Afekt

Subiektywnie Zombie lepsze od Wampira, jednak Wilkołak ciut lepszy od Zombie. Spodobała mi się ewolucja głównego bohatera. Nieprzyjemny w pierwszej części, lekko uczłowieczony w drugiej i w sumie taki do polubienia w trzeciej. Sama fabuła ciekawa (jak we wszystkich częściach), zakończenie całkiem sensowne. Po lekturze pozostaje mały niedosyt że to ostatnia przygoda Wolskiego. 9/10

Przez przypadek trafiłam na książkę autora i jestem zdziwiona, że aż tak późno. Książka ciekawa, fajnie napisana z interesującymi bohaterami i sprawami do rozwiązania. Ma trochę braków niestety, zwłaszcza jeżeli chodzi o konstrukcję całej sprawy, ślady na miejscu zbrodni, możliwości działania śledczych czy finalnie rozwiązania, ale zdecydowanie sięgnę po inne pozycje autora. Miłe zaskoczone :)

Świetna, wciągająca historia. Trudno było się od niej oderwać. Nakreślone obrazy są niezwykle żywe. Autor tłumaczy, że książkę pisał spontanicznie, rozdział po rozdziale bez z góry narzuconego planu. W moim przekonaniu wyszło mu to genialnie. Uwielbiam takie historie: samotny bohater, kierujący się własnym kodeksem moralnym, a nie literą prawa, musi zmierzyć się ze znacznie liczniejszym przeciwnikiem. Polecam.

Remigiusz Mróz to jedno z najbardziej rozpoznawalnych literackich nazwisk w naszym kraju. Rok rocznie zostaje wyróżniany przez czytelników nagrodami, które moim zdaniem są jak najbardziej zasłużone. Można dywagować w jaki sposób udaje się autorowi w tak szybkim tempie wydawać kolejne książki. Mnogość cyklów oraz poszczególne tomy zaskakują zwrotami akcji i suspensem. Ale pisarz „romansuje” również z innymi gatunkami. Z lepszym lub gorszym skutkiem. Ale trzeba autorowi przyznać, że wyobraźnia oraz pomysł na fabułę to atrybuty Mroza, które sprawiają, że się wyróżnia na rynku wydawniczym. Moja przygoda z serią opowiadającą o nieustraszonej pani adwokat oraz jej partnerze Kordianie Oryńskim zaczęła się w 2019 roku. I trwa do dzisiaj. Czy czternasty tom pod tytułem „Egzekucja” zaskoczył mnie czymś pozytywnym? I czy to jest dobra książka? Zanim zacznę analizę utworu, chciałbym naświetlić warstwę fabularną powieści. Minęły trzy miesiące, od kiedy Kordian Oryński zaginął. Przez ten czas Chyłka robiła wszystko, by go odnaleźć, ale nie natrafiła na żaden ślad. Prawniczka nie zamierza jednak się poddawać. Aby zapewnić sobie fundusze na dalsze poszukiwania, prowadzi biuro porad prawnych i mimo że nie może sama reprezentować klientów przed sądem, nic nie stoi na przeszkodzie, by wykorzystywała do tego kogoś innego. Jednocześnie stara się doprowadzić do uchylenia decyzji sądu dyscyplinarnego o usunięcie jej z zawodu. Nic nie wskazuje na to, by w którejkolwiek ze spraw udał się odnieść sukces – aż do momentu, kiedy zgłasza się do niej policjant oskarżony o zabójstwo cywila… „Egzekucja” to najmniej prawniczy thriller z wszystkich tomów jakie do tej pory przeczytałem. Trzynasty tom - „Afekt” również okazał się podobnej konstrukcji. Trzeba na tą sprawę spojrzeć w szerszym kontekście. Uważam, że niniejszy zabieg wprowadzony w życie ma pewne zalety. Bowiem autor bardziej się skupia na życiu osobistym bohaterów. Mamy tu motyw amnezji, który prowadzi do walki o chwilową utraconą miłość. Dobrze rozpisane wątki przez autora płyną spokojnym nurtem. Styl Remigiusz Mroza pozwala na ekspresowe przebrnięcie przez większość wątków fabularnych. Powieść „Egzekucja” można określić jako nie zobowiązująca transakcja pomiędzy autorem, a czytelnikiem. Która ma jeden cel – dobrą zabawę. Jeżeli się przymknie oko na mielizny fabularne to można czerpać satysfakcję z lektury. „Egzekucja” to nadal solidna propozycja z uniwersum stworzonego przez Polskiego autora. Spora dawka wulgaryzmów, inwektyw i chamstwa, może trochę odrzucać czytelnika. W pewnym momencie zadałem sobie pytanie; czy niniejsza powieść nie obraża mojej inteligencji. Ale wychodzę z założenia, że czasami warto przeczytać coś rozrywkowego i niezobowiązującego. Natomiast jeśli o suspens plot twist i rozwiązanie zagadki kryminalnej to te aspekty, które jak najbardziej akceptuje. Niniejsza powieść to najkrótszy z tomów - czy to świadczy o zmęczeniu materiału? Może tak, bowiem czytałem lepsze powieści autora. Ale nie ma co zbytnio narzekać. Kolejny tom o Chyłce to sprawnie napisana pozycja. Którą summa summarum odbieram pozytywnie. Co do tytułu powieści – to moim zdaniem można go zinterpretować w dwójnasób. W tym aspekcie autor zostawił szerokie pole do interpretacji. Podsumowując, „Egzekucja” to może nie najlepszy z tomów, ale historia o Chyłce nadal działa na poziomie emocjonalnym. Wątek prawniczy – tym razem szczątkowo wykorzystany, ale gdy się pojawia nie jest substytutem fabularnym, ale pełnoprawnym czynnikiem konstrukcji fabularnej i narracyjnej. Pozycja obowiązkowa dla miłośników i fanów autora, czytelników nie bojących wielotomowych cyklów. Dla mnie jest to pozycja, którą pomimo pewnych zastrzeżeń dobrze się czytało i pochłaniało. Polecam.

