Akacja

Książkę, nie powiem, dobrze się czyta. Jest lekka, brak w niej pogmatwanych wątków i ma prosty język. Jednak co najbardziej mnie w niej razi, to totalna naiwność i niezgodność z biologiczno-medycznymi faktami. Biorąc jednak pod uwagę, że książka miała być bardziej fantastyczna niż oparta na rzeczywistości można to jakoś przeboleć i w miarę wciągnąć się w fabułę. Mało ambitna, ale nie czytało się znowu tak źle. Idealna na odstresowanie.

Bycie nowym Nocnym Burmistrzem zawsze stwarza pewne trudności. Jeśli do tego dodamy brak zaangażowania z jego strony, brak zaufania ze strony jego współpracowników, nowy narkotyk i wielkiego potwora otrzymamy powieść od Kate Griffin Rada Mniejszości! Link do pełnej recenzji: http://www.wielokropek.com/index.php/2019/11/03/rada-mniejszosci-recenzja/ Link do bloga: https://wielokropek.com/ Link do instagrama: https://www.instagram.com/wielo_kropek/ Link do facebooka: https://www.facebook.com/wkropek/

Książka uniwersalna. Poruszane tematy zawsze na czasie. Bardzo dużo inspirujacych cytatów. Proste w wymowie i bardzo dźwięczne nazwy i imiona. Historia robi kilka zaskakujących zwrotów, były momenty, kiedy nie mogłam oderwać się od lektury. Czasami opisy na statkach sprawiały, że odczuwało się to specyficzne bujanie :) prosta, przystępna, lekka :)

Wyborna gimnastyka dla umysłu, wypchana po brzegi nieszablonowo krojonymi zdaniami (brawa dla tłumacza) i rozświecana co pewien czas wrednym humorem oraz ciętymi słownymi przepychankami. To jedna z tych książek, które kreują na tyle zwariowany świat i proponują tak pokrętną intrygę, że zaraz po dobrnięciu do końca ma się ochotę przeczytać całość jeszcze raz, żeby wyłowić przeoczone pierwotnie detale i dokładniej zrozumieć autorski zamysł. A przecież na pierwszy rzut oka wszystko wygląda niewinnie - w świecie przyszłości, gdzie kwitnie handel pozyskanymi legalnie lub (rzadziej) kradzionymi wspomnieniami i wręcz całymi osobowościami, pewna wspomnieniowa ćpunka z podmieścia orientuje się nagle, że ma tygodniową lukę w pamięci. Świadoma, że zawaliła jakąś robotę dla lokalnego rekina przestępczego światka i cała sprawa może się dla niej skończyć tragicznie, próbuje zorientować się, co wspólnego z jej zniknięciem miała pewna wschodząca gwiazdka teatru, której osobowość najwyraźniej siedzi gdzieś w głowie ćpunki. Nic tutaj nie jest podane na tacy, część elementów jest wręcz świadomie zostawiona bez dopowiedzenia, a niektóre wnioski trzeba własnoręcznie wyrywać z narracji i składać sobie w głowie w wirtualne puzzle. Książka wymaga więc odbiorcy skłonnego do rozpoczęcia z autorką swego rodzaju gry logicznej. Odbiorcy potrafiącego się skupić na zadaniu, inaczej bowiem skończy jak jedna z bohaterek, dla której "Myślenie jest jak sprint w powidłach ze śliwek." Przy spełnieniu podanych wyżej warunków "Głupcy" będą w stanie zaoferować dużo frajdy, szczególnie że Cadigan zadbała o to, by wszystko w finale się logicznie zazębiło, a także by każda z przewijających się na kartach powieści postaci miała swój indywidualny rys charakteru.

Dziwna książka. Fantasy, ale bez całego rozmachu jakim najczęściej jesteśmy raczeni. Tu mamy tylko jedną kolonie, daleko od stolicy, dworów. I pomimo, że znajdują się tu arystokraci, to prowadzą typowe chłopskie życie. Ba, pierwsze 50 stron to właśnie jest opis prowadzenia farmy. Cała książka jest skonstruowana na tym, że zastanawiamy się co główny bohater czegoś nie kombinuje, a jeśli tak to co takiego? Czy jest to dobry bohater czy może właśnie ten zły? Moim zdaniem cała książka jest za długa, jak na coś takiego. Jest to jedna z nielicznych książek, których miałam ochotę nie czytać niektórych fragmentów. Za to bohaterowie byli naprawdę ciekawi. Najlepszymi momentami tej książki jest sam początek i koniec. Uważam,że autor odwali naprawdę dobra robotę jeśli chodzi o opis życia arystokracji na farmie, czytało się tego naprawdę ciekawie. A zakończenie to rozwikłanie całej tajemnicy to też było naprawdę interesujące. Pokazuje jak bardzo jesteśmy bierni w społeczeństwie i jak wiele złego może to wyrządzić. Mimo wszystko polecam, gdy ktoś się chce oderwać od tych epickich fantasy, i poczytać o zwykłej, małej koloni na odludziu.

