Alicja w krainie idei

Krótko. Książka genialna. Sprawia pozory poradniczka dla idiotów. W istocie jest przewodnikiem po dialogach, Grecji czasach Peryklesa, Sokratesa. Autor pokazuje jak człowiek od tysiącleci jest tak samo durny goniąc za ułudą bogactwa i pewności we własnej ignorancji, a influecerów porownuje do cukierników... Wspaniałe rozdziały, mądre podsumowania. Szczerze polecam.

1. Coś wspaniałego! Ten autor ma dar mówienia o rzeczach złożonych, że laik rozumie! 2. Sama postać super interesująca, ciekawie przedstawione, w kontekście, bez lukrowania. 3. Myśl przedstawiona klarownie, książka zachęca i do refleksji i do zgłębiania tematu! 4. Ten autor powinien pisać, pisać i pisać :)

Czytałem sobie pomału i z uwagą. Wiele tekstów skłoniło mnie do przemyśleń nad moim życiem i nad tym, co mógłbym w nim poprawić. Z "Testamentu" wyłania się obraz autora jako człowieka pokornego, wrażliwego na los innych, otwartego na rozmowę, ale też świadomego swoich niedociągnięć i niewiedzy. Bije z tej książki spokój i pewnego rodzaju pogodzenie z losem. Jest oczywiście w tym wszystkim Bóg i wiara katolicka, ale, w moim odczuciu, to dzieło bardziej filozoficzne niż religijne. Polecam!

Kairos życia: filozofia duchowości bez Boga Piotr Augustyniak w książce „Boga nie ma, jest życie” (Wydawnictwo Znak Literanova) stawia czytelnika wobec radykalnej, prowokacyjnej tezy: duchowość można odnaleźć poza Bogiem, a ateizm nie jest pustką, lecz drogą do głębokiego sensu życia. Były zakonnik, filozof i autor głośnej książki „Jezus Niechrystus” prowadzi czytelnika przez własne poszukiwania duchowości, oparte na erudycji i doświadczeniu, jednocześnie kwestionując tradycyjne instytucje religijne i narzucone dogmaty. Augustyniak nie tylko krytykuje religię, ale również proponuje alternatywną ścieżkę – życie pełne obecności, które Grecy określali słowem zoe oraz doświadczenie totalności bycia, zwane kairos. Autor pisze: „Próbuję się przebić do innego doświadczenia. Coś boskiego pełga w jaskini życia. Objawia się w błękicie nieba. Ogarnia wszystko. Cały wszechświat.” To zdanie znakomicie oddaje jego przekonanie, że duchowość nie musi być związana z wiarą w osobowego Boga, lecz jest możliwa dzięki uważności i otwarciu na życie tu i teraz. Książka porusza fundamentalny problem moralności w świecie bez Boga. Augustyniak przekonuje, że etyka i odpowiedzialność nie muszą opierać się na przykazaniach religijnych: „Nie zamierzam nikogo zachęcać do abnegacji i nieodpowiedzialności. Przeciwnie, chodzi mi właśnie o odpowiedzialność. O to, żeby życie w obrębie cywilizacji nie stało się chronicznym więzieniem.” Moralność wynika więc z empatii i relacji międzyludzkich, a nie z dogmatów, co dla wielu czytelników może być wyzwalającym, choć kontrowersyjnym przesłaniem. Augustyniak nie ukrywa swojego rozczarowania instytucją Kościoła, wskazując, że religia często uśmierca prawdziwą duchowość i zamyka człowieka w poczuciu winy i strachu. „Posługuje się ideą Boga, aby w zamian za społeczne przywileje i wymierne zyski udzielić wiernym ‘rozgrzeszenia’ i ‘odpustu’. Nie czci tego, co boskie. Nie zachwyca się.” Krytyka ta nie jest jednak atakiem personalnym, lecz raczej filozoficzną analizą mechanizmów, które ograniczają ludzki rozwój duchowy. Erudycyjny charakter książki przejawia się w licznych odniesieniach do myślicieli takich jak Nietzsche, Heidegger, Mistrz Eckhart czy Heraklit. Augustyniak zachęca do czerpania z ich myśli i odwagi w odkrywaniu własnej drogi: „Ile świat zawdzięcza Nietzschemu, ile Jezusowi, ile innym, pomniejszym lub większym maniakom kairosa? Potrzebujemy ich obecności. Ich energii rewolty, anarchii, inności, krytycznego spojrzenia i działania.” To zaproszenie do twórczego buntu i wyjścia poza schematy, które nie tylko prowokuje, ale też inspiruje. „Boga nie ma, jest życie” to lektura wymagająca, ale równocześnie niezwykle stymulująca intelektualnie. Augustyniak prowadzi czytelnika przez refleksję nad sensem życia, moralnością i duchowością w sposób odważny i bezkompromisowy, pokazując, że życie pełne znaczenia jest możliwe tu i teraz, nawet bez metafizycznej nadbudowy. To książka dla tych, którzy poszukują alternatywy dla tradycyjnej religii, a jednocześnie chcą doświadczyć życia w jego pełnej, intensywnej formie. W rezultacie dzieło Piotra Augustyniaka to nie tylko filozoficzna rozprawa, lecz również przewodnik po duchowości bez Boga – zachęcający do odwagi, refleksji i świadomego przeżywania życia. To propozycja dla wszystkich, którzy gotowi są spojrzeć poza dogmat i odnaleźć boskość w codzienności: „Bo życie gra z nami, tworząc nas, i gra nami, wyrażając w nas siebie.”