Czegoś mi zabrakło. Sam pomysł motywu zamkniętego osiedla i sąsiadów którzy posiadają dużo tajemnic i nie mówią o ważnej sprawie która się tam wydarzyła, sprawiało, że pomysł wydawał się bardzo ciekawy, jednak w moim odczuciu nie do końca w pełni wykorzystany. Razem z Alice miałam wiele wątpliwości co do ludzi, którzy z początku wydawali się zaufani, jednak przewidziałam osobę która za tym stała. Książka mimo wszystko warta przeczytania, ale inne książki tej autorki były lepsze, jak np. "Na skraju załamania".

Jedna z lepszych części, oczywiście z przymrużeniem oka, bo tutaj mamy do czynienia z tym samym, co w każdej części i tym, co czyni te książki typowymi dla tego autora: mnóstwo akcji i wątków, które momentami balansują na granicy absurdu i czasami nawet ją przekraczają. Jednak akurat ta książka była naprawdę dobra, być może dzięki wprowadzeniu ciekawego motywu, jakim jest precedens i wątek „zbrodni doskonałej” oraz luk w prawie. Czytało się ją naprawdę szybko i nie byłam przytłoczona nieustanną akcją i zwrotami, jak to czasem bywało w poprzednich częściach. No i na plus to, że w końcu cała zło nie sprowadza się do Langera…

Książka „Martwiec” Katarzyny Puzyńskiej to kolejna część popularnej serii o Lipowie, w której autorka ponownie udowadnia, że potrafi tworzyć mroczne, pełne emocji i zaskakujące historie. Tym razem fabuła skupia się na tajemniczej zbrodni w małej miejscowości, gdzie zostaje znalezione ciało młodej dziewczyny. Daniel Podgórski, wciąż zmagający się z demonami przeszłości, wraca do pracy i próbuje rozwiązać sprawę, która szybko okazuje się znacznie bardziej skomplikowana, niż się wydaje. W śledztwo wplątane są dawne sekrety mieszkańców, a przeszłość ponownie daje o sobie znać. Puzyńska z ogromnym wyczuciem pokazuje emocje bohaterów, ich słabości, lęki i pragnienia. Relacje między postaciami, zwłaszcza Danielem i Emilią, nadal są pełne napięcia i niedopowiedzeń, co dodaje historii głębi i autentyczności. „Martwiec” to nie tylko wciągający kryminał, ale też opowieść o żalu, winie i próbie odnalezienia nadziei po tragedii – jedna z najbardziej poruszających odsłon cyklu o Lipowie.

