Babski wieczór

Główną bohaterką powieści jest Aimee, która w dniu swojego ślubu, zamiast stać w białej sukni w kościele, uczestniczy w pogrzebie swojego ukochanego. Po pogrzebie zaczepia ją obca kobieta, która jest przekonana o tym, że James żyje. Początkowo Aimee nie daje wiary słowom nieznajomej i stara się ułożyć swoje życie na nowo. Jednak tląca się w niej nadzieja nie pozwala zapomnieć o przeszłości, kobieta postanawia odkryć prawdę o swoim mężu. Książka startuje z wysokiego c, przygniatając czytelnika ogromem smutnej energii. Aimee nie da się nie współczuć w obliczu takiej tragedii. Podobało mi się, że po tak smutnym wstępie, autorka zdecydowała się wpleść w historię klimat kryminały i sensacji. Może zdradzę zbyt dużo, ale chce wszystkich tych, którzy są przed lekturą uspokoić, że zagadka śmierci Jamesa zostanie rozwiązana. Samo rozwiązanie bardzo mnie zaskoczyło, sama nie do końca wiem, czy pozytywnie, ale to, z jakiego powodu zakończyło się jego życie, jest niecodzienne, choć sam motyw był mi już znany z filmu. Mimo pozytywnych zachwytów oceniam tę powieść 6/10 ze względu na to, że nie do końca do gustu przypadł mi styl autorki. Było coś takiego w konstrukcji zdań, że niektóre fragmenty, mimo tajemnicy wiszącej w tle, źle mi się czytało. Jednak dla samej fabuły, sposobu jej prowadzenia książkę polecam.

Podoba mi się sposób pisania autorki.. mam wrażenie jakbym dorwała pamiętnik głównej bohaterki lub listy do Gabe’a. Lucy opisuje swojemu byłemu odczucia z każdego dnia, od ich pierwszego spotkania… ale Czy można kochać dwie osoby na raz? Można, ale każdego w naszym życiu będziemy darzyć całkowicie innym uczuciem, szczególnie jak pierwsza miłość odziałowuje na nas swoje piętno. Każdy z partnerów dał jej co innego. Ale co dokładnie jest dla niej najważniejsze? To nie jest książka z typowym “happy endem”, bo w tej sytuacji nie ma dobrej decyzji. Ta książka porusza wiele ważnych kwestii, jak porozumiewanie się w związku, słuchanie, wspieranie oraz dzieleniu pasji. Jedna z lepszych pozycji jakie czytałam.

Jestem zachwycona. Historia przedstawiona z perspektywy różnych bohaterów, przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Narracja jest prowadzona płynnie, nie mam wrażenia, że gubię się w wątkach. Wspomnienia dają pełen obraz na wykreowane postacie - ich zachowanie, motywacje czy podejmowane decyzje. Powieść (dla mnie przede wszystkim) o sile rodzicielskiej miłości, dzięki której jesteśmy w stanie dokonać niemalże niemożliwego. Powieść o miłości, która napędza do działania. Powieść o tym jak ważne jest zdrowie w naszym życiu. I o tym, co to znaczy walczyć z własną cielesnością i demonami w głowie. Powieść o tym jak ważny jest człowiek. I o tym, że egoizm i cele zdobyte mimo wszystko mogą doprowadzić do zawodu, a nie satysfakcji, mimo że początkowo może wydawać się zupełnie inaczej. Aby nie było tak cukierkowo, jestem zawiedziona końcówka książki. Rozwiązaniem historii i postępowaniem bohaterów. Wszystko wydaje się takie proste i aż niewiarygodne, nawet jak na książkę. Czytając "o wiele więcej" miałam poczucie, że bohaterowie są realni, jakbym czytała o kimś bliskim. Końcówka dobitnie przypomniała mi, że to tylko fikcja. A szkoda.

Odskocznia miła to była dla mnie i ta historia mądra,wspaniała opowiadająca o Lily kobiecie,która straciła ukochanego męża. Spędza czas ze swoimi córeczkami kochanymi. Pewnego dnia jej siostra zgłasza ją na kurs ogrodnictwa. Lubię takie obyczajówki,a ta książka pogodna,zabawna z ogromnym poczuciem humoru jest napisana. Pióro autorka ma bardzo fajne,a styl pisania lekki. Zrelaksowałam się przy tej ciepłej książce.