 🧘‍♂️ Pustka, która chichocze 🧘‍♂️ czyli jak Artur Przybysławski zrobił z buddyzmu stand-up o istnieniu 📚 Gatunek: filozofia z herbatą i przymrużeniem trzeciego oka
 🌡️ Nastrój: lekko ironiczny, z dystansem i herbatą w dłoni
 ⭐️ Ocena: 6,5/10 — miejscami błysk, miejscami labirynt myśli, ale całość trzyma klimat ☯️ Migawka ☯️ Nie spodziewałem się, że filozofia buddyjska potrafi być aż tak… rozbawiona.
Pustka jest radością to książka, która nie każe medytować w ciszy, tylko raczej śmiać się z własnych koncepcji.
Przybysławski ma talent do wkręcania myśli w śrubki logiki — niby poważnie, ale z takim luzem, że Wittgenstein, Kant i Nagarjuna wyglądają tu jak członkowie jednego kabaretu metafizycznego. 🪞 Kilka spojrzeń w lekturę 🪞 🪷 Stoicyzm orientalny. Tak bym to nazwał. Bo sedno tej książki to właśnie spokój — ale nie ten ciężki, zakonny, tylko rozluźniony, jak po długim śmiechu. „Nie ma problemu” — mówi Przybysławski. I faktycznie, większość naszych problemów rozpuszcza się, gdy przestajemy traktować je jak realne przedmioty. 🪶 Humor jako medytacja. Filozofia, która pozwala demolować stół, analizując, czy stół bez nóg nadal jest stołem, to już poziom zen z autoironią. Autor pokazuje, że rozum też potrafi się bawić — a czasem, żeby pojąć pustkę, trzeba po prostu puścić wrotki. 🧩 Rytm zrozumienia. Momentami miałem wrażenie, że książka jest jak mantra: trochę się gubiłem, trochę odpływałem, a potem nagle — klik, wszystko wskakuje na swoje miejsce. Kiedy uda się złapać ten rytm, rozumienie pojawia się nie z głowy, ale jakby z uśmiechu. 🧠 Sedno 🧠 To nie podręcznik buddyzmu, tylko filozoficzna zabawa w odpuszczanie.
Pustka nie jest nicością — jest przestrzenią, w której rzeczy przestają nas uwierać.
Autor rozbraja pojęcia, jakby chciał powiedzieć: spokojnie, nawet jeśli wszystko jest puste, to wciąż możesz się tym cieszyć. 🕯️ Refleksyjnie 🕯️ Nie zawsze byłem w stanie nadążyć — momentami tekst się rozmywał, jakby medytował sam nad sobą.
Ale właśnie w tym jest jego urok. To książka, którą się nie tyle „czyta”, ile wchodzi w jej rytm. W końcu zaczynasz sam rozkładać rzeczywistość na części i śmiać się z tego, że próbowałeś ją naprawiać. 🪄 Finalne 🪄 To filozofia, która odpuszcza z klasą.
Zamiast mistycznych uniesień — błysk rozumu wśród śmiechu.
Przybysławski przypomina, że pustka nie boli — pustka rozluźnia. 6,5/10 – książka dla tych, którzy lubią myśleć o niczym… i wreszcie zrozumieć, że to naprawdę coś. 💡 Clue 💡 „Najlepszy sposób na rozwiązanie problemu – to zorientować się, że go nie było.”

