Atticus

Tytuł lekko mylący bo o Hannibalu jest tu naprawdę niewiele. Rzecz się po prostu dzieje w rejonie jeziora Trazymeńskiego, gdzie Kartagińczycy spuścili łomot Rzymianom. Główne wydarzenia mają miejsce w czasach nam współczesnych, ale wychodząc od owej bitwy, w rozmaitych retrospekcjach, autor zatrzymuje się, a to w renesansie, a to w okolicach II wojny światowej. Przyglądając się rozmaitym historiom, studiuje naturę ludzką i wychodzi mu, że przez wieki człek był taką samą szują jak dzisiaj. Na kartach książki przypatrujemy się wszelkim odmianom małości, perfidii, podłości, cwaniactwa, nikczemności. Człowiek zawsze był zdolny do małych i dużych świństw i matactw, a hipokryzja zawsze miała się dobrze. Książeczka niewielka, warsztatowo bez zarzutu zarówno na poziomie języka jak i wszelkich aspektów konstrukcyjnych. Wartością dodaną jest wypływający z kart zachwyt krajobrazem, przyrodą Umbrii. Sumując, niby nic wielkiego ani szczególnie odkrywczego, ale czytałem z dużą przyjemnością. 8/10

„- Bogini Miłości wzniosła się dziś ku Słońcu!- Herbata i okruszki lądują na obrusie.- A jaka była wyraźna! -Kiedy następny raz? – wtrąca się Jason. Przybysze śmieją się dobrotliwie. - Następnego razu nie będzie – mówi ojciec.- Przynajmniej dla nikogo z nas tu siedzących. Jason nie pojmuje. Dopiero w 2004 roku. Wtedy wróci do Słońca. Za 120 lat”. (s. 14.) Erik Fosnes Hansen Psalm u kresu podróży, przekł. M. Gołębiowska – Bijak, Wyd. Książnica, Katowice 1997. Lapidarna rekomendacja Josteina Gaardera, autora „Świata Zofii”: „Utwór światowej klasy. Po mistrzowsku skomponowana powieść idei”, zatrzymuje Czytelnika i jest koronnym argumentem, by sięgnąć po norweską prozę. Wśród innych powodów: to historia muzyków orkiestry, którzy mieli grać do końca, a było ich ośmiu: od kapelmistrza, przez skrzypków(2), wiolonczelistów(2), kontrabasistę (1), do pianistów (2). Ich nazwiska odnajdziemy w Uwagach końcowych autora, przywołującego dramat z 15 kwietnia 1912, kiedy to w nocy zginęli wraz z 1495 pasażerami i członkami załogi. Hansen, autor jednakże wprowadza nas w świat fikcji literackiej (ze znanym motywem), bo jak sam przyznaje: „Ja chciałem opowiedzieć swoją. A moich muzyków wymyśliłem.” I dodaje: „ W najbardziej istotnych elementach opis statku i przebieg rejsu bazuje na faktach. Pozwoliłem sobie jednak na niejaką swobodę. (…) Ale to miała być powieść, nie podręcznik historii. Fantazjowałam więc także w tym, co się dotyczy ostatnich godzin życia muzyków”.(s. 412.) „Psalm u kresu podróży” Hansena to opowieść: • o indywidualnych losach postaci, m. in. młodego skrzypka Jasona; • o Europie sprzed I wojny światowej (z nędzą, bezrobociem, epidemią różnych chorób, walkami szczurów, prostytucją i tysiącami innych egzystencjalnych problemów na podobieństwo tych, które dotykają żyjących w XXI w.). Powieść uświadamia, że Czas w ludzkiej egzystencji niewiele zmienia (poza dekoracjami i rekwizytami), a Kruchości Istnienia ma wymiar wieczny. Ostatnie zdania powieści: „Wtedy ujrzeli niebo gwiaździste. Nie było na nim ani jednej chmurki. Tam tonął „Titanic”.(s. 410.) 10/10