Prosta fabuła, a wciąga i nie chce puścić. Kolejna książka Małeckiego, od której oderwać się nie można. Autor ma charakterystyczny sposób narracji. Jakby opisywał drobiazgowo obrazy, co bardzo mi odpowiada. Zakończenie zaskakujące. Polecam i zabieram się za II część.

Bardzo cenię twórczość Przemysław Piotrowski. Miałam ogromną przyjemność zanurzyć się już w wielu jego książkach, a przede mną wciąż kolejne pozycje z jego biblioteki. Jednak Krew z krwi to książka absolutnie wyjątkowa. Jedna z najbardziej poruszających historii, jakie przeczytałam w życiu. To opowieść, która zostaje w głowie i w sercu na długo. Nie ma chyba nic bardziej przejmującego niż historia o ogromnym poświęceniu - o gotowości oddania wszystkiego, nawet ..., aby uratować chore dziecko. Ta książka to prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który zmusza do refleksji nad tym, jak daleko może posunąć się człowiek z miłości. Polecam z całego serca.

Od pierwszych stron miałam nerw w brzuchu i to napięcie nie puszczało ani na chwilę. Finał? Totalny szok, zero szans, żeby się domyślić. Szczęka mi opadła i długo nie mogłam się pozbierać. Fabuła jest dopieszczona jak rzadko kiedy, każdy detal ma znaczenie, nic nie jest wrzucone przypadkiem. Książka wciąga tak, że odkładasz ją tylko dlatego, że oczy same się zamykają. Widać też, że autorka odrobiła pracę domową na medal. Research jest mocny, konkretny i bardzo przekonujący, przez co całość brzmi boleśnie realnie. Dla mnie to absolutny top w całej twórczości Bondy i najlepsza część z Meyerem. Petarda, bez dwóch zdań.

Powiem wprost: to naprawdę bardzo fajna książka. Czytało się ją błyskawicznie, a ja część historii czytałam, część odsłuchałam i w obu formach wciągnęła mnie tak samo mocno. Lubię takie konstrukcje. Krótkie rozdziały, szybkie tempo, zero niepotrzebnych dłużyzn. Akcja płynie gładko, a zakończenie jest konkretne i domknięte, bez irytującego niedosytu. Z czystym sumieniem polecam.

Kto mnie zna, ten wie, że moją specjalnością jest zaczynanie kolejnych serii, ale już raczej nie mam talentu do ich kończenia. Ta poświęcona Hubertowi Meyerowi od samego początku nie należała do moich ulubionych, jednak mimo wszystko postanowiłam dać szansę kolejnym częściom. Tom trzeci naprawdę mi się spodobał, więc liczyłam że i ten utrzyma poziom. Widać jednak, że został on napisany po wielu latach, sam styl pisania jest dla mnie nieco odmienny, ale nie może to być zbyt duże zaskoczenie po niemal dziewięciu latach. Wydaje mi się, że niektóre fragmenty były wręcz przedstawione w sposób nieco zbyt prześmiewczy. Początek nawet całkiem mi się podobał, ale im dalej, tym bardziej męczyłam się. Zakończenie także raczej mnie nie przekonało, ale na upartego rozumiem też taką decyzję. Na ten moment potrzebuję przerwy, ale wrócę jeszcze do Huberta.

Faye mieszka z córką i matką we Włoszech, jej były mąż siedzi w więzieniu. Spokój przerywa wieść, że ktoś próbuje przejąć jej firmę. Faye nie może do tego dopuścić, wraca do Szwecji by dowiedzieć się kto chce ją zniszczyć i jak ma temu zapobiec. Na szczęście ma przy sobie kobiety które jej nie zawodzą. Polecam.