Ksiazke czyta sie szybko i lekko. Sama akcja jest, hmm nie ma akcji. Sa ukazane dwie perspektywy boheterow - Elsy lezacej w spiaczce i Thibault co pomylil pokoje. Ciagle dzieje sie to samo, a zakonczenie mozna by bylo jeszcze rozwinac. Dziwne bylo tez to ze Thibault z kazda swoja wizyta robil sobie drzemki w jej pokoju a pozniej niespodiewanie sie zakochal w kobiecie ktorej wcale nie zna. Milosc nie wybiera

Bardzo lekka i przyjemna. Jest moja pierwsza książka tego autora i myślę, że nie ostatnia :) Głowny bohater Giovanni ma wspaniałą żonę i córeczkę, jest on z zawodu pisarzem. Pewnego dnia dostaje wiadomość od tajemniczej dziewczyny, ktora wie o nim wszystko. W życiu pisarza pojawiają się chwilę niepewności i zawahań. Kim jest ta kobieta i czy uda im się spotkać? Każdy czytelnik pozna odpowiedź pod koniec książki :)

Przeczytana ponownie nie zrobiła już na mnie tak pozytywnego wrażenia. Wątki są dość pobieżne, a całość bardzo amerykańsko/nowojorska, aż do przesady. Narobiłam sobie na nią apetytu po innej książce o podobnym tytule i tematyce małej, czarnej sukienki, ale niepotrzebnie czytałam ponownie, popsułam sobie wrażenie. Tylko sukienka została tak samo urocza. 04.09.2022 Dziewięć żyć małej czarnej sukienki - tytuł przetłumaczony dosłownie z oryginału brzmiałby o wiele lepiej. Nie zmienia to jednak faktu, że książka jest przeurocza, pełna ciepła i optymizmu. Przywodzi na myśl filmy typu: Zakochany Nowy Jork, czy Walentynki w Nowym Jorku (czy coś w tym stylu), gdzie splatają się losy różnych osób, a każdy z bohaterów tworzy osobną opowieść połączoną jednak jakimś wspólnym elementem - tu: sukienką. Książka początkowo wydaje się monotonna, jednak szybko przekonuje, że pomimo wolnego tempa i jakiejś takiej melancholii, jest intrygująca. Kilka cudownie romantycznych historii miłosnych dziejących się jakby mimochodem. Bohaterowie są bardzo przyjaźni, każdy z nich pozytywny i życzy im się, aby wszystko się dobrze ułożyło. Jest delikatny, inteligentny humor, akcja rozplanowana i zgrabnie poprowadzona do samego końca. Jest też ta tytułowa sukienka. Przyznam, że nie jestem zbyt elegancka, przeważnie noszę zwykłe ciuchy, a na hasło 'strojenie się' przewracam oczami, traktując to jako bzdury przeznaczone dla pustych laluni, ale czytając tę powieść, sama zamarzyłam o noszeniu takiej sukienki🙈. Nie można też pominąć bardzo pomysłowej okładki, gdzie na jednolitym, jasnym tle, prosta, czarna sukienka jest jakby naszyta miłym w dotyku materiałem - plus dla wydawnictwa. No i na koniec nie mogłam odpuścić sobie wiele mówiącego cytatu (s. 311): "To dzięki mnie dorosłe kobiety okręcały się przed lustrem jak małe dziewczynki, a młode dziewczyny po raz pierwszy widziały odbicie kobiety. To dzięki mnie mężczyźni obracali za nimi głowy - i młodzieńcy, i starcy. Bo odpowiednia sukienka potrafi tego dokonać. Sprawia, że zwykła kobieta czuje się niezwykła. A wszystkie kobiety są naprawdę niezwykłe. Tyle że nieczęsto mają okazję, by przewiązać się wstążką i zaprezentować światu. Kiedy jednak dostają już taką szansę, sukienka jest najważniejsza."👗🖤 Na tę autorkę trafiłam ponownie z polecajki "Co Emily Henry nosi w bagażu podręcznym" na końcu książki pt. "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" - choć tak jak i poprzednio polecana książka nie została przetłumaczona na polski, tak inna powieść autorki okazała się kolejnym strzałem w dziesiątkę.

Książka przedstawiająca straszne, ale prawdziwe realia każdej matki. Bardzo smutno czyta się to, jak ciężko ludziom znaleźć zrozumienie dla drugiego człowieka. Chwyta za serce. Książka jest naprawdę ujmująca, intrygująca i niesamowicie ciekawa. Uczy tego, że każdy czasem potrzebuje odetchnąć. Ja osobiście w stu procentach rozumiem główną bohaterkę, każde jej uczucie. Uwazam, że każdy powinien te książkę przeczytać, żeby wiedzieć jak okazywać zrozumienie i pomagać kobietom.