„Którędy droga” to nie jest zwykła i łatwa beletrystyka. To książka dla tych co lubią KRYMINAŁY HISTORYCZNE, książki oryginalne i niepowtarzalne, a także wymagają od lektury więcej niż tylko rozrywka. To powieść, w której pisarz używa nietuzinkowego i archaicznego języka, pokazując życie i poglądy ludzi w XVII-wiecznej Anglii. Autor posługuje się wyszukanymi, długimi i „mądrymi” zdaniami, wkładając je w usta naukowców, teologów, księży, polityków, prowadzących ze sobą rozległe dyskusje filozoficzne, posługujących się często cytatami z Biblii. Pisarz przedstawia nam życie ludzi ze środowiska naukowo – teologicznego zamieszkałych przede wszystkim w Oksfordzie, około 1660 roku. Znajdziemy tam intrygujące zbrodnie, zdrady polityczne, epizody miłosne…. A wszystko opisane jest „oczami” czterech różnych bohaterów, którzy byli świadkami tych samych wydarzeń historycznych. Powieść jest dobrym źródłem wiedzy o życiu tej grupy społecznej, gdzie czytamy o wielkich postaciach jak R. Boyle („ojciec chemii”), J. Loce (filozof), J. Wallis (matematyk) i wielu innych, z których osiągnięć wciąż czerpiemy korzyści. Rozmawiają nawet na temat odkrycia naszego M. Kopernika. Treści obyczajowo - historyczne „podane” są przez pisarza w dość przystępny sposób dla współczesnego czytelnika. Jednak dla mnie najbardziej szokująca jest szowinistyczna postawa ówczesnych dżentelmenów wobec kobiet np. „(…) Teraz, gdy mężczyzną się stałem, który myśleć racjonalnie potrafi (co jak wiadomo, wzniosłym jest stanem, przez Boga mężczyzną jedynie danym, a obcym dzieciom, zwierzętom i kobietom), udzielił mi lekcji, której jako mężczyzna godny byłem.”, „(…) Dobra z niej kobieta, jako żonie trudno jej coś zarzucić, posag też godny wniosła, mimo to żałuje, że żenić się musiałem. To, do czego kobiety przydatne są, nijak ich nużącego towarzystwa nie nagradza ani też ograniczeń, które obecnością swą narzucają, nie rekompensuje.” Dużym atutem jest przedostatnia część powieści, której wartka akcja trzyma cały czas w napięciu, a zaskakujące i nieprzewidywalne zakończenie przynosi czytelnikowi pełną satysfakcję z lektury. To powieść ambitna i trudna językowo. Dla czytelnika, który nie jest humanistą, stanowi duże wyzwanie. Na pewno intryguje, ciekawi, a równocześnie nudzi i zmusza do przemyśleń. Przez to wszystko nie da łatwo o sobie zapomnieć. Książka, NIE dla każdego.

Książka trochę reportażowa - złożona z relacji, opisu zdarzeń, właściwie bez opisu tzw. "życia wewnętrznego" i refleksji bohatera. Ale podobało mi się to -brak sugestii ułatwia snucie własnych przemyśleń. Poznajemy Chiny z dwóch stron: oficjalnej, politycznej i prywatnej, "ludzkiej". Mnóstwo smaczków kulturowych, wspaniale widocznych w zetknięciu z amerykańskim (zachodnim) stylem życia. Wiele dobrego humoru, ale i scen wzruszających. Dawno nic mnie tak nie wzruszyło w książce, jak opis najszczęśliwszego dnia jednego z chińskich studentów, zakończony jego komentarzem: "Nauczycielu Marku. Muszę ci coś powiedzieć. Ta opowieść jest prawdziwa, ale tak naprawdę nigdy nie byłem w Pekinie. Czy zgadłbyś? Do Pekinu pojechała moja żona i to ona zjadła tę kaczkę. Ale często powtarza mi tę historię, ciągle od nowa, i myślę, że choć tam nie byłem, to jest to najszczęśliwsza chwila w moim życiu." Prawda, że piękne?...

GENIALNA, GENIALNA, GENIALNA!!! Jestem nieopisanie wdzięczna mojej Mamie, że zwróciła uwagę na ''Ciocię Mame'' w bibliotece. Ile bym straciła nie czytając tak rewelacyjnej książki! Pełno w niej humoru, śmiech (a jeśli nie to chociaż wielki uśmiech) towarzyszy nam w każdym rozdziale. Ale ''Ciocia Mame'' nie tylko bawi, lecz również wzrusza. A może przede wszystkim wzrusza. Piękna historia miłości ciotki i bratanka, wzajemnej troski, ''wyciągania się'' nawzajem z kłopotów i głupot życiowych ;)

62/130/2025 Trafiły mi się na ostatni weekend powieści o eksperymentach społecznych. Wyspa Wielkiej Matki - na dużą skalę, a Możliwość wyboru - na skalę mikro. Przedmiotem eksperymentu jest rodzina, a wielką eksperymentatorką - matka i żona. Przyjęty przez nią model rodziny wydaje mi się bardzo, bardzo wydumany, ale przez to właśnie powieść jest bardzo, bardzo interesująca. Więcej nie napiszę, sami czytajcie. Mi się podobało!