🫗"Pustka jest radością, czyli filozofia buddyjska z przymrużeniem (trzeciego) oka" bierze pod lupę naszą tendencję do ciągłego rozmyślania, analizowania zdarzeń przeszłych, przyszłych, nieistniejących i nieprawdopodobnych. W tej przybliżono buddyzmu, takie jak pojęcia pustki, czasu i szczęścia, w lekkiej i bardzo rozrywkowej formie. Autor pokazuje, jak być źródłem radości i głębokiego zrozumienia rzeczywistości. Nakreśla też różnicę między Rangtong (wszystko jest puste z własnej natury) i Shentong (zjawiska są puste z natury innych, czyli z natury złudnych, nietrwałych cech i konstruktów umysłowych.) Bardzo utkwiła mi tu dywagacja na temat stołu, czym jest stół bez nóg, albo nogi bez blatu. Naprawdę wszystko to co jest wokół nas, nazywamy według ustaleń i schematów, więc wszystko jest w gruncie rzeczy… puste. 🧠 "Świat jest tylko umysłem, czyli filozofia buddyjska z przymrużeniem (trzeciego) oka" stanowi kontynuację poprzedniej książki i skupia się na drugim fundamentalnym twierdzeniu buddyjskiej filozofii: że doświadczany świat nie jest niczym innym jak tylko umysłem. Możecie spodziewać się tu również ogromnej dozy humoru i licznych rozważań nad snem, świadomością czy sensem istnienia, czy tworzenia w świadomości bytów wyższych. W obu książkach znajdziemy cytaty buddyjskich myślicieli (np. Chandrakirti,Gampopa), jednak mimo to publikacje zachowują bardzo lekki i żartobliwy charakter. Jeśli znacie podstawy filozofii buddyjskiej, z tymi książkami na pewno spojrzeć na nie “ z przymrużeniem trzeciego oka”. Jeśli to dla was nowość i lubicie filozoficzne rozważania oraz macie ochotę na dozę humoru, z tytułami Artura Przybysławskiego będziecie się świetnie bawić!☺️

Taka książka na weekend. Trochę o kotach, więcej jednak o filozofii. Podane w sosie lekkim. Wątek czasem odbiega dość daleko od kotów. Jak ktoś nie miał do czynienia z filozofią, to ta książka może go zachęcić, a raczej nie zrazi. Dla tych, którzy mieli już co nieco z nią do czynienia, pozycja do przeczytania, ale nie obowiązkowa.

Macki kapitału- tego molocha dążącego do ciągłego rozrostu i optymalizacji, nienasyconego monstrum- sięgają dalej niż nam się wydaje. Jedną z dziedzin, która wg Daviesa została ukształtowana przez kapitalizm, jest psychologia. A wraz z nią także psychoterapia i to, jak potocznie myślimy o szczęściu.

Trudno to nazwać książką. Jest to raczej bardzo długi esej służący analizie iki w rozumieniu formy i sposobu życia właściwego Japonii. Dużym minusem jest tutaj przeładowanie teksu terminologią z pogranicza lingwistyki i filozofii, która osobę bez takiego wykształcenia może nieco przytłaczać i zdecydowanie zniechęcać do ukończenia lektury. Ze mną tak właśnie było. Mimo to jeśli ktoś jest zainteresowany historyczną filozofią życia w Japonii (II Wojna Światowa oraz otwarcie się na zachód bardzo wiele w tym temacie zmieniły) jest to bardzo wartościowa pozycja. Po tym jak "liznąłem" tematy religijne i skosztowałem herbaty świeckie iki doskonale dopełnia mój uproszczony obraz Japonii i japońskiej herbaty, a na tym mi bardzo zależało.

