Antek. Syn Cergowej

„Miłość niczyją” Anny Ziobro przeczytałam w booktourze Czytam dla przyjemności. Autorka bierze pod lupę dawny reżim kraju Drakuli. Bohaterką powieści jest Joanna, lekarka, która po rozpadzie małżeństwa wyjeżdża na kontrakt do Rumunii. Jest rok 1992. Na miejscu spotyka się z ogromną biedą oraz dramatem dzieci chorych na HIV, urodzonych przez zakażone matki. Reżim Nicolae Ceaușescu zabronił stosowania antykoncepcji, przez co rodziło się bardzo wiele dzieci, których rodzice często nie byli w stanie utrzymać. Jedną z pacjentek Joanny jest czternastoletnia dziewczyna w ciąży, której dziecko ma trafić pod opiekę państwa. Joanna, która przez wiele lat małżeństwa nie mogła zajść w ciążę, postanawia pomóc dziewczynie i adoptować jej dziecko. W książce poznajemy także historię rodziny Joanny oraz fragmenty dziejów Rumunii – kraju, z którego wielu obywateli próbowało uciec. Sporo miejsca autorka poświęca skutkom narzuconej polityki pronatalistycznej: kobietom, które umierały podczas nielegalnych prób przerwania ciąży, oraz dzieciom zmuszonym do przyjścia na świat, dla których później zabrakło odpowiedniej opieki. Podczas pobytu w Rumunii Joanna wdaje się również w romans, choć trudno powiedzieć, czy ta relacja będzie miała ciąg dalszy – jej kontrakt trwa tylko kilka miesięcy. Historia jest raczej prosta, ale została wzbogacona o garść faktów dotyczących Rumunii i życia jej mieszkańców w tamtym czasie. Wątki historyczne splatają się tu z prywatnym życiem bohaterki. Na plus zasługuje także wygodna, duża czcionka, która sprawia, że książkę czyta się bardzo komfortowo.

Hej.  Dzisiaj przychodzę z recenzją książki "Siostra " Miałam okazję ją przeczytać dzięki autorce. Dziękuję bardzo. Książka opowiada o losach szustki dzieci  o Piotrku, Tomku, , Filipie, Sarze Pawełku i Michale, których życie nie było łatwe i nie zawsze było kolorowo. Myślałam, że  się nie polubię z tą pozycją. Odrazu zniechęciła mnie Trzcionka. Tak wiem wiem  czepiam się 🤭 . Ale zaczęłam czytać i  byłam zaskoczona. Autorka odrazu przykuła moją  uwagę. Zaczynała się dość niepozornie ale  im dłużej im glębiej się zagłębiałam w historię tym bardziej wczuwałam się w losy dzieci w ich marzenia, pasje, cele w życiu. Poruszyła mnie historia Piotrka jako dziecko od małego nie miał łatwo to on praktycznie wszystkim się zajmował. Najpierw odeszła matka a za jakiś czas ojciec umiera. Poruszył mnie również także wątek tożsamości płciowej  z perspektywy małego dziecka. Odrzucenie rówieśnicze a nawet niechęć nauczycieli do dziecka, które musi radzić sobie samo w tym świecie dobrze ,że chociaż ze strony rodziców miał wsparcie. Polecam ją jeśli lubisz emocjonalne historię, które zostawiają ślad po sobie na długo . To ta książka taka jest.

Upragniony koniec wojny dla jednychogromna radosć, bo to o co walczyli wreszcie sie spełnia. Dla innych to początek tułaczki na obczyźnie. Tak jak dla Amelii, która trafia do Anglii i tam pozostawiona sama sobie musi zbudować dom w całkiem obcym miejscu, bez znajomości języka, bez dachu nad głową. Autorka prowadzi swoją opowieść dwutorowo. jednym nurtem jest historia bohaterki obecnie, już u schyłku życia. Druga ścieżka to ta tuż po wojnie, gdzie pokazane są niełatwe losy polskich emigrantów. Dużo tu emocji, od radosci po rozpacz , dużo nadziei na odnalezienie najbliższych, ale i rozpaczy, gdzie nadzieja właśnie umarła. To takze spojrzenie na ojczyznę z oddali, na przemiany ustrojowe często uniemożliwiające powrót do kraju. To także historia ogromnego uczucia, dla którego nie jest przeszkodą ani brak wiadomosci, ani setki kilometrów. To też miłość do muzyki, dajacej siłę na przetrwanie w każdych warunkach. Piękna powieść i niezwykłe dopełnienie pierwszej części.