Nie da się czytać tej książki bez Meryl Streep i Clinta Eastwooda przed oczyma. Grali oni zakochaną parę w filmie „Co się zdarzyło w Madison County”, ich dalsze losy są opisane w tej powieści. Autor wraca do niespełnionej miłości fotografa Roberta Kincaida i Franceski Johnson i pokazuje ich życie potem, a także to jak łatwo można coś przegapić, przez przypadek lub zaniedbanie, np. swoją szansę na udane życie rodzinne. Duże znaczenie dla Kincaida miał udział w wojnie jako fotografa. Po jej zakończeniu realizuje zawodowo swoją pasję artystyczną, podróżując po całym świecie. Jego zdjęcia są doceniane i publikowane w najlepszych czasopismach amerykańskich. W wieku 68 lat samotny, biedny i schorowany, z żalem i nostalgią, ocenia swoje życie jako zmarnowane lata. Częściowo jest to powieść drogi, bohater jedzie w towarzystwie psa odwiedzić dawno widziane miejsca. Niestety, nie dociera do Franceski, omija jej dom. Poruszającym wątkiem jest poszukiwanie ojca przez dorosłego już syna Roberta. Akcja toczy się w Stanach Zjednoczonych II połowy XX wieku, a to już realia i klimaty dosyć odległe w czasie. Książka jest krótka, napisana lekko, prostym, ładnym językiem, z dużą dawką tęsknoty i melancholii. Momentami odrobinę zbyt ckliwa. Co ciekawe, w tej powieści nie spotykamy w ogóle złych ludzi, to duża rzadkość; nie znaczy, że nie ma w niej problemów. Miło jest czasami oglądać taki świat.

Matthias, to bibliotekarz, konformista, ceniący uporządkowane życie i codzienną rutynę. W archiwum biblioteki, w której pracuje znajduje się zbiór listów, napisanych przez T.S. Eliota do pewnej Amerykanki (kochanki) w czasie gdy pisarz zmaga się z problemami małżeńskimi i duchowymi na tle religii. Życie bibliotekarza wypada z torów, gdy w bibliotece pojawia się poetka Roberta, usiłująca poznać zawartość listów utajnionych do 2020 roku. Powieść w powieści o małżeństwie, szaleństwie, poczuciu winy, o poezji, namiętności, jazzie i poezji. W pamięć zapada Judith, żona głównego bohatera pisząca pamiętnik w zakładzie psychiatrycznym, m.in. o holokauście, wielkiej tragedii narodu żydowskiego. Czy bohater złamie zasady i odkryje zabronione archiwum? Co się stanie z sześcioma nieznanymi wierszami poety? Powieść robi wrażenie i może przewałkować człowieka, gdy się nieopatrznie zanurzy w odmętach życia wewnętrznego. Powieść, do której można wracać i odkrywać nowe smaki.

