Autobiografia. Z ojcem Joachimem Badenim rozmawiają Artur Sporniak i Jan Strzałka

Ciepła i dodająca otuchy, a także pokrzepiająca w wierze rozmowa z Ojcem Joachimem, sprawiła że znalazłam odpowiedzi na nurtujące mnie (i moje serce) pytania. Lekka, acz dla umiejących czytać ze zrozumieniem, wartościowa lektura nie tylko dla małżeństw, ale też jako poradnik narzeczeństwa.

To były prawdziwe rekolekcje, choć nie przeżywane w czasie Wielkiego Postu kiedy były wygłaszane, a później spisane. Kardynał Ryś opowiada o trzech fundamentach na jakich powinno być oparte życie chrześcijanina: modlitwa, post i jałmużna. Wszystko zaczyna się od modlitwy, która jest drogą, na której nie wiadomo co może się wydarzyć; uczy nas, że zaczynam się modlić,  kiedy tracę czas dla Boga, a niekiedy najlepszą modlitwą będzie ta niewysłuchana.  Miarą postu nie będzie to ile schudłem, ale jak bardzo postąpiłem w pokorze, a chrześcijaństwo nie jest wiarą herosów, ale ludzi, którzy odkryli swoją słabość i zanieśli ją do Boga, bo On mógł ją przemienić. Kardynał Ryś ma niesamowitą zdolność obserwacji i szukania w Słowie Bożym sensu dla naszego życia. Wie, że jeśli Bóg nam nie wystarczy, to już nic nas nie zaspokoi. Ma świadomość, że lekarstwem na chciwość człowieka jest danie drugiemu człowiekowi, z radością i pokorą; a udawana jałmużna polega na tym, że daję ją samemu sobie, co znaczy, że dając chcę by inni to widzieli i mnie za to chwalili. Wszystko to po to byśmy odkrywali sens naszego życia, niezależnie jakie wyznajemy wartości, a gubiąc się szybko odnajdywali, bo najgorszą rzeczą jest się zgubić i nawet nie wiedzieć, że się zgubiło. 

Książką ma charakter życzliwych i spokojnych dyskusji w której biorą udział biskupi różnych denominacji chrześcijańskich, jest rzymski katolik, prawosławny i luteranin. Trochę się spierają, a trochę wyjaśniają różnice w doktrynie i praktykowaniu wiary. Książka ma charakter wywiadów dlatego nie jest jakimś szczegółowym podręcznikiem teologii ale to akurat jest jej wielkim plusem, bo na bazie naprawdę prostych sytuacji można było uwidocznić jakie jeszcze rzeczy nas chrześcijan dzielę. Jest w niej wiele różnorodnych wątków począwszy od praktyk Eucharystycznych, teologii po wychowanie dzieci i relacji w rodzinie. Dla mnie to książka szczególna, pięknie było popatrzeć na innych braci chrześcijan, z ich duchowością podejściem do wiary i wrażliwością na Boga. Polecam każdemu kto chciałby dotknąć pięknej różnorodności chrześcijaństwa.

Fantastyczna książka kardynała Grzegorza Rysia. Pisze o tym co sam przeżył i czego doświadczył. Nie ma w niej intelektualnego rozkładania na czynniki pierwsze poszczególnych zdań z Ewangelii, nie ma naukowych dociekań, albo teoretycznych dywagacji. Jest konkret, mocny konkret. Kardynał pokazuje życie osadzone w Słowie Bożym i to w jaki sposób może funkcjonować. Nie odwołuje się do przeżyć czy innych duchowych doświadczeń, pokazuje na Pismo Święte twierdząc, że jest to zarówno fundament jak i kierunek z którego można i należy czerpać. Sama książka składa się z raczej krótkich rozważań poszczególnych fragmentów przede wszystkim z Nowego Testamentu. Z każdego nawet najkrótszego zdania, a czasem i pojedynczego słowa Ryś potrafi wydobyć niezwykłą głębię – tu mi niesamowicie imponuje. Robi to w taki sposób, że i mnie konfrontuje z moją wiarą i życiem jakie prowadzę.

