Assassin's Creed Valhalla. Zapomniane mity

POPKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/assassins-creed-valhalla-ukryta-ksiega-recenzja-komiksu/ Tytuł jak sama nazwa wskazuje, jest powiązany z growym hitem Ubisoftu. Po komiks bez większych przeszkód może jednak sięgnąć każdy. Akcja albumu rozgrywa się bowiem po zakończeniu głównego wątku gry. Fabuła koncentruje się na Eivor która za wszelką cenę chce odnaleźć brata. Swoje miejsce znajdą tu również dwie inne wyraziste i ciekawe postacie. Jedną z nich jest klasztorny kopista Edward, który pragnie zdobyć wiedzę, nawet jeśli będzie ona dla niego bardzo niebezpieczna. Przewracając kolejne strony Assassin’s Creed Valhalla: Ukryta księga zanurzamy się więc w historii pełnej akcji, tajemnic, mistycyzmu, śmierci, przemocy i mitów. Wszystko to zostało sprawnie połączone w zwartą i dość przyjemną w odbiorze całość. Historia jest wartka, poprawnie prowadzona z kilkoma mocniejszymi (chociaż niekoniecznie zaskakującymi) zwrotami akcji oraz trzema naprawdę dobrze napisanymi głównymi bohaterami. Pozytywny odbiór tytułu nie sprawia jednak, że album staje się pozycją wybitną. Mathieu Gabella stworzył ciekawe i dość angażujące dzieło, o którym szybko się jednak zapomni po odłożeniu komiksu na półkę. Całość historii została zamknięta na zaledwie 88 stronach. Fabuła więc dość szybko mknie do przodu nie pozwalając sobie na zbyt mocne zgłębianie poruszanych wątków. Wydarzenia stają się przez to dość przewidywalne i fani tego typu twórczości raczej nie znajdą tu nic, co by ich mocno zaskoczyło....

Jak mi się podobała ostatnia część komiksu? Naprawdę nieźle, dużo lepiej od trójki (krótka dygresja - Assassin's Creed 3 też jest słaby, coś w AC te "trójki" nie wychodzą). Ciekawa akcja, nienajgorsza fabuła. Na minus jedynie beznadziejne zakończenie. Niemniej całościowo było dobrze, więc daję te 8/10.

Manga charakteryzuje się dużymi, pięknymi kadrami i minimalistycznym podejściem do dialogów. Kiedy bohaterka atakuje, to jakby zaczynała z przeciwnikami tańczyć, niestety mało kto potrafi jej dorównać. Ciekawa historia, chociaż nie pogardziłabym, gdyby fabuła była bardziej rozbudowana. Trójka dotrzymuje poziomem poprzednim częściom. Polecam fanom asasynów.

Dungeon&Dragon jeszcze raz w formie komiksowej. Tym razem w tendencji mocno spadkowej, ku mojemu mocnemu rozczarowaniu - niestety. A szkoda, bo poprzednie dwa tomy, mimo kompletnie nie mojej bajki jako formy wyrazu, były całkiem sympatyczne i bawiłam się nieźle. Oczekiwania miałam więc wysokie. I jak trzeci tom spełnił (nawet) te oczekiwania, tak w czwartym... zresztą, wystarczy spojrzeć na ilość nazwisk rysowników, by zrozumieć, o co mi chodzi... https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/09/78792024-netho-diaz-jim-zub-ramon-f.html