Okładka wpadła mi w oko już dawno, w chwili wydania. Widzimy parę, która trzyma się za dłonie, mają zamknięte oczy. I do tego sam tytuł i personalia autorki. Czy czegoś chcieć więcej? Jasne, skrzydełek. Nie posiada ich, więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Ma kremowe strony, czcionkę wystarczającą dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Podzielona została na rozdziały TERAZ oraz PRZEDTEM. Książkę czyta się szybko, bez jakichkolwiek przeszkód. Napisana lekkim, przyjemnym stylem, że od razu wpada się do świata bohaterów i chce się poznać dalszy ciąg. Z trudem się odrywałam od niej, nie wiedziałam, co mnie czeka, chociaż spodziewałam się najgorszego... Styl autorki nie jest mi obcy, wręcz przeciwnie, bardzo lubię i cenię sobie jej starsze powieści, bo z tymi nowymi to ja nie nadążam, tyle ich jest. :D Niemniej jednak bardzo polubiłam tę historię i cieszę się, że mam przy sobie drugi tom, który już zaczęłam czytać i zapewne w ramach możliwości, przeczytam ją dosyć szybko. Jest to powieść obyczajowa, z nutką romansu, którą zakwalifikowano jako powieść młodzieżowa. Ale nie mniej niż 16+, przynajmniej ja tak uważam. Dominika to młoda dziewczyna, która ma przed sobą całe życie. Jednak to, co ją spotyka... nikomu nie życzę takiego losu. Wycierpiała się bardzo mocno, fizycznie, ale i psychicznie. Jak widać, problemy zaczęły się wcześniej, jeszcze przed wypadkiem... Kocha swojego ojca i wie, że to, co zrobił było przypadkiem, że był pijany i to nie ona była celem, niemniej jednak zdarzyło się i zdarzeń się nie cofnie. Podziwiam ją za wytrwałość, walkę, odwagę... Za wszystko. Rozumiem jej zachowanie względem innych ludzi kompletnie mnie nie dziwi, że jest bardziej zamknięta w sobie, niż otwarta jak niegdyś. Mimo iż próbuje... Bo po tamtym życiu przed wypadkiem, traci wszystko. Już nic nie będzie takie samo... Poznajemy pewnego lekarza, który nawiązuje kontakt z bohaterką, który potrzebuje jej przypadku do swojej książki, którą pisze. Jest to mężczyzna również wycofany, ale i specyficzny. Niezbyt go polubiłam i miałam cały czas na dystans. Jest jeszcze Marcel, brat lekarza, który jest... czarną owcą. Niemniej jednak jego charakter i zachowanie początku odrzuca mnie. Dopiero, gdy poznajemy go bliżej, zaczynam darzyć go sympatią i tak już zostaje do końca. I jego życie nie jest usłane różami, zresztą jak każdego z bohaterów. Są to wyraziste osobowości, każdy z nich jest inny, jednych polubicie, drugich nie. Jednak dzięki nim, autorka zwraca nam uwagę na wiele ważnych życiowych aspektów. Począwszy od tragicznego w skutki wypadku, pomyłki, która ma miejsce po alkoholu. Mamy jeden przykład uzależnienia, który powoduje, że psychika siada nie tylko osoby chorej, ale i tej najbliższej, niszcząc całą rodzinę. Widzimy również zachowanie bohaterów, gdy życie jednego z nich diametralnie się zmienia. Widzimy fałsz, przyjaźń, wszystkiego po części. Zauroczenia, pierwsze miłości. Jednak uważam, że najważniejsza jest rozmowa, gdzie nasi bohaterowie starają się stawiać na pierwszym miejscu, jednak mają swoje tajemnice, które dopiero po czasie wychodzą na jaw. Końcem książki następuje plot twist, który jeszcze bardziej przyśpiesza akcje i sprawia, że koniecznie trzeba sięgnąć po kolejną część. Uważam, że emocje opisane na kartach powieści są bardzo realne. Odczuwałam je razem z bohaterką i nie raz prawie uroniłam łzę. Sama relacja dziewczyny z chłopakiem, ich poznawanie się, chemia... jest piękna i sprawia, że czytelnik pochłania kolejne strony jak oczarowany. Zdecydowanie ta powieść przypadła mi do gustu, tak jak i wątek romantyczny opisany tutaj. Mamy też konsekwencje mało odpowiedzialnych czynów, które finalnie... maja piękne skutki, chociaż trudne w codziennym życiu. Nie chcę Wam jednak zdradzać zbyt wiele, byście z miłą chęcią i zainteresowaniem sięgnęli po tę dylogię. Reasumując uważam, że jest to książka warta poznania. Nie dość, że odczujecie emocje razem z bohaterami, to będziecie płynąć szybkim tempem przez jej stronice. Na tyle się wciągnięcie, że ciężko będzie Wam zrobić sobie przerwę. Jest to powieść skierowana do starszej młodzieży i dorosłych ludzi. Ciesze się, że autorka skupia się nie tylko na miłości, ale i trudnych tematach, które nie powinny być owiane ciszą. Były fragmenty, które niby miały być śmieszne, ale dla mnie nie były, ale przymknęłam na nie oko i starałam się o nich zapomnieć. Uważam, że jest to dobra książka, zdecydowanie warta waszego czasu. Jeśli jeszcze jej nie czytaliście, koniecznie sięgnijcie!