Bardzo ciekawy przegląd świętych o różnych życiorysach i postawach. Autor pisze o nich lekkim stylem (choć wiele tych historii nie jest lekkich) i ludzkim językiem (bo Hołowni bardzo daleko do odklejonego, nawiedzonego kaznodziei), uzupełniając ich życiorysy o swoje przemyślenia. Co prawda w wielu przypadkach te mini-biografie są nieco zbyt lakoniczne, ale dla zainteresowanych na końcu książki zamieszczono bibliografię, która odsyła do szerszych opracowań.

Książeczki Anselma Gruna z serii "Odnaleźć siebie" , są praktycznymi poradnikami, w skrótowy ale konkretny sposób omawiającymi przyczyny niepowodzeń życiowych i sposoby radzenia sobie z nimi. Tu wziął na warsztat bezradność i brak poczucia własnej wartości. Grun , jako mnich, odnosi te problemy do rzeczywistości bożej, i dlatego takie poradniki maja sens, w przeciwieństwie do laickich , które zatrzymują się na opłotkach wyjaśnień i porad. Ponieważ pytanie o poczucie własnej wartości, jak wyjaśnia autor, jest w gruncie rzeczy pytaniem religijnym. Jak sobie z nim poradzić, nie będę streszczać, bo uważam, że to nie należy do zadań recenzenta książek.

Podobała mi się ta książka - pierwsza moja pozycja dotycząca żywotów świętych. Podobała mi się, bo nie jest lukrowana, np. wątek przyszłej świętej, która zostawiła dzieci z mężem i wyjechała do drugiego miasta, żeby się dokształcać. Niewygodny moment w biografii jak na świętą osobę. Zresztą od zawsze mam kłopot ze "świętymi" osobami. Nie rozumiałam i może jeszcze nie do końca rozumiem na czym to wszystko polega. Dlatego każda książka, która mi przybliża temat, jest dla mnie cenna. Tym razem się nie zawiodłam. Polecam, dla zainteresowanych tematem...

Znakomita lektura. Dla księży obowiązkowa, choć może być niekomfortowa; dla świeckich - w dużej mierze zabawna (czego się nie spodziewałam), ale też uświadamiająca. Jest to właściwie esej, czyta się bardzo szybko. Jestem pod wrażeniem zarówno intelektu, jak i poczucia humoru autorki.

Ta książka powinna mieć tytuł "Człowieku bądź dobry!", zamiast "Bóg jest dobry". Nie wiem może Duch Święty nie dał mi tyle otwartości... 😄 ale nie czułam tej dobroci. Na początku czułam gniew, że tylko się wymaga ode mnie, że mam wszystkiego się wyrzec, wszystkim wybaczyć, a najlepiej to w ogóle nie móc doczekać się śmierci, bo przecież to życie i jego wygody nie mogą mnie wiązać. I może rzeczywiście tak jest, że dopiero jak zostawię wszystko materialne to poczuję tę dobroć. Tylko, że ja ją czuje mimo tego, że nie jestem takim ideałem jak się ode mnie wymaga. Potem zaczęłam się zgadzać z ojcem Grzegorzem, że jesteśmy leniwi, że tylko siedzimy i czekamy, aż ktoś nam da (jakie to polskie!), że musimy wstać z fotela i żyć pełnią życia. Momentami czułam, że autorowi brakuje cierpliwości do świata, do ludzi, ale kurcze nie czułam tej dobroci za którą autor dałby się zabić. Może za wiele oczekiwałam. Może za bardzo jestem przyzwyczajona do narracji Szustaka. A może muszę pochodzić z tą książką. Odpowiedzieć sobie na zadane w niej pytania. Myślałam, że przeczytam i zacznę fruwać? 😄 Chyba tak. Ale mimo wszystko podoba mi się, że Ojciec Grzegorz jest bezkompromisowy, nazywa rzeczy po imieniu i nie boi się tego.

Szukając na mojej półce z książkami odpowiedniej strawy na Wielki Post natrafiłam na niewielkich rozmiarów książkę o Świętym bez granic. Mało znanym a dość energicznym w swoim pośmiertnym działaniu. Elektryzująca pozycja jest zalążkiem do poszukiwań czegoś więcej o Św. Charbelu. Zachęcam!