Trudno nie odnieść wrażenia, że intryga polityczna z książki może odzwierciedlać naszą, i nie tylko, "prawdziwą", acz chowaną rzeczywistość. Takiego Boleckiego czy Kaziurę można pokusić się o wskazanie w polskiej polityce, w realu. Natomiast rozwiązanie agencji w książce nasuwa mi skojarzenia z likwidacji naszego WSI. Jeśli nawet to tylko fantastyka polityczna, to i tak uważam, że zawiera kilka ziaren prawdy. Pewne uzupełnienie mysli z poprzednich opinii. Czarno-bialy obraz świata w cyklu to nie tylko wynik zabiegu literackiego ułatwiajacy autorowi unikanie zagłębiania się w zawiłości osobowości bohaterów by nie tracić tępa akcji oraz nie "obciążać" czytelnika moralnością bohaterów. To gorzka konstatacja zaczerpnięta z życia autora, który musiał ocierać się o tego typu sytuacje. Wprowadzenie szarości tylko rozwodniłby efekt przekazu i stworzył dylemat czytelnikowi, po której stronie się powinien opowiedzieć, rozłożyć odpowiedzialność za czyny. A dzięki temu nie musimy tego robić, możemy oddać się czystej przyjemności nie myślenia - a zabawie.

Gdańska policja otrzymuje zgłoszenie o morderstwie mężczyzny w hotelu. Świadkowie widzieli zakrwawioną kobietę opuszczającą pokój, jednak po przybyciu na miejsce nie ma ani ciała, ani śladów zbrodni. Sprawa komplikuje się, gdy jeden z policjantów – Roman – doskonale wie, kim była ofiara i dlaczego jej zniknięcie nie jest przypadkowe. Gdy w mieście zaczynają ginąć kolejne osoby, Roman zostaje zmuszony do działania. Książkę czyta się bardzo szybko. Fabuła jest pomyślana w ciekawy sposób i wyraźnie różni się od kryminałów, w których wszystko opiera się na jednym schemacie. Sam tytuł – „Skłam, że mnie kochasz” – nabiera znaczenia dopiero w trakcie lektury, a to, z czym się wiąże, najlepiej odkryć samemu. Nie brakuje tu akcji, napięcia i zwrotów fabularnych. Ogromnym plusem jest również świetnie oddana topografia Gdańska i okolic – momentami miałam wrażenie, że poruszam się razem z bohaterami po miejskich uliczkach. Bohaterowie są wykreowani w interesujący sposób. Mamy tu doświadczonego policjanta, który w pewnym momencie życia i kariery się pogubił, oraz młodszego funkcjonariusza, ambitnego i pełnego planów. Wszystko wskazuje jednak na to, że może on podążyć śladami starszego kolegi – a to raczej nie skończy się dla niego dobrze. Zakończenie jest dobrze przemyślane i spójne z całą historią, bez tanich fajerwerków, ale z satysfakcjonującym domknięciem wątków. Polecam przeczytać i ocenić samemu. To solidny, wciągający kryminał z mrocznym klimatem i wyraźnym gdańskim charakterem. 📖🖤

„Służąca” Alicji Sinickiej to historia Weroniki, młodej kobiety, która po trudnych doświadczeniach w życiu osobistym podejmuje pracę w luksusowym domu rodziny Zawadzkich, spodziewając się stabilności i odrobiny spokoju, a w praktyce zostaje wciągnięta w sieć domowych intryg i kłamstw. Choć pomysł na fabułę – młoda służąca w domu pełnym sekretów – ma potencjał, książka momentami nuży przez przewidywalne zachowania bohaterki i sztampowe zwroty akcji, a Weronika, mimo napięć i zagrożeń, nie ewoluuje ani nie zyskuje głębi psychologicznej, przez co trudno z nią naprawdę sympatyzować. Styl autorki jest prosty i czyta się go szybko, ale brak zaskoczeń i emocjonalnego zaangażowania sprawia, że całość wypada przeciętnie – ciekawy koncept rozmywa się w monotonnej narracji