Gdy niewiele mi mówi zarówno tytuł, jak i nazwisko autora - i tutaj proszę pana Romana Konika o wybaczenie, to jest to - ni mniej, ni więcej, tylko eksperyment czytelniczy. Ischariota/Iskariota w języku hebrajskim znaczy tyle, co mąż z miasta Kariot w południowej Judei. Źródeł tego określenia poszukiwano także w języku aramejskim, przyrównując je do słowa iszkarja, tj. kłamca. W kulturze chrześcijańskiej trwale jest kojarzone z Judaszem, jednym z 12 Apostołów. Co do samego Autora, jak podają ogólnie dostępne zasoby, pan Roman Konik jest doktorem filozofii i historykiem idei. Tyle z oczywistych przesłanek. Co do samej treści - Czytelnik zostaje zabrany do rok 1328, kiedy to inkwizytor krakowski - Mikołaj Hospodyniec prowadzi swoją ostatnią sprawę. Więcej z fabuły nie odkrywam; mogę jedynie przyznać, że wraz z rozwojem akcji ścieżki, po których kroczą główny bohater i jego towarzysze stają się coraz bardziej kręte i coraz bardziej niebezpieczne. Czy słowo "przemiana" jest kluczem do tej powieści?

„Stroiciel ciszy” Wojciecha Szydy to zbiór, który zupełnie zaskoczył mnie swoją wyobraźnią i świeżością podejścia do fantastyki religijnej. Choć opinie bywają różne, dla mnie to opowiadania, które trafiają w sedno tego, co lubię w tym gatunku: śmiałe koncepty, igranie z biblijnymi motywami, odwaga w zadawaniu pytań i tworzenie alternatywnych wizji świata, w których sacrum miesza się z futurystycznymi pomysłami. Szyda potrafi z jednego zdania zbudować cały wszechświat. Jego wizje klonów Chrystusa, drapieżnych aniołów czy wielowarstwowych wersji „ja” są nie tylko efektowne, ale przede wszystkim intelektualnie pobudzające. To autor, który nie boi się sięgać po ryzykowne motywy — i właśnie dzięki temu „Stroiciel ciszy” zostaje w głowie na długo. Dla miłośników fantastyki religijnej i tych, którzy lubią, gdy literatura prowokuje i wytrąca z równowagi — bardzo ciekawa, niedoceniona pozycja. Ja jestem zdecydowanie na „tak”.

Emocjonujące zakończenie znakomitej trylogii. Czytałam niemalże z wypiekami na twarzy. Co prawda początkowo miałam poczucie, że zbyt długi zrobiłam sobie odstęp, między drugim, a trzecim tomem. Kilka szczegółów, ważnych dla akcji, wyleciało mi przez ten czas z pamięci i dlatego nie ‘wskoczyłam’ ponownie w ten świat, tak gładko jak się spodziewałam. Jednak odrobina cierpliwości, którą z siebie wykrzesałam, zaowocowała 😉 i ponownie dałam się porwać wspaniałej narracji i oryginalności tej historii. Nie podejmuję się opisywać fabuły, nawet w największym skrócie, ponieważ jest ona tak bogata w wydarzenia i tak ściśle zazębiona z poprzednimi częściami, że nie miałoby to streszczenie najmniejszego sensu. Nie jestem ekspertem, jeśli chodzi o literaturę fantastyczną, ale czytam jej na tyle dużo, żeby docenić tutaj zarówno pomysł, jak i wykonanie, które jest moim zdaniem doskonałe. Cykl jest bardzo spójny jako całość, a każda część z osobna wnosi w tą całość odpowiedni ładunek zainteresowania i emocji, żeby przykuć uwagę na dłużej. Lubię robić sobie długie przerwy między poszczególnymi częściami w cyklach, żeby nie ulec znużeniu i wydłużyć sobie czas przyjemności czytelniczej, jeżeli coś jest bardzo dobre. Stwierdzam jednak, że w tym konkretnym przypadku przerwy były zdecydowanie zbyt długie😊 Zapewniam, że Trylogia Nadzoru nie będzie nużyć nawet przy czytaniu wszystkich tomów po kolei, bez przerw. A przyjemność podczas czytania jest gwarantowana. Sprawna narracja, doskonała dynamika zdarzeń, zaskakujące rozwiązania fabularne, oryginalność i niezwykłość świata przedstawionego oraz perfekcyjnie wykreowane postaci. Wszystkie te cechy sprawiły, że Trylogia Nadzoru mnie zachwyciła, a autora wpisuję do swoich ulubionych.