Od dawna nic mnie tak nie zachwyciło pod względem kolorystyki, jak ta historia rysunkowa. Dlaczego? Komiks jest prequelem bestsellerowej gry wideo od studia Ubisoft — Assassin’s Creed® Valhalla, której niestety nie miałem okazji ograć. Choć po takiej lekturze chęć sięgnięcia po tę produkcję jedynie się spotęgowała. Akcja rozgrywa się w IX wieku w Norwegii, a główną bohaterką jest Eivor (zwaną Wilczą Paszczą) – wikińska wojowniczka – będąca świadkiem ataku na swoją wioskę przez najeźdźców z sąsiedniego królestwa. Nie bacząc na konsekwencje, kobieta angażuje się w walkę, w której zwycięstwo może okazać się jej klątwą. Adoptowana córka króla Styrbjorna chce zostać zapamiętana oraz być godną następczynią tronu. W innym miejscu gdzieś na wschodzie wiking Sigurd wyrusza na poszukiwanie kolejnej zdobyczy, miecza wykonanego z tyglowej stali. Ten komiks to perełka. Od pierwszej strony Pieśń chwały mnie oczarowała swoją kolorystką, która nie jest przypadkowa. Odcienie pomarańczy odnosiły się do życia wikingów – ludzi żyjących w ciągłym ruchu i poszukiwaniu przygód, błękit symbolizuje wodę i morze – handel morski, zielony kojarzony z naturą i lasami, które odgrywały w ich wierzeniach ważną rolę oraz szary, o ile się nie mylę, może być związany z kamieniami. Doceniam, że nic w komiksie stworzonym przez Cavana Scotta i Martina Tunica nie jest przypadkowe. Assassin’s Creed Valhalla. Pieśń chwały to ciekawa propozycja od wydawnictwa Egmont, która może zachwycić lub wręcz przeciwnie – rozczarować. Dlaczego? Niektórzy mogą poczuć się zawiedzeni historią, która jest dość płytka. Nie zawiera ciekawych retrospekcji, zero chemii pomiędzy bohaterami. Więcej na: CzasoStrefa

Niemal od początku rozpoczęcia mistrzostw można było się domyślić jakie drużyny ostatecznie trafią do finału, który rozpoczyna się w tym tomie. Czy mimo to jednak można się ekscytować ostatnim meczem półfinałów? Trwa półfinałowy mecz Nankatsu przeciwko Musashi. Misugi stara się ukryć przed wszystkimi swoją chorobę serca. W tym samym czasie Hyuga dochodzi do siebie. Sam mecz Nankatsu przeciwko Musashi jest przedstawiony bardzo dynamicznie, a kolejne techniki gry są bardzo urozmaicone. Niestety niezamierzenie śmiesznie wypadają wątki obyczajowe – Misugi jest niemal karykaturalny w ukrywaniu swojej choroby, podobnie jak Tsubasa odzyskujący wiarę w siebie. O wiele lepiej na tym tle wypada początek meczu finałowego. Powraca tu pewna postać znana z poprzednich tomów, a także debiutuje nowy utalentowany gracz. Doceniam, że autor przypomniał sobie, że mangę czytają też laicy piłki nożnej i wyjaśnił czym jest „spalony”. Podobnie jak w poprzednich tomach dużą rolę w budowaniu emocji odgrywają rysunki. Są bardzo dynamiczne, ale też czytelne, dzięki czemu z łatwością można śledzić akcją, pomimo tego, że niektóre postacie są zbyt podobne do siebie. Ten tom warto przeczytać głównie dla scen piłkarskich rozgrywek. Trochę gorzej jest z wątkami obyczajowymi

Międzywymiarowa Liga Sprawiedliwości. W pewnym świecie należącym do multiwersum na niebie otwiera się gigantyczna wyrwa. Przez nią Darkseid porywa Barrego Allena i, jak to ma w zwyczaju, knuje plan przejęcia władzy nad… wszystkim. Superman i Batman, nie tracąc czasu na zbędne formalności, zbierają więc nową Ligę Sprawiedliwości i ruszają w podróż przez kolejne alternatywne Ziemie oraz dziwaczne wymiary, żeby ratować kolegę i powstrzymać kosmicznego tyrana. Twist polega na tym, że w tej Lidze nie ma naszych klasycznych herosów, a zamiast tego dostajemy ich rozmaite wersje z równoległych rzeczywistości. Efekt? Typowa multiversowa młócka: odrobinę fascynująca, miejscami absurdalna, a momentami kompletnie niezrozumiała. Chaos wylewa się z kadrów, pseudo-naukowe gadki o strukturze rzeczywistości potrafią spalić zwoje mózgowe, a narracja gubi się gdzieś między jednym portalem a drugim. Czy to źle? Nie do końca. Nie jest to katastrofa, ale bywa, że człowiek czyta i nie do końca wie, co się właściwie dzieje. Z drugiej strony jeśli potraktować to jako czystą, bezpretensjonalną akcję z efektownymi rysunkami, to miejscami można się naprawdę dobrze bawić. To nie jest komiks, który zmieni Twoje życie, a raczej szybki, głośny i kolorowy akcyjniak na raz, po którym zostaje lekki uśmiech i trochę skołowana głowa. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DNc8_0oMtlr/?igsh=MXh5djc1MTdsZzBxaA==