Naprawdę lubię Marcina Jakimowicza. Prowadzi bardzo proste ale i konkretne życie duchowe gdzie Ewangelia wydarza się każdego dnia. Jego książka jest tego mocnym potwierdzeniem. Tytuł jest może chwytliwy i ma coś z popularnych poradników (w stylu jak stać się szczęśliwym w piętnastu krokach), ale treść to żywe doświadczenie jego życia w Bożej obecności. Opisuje bowiem i dzieli się swoim doświadczeniem ale również doświadczeniem ludzi których spotkał. Przewija się z nich w zasadzie jedno: ufność Bogu jest trudna (o niebo trudniejsza niż sama wiara w Niego) ale przynosi niezatarte owoce. Prowadząc życie przy Bogu rezygnować niekiedy musimy ze swoich planów i ambicji ale dostajemy coś znacznie cenniejszego jego wolę, która zawsze (ale to zawsze) przyniesie nam szczęście jakiego potrzebujemy. Ten tylko się jednak przekona, kto zaryzykuje.

Kolejna rewelacyjna książka z Papieżem Franciszkiem w roli głównej. Tym razem jest to zbiór wywiadów podsumowujący pięć lat pontyfikatu. Jak zawsze słowa papieża są przemyślane, rozważone i wsparte doświadczeniem życiowym i duszpasterskim. Każdy prawdziwy katolik powinien przeczytać tę pozycję aby zrozumieć jak należy postępować w dzisiejszym skomplikowanym świecie. Nie znajdziecie tam mowy nienawiści, konfrontowania jednych przeciwko drugim, "niskiej polityki", homofobi, anty-emigranckich stwierdzeń, czy niechęci względem wyznawców innych religii. Prawdziwa postawa Pasterza Kościoła Katolickiego.

Ciekawa pozycja traktująca o uproszczeniu życia (o wyborze rzeczy naprawdę ważnych; o czerpaniu radości z tego, co posiadamy; o trosce o sprawy duchowe) w zestawieniu z przesłaniem Pisma Świętego. Autor wskazuje na praktyczny aspekt Słowa Bożego i odnosi je do codziennego życia (czasu na pracę i odpoczynek, stosunku do pieniędzy ...) Rekomenduje, aby wybrać ważny dla nas cytat z Biblii i kierować się nim w życiu. Pisze o ważnych budujących duchowość człowieka wartościach. Całość godna uwagi. Tekst lekki w lekturze. Skłania do refleksji.

Bardzo dobrze mi się tę rozmowę czytało, mi czyli osobie zupełnie niekościółkowej. I kiedy patrzę na współczesny KK w Polsce, a przynajmniej na jego medialny wizerunek, i zachodzę w głowę, jakim cudem ta instytucja jeszcze istnieje, to wpada mi w ręce zupełnie przypadkiem takie Ziółko ;) i bum! Ano właśnie przez takich ludzi jak trapista Michał Zioło - nie trąbią o nim tabloidy ani fejsbuki, bo jest normalny, ciekawy, warto go poczytać, zmusza szare komóreczki do pracy, łączy duchowość z codziennością, pozwala zapuścić żurawia za klasztorną furtę. Człowiek z sercem, wiarą i pasją. Polecam, bo odczarowuje złachany wizerunek faceta w kiecce :)