Nawet jeśli treść książki ma mało wspólnego z faktami historycznymi to ja uważam, że prawd historycznych szukamy w rozprawach naukowych a nie w powieściach które są fikcją literacką a dla mnie te zdarzenia były szokiem a jeszcze teraz gdy wojna jest tak blisko i tak bardzo realna a Rosjanie jeszcze więksi sadyści niż Niemcy to jest jeszcze większa aby ta wojna do nas nie przyszła

Powieść o Kaziu, który próbuje polubić życie na nowo - bardzo pozytywna, spowodowała, że poszłam tropem Kazia i sprawdziłam jego ścieżki, faktycznie jest w Bydgoszczy pomnik Trzech Gracji (Kaziu upodobał sobie jedną z nich i nazwał ją Beatą), faktycznie mpk w tym mieście rozsyła codziennie niebieskie autobusy na miejskie rejsy. Kazio jest kierowcą autobusowym i jeździ linią 71. A poza tym jest filozofem i człowiekiem, który próbuje wnieść w swoje życie światlo, życie, kolor i kwiaty. Czasami niewiele naprawdę potrzeba, by życie z szarego stało sę kolorowe i fajne :)

"- Książki to najcenniejsze, co posiadam, bo ukryta w nich mądrość niejednemu pomogła przetrwać dramatyczne chwilę...- odparłam filozoficznie." _ "W tym ważnym dniu nie mogłam mieć na sobie czegoś innego, niż to, co miało moc poprzednich pokoleń i mądrość kobiet z mojego rodu, której tak bardzo potrzebowałam na nowej drodze życia." _ Warszawa rok 1970. Malwina właśnie przyjechała do Warszawy, gdzie zamierza studiować. Młoda, ambitna. Niestety jej życie wywraca się do góry nogami. Najbliższe jej osoby okazały się zdrajcami, a ona sama w ważnym dla niej dniu trafia do więzienia. By odzyskać wolność musi iść na układ i współpracę. Ale dawnego życia już nie odzyska ani dawnej siebie... Po latach, dręczona wydarzeniami z dawnych lat, postanawia powrócić do Polski, odkryć prawdę i podjąć decyzję co dalej. _ To moja druga powieść autorstwa Wiktorii Emilii Regin i muszę przyznać, że poziom literacki został tu podtrzymany, a czytelnik kończąc powieść zostaje z wieloma pytaniami o ludzkiej moralności. _ Autorka doskonale oddała rzeczywistość jaka panowała w czasach PRL-U. Brutalność systemu, który niszczył marzenia wielu jednostek. _ Książka porusza wiele kwestii takich jak zdrada, zemsta, relacje międzyludzkie poszukiwanie prawdy i moralność. Emocjonalnie był to prawdziwy rollercoaster, w który byliśmy powoli wprowadzani przez autorkę by później z każdą stroną coraz trudniej złapać czytelniczy oddech. Bardzo współczułam Malwinie, której jedynym błędem w życiu było zaufanie nieodpowiedniej osobie...