Niby książka o pierwszym kontakcie z cywilizacją pozaziemską, ale jednak zdecydowanie najwięcej uwagi poświęcono temu co to oznacza dla nas ludzi, głównie w sferze duchowej. Ryzykowny sposób narracji, często dość szybko dowiadujemy się o jakimś ważnym wydarzeniu np czyjejś śmierci, ale dopiero kilkaset stron później poznajemy szczegóły. Nie przeszkadzało mi to, bo też to nie jest jedna z tych książek które czyta się dla akcji i nagłych zwrotów fabularnych. Może trochę zbyt szlachetni bohaterowie, ale to chyba po prostu skutek tego, że każdemu z nich zaglądamy głęboko do duszy więc mamy czas i możliwość by ich dobrze poznać i zrozumieć. A ponieważ żadnego prawdziwego łajdaka tu nie ma to wszystkim chętnie przebaczamy drobne niedoskonałości i doceniamy i ich ponadprzeciętną wrażliwość. Jeżeli ktoś na widok słowa '' Bóg '' lub '' Kościół '' zaczyna śmierdzieć siarką i mówić wieloma językami naraz, lub po prostu oczekuje czegoś z bardzo dynamiczną akcją, to nie polecam. Wszystkim innym polecam.

Do „Maszyny Różnicowej” podchodzę z mieszanymi uczuciami. Początek lektury, obejmujący pierwsze 20% książki, okazał się dla mnie sporym wyzwaniem – narracja była chaotyczna i trudno było wciągnąć się w przedstawiony świat. Jednak od połowy powieść zdecydowanie zyskała na dynamice, a klimatyczne opisy i intrygująca fabuła pochłonęły mnie bez reszty. Książka osadzona jest w alternatywnej wersji Londynu w 1855 roku, w czasach wielkich odkryć i rewolucji technologicznej. To świat steampunka, gdzie rozwinięta technologia na początku XIX wieku zderza się z industrialną rzeczywistością. Londyńskie ulice tętnią życiem: parowe wozy, autobusy i metro są codziennością, a policja i służby korzystają z zaawansowanych maszyn oraz komputerów do zwalczania przestępczości. Autorzy sprawnie kreślą wizję świata na progu technologicznej rewolucji, gdzie wynalazki współistnieją z odkryciami – w tym z paleontologią, która ma w fabule istotne znaczenie. Historia zaczyna się od kradzieży ważnych dokumentów, w którą wplątany zostaje doktor Mallory, odkrywca brontozaura. Sprawy szybko nabierają tempa, gdy okazuje się, że kradzież i morderstwo są zaledwie wierzchołkiem góry lodowej. Za kulisami działań bohaterów kryją się próby dokonania politycznego przewrotu w Londynie. Rozwija się też wątek rywalizacji między agentami państwowymi a rewolucjonistami. Choć początkowe rozdziały bywają chaotyczne i wymagają od czytelnika dużego skupienia, stopniowo fabuła nabiera spójności, a wątki zaczynają się przeplatać w satysfakcjonujący sposób. Ostateczne rozwiązanie akcji – choć niepozbawione pytań – daje poczucie zamknięcia i jest logiczną konsekwencją wydarzeń. „Maszyna Różnicowa” to nie tylko kryminał z wątkiem politycznym. Książka porusza także temat inwigilacji społecznej oraz przedstawia wizję świata, w którym technologia zmienia dynamikę władzy i wpływ na społeczeństwo. Atmosfera industrialnego Londynu została oddana z niezwykłą dbałością o szczegóły, co przypadnie do gustu fanom gatunku steampunka. „Maszyna Różnicowa” to powieść, która wymaga cierpliwości, zwłaszcza na początku, ale w zamian oferuje bogaty, szczegółowy świat oraz wciągającą fabułę. To doskonały wybór dla fanów steampunka, historii alternatywnych i kryminałów z politycznym tłem. Choć niepozbawiona wad, książka pozostawia czytelnika zadowolonego i zaintrygowanego przedstawioną rzeczywistością. Czytajcie.