Sięgając po "Dwoje do pary", nastawiałam się na przeciętną komedię romantyczną. I poniekąd miałam rację - pod wieloma względami była to typowa brytyjska komedia, gdzie wiele komediowych sytuacji głównie odnosi się do sfery seksualnej, co zbyt często wypadało słabo. Sama relacja między głównymi bohaterami budziła we mnie sprzeczne odczucia i nie wróżyłam dla nich świetlanej przyszłości. Z biegiem akcji zaczynałam się do nich przekonywać, jednak całkowicie nie pozbyłam się wątpliwości. Jednak o dziwo sama lektura okazała się lepsza, niż się spodziewałam, bo pojawiło się kilka ważnych wątków, które wywoływały większe emocje. Jest w tym ból, cierpienie i liczne życiowe tragedie, które przecież się zdarzają, ale to nie zmienia faktu, że są traumatyczne. „Dwoje do pary” jest przy tym książką lekką i nawet przez cięższe wątki się szybko przepływa. Choć dalej jest to przeciętna książka, nie mogę powiedzieć, że jest zła i nie żałuję czasu poświęconego na jej lekturę. Była słodko-gorzka, ale w głównej mierze przyjemna rozrywka.

Sympatyczna. Główna bohaterka jest dość głupia, ale otoczenie nas kształtuje, więc ma to sens. Rzadkie spostrzeżenie, że człowiek, który za wszelką cenę stara się nie być swoim rodzicem, nigdy nie będzie sobą. Toksyczne rodziny nie pozostawiają wiele miejsca na dbanie o siebie samego. Im dalej tym lepiej i głębiej. Na początku książka robiła wrażenie płytkiej opowieści o pierwszej miłości. Zdecydowanie się nie rozczarowałam na tej pozycji. Szybko się czyta, prosta, wciągająca i nawet można polubić pod koniec bohaterów.

Jak dowiedziałam się że prime robi film, stwierdziłam "ale najpierw książka". I kompletnie NIE tego sie spodziewałam. Spodziewałam się lekkiej historyjki w stylu romansu Emily Henry a to jest coś o wiele bardziej wartościowego, takich książek jak ta jest już mało. Tak to romans, ale jaki - to bardziej Jojo Moyes niż Henry. A w bonusie do romansu otrzymujemy jeszcze wartościowe dialogi i historie o odnajdywaniu siebie. Polecam!

Temat ważny - opieka nad osobą po udarze, życie z nią w momencie, kiedy podjęło się decyzję o rozstaniu... Jednak fabuła i styl taki mdły i rozciągnięty, że czytało się ciężko. Nie mogłam doczekać się, kiedy dotrę do końca. Nie wiem, skąd tak wysoka ocen 6,9, bo ja daję naciągane 6.

Jest to moja druga trzecia książka Jojo Moyes i chyba muszę przyznać, że autorka będzie już miała stałe miejsce w moim czytelniczym kanonie. Historia jest świetna, pełna emocji, dylematów, nieoczywistych wyborów, dzieje się na przestrzeni wielu lat - od pierwszej wojny światowej do 2006 roku. Na dodatek skłania do przemyśleń na temat sprawiedliwości, własności, poświęcenia, sentymentu do rzeczy materialnych. Ma elementy zarówno powieści historycznej, romansu, jak i courtoom drama.

Czy jedna sekunda może przekreślić wszystko, co o kimś wiedzieliśmy? To thriller, który nie pozwala na chwilę oddechu, a Musso po mistrzowsku odkrywa kolejne warstwy kłamstw. To bardzo dobra, gęsta historia o demonach przeszłości, która udowadnia, że każdy z nas ma swój mroczny kadr, którego nigdy nie chciałby wywołać.