Był najmniejszy z psiego rodzeństwa, ale wyjątkowy. Gdy nieco podrósł, podobnie jak inne psiaki, musiał opuścić swoją matkę i trafił do nowego właściciela. W nowym domu zaprzyjaźnił się z kotem sąsiadki. Nie polubił natomiast siedmiolatka Tymka. Zostawiany sam w domu, psocił. Nie pobył u nich zbyt długo. Oddali go Olkowi, który zmienił mu imię. Odtąd był...Ramzesem. Swojego nowego pana uwielbiał. Z wzajemnością. Dobrze było im razem, a od czasu, gdy wprowadziła się Iga z kotem Fredziem, jeszcze lepiej, bo nie zostawał już sam w domu. Miał kolegę. Szczęście nie trwało jednak zbyt długo, niestety. O tym co się wydarzyło nie napiszę. Najważniejsze jest to, że żył i za wszelką cenę chciał znaleźć "swojego człowieka" więc szukał. Czy to się udało? Przekonajcie się sami. Warto. Bardzo fajna i ciekawa opowieść. Czasem smutna, czasem radosna, często wzruszająca. Powinien przeczytać ją każdy, niezależnie od tego czy ma zwierzaka czy nie. Napisana z perspektywy psa, ale opowiadająca też o ludziach. Tych dobrych i tych niekoniecznie. Sporo mnie ta lektura nauczyła. Teraz baczniej obserwuję mojego 🐶 Pieszczocha i staram się pojąć, co chce mi przekazać. Bo tego, że chce, jestem pewna. Dziękuję Ci Beatko za egzemplarz z dedykacją♥️ i za tą interesującą i mądrą opowieść.

#współpracareklamowa z Wydawnictwo Mięta „Studnia Heleny” Beata Skrzypczak W zeszłym roku zupełnie przypadkiem trafiłam na „El Roi” Beaty Skrzypczak i od razu przepadłam — już wtedy czułam, że jej historie mają w sobie coś wyjątkowego. Po lekturze „Studni Heleny” tylko się w tym utwierdziłam. Na skraju niewielkiej wioski, tuż przy lesie, mieszka Helenka — starsza kobieta z niepełnosprawnością intelektualną, która wierzy, że czuwają nad nią wróżki. W rzeczywistości „dobre dusze” to mieszkańcy wsi: każdego dnia przynoszą jej jedzenie i drobne podarunki, zostawiając je przy studni, by mogła je później znaleźć. Wierzą bowiem, że dopóki Helenka żyje, ich wioska pozostaje bezpieczna. W tej samej miejscowości dorasta też czwórka przyjaciół — zbuntowanych nastolatków, którzy w monotonne dni szukają choć odrobiny emocji. Pewnej nocy decydują się zapuścić w głąb lasu, tam, gdzie dorośli stanowczo zabraniają chodzić. O tych terenach od dawna krążą niepokojące legendy. Czy ich decyzja zakłóci spokój wioski? Klimat tej powieści jest niezwykły. Losy Helenki nadają całej historii aurę legendy, która nieustannie splata się z najzwyklejszą codziennością. Czytelnik do końca nie ma pewności, czy to, co spotyka młodych bohaterów, należy jeszcze do świata realnego. Sama wioska z jednej strony wydaje się zupełnie zwyczajna, z drugiej – otulona jest tajemnicą, jakby każdy dorosły mieszkaniec wiedział coś, o czym się nie mówi. To właśnie buduje wyjątkowość tej opowieści. W „Studni Heleny” dobro ściera się ze złem. To drugie przenika różne przestrzenie – w historii szalonej Helenki, w przemocowych domach, w trudnych relacjach rodzinnych, w opowieściach z przeszłości. A jednak to dobro ostatecznie dochodzi do głosu: w sile wspólnoty, w ludzkiej empatii, w życiowej mądrości, w relacji dziadka z wnukiem, w przyjaźni Lony i Filipa, a przede wszystkim – w samej Helenie. Ta opowieść przypomina, że nic nie dzieje się bez powodu. Z jednej strony lekkomyślna decyzja nastolatków pociąga za sobą bolesne konsekwencje. Z drugiej – właśnie te trudne, tragiczne wydarzenia pozwalają komuś odzyskać coś, co przez całe dorosłe życie było źródłem bólu. Jedni będą musieli zmierzyć się z łzami, innym zostanie dana chwila prawdziwego szczęścia. A młodzi bohaterowie? Być może właśnie przechodzą jedną z najważniejszych lekcji w życiu – uczą się prawdy o sobie i odkrywają, jak kruche, a jednocześnie jak trwałe potrafią być ludzkie relacje. Niezwykle intrygującym elementem tej książki jest narracja prowadzona przez starszą kobietę. Do ostatnich stron nie wiadomo, kim tak naprawdę jest. Owszem, pojawiają się pewne przypuszczenia, jednak – przynajmniej w moim przypadku – okazały się mylne. Z jej słów płynie wiele życiowej mądrości; miałam wrażenie, jakbym uczestniczyła w gawędziarskim, międzypokoleniowym spotkaniu, podczas którego najstarsza z rodu przemawia, a pozostali słuchają w skupieniu i ciszy. Autorka bardzo wiarygodnie oddaje ducha wiejskiej społeczności – nieco zamkniętej, silnie zakorzenionej w tradycji, gdzie wciąż istotną rolę odgrywa religia, szacunek wobec natury i wiara w zabobony. To świat, w którym wszyscy się znają i wiele o sobie wiedzą, a jednocześnie potrafią się zjednoczyć, gdy pojawia się sprawa naprawdę ważna. „Studnia Heleny” Beaty Skrzypczak to poruszająca, emocjonalna historia, w której realizm codzienności splata się z subtelną magią – obecną w ludowych wierzeniach, zachowaniach mieszkańców, symbolice i naturze. A jednak to właśnie człowiek okazuje się źródłem tej niezwykłości. To opowieść o relacjach międzyludzkich, sile wspólnoty i dobru, które potrafi zwyciężyć to, co mroczne. Jednocześnie jest to historia o przemijaniu, dorastaniu i poszukiwaniu własnej tożsamości. W tle wybrzmiewa także spotkanie międzypokoleniowe, z którego płynie cenna lekcja życiowej mądrości. Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z twórczością Beaty Skrzypczak, gwarantuję, że każda z jej powieści będzie emocjonalnym, wyjątkowym spotkaniem z dobrą literaturą. Moja ocena: 10/10.