Uniwersum DC kojarzy się przede wszystkim z zamaskowanymi herosami oraz z problemami o wielkiej, wręcz kosmicznej skali. Dylematy, z którymi mierzą się superbohaterowie, by ocalić zagrożoną ludzkość, mają nierzadko olbrzymią wagę, a skala ich działań jest niezwykle szeroka – najczęściej muszą mieć na uwadze dobro całej planety, a zapewnienie jej mieszkańcom bezpieczeństwa to nie lada wyzwanie. Łatwo wtedy stracić z oczu coś innego, znacznie mniej spektakularnego, lecz nie mniej istotnego – człowieka. Bo prawdziwe dramaty przeżywane są nie tylko w skali makro. „Inna historia Uniwersum DC” to opowieść o tych, którzy doświadczyli niesprawiedliwości i postanowili zrobić coś, żeby inni mogli tego uniknąć. „Inna historia Uniwersum DC” składa się z pięciu rozdziałów. To pięć opowieści o ludziach, którzy choć zazwyczaj stali w cieniu najbardziej znanych bohaterów, to także mają wiele do opowiedzenia. Ich doświadczenia często stoją w sprzeczności z pojęciem „amerykańskiego snu”, bo jak się okazuje, trudno, by się spełnił, gdy podchodzi się do jego realizacji z pozycji znacznie mniej uprzywilejowanej niż ci, którym udało się wejść na szczyt. Żyjemy w czasach, kiedy ludzie zaczęli w końcu dostrzegać, że uciskane przez lata bądź dekady mniejszości doznały wielu krzywd z rąk tych, którzy zawłaszczyli pojęcie „normalność” i wyrzucili poza społeczny nawias każdego, kto nie pasował do ich definicji tego słowa. Z ciemnych kart historii trzeba się oczywiście rozliczyć i nie ma co do tego żadnych wątpliwości, ale w pewnym momencie przepraszanie poszło za daleko, w efekcie czego obecnie jesteśmy świadkami wykoślawienia tej szlachetnej idei, co skutkuje zauważalnym zmęczeniem wielu osób tym tematem oraz bagatelizowaniem zjawiska, co sprawia z kolei, że łatwo ponownie wpaść w błędne koło lekceważenia punktu widzenia innej osoby. To nigdy nie jest dobre rozwiązanie, dlatego tak istotna wydaje się być empatia. Próba zrozumienia, próba dialogu. Taką drogą stara się iść John Ridley na kartach „Innej historii Uniwersum DC”. Co zaskakuje, dzieło Ridleya na dobrą sprawę nie jest komiksem superbohaterskim. Owszem, występują tu Superman czy Batman, ale stanowią ledwie tło, punkt odniesienia dla zaprezentowania historii tych, których na co dzień albo nie widać albo którzy stanowią dodatek do przygód tych najbardziej rozpoznawalnych. To strzał w dziesiątkę, bo przeniesienie uwagi na postaci drugo- czy nawet trzecioplanowe odziera je z anonimowości i w końcu daje im głos. A są to opowieści warte usłyszenia. Pełno w nich niesprawiedliwości, przemocy, doświadczeń, które mogą położyć się cieniem na całym dorosłym życiu – potrafią podciąć skrzydła i odebrać motywację. A jednak, paradoksalnie, „Inna historia Uniwersum DC” mówi o prawdziwych bohaterach. Bo są to ludzie, którzy chcieli zmienić coś na lepsze nawet mimo tego, że sami nie dostali od świata nic, za co mogliby go pokochać. Mimo tego i mimo upadków, które zdarzały się po drodze, byli w stanie dać społeczeństwu wiele od siebie. Każdy z pięciu rozdziałów tego albumu dotyczy postaci pełnych wad, ale w pewnym sensie każda z nich jest większym bohaterem niż kuloodporny kosmita z Kryptona. Widzimy tu ludzkie oblicze Uniwersum