Zalewają mnie, prawie wskakują mi na kark w księgarniach te wszystkie, thrillery, kryminały spod znaku pały. Głównie z zagranicy, ale jest też kilku polskich szmirowatych. Oczywiście nie twierdzę, że wszystkie są do niczego, ale zbyt wielu uwierzyło, że najlepszym i najprostszym pomysłem na samorealizację jest napisanie powieści z dreszczykiem. Królewna jest w tym wszystkim po prostu zjawiskiem, pod każdym względem. Polot, lekkie, ale nie infantylne pióro, jednocześnie erudycja Seippa, niebanalna fabuła z elementami magii. Wszystko w takim wydaniu, że nie razi, a bawi, cieszy. Jest też trochę śmiałego, ale nie tandetnego seksu. W sumie klasa, ekstraklasa.

To się naprawdę dobrze czytało! Autorowi udała się stylizacja pamiętnikarska, a braki w stylu spokojnie da się dzięki temu wytłumaczyć. Oczywiście, sporo w książce naiwności, lecz główny bohater przyciąga prostotą. Łatwo ulec wrażeniu o jego dobroci, czy prawości, ale to taka "mentalność Kalego". Zło rodzi zło - po prostu. Okładka książki - moim zdaniem koszmarna:):):)

Ciężko mi ocenić tę książkę. Mam dylemat między oceną 6 a 7, a o to dlaczego. Historia wydała mi się dość pomysłowa i osobiście wcześniej nie spotkałam się, aby to bard (bo tym jest skald) był głównym bohaterem. Początkowo spodziewałam się kogoś podobnego do Jaskra z Wiedźmina, lecz mimo podobieństwa w ciętym humorze i geniuszu literackim na tym ono się kończy. Nasz bohater jest wikingiem z krwi i kości. Uwielbia bijatyki, alkohol i kobiety. Jest jednakże jednym z inteligentniejszych i uzdolnionych w słowie. Co ciekawe nie można uznać go całkiem za dobrego człowieka. Ostatnim razem, gdy czytałam książkę, gdzie główny bohater był wątpliwej moralności zawiodłam się przeogromnie. Zaczynając poznawać Skalda bałam się, że dostanę kolejnego Mordimera z serii "Ja inkwizytor" ale na całe szczęście autor nie przesadził tak bardzo jak Pan Piekara. Skald myśli głównie o sobie i o swoich korzyściach, jest przebiegły i nie cofnie się przed zdradą, aby osiągnąć to, czego chce. Jednakże nie jest całkowicie zepsuty, co widzimy z biegiem historii. Miałam również wątpliwość co do podejścia do kobiet w tej pozycji. Nie czytałam ich tak wielu, ale zaczynam odnosić wrażenie, że Polscy pisarze fantasy mają pewne problemy z kobietami... Już kolejny autor sprowadza rolę kobiety w historii do zaspokajania potrzeb mężczyzny. Na całe szczęście nie było to tu tak tragiczne. Skald, jak i inni bohaterowie, postrzegają tu kobiety głównie jako obiekt seksualny, lecz na szczęście wykorzystanie kobiety wbrew jej woli jest postrzegane jako naganne. Niby logiczne, ale jak się okazało nie każdy autor ma to na uwadze.... Ostatecznie temat nie raził tak bardzo. Jestem w stanie uwierzyć, że był zgodny z ówczesnymi realiami wikingów jednocześnie wzięto poprawkę na czasy współczesne. Mimo to wciąż dla mnie to mały minusik do tej serii. Sama książka napisana jest w formie 3 opowiadań. Mimo, że wydarzenia w nich następują po sobie chronologicznie, to nie ma tej ciągłości wydarzeń a raczej przeskakujemy z wydarzenia do wydarzenia, które może dzielić np. kilka lat. Losy Skalda mnie zaciekawiły dlatego też zamierzam sięgnąć po kolejne części. Książkę czyta się płynnie i szybko. Ma przyjemny styl pisania. Autor używa wielu słów z języka staroskandynawskiego, lecz wszystko jest zwięźle tłumaczone. Z początku trochę skołowało mnie nazewnictwo i odniesienia do mitologii, gdyż nie zgadzały mi się nazwy bogów czy postaci, z tymi, które z nam, jednakże i ten zabieg został wyjaśniony przez autora w dodatku na końcu książki. Myślę, że warto dać tej pozycji szansę, gdyż wydaje mi się ona mało znana. Bawiłam się przy niej bardzo dobrze, lecz ocenie ujmują te drobne minusy.