Książka gdzie życie płynie wolno, tak samo wczoraj jak i jutro. Halina pracuje na poczcie, ubiera się szaro-buro, jest 40-letnią panną, ma apodyktyczną siostrę. Zamiast miłości pozwala sobie na kieliszeczek pigwówki, ma marzenia jak każdy. Kiedy pojawia się nowy listonosz Stefan uczy się przyjmować komplementy a nawet zaczyna ubierać się na kolorowo.

Obecnie niechętnie spoglądam na książki czy filmy o Rosji, myślę, że nie jestem jedyna... Jednak carska zawsze gdzieś tam mnie fascynowała. Przypadkiem trafiłam na powieść Katarzyny Hewy, która jest filologiem rosyjskim i tam też osadziła swoją historię. Muszę przyznać, że zrobiła na mnie wrażenie. 1821 r. Luiza od dziecka była traktowana jak coś strasznego i chowana przed światem. A wszystko przez swoją oryginalną urodę - białą skórę i włosy oraz różnokolorowe oczy. Kiedy ma już ponad 20 lat, rodzice sprzedają ją za żonę młodemu i okrutnemu człowiekowi Michaiłowi. Wcześniej korespondował z jej młodszą siostrą i to ją miał nadzieję pojąć za żonę. Do Luizy czuje wyłącznie nienawiść i obrzydzenie. W nowym domu ma tylko jedną przyjazną duszę - najmłodszego członka rodziny, Anatolija. Niedługo później poznaje jeszcze ich kuzyna, Kurta... To naprawdę szokujące, że to debiut. Powieść ma wszystko co powinna: dobrze zbudowane tło historyczne, w końcu autorka wie o czym pisze, a także świetnie zbudowane postaci, nie są jak współcześni ludzie, czuć różnicę czasu akcji, dobre dialogi. Naprawdę zauroczyła mnie ta książka i pozostawiła po sobie świetne wrażenie. Pozostaje ta ciężka refleksja nad losem kobiet. Kiedyś nie mogły same o sobie decydować, mógł to robić ojciec, mąż lub brat. Wstrząsająca, wzruszająca, chwytająca za serce historia, której długo nie zapomnę.