DC, które świeci pełnym blaskiem i odbudowuje wiarę czytelnika w siłę empatii, w siłę zwykłego człowieka. Nawet jeśli czasem życie musi przeczołgać go po zalegającym na ulicach brudzie. Czy w przypadku „Innej historii Uniwersum DC” można mówić o politycznej poprawności? Na upartego można. Czy ma to sens? Niespecjalnie. Jestem uczulony na przesadzone próby wpisania się w dominującą obecnie narrację, bo potem człowiek może się tylko uśmiechnąć z politowaniem i zażenowaniem, kiedy wychodzą z tego takie kwiatki, jak czarnoskóra Anna Boleyn w „historycznym” serialu czy obowiązkowe lokowanie postaci ze społeczności LGBT+ w absolutnie każdym dziele popkultury (czy wedle tej narracji to dalej jest mniejszość?), nie mówiąc już o zmianach koloru skóry kolejnych znanych bohaterów (oczywiście tylko w jednym kierunku, swoją drogą – wyzywam przemysł filmowy, żeby zmienił kolor skóry Tarzana!) – są to rzeczy absurdalne i trudno tego nie zauważać. Tyle że w „Innej historii Uniwersum DC” nie chodzi o głaskanie mniejszości po główkach. Ridley podchodzi do zagadnienia kompleksowo, próbuje rzeczywiście diagnozować to, z czym mierzą się postaci, o których pisze. Choć „Inna historia Uniwersum DC” została wydana w ramach linii „DC Deluxe”, nie sposób powiedzieć, by była klasycznym komiksem. Zdecydowanie lepiej pasuje do niej określenie „powieść graficzna”. John Ridley przedstawia losy pięciorga bohaterów w formie swego rodzaju monologu, któremu towarzyszą ilustracje. Zastosowanie tego manewru pozwoliło autorowi bardzo głęboko wejrzeć w ich psychikę i dokładnie określić okoliczności, jakie ich ukształtowały. Podczas lektury widać, że to na ten aspekt został położony najmocniejszy nacisk i w mojej opinii wyszło to świetnie i bardzo przekonująco. Warstwa graficzna omawianego albumu prezentuje się naprawdę solidnie, trzeba jednak zwrócić uwagę na fakt, że nie są to typowe komiksowe ilustracje. Grafiki towarzyszą tekstowi i to on pełni w tym dziele rolę nadrzędną. Nie sposób powiedzieć, żeby rysunki były zupełnie nieistotne, warto jednak mieć świadomość, że funkcjonują one w swoisty sposób. Gdy przyjmiemy to już do wiadomości, wtedy nietrudno będzie docenić kunszt artystyczny twórców, bo poszczególne strony pełne są grafik, które śmiało można uznać za dzieła sztuki. Zdecydowanie jest na czym zawiesić oko. Nie spodziewałem się, że powieść graficzna o takiej charakterystyce, jak „Inna historia Uniwersum DC”, okaże się aż tak dobra i nie będę miał prawie żadnych zastrzeżeń. Przekonałem się, że można podejść do tematu inaczej, niż robi to obecnie popkulturowy mainstream i dać czytelnikowi dzieło, które nie wali po głowie obuchem politycznej poprawności, zamiast tego prowokuje do przemyślenia tego, z czym mogą się borykać ludzie inni niż my. W pewnych okolicznościach łatwo odmówić im pełni praw i sprawić, że ich życie stanie się dalece mniej komfortowe niż nasze. Warto jednak pamiętać, że wszyscy jesteśmy po prostu ludźmi i powinniśmy otrzymać swoją szansę na szczęście. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2024/06/inna-historia-uniwersum-dc-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid0gRa55MQMcVLpumjp3J2DhHmCixh28y3DbYomdWx1MWCpnaR7aWZjEeXKo61HLdesl