Na Henryka Elzenberga trafiłem u Zbigniewa Herberta, w jednym z wierszy oddaje mu on cześć, nazywa go swym mistrzem. Zaintrygowało mnie to: kim jest ów człowiek, którego uważany przeze mnie za geniusza Zbigniew Herbert nazywa swym mistrzem, któremu jak twierdzi, tak wiele zawdzięcza. Dziś Elzenberg nie jest dostępny na półkach popularnych księgarń. Można go szukać jedynie w antykwariatach oraz w bibliotekach. Mam to szczęście, że jedna z bibliotek w moim mieście ma w swych zbiorach opus magnum tego autora — Kłopoty z istnieniem. Kłopoty z istnieniem to zbiór myśli, zapiski prowadzone przez autora od 1907 roku, a więc gdy miał zaledwie 20 lat. I tak też te zapiski się zaczynają, pierwsze sformułowane w nich myśli są naiwne, nadwyraz młodzieńcze, brak im polotu. Są pełne patosu, nieuporządkowane. Ledwie zaródź czegoś głębszego. Są to warstwy, przez które ciężko przebrnąć człowiekowi niespełna 40-letniemu, który sam z zażenowaniem wspomina naiwność myśli wypełniających jego umysł w młodości. Momentem, w którym zda się wyczuć pierwsze przejawy myśli dojrzalszych, jest wybuch I wojny światowej. Czas frontowej tułaczki, zetknięcie się z okrucieństwem wojny wyzwoliły w jego duszy nowe pokłady myśli. Myśli te owocowały w 20-leciu międzywojennym, wyzwalając w autorze sprzężenie jego głębi ze światem sztuki, malarstwa, muzyki, poezji, literatury i nauki par excellence. Pod koniec tego okresu Elzenbergo był już ponad 40-letnim mężczyzną, tutaj zacząłem sprzęgać się z jego myślami, rozumieć je, jakby były moimi własnymi. II wojna światowa spędzona na emigracji była czasem wzmożonej pracy intelektualnej z domieszką poczucia zwątpienia, bezsensu wykonywanej pracy twórczej. Elzenberg przytłoczony niebywałym okrucieństwem tej wojny począł wątpić, czy on sam i owoce jego pracy przetrwają ten ciężki czas. Po wojnie kształt jego myśli przybrał już formę ostateczną, w pełni dojrzałą, o niebywałej głębi. Jak w pierwszych etapach twórczości czułem dystans powodowany płytkością, miałkością wręcz jego myśli, tak pod koniec dystans ten był powodowany zgoła odmiennymi wrażeniami. To ja, nie mogąc już dosięgnąć największych głębi duszy, które przede mną otwierał, czułem jak wiele jeszcze przede mną, jak wiele muszę przemyśleć, przepracować, aby móc w pełni wrozumieć się w ten niebywały geniusz. Cieszę się, że mogłem uczestniczyć w tak niebywałej intelektualnej uczcie, że mogłem obserwować proces rozwoju intelektualnego, obserwować jak myśl się krystalizuje, jak nic nieznaczący strzęp staje się czymś zupełnym, dojrzałym, głębokim... Dziś i ja, za Zbigniewem Herbertem pragnę nazywać cię swoim mistrzem...

Samego dzieła nie będę oceniał, a co do opracowania, to jest względnie przyzwoite, mamy tekst oryginału równoległy z polskim tłumaczeniem, z wyjątkiem komentarzy Wang Bi, gdzie niektóre znaki znajdują się w nawiasach. W tychże komentarzach znajduje się dużo glos, nieraz mam wrażenie, że nieco arbitralnych, ale po prawdzie brak do nich zazwyczaj wyjaśnień, więc ciężko powiedzieć. Tak czy owak, warto sięgnąć po wersję z komentarzami Wang Bi.

Autor nie mógł pogodzić się z przemijaniem. Z tym, że ciało się starzeje, siwieje, choruje i boli. Moda przemija a śmierć jest jedyną pewną rzeczą na świecie... Dekadę po wydaniu tej książki popełnił samobójstwo. Rozważania filozoficzne i wejście z wysokiego C.