📖 RECENZJA 📖 Powieść „Odłamki” autorstwa Izabela Grabda - strona autorska to książka obyczajowa, która łączy w sobie dramat rodzinny, tajemnicę oraz historię o powrocie do własnych korzeni. To opowieść o przeszłości, która – nawet jeśli bardzo chcemy ją zostawić za sobą – potrafi powracać w najmniej oczekiwanym momencie i zmieniać sposób, w jaki patrzymy na własne życie. Akcja powieści rozgrywa się częściowo w Bieszczadach, w niewielkiej wsi Stuposiany. Spokojny krajobraz i atmosfera małej społeczności kontrastują tu z ukrytymi konfliktami, niedopowiedzeniami i tajemnicami, które przez lata narastały między bohaterami. Główną bohaterką książki jest Irmina Łuczak – kobieta prowadząca poukładane życie w dużym mieście. Od trzydziestu lat nie utrzymywała kontaktu ze swoją matką, z którą łączyła ją trudna, bolesna relacja. Do rodzinnej miejscowości wraca dopiero po jej śmierci, chcąc jedynie uporządkować sprawy spadkowe i jak najszybciej wrócić do swojego dotychczasowego życia. Szybko jednak okazuje się, że przeszłość nie pozwoli tak łatwo o sobie zapomnieć. Podczas pobytu w rodzinnym domu Irmina zaczyna odkrywać fakty dotyczące życia swojej matki oraz relacji między mieszkańcami wsi. Z pozoru zwyczajna działalność gospodarcza okazuje się częścią znacznie bardziej skomplikowanej historii. Bohaterka stopniowo odkrywa kolejne sekrety rodzinne, które prowadzą ją także do przeszłości jej dziadków. Z każdym kolejnym odkryciem zaczyna rozumieć, że wiele wydarzeń z jej życia miało swoje źródło w historiach, o których nigdy wcześniej nie wiedziała. Jednym z najbardziej interesujących elementów tej powieści jest sposób przedstawienia bohaterów. Trudno tu znaleźć postać jednoznacznie pozytywną. Każdy z bohaterów ma swoje słabości, błędy i ciemniejsze strony. Być może właśnie dlatego historia wydaje się tak prawdziwa i życiowa – bo przypomina, że w rzeczywistości ludzie rzadko są całkowicie dobrzy lub całkowicie źli. Autorka stopniowo buduje napięcie, odsłaniając kolejne fragmenty rodzinnej układanki. Tytułowe „odłamki” można odczytywać jako symbol fragmentów przeszłości – wydarzeń, wspomnień i sekretów, które mimo upływu czasu nadal wpływają na życie bohaterów. „Odłamki” to powieść o rodzinnych relacjach, poszukiwaniu własnej tożsamości i o tym, jak trudno czasem zmierzyć się z prawdą o swoich bliskich. To historia pokazująca, że przeszłość nigdy nie znika całkowicie – pozostawia po sobie ślady, które prędzej czy później trzeba zrozumieć.

Historia młodego, żydowskiego chłopaka, któremu wojna odbiera nie tylko poczucie bezpieczeństwa, ale wszystko co ma, wszystko co kocha. Jego niezwykłe losy wciągnęły mnie od pierwszej strony. Ucieczka z Krakowa do Przemyśla, praca u polskiego gospodarza, pobyt w krakowskim getcie to tylko niewielki wycinek jego życia. Jest to powieść o walce o przetrwanie, sile, woli życia, ale i o miłości, która jest najlepszym napędem do działania. Książka ta, to nie tylko ciekawa lektura, to także okazja do przybliżenia żydowskiej tradycji, kultury, mentalności czy obchodów świąt. Na uwagę zasługuje świetnie wykreowane tło historyczne, które oddaje realia ówczesnych czasów. Szczególnie realistyczne opisy z getta krakowskiego. Ukazujące bestialstwo drugiego człowieka wobec człowieka. Podły sposób traktowania ludności żydowskiej. Według mnie jest to bardzo udany debiut literacki. Wciągający od pierwszej strony. A sama opowieść, chociaż trudna i momentami brutalna niesie w sobie nadzieję na lepsze i zmusza do wielu przemyśleń. Jest tylko jedno "ale". Autor w swojej powieści wielokrotnie oskarża Polaków o prześladowania ludności żydowskiej. Stawiając ich, odniosłam wrażenie na równi, z niemieckim okupantem. Dotyka jednego z najtrudniejszych i najbardziej bolesnych rozdziałów wspólnej historii Polaków i Żydów. Kto zna historię, ten wie, że postawy polskiego społeczeństwa w obliczu niemieckiej okupacji były skrajnie zróżnicowane — od najwyższego heroizmu, jak ratowanie ludności żydowskiej z narażeniem własnego życia, po czyny zasługujące na potępienie ( Jedwabne). To może sprawić, że dla Polaka, przyzwyczajonego z innych lektur, do wojennego heroizmu, może być to trudna lektura.

