Bez ściemy. Moja niesamowita dekada w Formule 1

Pod koniec października ubiegłego roku na polskim rynku wydawniczym za sprawą wydawnictwa Sine Qua Non pojawiła się druga już kiążka Günthera Steinera, byłego już szefa Haasa. Po moje wrażenia z lektury zapraszam poniżej.

„Gdybym miał zgadywać, w którym miejscu dowiem się o zakończeniu mojej przygody z zespołem, który najpierw sobie wymarzyłem, a później założyłem, i któremu poświęciłem dziesięć lat życia, supermarket w Merano w północnych Włoszech nie trafiłby nawet do pierwszej piątki potencjalnych kandydatów. Zapewne zastanawiacie się zatem, jak wyglądałaby ta piątka. Wydaje mi się, że numerem jeden musiałab zostać toaleta. Dwójką oczywiście też. Na trzecim miejscu byłby samochód, ponieważ to tam spędzam sporo czasu, gdy nie przebywam akurat w domu albo na torze...”

Gdy usłyszałam o tym, że powstanie druga książka autorstwa Günthera Steinera byłam sceptycznie nastawiona. Bo co niby może innego paść czego nie było w poprzedniej? Na pewno jest to skok na kasę póki jeszcze Steiner jest w głowach ludzi oglądających serial o F1 na Netflixie. O jakże się myliłam. Być może nie gryzienie się w język w tej książce, Steinera chociażby odnośnie rodziny Mazepinów czy nastawienia Gene’a Haasa do zespołu jakiego nabrał w trakcie pandemii, wynika z tego, że Güntherowi po prostu po zwolnieniu jest już wszystko jedno czy go pozwą czy nie, ale jak dobrze dzięki temu się to czytało.

Czego nie lubię w książkach o F1, nie wiem czy też tak macie!? Jest to zbędne, wzięte rodem z encyklopedii opisywanie wyścigów okrążenie po okrążeniu, kto jaki czas wykręcił itd. Zapomnijcie o tym tutaj. Cieszę się, że Steiner lub ktoś spisujący książkę za niego ma podobne podejście jak ja w tej kwestii. Przez co nie zostaliśmy uśpieni zbyt długim opisami wyścigów. Wszystko jest tutaj zrównoważone. Zarówno przebieg wyścigów, jak i zakulisowe historię ujawniające czasami zabawne wpadki. Pierwszą z takich jest np. Malowanie Haasa na sezon 2016, który miał być jasnoszary, biały i czarny. By zgrywał się z kolorystyką firmy Haas Automation. A wyszedł...srebrny:
Gene Haas: „Co jest, Günther? – zapytał. – Mój samochód miał być szary. A jest srebrny”.

Takich zabawnych historii jest więcej w tej książce więcej. Jak chociażby to, że podczas jednej z edycji GP Monako zespół Haasa ulokował się w hotelu, który jak się później okazało był...luksusowym domem publicznym. Kompletnie będąc oczywiście nieświadomym tego faktu.
Za głowę można się złapać także gdy dojedziemy do kulisów podpisania umowy sponsorskiej z Rich Energy. Zastanawiam się dlaczego zarówno Haasowi jak i Williamsowi nie zapaliła się czerwona lampka podczas rozmów, bo zdecydowanie powinna.

Tak jak napisałam powyżej takich zakulisowych smaczków można mnożyć i mnożyć, ale nie chciałabym Wam psuć też frajdy z czytania. Mam nadzieję, że te przykłady które podałam wystarczająco zachęciły Was do sięgnięcia po tą książkę. Naprawdę warto. Dla mnie jedna z lepszych pozycji jakie pojawiły się w zeszłym roku o F1.

Książkę oceniam na 4,5 w 5 stopniowej skali.
Günther, wiesz co robić na po motorsportowej emeryturze. Zdecydowanie pisać książki!

Pod koniec października ubiegłego roku na polskim rynku wydawniczym za sprawą wydawnictwa Sine Qua Non pojawiła się druga już kiążka Günthera Steinera, byłego już szefa Haasa. Po moje wrażenia z lektury zapraszam poniżej.

„Gdybym miał zgadywać, w którym miejscu dowiem się o zakończeniu mojej przygody z zespołem, który najpierw sobie wymarzyłem, a później założyłem, i...