Uwaga! "Skowyt" to horror z elementami kryminalno-sensacyjnymi a nie rasowy kryminał. Jeśli nie lubisz horrorów, to po prostu sobie odpuść zamiast marnować czas a potem wlepiać słabą ocenę. Bo to jest znakomite słuchowisko w swoim gatunku. Świetna klimatyczna realizacja i bardzo dobry, trzymający w napięciu, scenariusz. Z drobnych wad można wymienić zupełnie nietrafiony głos burmistrza oraz jednego nieumiejącego grać głosem dzieciaka, który duka jakby czytał wypracowanie na lekcji. No i momentami efekty dźwiękowe przytłaczają aktorów i w kilku (ale dosłownie tylko kilku) miejscach nie słychać pojedynczych zdań. Szkoda, że tego nie dopracowano, bo nie ma tego dużo a dobre wrażenie zostaje zepsute. Zastanawia mnie niska ocena "Skowytu"... Pogrzebałem trochę w recenzjach i wygląda na to, że winny jest foch czytelników, którzy dostali nie to, czego się spodziewali. Większość fanów Autorów (a zwłaszcza Chmielarza) to fani kryminałów - a "Skowyt" jest horrorem. W reckach powtarza się więc do znudzenia "nie lubię horrorów", "jakbym wiedziała, że to horror to bym nie słuchała" itp. Chmielarz ostatnio się chwalił, że kolejna powieść, którą napisał, to horror i lada moment zamierza go wydać. Współczuję mu już teraz, bo recenzje od takich niepełnosprytnych fanów - których ma jak widać na pęczki - będą pewnie miażdżące. PS. Temu, kto postanowił na koniec odcinków powrzucać spojlery do kolejnych, należy się solidny kop w dupę.

Są to dwa opowiadania, nie powiązane zbytnio ze sobą. Jedynym łączącym je elementem jest tylko pytanie, jakie rodzi się po przeczytaniu każdego z nich, czy można popełnić zbrodnię doskonałą. Zastanawia mnie tytuł pierwszego z nich, który nie ma żadnego związku z treścią. Oba opowiadania czyta się szybko i dość przyjemnie, nie jest to jednak to, co autorka pokazała choćby w swojej sadze o Fjällbace, nie ma tu tej iskry i polotu.

To pierwsza część serii o tytułowym chłopcu z lasu, już dorosłym mężczyźnie i Hester blisko 70 letniej adwokatce. O samym chłopcu z lasu było mało... kiedyś znaleziony jako dzikie dziecko i ta kwestia na dobrą sprawę nie została narazie rozwiązana. Aktualnie to ani policjant, ani detektyw, choć przybrana siostra go do takiej roboty zatrudniła. Gdzieś tam kiedyś służył, ale jest mega inteligentny, a jego zmysł dedukcji to już wyższa szkoła jazdy. W sumie książka o zupełnie czym innym, uciekająca nastolatka, adoptowana dziewczyna, strasznie tłamszona w szkole. No i porwany syn bogatego producenta. Coben dobrze knuje intrygę, bo to nie były problemy nastolatków typowe w tym wieku, a polityczna wojna pomiędzy dwoma dobrymi znajomymi. Wszystko oczywiście pięknie wiąże się w całość, ale jeśli ktoś chce dopiero rozpocząć przygodę z Cobenem, to niech zacznie od czegoś innego, bo to jak na niego słaba pozycja. Fajne dialogi, barwne postaci, ale brakowało mi tego dreszczyku na plecach, które miałam przy innych jego książkach.

Od początku ciężko oderwać się od lektury, a im dalej trudniej. Zaciekawia od pierwszych stron, styl jest lekki, choć z klasą. Może czasem irytowały mnie wtręty we fragmentach, gdy już już miało się coś wydarzyć albo wyjaśnić, ale to jedyny drobny mankament książki. Polecam, bo inaczej się nie da.