Lubicie książki o starych królestwach, zapomnianych bóstwach i wielkich przygodach? „Tam gdzie gaśnie świt” to opowieść, w której znajdziecie to wszystko – historię, legendę i drogę ku własnym korzeniom. Akcja przenosi nas na dwór króla Władysław Jagiełło, w chwili gdy umiera królowa Jadwiga Andegaweńska. Wśród dworskiego poruszenia poznajemy jej ulubioną dwórkę, młodą kobietę, która w obliczu tych wydarzeń zaczyna odkrywać prawdę o swojej przeszłości. To właśnie ona staje się przewodniczką czytelnika po świecie pełnym dawnych wierzeń, tajemnic i miejsc, do których prowadzi ją los. Bardzo podobało mi się, że jedną z najważniejszych ról odgrywa tu kobieta – silna, odważna i ciekawa świata. Jej podróż jest nie tylko fizyczną wędrówką do miejsca pochodzenia, lecz także drogą do poznania siebie i własnych korzeni. Towarzyszą jej stare opowieści, echa dawnych czasów oraz prastare słowiańskie bóstwa, które nadają tej historii wyjątkowego klimatu. Autorka w piękny sposób odtwarza realia epoki. Opisy są barwne, pełne detali, a język bogaty i stylizowany tak, że można niemal poczuć atmosferę średniowiecznego dworu i dzikiej natury. Szczególnie spodobało mi się wplecenie wierzeń i dawnych legend – dzięki nim historia nabiera głębi i tajemniczości. Choć momentami miałam wrażenie, że niektóre fragmenty nieco się dłużą, nie odbierało mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie – pozwalało na spokojniejsze zanurzenie się w opowieści i świecie, który został tu stworzony z dużą starannością. To książka dla tych, którzy lubią historię przeplataną magią i przygodą. Ja z przyjemnością wrócę do tego świata w kolejnym tomie.

"Olaboga!” – Katarzyny Trepkowskiej-Janas to pełna humoru i emocji powieść obyczajowa, która udowadnia, że nawet z największego życiowego chaosu może narodzić się coś nowego i dobrego – choć droga do tego bywa wyboista, a momentami wręcz absurdalna. Główna bohaterka, Ola Bogacka, przechodzi prawdziwe trzęsienie ziemi. Rozwód sam w sobie jest bolesnym doświadczeniem, ale gdy mąż porzuca ją dla… innego mężczyzny, cios okazuje się podwójny. Kobieta postanawia więc nie oglądać się za siebie. Zmienia nazwisko, kupuje wymarzony dom nad morzem i wraz z nastoletnią córką wyprowadza się setki kilometrów od miejsca, które kojarzy jej się wyłącznie z rozczarowaniem i upokorzeniem. Ma być nowy start, czysta karta i miłość u boku spokojnego, wspierającego Feliksa Szczęsnego – instruktora jogi, który wydaje się oazą równowagi. Szybko jednak okazuje się, że od przeszłości nie da się tak łatwo uciec. Do nadmorskiego azylu wkracza była teściowa – świętoszkowata i bezceremonialna – a zaraz za nią pojawia się jeszcze większy „koszmar”: matka Oli, Barb, kobieta o aparycji Barbie po czterdziestce, z burzliwą przeszłością i piętnem porzucenia córki. Relacje między tymi trzema kobietami to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Niewypowiedziane żale, wzajemne pretensje i różnice charakterów tworzą pole do błyskotliwych dialogów i sytuacyjnego humoru, który jest jednym z najmocniejszych atutów powieści. Autorka z dużą swobodą łączy lekki, ironiczny ton z poważniejszymi tematami. Pod powierzchnią komediowych scen kryją się bowiem ważne wątki: samotne macierzyństwo, kobieca niezależność, trudne relacje rodzinne, potrzeba wybaczenia oraz lęk przed chorobą i samotnością. To sprawia, że książka nie jest jedynie przyjemną historią „o zaczynaniu od nowa”, ale też opowieścią o dojrzewaniu do własnych emocji i odwadze konfrontacji z przeszłością. Na pierwszy plan wybijają się relacje międzyludzkie – zwłaszcza więź matki z córką oraz skomplikowana relacja Oli z własną matką. Miłość, choć obecna, nie jest jedynym motorem fabuły. Równie istotne są kobiece przyjaźnie, rodzinne napięcia i próba odnalezienia siebie poza rolą żony czy porzuconej partnerki. „Olaboga!” czyta się lekko i z prawdziwą przyjemnością. Narracja jest dynamiczna, dialogi naturalne, a nadmorska sceneria dodaje całości uroku i świeżości. Nie brakuje wzruszeń, zaskakujących zwrotów akcji i momentów, w których z uśmiechem kiwałam głową, myśląc: „No tak, życie właśnie takie bywa”. To radosna, obyczajowa opowieść z nutą romansu, która pokazuje, że nawet jeśli wszystko się wali, można spróbować zbudować coś od nowa – choć czasem trzeba przy tym westchnąć: „Olaboga!”.