Dungeon&Dragon znów mi wjechało, choć teraz, dla zasady, w formie komiksów. Wychodzi na to, że ja żyć nie umiem bez tego uniwersum, a sięgnięcie po tytuł, w którym pojawia się rashemicki łowca Minsk i jego kosmiczny miniaturowy chomiczek Boo - no po prostu mnie porwał siła rzeczy i sprawił, że spędziłam kilka przyjemnych godzin z dala od trosk i dumania. Chyba się nie wyleczę z tej miłości do pewnych schematów... :D No ale co ja mogę poradzić na to, że serduszko mi zabiło szybciej, i no... sięgnęłam. Ot co. https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/09/73-742024-dungeon-dragons-legendy-wrot.html

Szczerze to jak na razie druga faza Wielkiej Republiki chyba bardziej mi się podoba… Mam wrażenie, że historie są bardziej niestandardowe, mają w sobie nutkę mistycyzmu i czegoś czego wcześniej nie widziałem w Gwiezdnych Wojnach. Ten tom jest tego super przykładem, bo wprowadza wiele konceptów, z którymi ja się wcześniej nie spotkałem (nie jestem aż takim deep nerdem…). Niemniej jak to dobre Star Warsy to i tutaj opieramy się przede wszystkim na fajnych bohaterach. Vildar Mac i Tey Sirrek kupili mnie od pierwszych stron, więc mimo późnej godziny i roboty jutro to siadam od razu do kolejnego tomu. Smut Radar - sucho niczym na pustyniach Jedhy.

Ten tom otrzymałem i przeczytałem w dzień chłopaka. Dziewczyno jeśli nie wiesz co kupić swojemu chłopakowi, to ten tom sprawi, że będzie mógł na chwilę oderwać się od rzeczywistości i wrócić wspomnieniami do czasów swojej młodości. Nostalgizacja pełną parą. A jeśli wcale tego nie zna to tym bardziej powinien poznać, ponieważ ten tom rozpoczyna wydarzenia z Dragon Ball Z - kultowej serii.

Drugi tom pełnokolorowej Sagi Saiyan autorstwa Akiry Toriyamy stanowi kulminację intensywnych przygotowań bohaterów i prowadzi do jednych z najbardziej pamiętnych starć w całym Dragon Ballu. Po miesiącach wyczekiwania na nadchodzące zagrożenie, Ziemię najeżdżają Saiyanie: bezlitosny Nappa i dumna elita wojowników – Vegeta. Ich przybycie nie tylko stawia planetę w obliczu nieuchronnej zagłady, ale i pokazuje, jak wielka jest różnica w mocy między Ziemianami a Saiyanami. Przybyli w zemście za poległego Raditza, planują również odnaleźć Smocze Kule, aby zapewnić sobie nieśmiertelność. Ten tom koncentruje się na pełnych napięcia walkach, które stopniowo ukazują niesamowitą różnicę w sile pomiędzy przeciwnikami, a jednocześnie wyzwalają ogromny potencjał ziemskich wojowników. Zespół, znany jako Z-Fighters, stawia czoła Nappie, podejmując heroiczną walkę o każdy centymetr ziemi. Tymczasem Goku, który przeszedł wyczerpujący trening u Północnego Króla Światów, spieszy na pomoc przyjaciołom, walcząc nie tylko z czasem, ale i własnymi ograniczeniami, by powrócić na czas. Toriyama serwuje tu nie tylko niesamowitą akcję, ale także dawkę humoru, dramatycznych momentów i wzruszeń. Każdy pojedynek przeplata dialogi i sceny ukazujące więzi, lojalność oraz poświęcenie bohaterów. Zarówno przegadane fragmenty, jak i intensywne sekwencje walki – z misternie dopracowanymi rysunkami – budują napięcie i wciągają bez reszty. Kolorowa wersja tego tomu dodatkowo podkreśla dynamikę pojedynków i uwydatnia emocje bohaterów, czyniąc lekturę prawdziwą gratką dla fanów. Kulminacją jest starcie Goku z Vegetą, które ustanawia nowy poziom intensywności i stanowi jeden z najważniejszych momentów całej serii. Ta walka, pełna determinacji, dumy i widowiskowych technik, nie tylko zrewolucjonizowała japońską popkulturę, ale do dziś pozostaje symbolem tego, za co fani kochają Dragon Ball.

