Anna Jantar

Autobiografia Sophii Loren „Wczoraj, dziś i jutro. Moje życie” to lektura, która pozwala zanurzyć się w niezwykłej historii jednej z najwybitniejszych aktorek światowego kina. Loren, ikona i legenda, imponuje swoją filmografią, talentem oraz charyzmą, którą emanuje zarówno na ekranie jak i na kartach tej książki. To opowieść o karierze, sukcesach i spotkaniach z wielkimi twórcami kina, ale także o przeżyciach i wartościach, które ukształtowały tę wybitną artystkę. Jednak, choć Loren jest aktorką znakomitą, jako pisarka wypada już nieco słabiej. Nie mam pewności czy sama napisała swoją autobiografię czy też skorzystała z pomocy ghostwritera, ale mam nadzieję i ufam, że to jej własne słowa. Styl narracji bywa chwilami nazbyt pretensjonalny, ckliwy i egzaltowany, co nieco osłabia siłę przekazu. Niemniej jednak, jako wielbiciel jej talentu, potrafię to wybaczyć – jej historia jest na tyle ciekawa, że nawet pewne literackie niedoskonałości nie odbierają przyjemności z lektury. Zabrakło mi nieco większej samokrytyki i bardziej wyważonego spojrzenia na własne życie. Sophia z entuzjazmem opisuje swoje sukcesy, ale rzadko zatrzymuje się nad porażkami czy błędami, przez co książka momentami sprawia wrażenie jednostronnej opowieści o triumfie. Chciałbym zobaczyć więcej refleksji nad trudniejszymi momentami jej kariery i życia co dodałoby głębi tej autobiografii. Mimo tych niedoskonałości czytałem tę książkę z ogromnym zainteresowaniem ponieważ Loren poświęciła wiele miejsca temu, co ciekawiło mnie najbardziej – aktorstwu, filmom, w których zagrała oraz kulisom pracy na planie. Te fragmenty są niezwykle wartościowe i pozwalają spojrzeć na świat kina oczami jednej z jego największych gwiazd. Dla miłośników kina to pozycja obowiązkowa, nawet jeśli literacko nie jest dziełem wybitnym.

Diana, księżna Walii, zmarła w 1997 roku, a ja, w dniu jej tragicznego wypadku, miałam dziewięć lat. Minęło sporo czasu, a wciąż Diana pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet świata. Nie wierzę, by ktoś, kto nie interesuje się literaturą, nie słyszał o Lady Di z innych źródeł, to po prostu niemożliwe. Diana- nieważne, czy była żoną księcia Karola, czy też nie, pozostała idealnym dowodem na to, by śmiało móc wykorzystywać jedno słynne powiedzenie. PIENIĄDZE SZCZĘŚCIA NIE DAJĄ. Diana miała niemal wszystko- pałace, samochody, służbę, ale nie miała czegoś ważniejszego: nie zaznała prawdziwej, szczerej miłości i to jest w jej krótkim życiu najsmutniejsze. Co dał jej ślub stulecia, suknia ślubna z ekstremalne długim trenem? Nic, a jeśli już coś, to niekończące się śledztwo dziennikarzy. Dina bardzo kochała swoich synów, lecz nawet nie mogła spokojnie spędzić z nimi wakacji. Czy to jest szczęśliwe życie? Nie sądzę, a ja nigdy nie chciałabym być osobą publiczną. Nie krytykuję księżnej za jej liczne romanse. Nie wiem, jak czuje się osoba silnie pogubiona, wystraszona, skłonna do bulimii i innych psychicznych kłopotów. Najbardziej zapamiętuję jednak jej relację z kardiochirurgiem, Hasnatem Khanem. Wydawało się, że księżna w końcu zwiąże się z kimś „z ludu”, ale on sam chyba nie do końca wiedział, czym tak naprawdę jest sława i związek z osobą publiczną. Polecam porównanie zapisów dokonanych przez autora z filmem „Diana”. Naomi Watts wykonała kawał świetnej roboty, a fabuła pokazała księżną z nieco innej strony. Sama obejrzałam tę produkcję niedawno i na pewno jeszcze do niej wrócę. Książka jest naprawdę dobra, widać, że autor chciał dotrzeć do wielu osób z otoczenia księżnej. Na pewno była to żmudna, aczkolwiek udana praca. Dodane zdjęcia nie są może jakieś odkrywcze, ale widać, że na krótko przed wypadkiem w Paryżu Diana odzyskała choć na chwilę swój blask i wyglądała pięknie. Cóż mogę powiedzieć na koniec? Książka przeznaczona jest zdecydowanie dla wielbicieli Diany, a do dziś jest ich wielu. Jak śpiewał Elton John, świeczka księżnej zgasła dużo wcześniej, niż legenda o niej.