Książka w bardzo przystępny, a zarazem stroniący od powierzchowności sposób, wyjaśnia podstawy modlitwy Jezusowej i wprowadza w jej praktykę. Obfituje w cytaty z różnych źródeł (m.in. św. Jan Klimak, św. Izaak Syryjczyk). Zasmuciło mnie tylko, że autor zachwyca się tym, że w rycie syro-malabarskim kapłan zbiera pokój od Chrystusa obecnego na ołtarzu, podczas gdy nadzwyczajna forma rytu rzymskiego też przecież wyraża w ceremonii pocałunku pokoju tę samą teologię (odmienną od tej obecnej w NOM niestety). --- > Często jednak pojawia się problem - chcę, ale nie bardzo wiem jak. Modlitwa kojarzy się nam z czymś żmudnym, trudnym, a nawet nudnym. > Medytacja jest prostą, ubogą modlitwą, w której chodzi o obecność człowieka wobec Tego, Który Jest. Nasza zgoda na zalecane przez ojców pustyni ubóstwo środków wyrazu na modlitwie stanowi znak gotowości do oddania kontroli nad naszym życiem i całkowitego powierzenia się Bogu. > Na drodze medytacyjnej, w ogóle w doświadczeniu życia duchowego, nie ma, jak to się mówi, zaawansowania. (...). Nie ma początkujących, średnio zaawansowanych i profesjonalistów. Wszyscy nieustannie zaczynamy. > Z pewną nutą humoru pisał o tym starzec Jan z Wałaamu: "Bardzo smutno jest słyszeć, że księża uczą swe dzieci duchowe wyobrażać sobie w trakcie modlitwy obraz Zbawiciela, Bogarodzicy albo jakiegoś świętego. Jest to nieprawidłowy, a nawet szkodliwy sposób modlitwy. Wiem, że ci, którzy tak czynili, szkodzili sobie na głowę i potem chodzili leczyć się do lekarzy". > Ojcowie nauczają, że kiedy poddajesz się marzeniom, to przestajesz być hezychastą, a stajesz się marzycielem. > Praca nie ma jedynie wymiaru korzyści, ona wpisuje się w nasze życie duchowe. > Jeżeli utożsamiać modlitwę z uczuciem, to prędzej czy później przyjdzie rozczarowanie. > Dlatego Thomas Merton powiedział kiedyś: "moim drugim i prawdziwym ja jest Bóg". > Możesz odczuwać, ale wcale nie musisz. Możesz nic nie odczuwać, a modlitwa może być bardzo głęboka i wewnętrzna. > Modlitwa ta jest bardzo uboga w zewnętrznym wyrazie, ale jest też bardzo uboga, ponieważ dość mocno ogołaca nas samych z wszystkich pragnień, oczekiwań, z wszystkiego, czego byśmy się mogli spodziewać. > Praktykując medytację, modlitwę, w której otwierasz swoje serce na subtelną i delikatną obecność Boga, musisz zgodzić się na to, że twoje serce będzie miękło, a twoja świadomość się poszerzy. > Z dala od wszystkich łatwo o przekonanie, że kocha się wszystkich ludzi taką samą miłością. Weryfikacja następuje w spotkaniu z drugim człowiekiem. > Izaak mówi tak: "Każdy człowiek widzi swego bliźniego takim, jakim on sam jest, a nie takim, jakim jego bliźni jest naprawdę". > Czasem bowiem człowiek musi przejść przez wiele upadków, aby zrozumieć, kim jest. > Kiedy poznaję swoje miejsce w życiu i swoją drogę, to nie muszę się porównywać z innymi. Każdy ma swoją historię zbawienia. A czułość Boga wobec nas wszystkich, jak mówi Izaak, jest taka sama dla każdego. > Szerokie serce jest kenozą, ogołoceniem człowieka. Ono jest otwarte, ale też gotowe na zranienia. > Wschód zarzuca Kościołowi łacińskiemu, że nie mówi o przebóstwieniu, że mówi o odkupieniu, mówi o pokucie za grzechy, a nie mówi o tym wydarzeniu, które jest podstawowe. Które jest tym wielkim zaproszeniem. Bóg staje się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się Bogiem. > Bóg chce odnowić w nas utracone podobieństwo do Niego. Pozwalamy Mu na to między innymi poprzez modlitwę medytacyjną. Coraz bardziej staramy się oczyścić lustro, żeby się przejrzeć i zobaczyć, że to jest właśnie Ten, którego szukam. > Od dłuższego już czasu towarzyszy mi fragment Ewangelii mówiący o Bartymeuszu, ślepcu pod Jerychem. (...) To dla mnie jeden z największych nauczycieli medytacji. > Kiedy trzasnę drzwiami, bracia komentują: "o, nauczyciel medytacji!" > Jan Klimak przestrzega: wstajesz od modlitwy, nie mów, że ona nie przynosiła ci żadnej korzyści. Bo czas, który już przeznaczyłeś na praktykę, jest cenny. > "Kiedy zamierzasz stanąć przed Panem, niech cała twoja duchowa szata będzie oczyszczona, a więc utkana z niepamięci o doznanych urazach". (św. Jan Klimak)