„Boimy się tylko tego, co jesteśmy sobie w stanie wyobrazić, a wierzymy tylko w to, co potrafimy zrozumieć”. Kto by pomyślał, że tak głęboka myśl może zrodzić się w tak brzydkim mężczyźnie. Przecież żył w społeczeństwie, którego oczekiwania w stosunku do pojedynczych osobników sprowadzały się do jednego – „głupi mają być brzydcy mężczyźni i piękne kobiety”. Główny bohater był brzydki. Bardzo brzydki. No dobrze, nie będę delikatna – ohydny i odrażający. Jego widok zawsze przyciągał ciekawski wzrok, by po chwili zamienić się w wyraz obrzydzenia. Ewidentnie zakłócał poczucie estetyki patrzącego. Każde spojrzenie na niego „wyrażało zdziwienie, jak może istnieć coś tak potwornie szkaradnego i dlaczego t o stoi przed nim, psując mu widok”. W jego pracy brzydota była jednak atutem. Należał do świty Maestra. Miejscowego mafiosa świata przestępczego. Człowiekiem niezastąpionym w wymuszaniu długów i haraczy. Wystarczyło, że stanął pod drzwiami lokalu dłużnika i chwilę popatrzył, by natychmiast otrzymać żądaną kwotę. To pozwalało mu na prowadzenie niezależnego, ustabilizowanego życia z dala od ludzi, w którym rutyna była tym, co cenił sobie najbardziej. Aż do nietypowego zlecenia. Maestro powierzył jego pieczy młodą kobietę Hanę. Bardzo ważnego świadka będącego alibi dla szefa. Miał opiekować się nią i pilnować do rozprawy sądowej. Tylko tydzień i aż tydzień! Relacjonowany przez głównego bohatera, dzień po dniu i godzina po godzinie, przypominający formą narracji dziennik, stał się historią przemiany bezwzględnego, brutalnego, cynicznego, pełnego nienawiści do ludzi autsajdera w człowieka, który odkrył w sobie pozytywne uczucia. Wśród nich największe – miłość do swojego pracodawcy. Kochał go tak, jak pies swojego właściciela. Tej dramatycznej, a momentami komicznej, przemianie towarzyszył koktajl emocji przeżywanych i opisywanych przez głównego bohatera, który bardzo mało mówił i tylko, kiedy musiał, ale za to bardzo dużo myślał. Jego wewnętrzne monologi, komentarze, wnioski, wspomnienia z przeszłości stanowiły swoistą mieszankę filozofii, sarkazmu, ironii, moralizatorstwa i czarnego humoru przez łzy, by ostatecznie pozostawić mnie z myślami pełnymi goryczy. Dotyczącymi współczesnego społeczeństwa. Tak naprawdę ta opowieść o losach jednego człowieka wyrzuconego przez ostracyzm na margines społeczny była pretekstem do zawarcia w niej krytyki ludzkiego systemu wartości hołdującemu urodzie, konsumpcjonizmowi, globalizacji i wychowującemu jeden pożądany model obywatela – niezauważalnego. „Człowieka, który nie będzie się głośno śmiał, płakał, skakał, nie będzie hiperaktywny, tylko będzie siedział na jednym, odgórnie przydzielonym miejscu i robił swoje. Niewzruszony lub – jak zwykło się to określać – kulturalny i dobrze ułożony. Niczym nie wolno mu się wyróżniać”, za to żyć długo i płytko. Miał być wierny jak pies. Tylko takim przeciętniakom, miernym, biernym, ale wiernym, społeczeństwo daje szansę wolności wyboru. Problem w tym, że tacy ludzie nie potrafią z niej korzystać, bo gdyby potrafili, nie byliby przeciętni. Wielu tkwi w tej społecznej pułapce tak, jak tytułowy pies i jak pies traktowanych. Cokolwiek by nie zrobili dla swojego pana. naostrzuksiazki.pl

"Struktura"-to powieść,która jest w sumie dobra ale mnie nie porwała.Świat przedstawiony w niej jest pełen technologi i osadzony w niedalekiej przyszłości.Akcja w sumie jest szybka ,ale zakończenie niezbyt porywające.Niestety początek był koszmarny,gdyż nie mogłam połapać się kto kim jest ,bo poza imionami niewiele ich różniło .Ale główny bohater Korporacja jest przedstawiona z dokładnymi szczegółami.