Zgadzam się z jedną recenzentką, ze nacisk położóno tutaj na miłosne ekscesy gwiazdy. Stosunkowo dużó jest wątków pobocznych,przez kilkanaście stron autorka rozwija wątek Audrey hepburn,innych pobocznych postaci, jak np. orientacji seksualnej Rocka Hudsona czy cary'ego Granta. Sophia Loren też została wymyśłona, jako nastolatka trafiła do filmui na szcżęście zauważył ją możny protektorczyli producent Carlo Ponti. Mieszkałą z dziadkami,matka Giuseppina miała na koncie nieudany związek i dwie córeczki z letkiewiczem, no i dopingowała córkę wdrodze do sławy. Młoda zaznała co to głód, trudne warunki czy wojna. Zachwyciła surowym pięknem, twarzą,w której wyraziste byłyogromne oczy. Rywlizowała z inną włoską pięknością o względy widowni,czyli Giną Lollobrygidą. Niesamowicie pracowita, cyzelowała angielski, poświęciła się rozkręcaniu kariery,której nigdy nie było jej partnerowi dosyć. Jako 18latka wzięła z nim potajemny ślub,nic nie warty, bo miał już ślubną żónę. Musiała poczekać kilkanaście lat,by wreszcie być legalną małżonką. To jej agent kierował jej karierą, musiała odłożyć urodzenie dzieci na po 30stce. Przynajmniej dwukrotnie przeżyła też poronienia. A w Hollywood grała z największymi jak Rock Hudson,Gregory Peck, David Niven, Anthony Quinn, Peter O'toole czy Cary Grant,nawet u boku reżysera Chaplina. Ikona mody, elegancka jako babcia w Pret a porter Altmana. Niestetymało dowiadujemy się o jej technice gry, ulubionych reżyserach, meandrach kariery. Na doczepkę dostajemy wzloty i upadki Carla Pontiego, zatrzymanego pod zarzutem machlojek finansowych,o których rzekomo nie wiedziała.

Chociaż język francuski, kino francuskie nie należy do moich ulubionych, to za piosenki "Wróbelka" oddam jedno pięterko Ptasiego mleczka;)...i nawet mi nie przeszkadza, że to po francusku. Książkę czytałam dawno, gdy odkryłam Edith dla moich uszu. Takie małe ciało, a taki głos i tyle cierpienia.

W 1911 r. MSC zdobyła drugą Nagrodę Nobla. Była już wtedy od kilku lat wdową, na wychowaniu miała dwie córki: Irene 14 lat i Ewę 7 lat. Autorka akcję swojej książki rozpoczyna właśnie od 1911 r. Opisuje dorastanie Irene i Evy u boku matki- wybitnej uczonej. Przedstawia ich życiowe wybory. Karierę naukową Irene i karierę dziennikarską Evy. Ich zaangażowanie w sprawy społeczne i polityczne. Dorastanie w trakcie I wojny światowej i dorosłe już życie w czasie II wojny światowej. Autorka posiłkuje się m.in. wspomnieniami wnuczki MSC - Helenę. Panie poznały się osobiście w 2011 r. *Książka rozpoczyna się od historii romansu MSC (wdowy) z młodszym od siebie naukowcem (żonatym, ojcem 4 dzieci) i skandalu z tym związanego. Nie do końca podoba mi się ten zabieg literacki; myślę , że miał być to tylko zręczny chwyt na przyciągnięcie większej liczby czytelników.

Ciekawy sposób przedstawiania biografii. Mnóstwo zdjęć i listów. Toć to album do podziwiania pięknej kobiety i zajrzenia w głąb duszy. Szlachetność i prostota z wnętrza obija się na całej postaci artystki. Jestem zadowolona z takiej formy prezentacji. Piosenki znam ,sobie śpiewam "...uśmiechaj się,do każdej chwili uśmiechaj..." i uśmiecham się.

Należę do pokolenia, które zna tylko Annę Jantar z jej twórczości muzycznej, bo kto z nas nie zna takich utworów jak "Tyle słońca w całym mieście" czy "Radość najpiękniejszych lat". Tutaj poznajemy ją w wspomnieniach bliskich czy osób, które z nią współpracowały, dodatkowym atutem są zdjęcia piosenkarki z różnych okresów jej życia. Bardzo ciekawie się czytało te wspomnienia, które jednak ukazywały ją jako człowieka idealnego i bez skazy, na pewno była taka dla bliskich, a nawet jeśli miała jakieś wady to trudno ważne jak odbierali ją bliscy i jak zapisała się w ich pamięci.