Historia życia niezwykle skromnego zakonnika ukazana na tle biedy na Sycylii. Wspomnienia z dzieciństwa, okrutny ojciec, potem młodość i dojrzałość, samotne pomieszkiwanie w bardzo trudnych warunkach, dręczące Go choroby i przeogromna miłość do ludzi, swojego miasta i kraju. Jego sposób radzenia sobie z tym wszystkim to modlitwa, nieustanna modlitwa. Myślę, że warto poznać historię życia tego oddanego Bogu człowieka, którego siła modlitwy pokonywała wszystkie trudności. Człowieka o pięknej duszy i bezwzględnej życzliwości do ludzi wokół. Podróżując do Włoch można bowiem przypadkiem trafić do sycylijskiego kościoła, gdzie jest pochowany ojciec Dolindo Ruotolo. Załącznikiem do tej książki jest piękne przesłanie, które z pewnością nie pozostawi żadnego wrażliwego czytelnika obojętnym po tej lekturze.

To jest dobry czas na taką lekturę. Specjalnie tego czasu nie wybierałem, ale pomógł mi bardzo film Roberta Glińskiego "Zieja" który premierę miał w marcu 2020 roku. Z powodu zarazy emisję przekładano a potem jakoś niezauważenie wszedł do kin. W lipcu chyba przypadkowo zauważyłem że leci, ale dopiero pod koniec września udało się kino zlokalizować. No a potem z Tarabuka przyszła książka... i druga fala wraz z niewiarygodnym zainteresowaniem problematyką i złymi zdarzeniami w polskim kościele. Dlatego napisałem że czas jest dobry bo ks. Zieja był niezwykły. Już ponad 30 lat temu mówił o biskupach..." w ich życiu bardzo mały jest ślad apostolskiego sposobu życia". Ale nie dlatego zachęcam do lektury aby pogrążyć jeszcze bardziej. W rozmowie red. Jacka Moskwy z ks. Janem jest aktualność spojrzenia (m.in. rozmowy odbywały się 1985 roku) na człowieka. Na kogoś obcego nawet, tego nielubianego kim czasami gardzimy, "tak po katolicku". No i o chrześcijaństwie, o swojej wierze a także pokazując to swoim życiem o którym opowiada przejmująco, prosto i surowo. Już naprawdę od jakiegoś czasu jesteśmy zmęczeni tym wszystkim, a przede wszystkim gadaniem i wrzaskiem dookoła, które u nas nazywa się na dodatek debatą. Ja także jestem, dlatego co pewien czas szukam tekstów. Takich jak ta opowieść.

rewelacja. będę dawać na prezenty ślubne 😊 wskazuje na wartościowe życie, sensowne budowanie związku i przekonuje w logiczny sposób do czystości i nawiązywania mądrych relacji. tak jak autor napisał - warto przeczytać książkę na każdym etapie, tj. kiedy jesteś singlem, zakochanym, w małżeństwie.

Autobiografia ojca Joachima Badeniego to książka wyjątkowo wciągająca. Niezwykły życiorys człowieka legendy, kto choć raz miał szczęście w życiu go spotkać wie o czym mówię. Wspaniałe poczucie humoru, błyskotliwa inteligencja i charyzma sprawiały, że porywał za sobą rzesze wierzących i nie wierzących. Lektura dostarcza niezapomnianych przeżyć.

Książka pomaga odkryć wartość wdzięczności i pokazuje możliwości jej praktykowania. Autor przedstawia swoją koncepcję czterech okien wdzięczności, gdzie każde okno odnosi się do innych darów, za które możemy być wdzięczni. Dzięki takiemu uporządkowaniu można zauważyć i docenić wszystko co nas spotyka w życiu oraz zbudować stałą wdzięczność, a nie tylko związaną np. z wielkimi wydarzeniami. Czytelnik zostaje też zaproszony do zrozumienia i czerpania szczęścia z darów trudnych. Autor jako doktor psychologii i zakonnik znakomicie łączy swoją psychologiczną wiedzę z tematem wiary. Omawiając poszczególne zagadnienia powołuje się na konkretne badania naukowe oraz własne doświadczenia. Czytelnik chcący pogłębiać swoją wiedzę na temat wdzięczności znajdzie też cały rozdział z literaturą cytowaną i polecaną.