Świat stworzony przez Andrzej Sapkowski od zawsze opierał się na jednym pytaniu: czy naprawdę istnieje mniejsze zło? Ten komiks dobrze to przypomina. To nie jest opowieść o bohaterstwie, tylko o wyborach, które brudzą ręce, nawet jeśli ktoś bardzo chce ich uniknąć. Historia jest gęsta, ponura i pełna napięcia. Każda strona prowadzi do decyzji, przed którą nikt nie chciałby stanąć. Rysunki idealnie oddają ten klimat, są mroczne, surowe i bez upiększania pokazują brutalność świata, w którym żyje wiedźmin. Jedyny problem to długość. Komiks kończy się szybko, zostawiając uczucie niedosytu, jakby ta historia mogła jeszcze chwilę pobrzmieć echem. Mimo to jest to bardzo dobra, wierna duchowi Wiedźmina adaptacja.

Recenzja książki „Star Wars: Łowcy Nagród. Tom 4: Szkarłatne rządy” – Ethan Sacks, Paolo Villanelli Po epickiej „Wojnie Łowców Nagród” galaktyczne podziemie nie zaznało spokoju. Crimson Dawn, pod przywództwem Qi’ry, przejmuje władzę nad światem przestępczym, a Beilert Valance ponownie trafia w sam środek chaosu. Czy czwarty tom „Łowców Nagród” podtrzymuje napięcie i emocje? Fabuła Wraz z upadkiem Huttańskiego Sojuszu i rosnącą dominacją organizacji Szkarłatny Świt (Crimson Dawn), układ sił w galaktyce ulega zmianie. Beilert Valance zostaje zmuszony do współpracy z samym Imperium, stając się częścią elitarnej jednostki Dartha Vadera. Tymczasem T’onga i jej ekipa łowców nagród próbują odbić rodzinę słynnej gangsterki Cadeliah, co prowadzi do śmiertelnie niebezpiecznej misji. Galaktyka staje się areną zdrad, politycznych rozgrywek i brutalnych starć, a każda frakcja walczy o przetrwanie. Valance musi zdecydować, czy jego lojalność wobec Imperium ma jakiekolwiek granice – i czy warto jeszcze walczyć o coś więcej niż tylko własne życie. Wrażenia Czwarty tom „Łowców Nagród” wprowadza nową dynamikę do serii. Beilert Valance, zamiast działać jako samotny wilk, zostaje zmuszony do współpracy z Imperium, co tworzy ciekawy kontrast do jego dotychczasowej niezależności. Wątek T’ongi i jej ekipy dodaje historii emocjonalnego ciężaru, a sam Szkarłatny Świt staje się realnym zagrożeniem dla wszystkich frakcji. Ethan Sacks wciąż trzyma tempo opowieści na wysokim poziomie, choć momentami historia wydaje się rozciągnięta. Komiks jednak nadrabia to świetnie napisanymi postaciami i intrygami, które sprawiają, że czytelnik chce więcej. Rysunki Paolo Villanellego ponownie robią wrażenie – dynamiczne sceny akcji, szczegółowe lokacje i świetnie uchwycony mroczny klimat galaktycznego podziemia sprawiają, że każda strona wygląda spektakularnie. Kolorystyka podkreśla surowość świata, w którym każdy walczy o własne przetrwanie. Podsumowanie „Szkarłatne rządy” to mocna kontynuacja serii, rozwijająca wątki rozpoczęte w poprzednich tomach i wprowadzająca nowe, interesujące konflikty. Historia nieco zwalnia, ale nadrabia to rozbudowaną intrygą i świetnie napisanymi postaciami. Jeśli podobały Ci się poprzednie części, ten tom na pewno nie zawiedzie.