Mimo, że biografia nie wyczerpuje, moim skromnym zdaniem, tematu (wiele wydarzeń z biografii aktorki zostało ledwie wspomnianych), to napewno jest to książka bardzo rzetelna. Szacunek dla Autorki, że nie szukała taniej sensacji, skandali wyssanych z palca etc. Jeśli ktoś chce zacząć badać życie ten niezwykłej postaci, to jest to bardzo dobra książka na początek.

Bardzo rzetelna biografia, napisana przystępnym językiem. Jeśli chodzi o życie zawodowe pani Gabrieli, to myślę, że temat został w 90% wyczerpany. Natomiast w przypadku sfery prywatnej - jakieś 25%. Nie winię jednak za to autora. Pani Gabrysia bardzo mocno strzegła swojej prywatności, w myśl zasady, że "najgorszy jest Sfinks bez zagadki". I tę tajemnicę zabrała ze sobą. Dlatego w naszej pamięci zawsze pozostanie PRZEPIĘKNĄ, ale jednocześnie MAGICZNĄ I NIEODGADNIONIĄ kobietą, wspaniałą artystką, wybitną osobowością i po prostu - cudownym człowiekiem. Pani Gabriela miała swój styl, to "coś", co sprawiało, że nawet nie najlepszy film oglądało się jak arcydzieło. Jej osoba przyciągała - i wciąż przyciąga - nie tylko płeć męską, ale również panie. Bo oglądanie pani Gabrieli to kontemplowanie cudu natury. Moim skromnym zdaniem - jedna z najpiękniejszych i najzdolniejszych polskich aktorek. Podsumowując - miło było powspominać i nieco bliżej poznać postać "Gałki".

Wzruszająca historia, przystępnie napisana. Nie pochwalam pomysłu autora na powtórzenie treści z pierwszej części książki w kolejnych rozdziałach. Pozycja ta utwierdza mnie w przekonaniu jaką okropną instytucją jest rodzina królewska i cała brytyjska arystokracja.

Szanuję pracę Claire Tomalin, jednak problem z tą książką polega na tym, że główna bohaterka poza tym, że przez jakiś okres życia była związana z Dickensem, nie była nikim szczególnym. Więc pisanie na jej temat całej książki wydaje się być przesadą - i widać, że np. bardzo dużo (jak dla mnie zbyt dużo) miejsca zajmuje opis kariery aktorskiej jej rodziny, co kompletnie mnie nie interesowało. A o tych latach, kiedy faktycznie była z pisarzem - niewiele wiadomo... Smutną lekcją z tej biografii jest to, jak skrzywiona moralność wiktoriańska łamała ludziom życie - Nelly przecież prawie całe życie żyła w kłamstwie, co odbiło się potem i na jej dzieciach. Szkoda, że nie wydano u nas biografii samego Dickensa pióra Tomalin.

Bardzo ciekawa, choć trochę "przegadana" biografia fantastycznej postaci, jaką była Pola Negri. W Stanach każdy wie, kim była, w Polsce jest coraz mniej ludzi, którzy o niej słyszeli. Gwiazda największego formatu. Piękna, mądra, ambitna. Nasza Pola.

Bardzo przyjemnie czytająca się biografia, która trochę jest auto a trochę wywiadem rzeką. Nie posiadałam się ze zdumienia, że do tego stopnia można kochać siebie, ale było to w gruncie rzeczy interesujące a nawet do pewnego stopnia inspirujące. Sympatyczne doświadczenie.

Kobieta tutaj jest postawiona jako wzór, ideał. I tym ideałem nie jest każda kobieta, a właśnie księżna Kate. Jej osoba jest w tej książce bardzo wyidealizowana, niemalże kobieta bez wad. Od biografii spodziewałam się prawdy, raz gorszej i raz lepszej, tutaj mamy wzór, ideał. Jeżeli tak jest naprawdę- zwracam honor. Ale niech rzuci Kamieniec ten kto nie jest bez wad :) także podchodząc do tematu zdroworozsądkowo to brakowało mi takiej życiowej, zwykłej, pospolitej historii z życia Kate. Chociaż nie powiem, czytało się ciakwie więc to głównie za to taka ilość gwiazdek.