Paradoksalnie dwudniowa bitwa pod Aspern–Essling (21-22.05.1809 r.) należy do rzadziej wspominanych z czasów wojen napoleońskich. Ale bez tego niezwykle krwawego starcia (łącznie 54 tys. poległych po obu stronach) nie byłoby wiktorii pod Wagram. Jednocześnie to początek zmierzchu gwiazdy Napoleona – coraz częściej bitwy nierozstrzygnięte lub sukcesy okupione hekatombą ofiar. Coraz większe znużenie weteranów, pierwsze poważne szczerby w gronie generalicji (Espagne, Saint Hilarie) oraz marszałków – (Lannes). W sumie gdyby nie talent i opanowanie marszałka Masseny straty byłyby dużo większe… Powieść „Bitwa” to literackie spojrzenie na walki w rejonie Aspern oraz Essling. Większy nacisk położono na okropności wojny, na gwałty względem ludności cywilnej. Czytelnik widzi oczami wyobraźni odnoszone rany, stosy amputowanych kończyn, obłęd ocalałych, wręcz słyszy jęki ciężko rannych. Sceny, w których giną maszerujący w czworobokach żołnierze w austriackich i francuskich niezwykle realistyczne. Autor nie miał też wahań, aby pokazać wzajemną niechęć między francuskimi dowódcami, czy antypatyczność Cesarza. A jednak… miałem uczucie pewnego niedosytu. Nie przekonał mnie wątek z zamachowcem Friedrichem Stapsem – w rzeczywistości zamach nastąpił kilka miesięcy po bitwie. Nicolas Oudinot został marszałkiem dopiero po Wagram. Nie mogę przyznać najwyższej noty, ale ze względu na zamiłowanie do epoki napoleońskiej, oceniam jako interesującą publikację.

“Media Polis” to tytuł, na który trafiłem przypadkiem na wyprzedaży za ok. 10 zł. Opis z tyłu nie był jakoś strasznie zachęcający, ale coś mnie podkusiło i wziąłem. Bardzo lubię klimaty Blade Runnera, więc muszę przyznać, iż nie zawiodłem się. Jeśli mam być szczery, to w przeciwieństwie do Madzi, bardzo lubię twórczość naszych rodzimych polskich autorów. Dlatego też staram się podchodzić neutralnie do nawet najbardziej “niszowych” pozycji, bo może akurat się zadziwie. Tomasz Kopecki w swojej książce prezentuje nam przyszłość, ale nie taką fajną, tylko brudną, brutalną, pełną nienawiści, tyrani, propagandy, podporządkowania i prania mózgów. Miejscem, w którym rozgrywa się cała akcja (Złota Republika), włada jej najwyższa Świetlistość, czyli Pierwszy Kapłan, któremu, jak możemy się domyśleć, podpadł nasz główny bohater Abel. Abel nie zgadza się z poglądami, które rządzą w republice i wykonuje pewien krok, który zmienia wszystko. Pierwszy Kapłan nie toleruje żadnego sprzeciwu, co też nasz bohater odczuje dosyć intensywnie na własnej skórze. Poza wątkiem sprzeciwu przeciwko władzy, mamy także temat zaginięcia dziewczyny głównego bohatera, co także powoli z czasem nabiera tempa. Książka jest pełna akcji, historia płynie i nie zatrzymuje się ani na moment. Świat wykreowany może kojarzyć się nam z tym znanym z wielu filmów i innych pozycji książkowych, ale został tutaj na tyle dobrze wykreowany, że chce się go poznawać coraz więcej. Zwłaszcza, to co jest za murem… Coś co wywarło na mnie duże wrażenie, to zakończenie po którym miałem ochotę na więcej. Może to kwestia mojej bujnej wyobraźni, ale po lekturze bardzo chętnie zobaczyłbym ekranizację tej powieści lub chociaż przeczytał kontynuacje… ~ Dawid Po więcej recenzji zapraszamy na: www.instagram.com/shaggy.books/