Kolejna książka Alison Lurie, którą przeczytałem z prawdziwą przyjemnością. Zaczynam sympatyzować z środowiskiem akademickim uniwersytetu Corinth i czuję jakbym powracał w fajne miejsce, w którym dobrze się czuję i w którym spotka mnie ciekawa przygoda. Znowu ujął mnie dowcip autorki, momentami wybuchałem gromkim rechotem. Fajna satyra na seksistowskie i feministyczne postawy. Bohaterowie bardzo plastyczni i wiarygodni, łatwo empatyzować z nimi, zastanawiać się na ich wyborami, wczuwać się w ich emocje... no, może jedynie harekrisznowiec Zet nie przypadł mi do gustu - jakiś taki nieprawdziwy. Podoba mi się jak Lurie wrzuca w swoje opowieści seks - dowcipnie, lekko, prawdziwie, bez zadęcia ale i bez wulgarności. Książka może jest troszkę przydługawa. Środek wyrwałbym, streściłbym i nic by się nie stało. Cytaty: "Na studiach trochę się unikały, co często robią kobiety, które są w różny sposób atrakcyjne - zbliżony mechanizm nie pozwala pracownikom supermarketów umieścić lodów i sorbetów obok kartonów z piwem. Jednak teraz, kiedy wszystkie te towary zostały zakupione i przywiezione do domów, kontrast stracił znaczenie." "Danielle wsiadła na swojego nowego konika, którym jest wredność mężczyzn. Erica wyobraża sobie tego konika jako dużą, biało-szarą klacz na czerwonych biegunach, odrażająco i agresywnie kobiecą." "Romantyczna miłość, jak mówi Rougemont, to roślina, która rozkwita najbujniej na kamienistej glebie" "Czuł, że chciałaby, aby na tym poprzestał. Ale nie, on zawsze musiał się w nią wpychać z "tym", jak miała w zwyczaju mówić. - Proszę, kochanie, nie wkładaj mi tego jeszcze, nie jestem gotowa. - To jest mój fiut, mój członek, mój penis, na miłość boską! - krzyknął na nią kiedyś. - Nie umiesz go nazwać po imieniu? - Nie, nie umiała. Żadne z tych słów jej się nie podobało; w myślach nigdy ich nie używała, więc nie mogła ich wypowiedzieć na głos. Potrafiła się zdobyć na to, żeby powiedzieć "pupa", ale "to" nie miało odpowiedniej nazwy. Czasem, kiedy Erica poczuła się dotknięta lub rozdrażniona, mówiła "ten twój interes". Dobry maniery wymagały, aby nie zwracała uwagi na fakt, że Brian jest ze swym "interesem" ściśle zespolony. Z reguły starała się w ogóle zapomnieć o jego istnieniu. Unikała patrzenia na niego, a dotykała go tylko wtedy, gdy Brian jej kazał. Tak, jakby Brian był sąsiadem, który ma wyjątkowo brzydkiego psa. - Pies drapie do drzwi - mówisz mu uprzejmie, nie podkreślając faktu przynależności, lecz w gniewie powiesz "Twój pies mnie ugryzł"." "Brian wyraźnie słyszy inny rytm: odgłos śmiertelnych zmagań pomiędzy jego wolą, by w nią wejść, a jej wolą, by maksymalnie odwlec inwazję, a potem, by okupacja trwała jak najkrócej. Jego główną bronią w tej walce jest siła i perswazja, bronią Eriki - kapryśność i gra na zwłokę. Erica nie wejdzie teraz do łóżka , dopóki nie ma pewności, absolutnej pewności, że drzwi są zamknięte, gaz wyłączony, termostat wyregulowany, kot zamknięty w spiżarce z pełną kuwetą piasku, a dzieci śpią dobrze przykryte. Potem zajmuje jej około pięciu minut, by znaleźć i założyć wkładkę domaciczną (nie chce brać pigułki ze względu na zakrzepy), a zdjęcie koszuli nocnej zajmuje jej więcej czasu niż Wendy całkowite rozebranie się. A są to jedynie manewry przygotowawcze."

To debiut autora, ale moje trzecie spotkanie z jego twórczością. I wychodzi na to, że Russo pisze wciąż tę samą książkę. Miejscem akcji jest podupadające, niewielkie miasteczko "z tradycjami", bohaterowie to zwyczajni ludzie, mniej lub bardziej (ale zwykle bardziej) poturbowani przez los, dźwigający rozmaite garby wynikające z przeszłości. Chociaż to debiut, to pozycja jest dojrzała pod każdym względem. Russo prezentuje tu doskonały warsztat czysto językowy. Powieść jest świetnie skonstruowana - w naturalnej rzeczywistości mamy zwartą, przeplecioną fabułę, postacie mają sens, wynikają z przeszłości, doświadczeń, są swoiste, i ten ich kształt w logiczny sposób wpływa na wydarzenia. Wszystko się tu elegancko zazębia. Wartością z jaką zostaje czytelnik to otwarcie oczu na człowieka, zrozumienie bliźniego i tego, że nie wszystko jest tym czym się wydaje na pierwszy rzut oka, oraz asumpt do podumania sobie nad tym o co w życiu chodzi. I choć ciężkich tematów tu nie brakuje, to lekkość pióra, ciepły humor i precyzja w wyrażaniu myśli czynią z tej powieści pozycję bardzo zgrabną, wciągającą. 9/10