Jestem zbyt młoda, żeby pamiętać cokolwiek, ale jak wielu o Grace Kelly trochę słyszałam. Książka przedstawia historię jej oraz jej najbliższych i ich życiu w Monako. Po przeczytaniu wciąż myślę o rodzie Grimaldi i o ich bądź co bądź skomplikowanym życiu. Skomplikowanym głównie przez prasę, media. Ale myślę, że Monako nie miało lepszej pary książęcej niż Grace i Rainier. Polecam, bo warto przeczytać!

Zarówno Helena Rubinstein jak i Elizabeth Arden reprezentują typ kobiety ze stali - tytanice pracy, skrupulatne. Ich pomysł na biznes wymagał w owych czasach wielkiej determinacji i pokonywania społecznego tabu, a także przetrzymania trudnych dla handlu towarami luksusowymi okresów wojennych. Te dwie kobiety-ikony były do siebie bardzo podobne, choć ich rywalizacja była jawna - działały na tym samym polu, w tych samych czasach, na tak kapryśnym rynku jakim jest produkcja i sprzedaż kosmetyków, w dodatku idąc łeb w łeb w kwestii innowacji i nowych rozwiązań marketingowych i kto wie, czy właśnie świadomość istnienia tak potężnej konkurentki nie stymulowała każdej z nich do dodatkowego wysiłku. Zaryzykowałabymm stwierdzenie, że gdyby nie swoje lustrzane odbicie, jakim była dla Rubinstein Arden i vice versa, żadna z nich nie zaszłaby tak daleko. Ta podwójna, paralelna biografia jest bardzo szczegółowa i przepełniona ciekawostkami z życia każdej z dam. Myślę, że każdego zainteresuje, jak się w ówczesnych czasach tworzyło legendę o sobie samym, żeby stworzyć imperium, które przetrwa wiek. A jeżeli nie zainteresuje kogoś aspekt handlowy, to na pewno z lubością poczyta o ikonach bohemy wieku XX, o których to anegdotki są ładnie wplecione w tę opowieść. Widać, świat był mały nawet wtedy, gdy tworzyły SIĘ (!) gwiazdy.

Pozycja dla miłośników tematu lub przynajmniej zainteresowanych nim. Bardzo szczegółowa pozycja, szczególnie pierwsza połowa. Opisywany tu skomplikowany system brytyjskiej arystokracji może okazać się przytłaczający dla kogoś kto się nim nigdy nie interesował. Zawiera mnóstwo pikantnych ploteczek. Polecam.