**Recenzja książki "Konkurs na żonę" autorstwa Beaty Majewskiej** "Konkurs na żonę" to pełna uroku i nieoczekiwanych zwrotów akcji opowieść, która wciąga od pierwszych stron. Beata Majewska z niezwykłą lekkością i humorem prowadzi czytelnika przez zawiłe meandry ludzkich emocji, oferując historię, która jest zarówno romantyczna, jak i skomplikowana. Główny bohater, Hugo Hajdukiewicz, młody prawnik z Krakowa, zmuszony jest do podjęcia niecodziennego wyzwania, jakim jest znalezienie żony przed ukończeniem trzydziestu lat. Plan, który wydaje się na początku prosty i przemyślany, szybko zaczyna się komplikować, co dodaje historii dynamizmu i sprawia, że trudno się od niej oderwać. Postać Huga, choć początkowo wydaje się zimnym i wyrachowanym biznesmenem, w miarę rozwoju fabuły zyskuje głębię, a jego relacja z nieśmiałą studentką jest pełna ciepła i autentycznych emocji. Majewska doskonale kreśli swoich bohaterów, sprawiając, że ich rozterki i decyzje wydają się nam bliskie i zrozumiałe. Relacja między Hugiem a młodziutką studentką, która nieświadomie zostaje wciągnięta w jego plan, rozwija się w sposób subtelny i przekonujący. Autorka zręcznie balansuje między romantyzmem a realizmem, nie pozwalając czytelnikowi zapomnieć, że miłość, choć piękna, bywa również skomplikowana. Podsumowując, "Konkurs na żonę" to lektura, która dostarcza nie tylko rozrywki, ale również refleksji nad tym, jak często życie potrafi zaskakiwać, a plany, choć skrupulatnie przygotowane, mogą się wymknąć spod kontroli. Polecam tę książkę wszystkim miłośnikom romansów, którzy szukają w literaturze zarówno lekkiej, jak i wciągającej historii z intrygującą fabułą i dobrze wykreowanymi postaciami.

Ciezko mi sie calosc czytalo, bo niestety znalazlam sporo wspolnych elemntow w zyciu Jackie i swoim. Po lekturze mam mnostwo przemyslen. Nie mniej uwazam, ze pozycja jest godna polecenia. Pokazuje do czego prowadzi przemeczenie, nadmierna i toksyczna milosc, brak doceniania tego, co sie ma. Zmusza do spojrzenia na swoje zycie z innej strony.,

Ale ja się dobrze bawiłam czytając tę książkę ! Pełna humoru, barwna opowieść o Sarze, która nie wie co począć ze swoim życiem. Największe życiowe rozczarowanie pojawia się jednak, gdy dowiaduje się, że narzeczonym siostry jest jej miłość sprzed lat. Lekko napisana powieść, którą czyta się przyjemnie, z dawką dobrego poczucia humoru. Polecam zwłaszcza w tym trudnym dla nas czasie. Rozrywka i łzy przez śmiech gwarantowane !

Rose jest młodą dziewczyną, studiuje prawo, wydawałoby się, że ma dużo życia przed sobą. Niestety jej serce wymaga przeszczepu, inaczej może przeżyć może rok, może dwa, jednak nie więcej. Odlicza każdy dzień do swojej śmierci kropka pogodziła się ze swoim losem, jednak pewnego dnia poznaje Daniela. Nieoczekiwana miłość sprawia, że dziewczyna pragnie żyć. Jednak lista oczekujących na przeszczep serca jest bardzo długa, a ona nie znajduje się na jej szczycie. Jak potoczą się losy dwojga ludzi zakochanych w sobie bez pamięci, walczących z okrutnym przeznaczeniem? Gdy zaczynałam czytać tą książkę spodziewałam się, że wyleję tony łez, że zakończenie zmiażdży mi serce. Tak się na szczęście nie stało. Bardzo przyjemna lektura, czyta się ją wyjątkowo szybko, może momentami trochę przegadana, a zakończenie inne niż się spodziewałam. Ciekawa pozycja wśród literatury młodzieżowej, warta przeczytania. Może tony łez nie wylałam, ale na pewno poruszyła mnie, wzbudziła wiele emocji i zaintrygowała tematami i wątkami, które zostały tu poruszone.

To jest zdecydowanie książka, którą przekażę mamie. Czytając niezdarność Imogen w sieci, widziałam właśnie ją i na pewno jej się spodoba tak samo jak mi. Lekka, przyjemna, ale poruszająca całkiem niezłe tematy, nie tylko problemy, z jakimi stykają się osoby niewychowane na instagramach i innych social mediach.