Komiks typu przytulającego, bo chociaż dzieją się rzeczy dramatyczne i czasami o dużej stawce dla tytułowego bohatera (a raczej jego prawdziwej tożsamości), to jednak całość jest mocno wholesome i nie ma na poziomie relacji wydziwiania. Do tego całość jest spójna ze znakomitym tempem i lektura również dzięki przyjaznej formie, wypada niezwykle smakowicie i ekspresowo.

Przedłużenie kolekcji do 120 tomów okazały się świetną wieścią dla prenumeratorów. Właściwie wszystkie tony od 101. wzwyż prezentują wysoki poziom, a ostatni o pojedynku Gordon vs Joker to jeden z najlepszych. Świetna, głęboka historia, zahaczająca o wiele aspektów uniwersum Batmana, a wszystkie wątki ostatecznie znajdują rozwiązanie.

Tom 20 ma świetną okładkę z Goku i Bardockiem jakby szli ramię w ramię, tylko że to jest obietnica, której sama treść nie spełnia, więc już na starcie czuję lekki zgrzyt między tym, co widzę, a tym, co dostaję. Pierwsza połowa wreszcie domyka walkę z Gazem w sposób, który mogę czytać bez przewracania oczami co kilka stron, bo poświęcenie Gazu i poziom ultra instynktu Goku nadają starciu bardziej konkretny ciężar, jest mniej „wymyślonych narzędzi”, więcej starcia o wynik, nie jest to najciekawsza walka w serii, ale przynajmniej ma rytm, w którym czuję, że strony prowadzą do końca, a nie kręcą się w kółko. Najmocniejsze wejście ma Freezer, bo jego pojawienie się i pokaz mocy to prawdziwy strzał energii, taki moment, który nagle przestawia skalę i przypomina, jak działa przeciwnik z charyzmą i własnym planem, bez moralnych pogadanek i bez proszenia się o „uczciwą rundę”, i to jest dla mnie najciekawszy fragment całego tomu. Zainteresowało mnie też to drobne pytanie o Komnatę Ducha i Czasu, czy te miejsca są w jakiś sposób połączone, bo seria rzuca tu mały haczyk na zasady świata, który zostaje w głowie dłużej niż część wymian ciosów. Domknięcie „Sagi Granoli” wypada wreszcie jak domknięcie, a zaraz potem dostaję spokojniejszy, przejściowy odcinek, pomost do tego, co kojarzę z „Super Hero”, i rozumiem funkcję, ale druga część tomu mnie rozczarowuje, bo mimo że jest narysowana bardzo ładnie, ton robi się dziecinny, dokładnie taki, jaki pasuje do Trunksa i Gotena, tylko że po tej sadze ja nie mam ochoty na tak lekką zabawę, wolę, kiedy przejście buduje napięcie albo przynajmniej niesie jakąś nową stawkę. Jedno zdanie: finał ratuje wejście Freezera, a reszta tomu jest jak ładnie narysowany dopisek, który nie potrafi utrzymać temperatury po zamknięciu sagi.

Świetny komiks! Rysunki Mikiego Montllo są epickie - oddają mimikę postaci, powagę sytuacji jak i świetnie ukazują bohaterów ruchu i akcję, no i te kolory. Fabuła - fajnie wykorzystane motywy braci Grimm, Czerwonego Kapturka i nie tylko. Dobry plot twist na końcu i Geralt niczym detektyw po środku tego wszystkiego. Humor jak u Sapka (np. postać Piotera). Wszystko w akompaniamencie ballady w wykonaniu beztroskiego Jaskra. Dobrze jest wrócić do Wieśka!