Marta Kuleczka wraz z rodziną zaczęła nowe życie w Belgii. I wszystko jest idealnie dopóki nie odnajduje na progu swojego domu zwłok. Kiedy Marta nie może liczyć na pomoc policji musi odnaleźć w sobie siłę i wziąć sprawy w swoje ręce. Pomogą jej w tym sąsiadka z domu obok i wkurzająca oraz zbyt pewna siebie szwagierka. Czy Martcie uda się oczyścić dobre imię jej rodziny i odnaleźć prawdziwego mordercę? Jakie niebezpieczeństwa czekają na nią i jej bliskich? Wciągająca historia o zapachu belgijskiej czekolady, potrafiącej rozjaśnić myśli. Polecam serdecznie!

Książka, która zastępuje poradnik dla rodziców i mówi, czego nie powinno się robić / mówić / jak się nie zachowywać względem swojego dziecka w imię tytułowego "Chcę dla Ciebie jak najlepiej". Pokazuje, że często za zachowaniami rodziców stoją ich lepsze lub gorsze doświadczenia z ich własnego dzieciństwa. Pokazuje, jak ważne są rozmowy. Jak wiele potrafią wyjaśnić w przeciwieństwie do milczenia, które przynosi niezrozumienie, brak zaufania i problemy. Autor jak nikt inny porusza trudne tematy "rodzinne", o których się nie mówi głośno. Ma u mnie drugie miejsce za "Zadzwoń jak dojedzisz".