„Elżbieta II. Portret monarchini” to już moja druga biografia zmarłej w 2022 królowej Wielkiej Brytanii. Zarówno ona, jak i sama brytyjska rodzina królewska, interesują mnie już od kilku dobrych lat, natomiast dotychczas bazowałam głównie na informacjach z internetu i dopiero jakiś czas temu postanowiłam sięgnąć po typową biografię. Poprzednia, którą czytałam, o bardzo zbliżonym tytule, czyli „Elżbieta II. Portret królowej” była jednak bardzo szczątkowa i nie powalała merytoryką. Z książką Sally Bedell Smith jest natomiast inaczej. Ta konkretna biografia, o ile się orientuję bo przyznam szczerze że świat tego typu książek jest jeszcze dla mnie całkiem nowy, jest bardzo klasyczna. Autorka kreśli nam życie Elżbiety poczynając od początku jej edukacji, a skończywszy na ślubie księcia Williama i Kate Middleton w roku 2011, na rok przed diamentowym jubileuszem, czyli obchodami 60-lecia panowania królowej. Nie pomija też dosyć istotnych kwestii, takich jak chociażby to, dlaczego to właśnie Elżbieta wstąpiła na tron (co nie od zawsze było takie oczywiste), nie ignoruje też innych postaci, które dla królowej były ważne przez całe jej życie, lub tylko w konkretnym jego okresie, jak książę Filip i ich dzieci, albo chociażby poszczególni premierzy Wielkiej Brytanii. Książka ukazała się pierwszy raz w roku 2012, który, jak wspomniałam wyżej, był rokiem diamentowego jubileuszu Elżbiety II i choć sama ta nazwa nie pada często w tekście, to dało się odczuć, że biografia była pisana właśnie jako podsumowanie sześćdziesięciu lat panowania władczyni. Można nawet powiedzieć, że główną osią całej opowieści o królowej są jej osiągnięcia, nie tylko jako głowy królestwa, ale również jako głowy Wspólnoty Narodów, czyli pamiątce po niegdyś wielkim imperium brytyjskim. Autorka bardzo dużo czasu poświęca podróżom Elżbiety do krajów Commonwealthu, spotkaniom z tamtejszą ludnością i władzami. Oprócz tego ważne są też inne podróże, zwłaszcza te do USA, które było wyjątkowo częstym celem zarówno wizyt politycznych, jak i rekreacyjnych. Ponadto sporo miejsca jest poświęcone premierom, którzy obejmowali urząd przez te sześć dekad. Dla mnie wszystkie te aspekty polityczne były bardzo ciekawe, ponieważ wiele faktów i ciekawostek z życia Elżbiety II znałam już wcześniej, a zagadnienia polityczne kojarzyłam szczątkowo i tylko niektóre. Może to jednak znużyć innych, których interesuje sama postać Elżbiety, a niekoniecznie jej funkcja, ja jednak uważam, że nie da się poznać Elżbiety nie znając jej zakresu obowiązków i polityki, więc ja uważam to za plus. O Elżbiecie jako osobie też jest sporo, głównie w kontekście jej ulubionej pasji, czyli koni. Ten temat ma chyba najwięcej miejsca spośród wszystkich, które nie traktują o polityce i Wspólnocie Narodów, ponadto mam wrażenie, że Smith wyczerpuje go całkowicie. Muszę też zaznaczyć, że biografia wydaje się być bardzo stronnicza. Autorka co prawda próbuje czasem ukryć swoje uwielbienie względem królowej, ale nie zawsze jej to wychodzi (zwłaszcza rozdziały i fragmenty, w których napomina o Dianie, pokazują że Smith bardzo ceni królową, a za księżną wyraźnie nie przepada). Przyznam szczerze, że to akurat nie bardzo mi się podobało. Jasne jest, że autorka interesowała się postacią Elżbiety II, inaczej nie napisałaby jej biografii, ja jednak sądzę, ze powinna być bardziej neutralna w okazywaniu tego, z którym bohaterem dramatu sympatyzuje. Poza tym jednym mankamentem uważam tę biografię za całkiem udaną. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy jest najlepsza na polskim rynku, ale zdecydowanie jest najlepszą biografią królowej Elżbiety II jaką miałam okazję czytać. Kiedyś jeszcze na pewno przeczytam jakąś inną i wtedy z chęcią ją porównam właśnie z tą.

Tajemnica Filomeny to przejmująca oparta na faktach opowieść o miłości, o sile i niezwykłych więziach między dzieckiem a matką. Irlandia rok 1952, młoda i naiwna Filomena Lee rodzi nieślubne dziecko. Chłopiec mimo trudnego porodu rodzi się zdrowy i do trzeciego roku życia wychowuje się pod okiem sióstr zakonnych i matki. Później zostaje on ,,sprzedany" amerykańskiej rodzinie. Książka opowiada o losach chlopca i jego matki, oboje mimo przeciwnościami losu szukają siebie nawzajem. Ale nie o tym chciałam pisac, chciałabym napisać o wątku pośrednim Michael – jak nazwali go przybrani rodzice – Hess wyrósł na jednego z najlepszych waszyngtońskich prawników. Zajmował wysokie stanowisko w strukturach Partii Republikańskiej za czasów administracji George’a Busha Seniora. Ale syn Filomeny miał pewną tajemnicę: był gejem. Waszyngton w latach osiemdziesiątych nie należał do miejsc gdzie można było otwarcie i z dumą mówić o swojej odmiennej orientacji seksualnej. Kiedy zachorował na AIDS, starał się to ukryć tak długo, jak to było możliwe. Michael stał się ofiara swojej własnej hipokryzji, mając na ,,biurku" raporty o szalejącym tajemniczym wirusie, który dziesiątkował ,,zboczeńców i degeneratów" nigdy nic z tym nie zrobił. Bojąc się o własną reputację, pracę i opinię przybranych rodziców milczał. Swoje milczenie przypłacił życiem.

Edith Piaf. Niepozorna a zwracająca na siebie uwagę dzięki sile głosu, dramatyzmowi i przesłaniom zawartym w jej piosenkach. Znana już za życia jako ikona francuskiej piosenki. Jej życie było poplątane, tragiczne. Spotkanie z nią i z jej piosenkami odcisnęło swój ślad na tych, którzy spotkali się z nią osobiście, ale również tych, którzy odkryli jej twórczość długo po jej śmierci. Jej biografia nie liczy wielu stron, ale w pełni oddaje tragizm tej postaci.