerokim kontekście: globalne kryzysy, konflikty, geopolityka, media i ich rola. Dla czytelnika mniej obeznanego z tą tematyką książka może być wymagająca — ale równocześnie otwierająca oczy na wiele kwestii, które rzadko trafiają do popularnej debaty.

Pozwolę sobie się odnieść do recenzji Senor_Peligro - bo o mnie jest ten rozdział o biurowcu w krzakach. Rozumiem, że możesz żyć w bańce, ale takie biurowce wciąż istnieją, np na obrzeżach Poznania przy zakładach fabrycznych. Opisana historia jest prawdziwa i nie ma nic wspólnego z niezaradnością, wprost przeciwnie - mi nie miał kto pomóc, bo nie mam rodziny. Wiem jak trudno jest uwierzyć w okrucieństwo ludzi, ale ta kobieta nawiedza mnie w koszmarach do dzisiaj :) Bardzo polecam książkę Kamila, polecam czytać z głową bardziej niż otwartą. Łatwo jest oceniać otaczających nas ludzi wychodząc z założenia, że każdy ma taki sam start. Niby oczywiste... a wciąż pokutuje.

"Żyjemy w świecie, który stał się dla nas zagrożeniem. Stabilizacja ustąpiła miejsca chaosowi, który jest najskuteczniejszym sposobem panowania nad światem. Na chaos nie stać biednych, to broń w rękach bogatych i silnych." - Marek Orzechowski Dla mnie jest to książka wybitna, opracowana rzetelnie, o treśći wartościowej - a do tego podparta wiarygodnymi zródłami. Dodatkowo jest napisana językiem przystępnym. Autor porusza tematy trudne, rzeczywiste, związane z przyszłością nas wszystkich i nas wszystkich dotyczące. Dowiedziałem się więcej o taktyce/mechanizmach/motywach działania największych mocarstw na przykładzie licznych interwencji militarnych/"wojen humanitarnych"/tzw. zmianach reżimów; w nie tak odległej historii. Dowiedziałem się o kosztach/ofiarach/skutkach szerzenia przymusowej "demokracji". Dowiedziałem się o konsekwencjach lekceważenia i nieznajomości kultury islamu przez polityków/rządy mocarstw/organizacje międzynarodowe oraz zwykłych obywateli. Dowiedziałem się o różnicach w podejściu do życia/śmierci oraz do niewiernych, o przewadze ortodoksyjnego odłamu nad innymi, o wspieraniu analfabetyzmu, agresji i realnym zagrożeniu jakim jest islamizacja świata zachodniego. Zrozumiałem też kto jest autorem tego chaosu i że jeżeli ludzie nie zaczną szukać prawdy na własną rękę/myśleć samodzielnie, a będą ufać wszystkim przekazom medialnym/oficjalnym/propagandowym treściom, to wciąż będziemy tylko statystami, bez wpływu na to co się wokół nas dzieje. Nadchodzą kolejne wyzwania, kolejne scenariusze tylko czekają na realizację, to od nas zależy czy się obudzimy i zaczniemy dostrzegać rzeczywistość/problemy czy będziemy odwracać oczy i uciekać w kreowany świat "fikcji" - udający "raj na ziemi", świat rozrywki. "Chaos - Nowy Porządek Świata" to lektura obowiązkowa dla każdego.

Putin jest u władzy już ponad ćwierć wieku i nie zanosi się, żeby miało się to zmienić. Zaczynał w KGB, wysłany na placówkę do Drezna. Z bliska widział jak upadał system komunistyczny (jakże symboliczny mur berliński), widział chaos jaki ogarnął jednoczące się dwa państwa niemieckie. Powróciwszy do rodzinnego Sankt Petersburga, bez pomysłu na siebie, w końcu został prawą ręką burmistrza, potem szefem służb, premierem, aż w końcu prezydentem Federacji Rosyjskiej, chociaż myślę, że ze względu na staż i bezmiar władzy, śmiało można go nazywać carem. Jaką postacią Putin jest, każdy lepiej, lub gorzej wie. Wzbudza zdecydowanie skrajne emocje, 25 lat rządów pełne jest wielkich wydarzeń- wojna w Czeczenii, w Ukrainie, Igrzyska w Soczi, mistrzostwa świata w piłce nożnej, imperialistyczne zapędy. Ta książka to dogłębna analiza tej jakże złożonej postaci, od samych początków, aż do roku 2015. Brak tu współczesnych wydarzeń, ale z pewnością jeszcze niejedna książka na jego temat zostanie napisana.

Prezydent Poznania opowiada historię swojego życia. Pomimo, że nie wszyscy czytelnicy muszą podzielać jego poglądy, to inteligencji i silnego charakteru nie można mu odmówić. Ta rozmowa tylko to potwierdza. Cała dyskusja odbywa się na jego zasadach. To Dżej Dżej wodzi za nos autorów książki i rozmawia na tematy, które sam chce poruszyć, niejednokrotnie ciężkie. Ukazuje nie tylko swoje zwycięstwa, ale również porażki zarówno te biznesowe jak i osobiste. W ten sposób stara się rozliczyć ze swojej przeszłości. Uwielbia sport i tak wygląda jego kariera. Wyprowadza ciosy, robi uniki, wiele razy samemu "obrywa", ale najważniejsze, że wstaje i idzie do przodu. Jestem pozytywnie zaskoczony. Bardzo ciekawa pozycja. Polecam.