Po debiuty zawsze bardzo chętnie sięgam. Nie dość, że dzięki nim poznaję nowe pióra i nowych autorów (których drogę pisarską również chętnie śledzę), to jeszcze mam możliwość odkrycia historii, z którą czytelnik może spędzić miło czas. Tutaj uważam, że książka była naprawdę udana. Literatura obyczajowa połączona z historyczną to coś, co może wydawać się banalne, a tak naprawdę jest niemałą sztuką. Choćby oddanie realiów tamtych czasów nie należy do łatwych zadań, tak samo nie da się „hop siup” sprawić, by w ciekawy sposób ukazać zwyczajne życie. A tutaj autorce się to udało, powodując, że rozpoczęcie od razu drugiej części było czystą przyjemnością. Pierwszą część Halszki, pt. „Na brzegu rzeki”, najlepiej czytało mi się w nocy. Nie dlatego, że była ciężko napisana i potrzebowałam spokoju, a wręcz przeciwnie – dzięki barwnemu językowi po tekście wręcz się płynęło. Nic nie utrudniało mi lektury, a na dodatek sama czcionka niezwykle ułatwiała tę przygodę. Zdecydowanie była większa, co wielu osobom może przypaść do gustu. Ba, nie tylko przypaść, ale także pozwolić czytać bez męczenia wzroku. „Miała niejasne przeczucie, że w jej życiu nie przydarzy się więcej nic dobrego. Będzie ono pasem nieustannych trosk i zmartwień, zupełnie jak życie matki” Cytat ze strony 13 Początek bardzo mi się spodobał. Charakter naszej bohaterki, która mimo trudnej sytuacji życiowej wydała mi się twardą kobietą. Sama relacja między Chają i Edwardem oraz ich dialogi były, w moim odczuciu, emocjonalne. I choć natrafiłam wtedy na powtórzenie niemal obok siebie, które można znaleźć pod koniec strony 24, potrafiłam szybko wrócić do rytmu czytania, co zwykle mi się nie zdarza. Książka jest podzielona na kilka części, które opowiadają o innych osobach. Pierwsza z nich to wspomniana Chaja, która, spodziewając się dziecka, wprowadza się do bogatego Edwarda. Kolejna część dotyczy już syna naszej bohaterki – Maksymiliana, zainteresowanego tragiczną historią pewnej kobiety. Między innymi znajdziemy tam lata 1926 oraz 1949. Lektura wydała mi się nadzwyczaj spokojna, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Nie czułam w niej pośpiechu, nie krzywiłam się podczas czytania i przede wszystkim – dzięki niej zwolniłam. Nie oznacza to jednak, że jest pozbawiona emocji czy nie potrafi pochłonąć czytelnika. Ciekawym zabiegiem było rozpoczęcie historii perspektywą trzecioosobową, zupełnie jakbyśmy faktycznie czytali coś, co działo się w przeszłości, a dokładniej – w przeszłości związanej z Maksymilianem. Dopiero druga i czwarta część została opowiedziana jego oczami, z perspektywy pierwszoosobowej. „A może w życiu zdarzają się bajki – pomyślałem, odpalając na przystanku kolejnego papierosa. – W bajce moich rodziców ponury książę poznał smak szczęścia, a smutny, opustoszały zamek wypełnił się radością i śmiechem dziecka” Cytat ze strony 139 Jeśli lubicie spokojne książki, bez niepotrzebnych wybuchów niczym w filmie akcji, z historycznym tłem oraz zmienną narracją, jest to książka akurat dla was. Sprawdzi się idealnie dla relaksu poprzez styl pisania autorki oraz poprowadzoną fabułę.

Książka SIUP i TRUP jest powieścią kryminalną z akcją i nutką humoru. Opowiada o nieudanym urlopie głównej bohaterki - Kasi. Kasia to szczęściara i pechowiec w jednym. Czytając można uznać, że główna bohaterka oszukała przeznaczenie. Jest to pełna humoru powieść, przy której niemożna się nudzić. Specyficzny kryminał nie dla każdego, ale zdecydowanie dla mnie. Przeczytane dzięki BT.

To książka bardzo „życiowa” – taka, w której wiele osób może zobaczyć kawałek siebie. Ciepła, momentami zabawna, ale też skłaniająca do refleksji. Dla mnie – spokojna, przyjemna lektura z codziennością w tle. Historia skupia się na życiu rodzinnym – takim prawdziwym, nieidealnym. Mamy tu dom, relacje, obowiązki i chaos, który zna chyba każdy. Bohaterka próbuje ogarnąć codzienność, pogodzić różne role i jakoś odnaleźć siebie w tym wszystkim. To książka dla tych, którzy lubią historie z życia – bez dramatów na siłę, za to z emocjami i refleksją.

„Niewidzialna dziewczyna” to książka o odrzuceniu, mobbingu i tym, jak łatwo przestać zauważać drugiego człowieka. Pokazuje brak zwykłych, ludzkich odruchów – empatii, zainteresowania, wsparcia. I właśnie to w niej najbardziej uderza. To historia o tym, jak można być obok innych, a jednocześnie czuć się całkowicie niewidzialnym. O złych wyborach, trudnej przeszłości i o tym, jak bardzo to wszystko wpływa na dalsze życie. Momentami jest ciężka, ale przez to bardzo prawdziwa. Czyta się ją jednym tchem, bo wciąga i zostawia z dużą ilością przemyśleń. To nie jest lekka książka, ale taka, która daje do myślenia i na długo zostaje w głowie. W sumie sam tytuł mówi tu naprawdę wszystko.