Roddy Doyle, irlandzki pisarz, dramaturg i scenarzysta, za wydaną w 1993 roku powieść „Paddy Clark Ha! Ha! Ha!” otrzymał Nagrodę Bookera. Był już wówczas pisarzem znanym i rozpoznawalnym, jego debiutancki cykl The Commitments, wszystkie jego trzy tomy, zostały sfilmowane i cieszyły się sporą popularnością, zdobywając wiele nagród filmowych a nawet nominację do Oskara. Roddy Doyle opowiada w niej historię rodziny Rabbittów z robotniczej dzielnicy Dublina, o ich wzlotach i upadkach, lepszych i gorszych dniach. Pełna ciepła i humoru sytuacyjnego opowieść a jednocześnie bardzo realistyczna. „Paddy Clark Ha! Ha! Ha!” to historia opowiadana przez dziesięcioletniego Patricka, mieszkającego z rodzicami, młodszym bratem i całkiem małymi siostrami na przedmieściach Dublina, w roku 1968. Miejscami naiwna, miejscami okrutna opowieść z dzieciństwa wypełnionego walkami, przyjaźniami, które do końca nigdy nie były szczere, a raczej stanowiły potrzebę akceptacji. Dzieciństwo łączące niewinność, okrucieństwo, ukrytą przemoc i ból, czyli biorąc pod uwagę czas dorastania Paddy’ego – całkiem szczęśliwe. Tylko gdzieś czasami wkrada się nerwowość, gdy nie rozumiejąc w pełni świata dorosłych, odgadując gesty czy intonację głosu rodziców, budzi się w nim lęk przed porzuceniem. Wzruszająca i zabawna opowieść o dzieciństwie, które możemy obserwować niemal dzień po dniu. Życie dziesięciolatka, które czasami jest zupełnie nonsensowne. Czasami pełen przemocy wobec rówieśników a czasami czuły, ujmujący i błyskotliwy. Język jaki zaproponował Roddy Doyle idealnie odpowiada klimatowi powieści. Miejscami jest po prostu urzekający. Dziecięca radość i zachwyt z odkrycia słowa, którego jak wie, nie powinien używać a mimo wszystko go używa to przecież najlepsza zabawa. Smutna i genialna. Ciekawe i zabawne przedstawienie dziecięcych doświadczeń w literaturze, pytanie tylko jak wiele swoich doświadczeń wykorzystał Roddy Doyle do jej napisania, bo w roku 1968 autor miał właśnie 10 lat. Zdecydowanie warto.

Jakże to cudowna, niezwykła lektura, niewielkich rozmiarów lecz z dużym ładunkiem emocjonalno-duchowym! Trudno się oderwać od pięknego języka, humorystycznej historii. Gdy młody mężczyzna zostaje listonoszem Pablo Nerudy, bliskość świata metafor rozpali w nim pragnienie, aby również zostać poetą i zdobyć serce kobiety swoich marzeń. Hipnotyzująca opowiastka, choć ze względu na historię Chile rozgrywającą się w tle, nie kończy się sielankowo. ❤ Polecam.

Nie odebrałam tej książki jako wesołej czy zabawnej, no może na początku, kiedy dzieciaki pojechały na skautowski obóz. Potem już nie jest miło. Bo matka może i jest zwariowana, i ma szalone pomysły, ale to wszystko się dzieje w oparach alkoholu. Pije matka, pije ojciec – od świtu do nocy, a co dzieje się w takich rodzinach – nie trzeba wielkiej wyobraźni. Ta wciąż nawalona (często drinkiem popija valium lub inne prochy) matka „wychowuje” czwórkę dzieci. Różnymi, hmm, metodami. Dzieci nigdy nie wiedzą, co strzeli rodzicom do głowy. To obraz rodziny do gruntu patologicznej. Rzecz dzieje się w Luizjanie w latach 1960. Książka podzielona jest na krótkie rozdziały, w których każdy z bohaterów (rodzina oraz dwójka czarnych służących) opowiada o różnych wydarzeniach ze swojego punktu widzenia, a w II części wspominają te czasy z perspektywy lat 1990–1991. Zainteresowały mnie również stosunki społeczne amerykańskiego Południa – tak bardzo „południowe” – niby poprawne, niby segregacja już zanika, ale wciąż mocno brzmią echa czasów niewolnictwa. Polecam!