Absurdy PRL-u 2. Antologia

Całkiem często w opiniach można znaleźć stwierdzenie w rodzaju "mam mieszane uczucia", "nie potrafię ocenić", "nie wiem, co sądzić o tej książce". W tym przypadku mam jednak inny problem - jak książkę zaklasyfikować. Bo jest to niewątpliwie album zdjęć z okresu 1945-1979, czyli czasów władzy komunistycznej w Polsce. Zdjęć czarno-białych, autorstwa tak uznanych twórców, jak Wdowiński czy Siemaszko. Fotografii znakomitych, intrygujących, a przede wszystkim pokazujących stolicę po wojnie. Miasto i ludzi. Życie codzienne. Tętno miasta. Nie ma tam przywódców komunistycznych ani oficjeli (z drobnymi wyjątkami - m.in. są zdjęcia z pielgrzymki Jana Pawła II), nie ma też zdjęć wielokrotnie prezentowanych, co sprawia, że tym ciekawiej ogląda się fotografie. Dodajmy - podpisane, często z komentarzem. Właśnie ten komentarz nie pozwala jednoznacznie określić wydawnictwa jako albumowe. Ale nie tylko to. Równolegle ze zdjęciami w układzie chronologicznym pojawia się też innym komentarz, nietypowy, bo będący wyborem tekstów prasowych z tamtych lat o życiu mieszkańców Warszawy, o wielkich budowach i drobnych mankamentach codzienności. Gdzieś w tle pobrzmiewa wielka polityka, bo nie da się od niej uciec, ale teksty niewątpliwie są nastawione na człowieka. Książka jest ciekawa, zarówno w warstwie tekstu, jak i grafiki. Wydana staranie, choć literówek też jest sporo, co trzeba wydawcom wypomnieć. Również zastrzeżenia budzi wybór prasy - bardzo dużo tekstów z "Głosu Pracy", zaskakująco mało z "Życia Warszawy". A przecież ten tytuł - obok w miarę często cytowanego "Ekspresu Wieczornego", kojarzy się ze stolicą. Zabrakło mi też regionalnej mutacji gazety PZPR, czyli "Trybuny Mazowieckiej". Jednakże w tym miejscu mogę narazić się na określenie, że się czepiam... Podsumowując - książka do oglądania i czytania. Książka do niespiesznego wspominania losów powojennych stolicy. Bardzo dobra pozycja. Gdyby nie ww. niedoróbki, byłaby jedna gwiazdka więcej.

Jarocin stanowił wentyl bezpieczeństwa dla rządzących Polską komunistów. Każdy to wiedział, dlaczego więc SB tak wnikliwie, że aż zabawnie obserwowało młodych ludzi. Odpowiedź znajdziemy w tej interesującej pozycji. Miło było wrócić do czasów minionych i poznać Jarocin z innej strony. Unikatowe fotki.

"Nic nie szkodzi, że wszyscy kłamią, bo i tak nikt nie słucha". Znasz prawa Edwarda A. Murphy'ego Jr. ? Bo, jestem przekonany, że słyszeć o nich musiałeś/aś !!! Tak dla przypomnienia... autor był w latach 40 - tych amerykańskim inżynierem w przemyśle lotniczym i choć jego prawa brzmią pesymistycznie, stanowią przypomnienie o znaczeniu planowania awaryjnego, tworzenia buforów czasowych, finansowych i przewidywania problemów. Ich zastosowanie ma pomóc w lepszym przygotowaniu się na nieoczekiwane zdarzenia w życiu zawodowym i prywatnym !!! Parę przykładów: - jeśli coś może pójść źle, pójdzie źle, - każde rozwiązanie rodzi nowe problemy, - jeśli wszystko wydaje się iść dobrze, to najwyraźniej coś przeoczyłeś, itd. itp. Nie są to prawa naukowe, ale anegdotyczne. Teraz przeczytaj, proszę, opis książki i będziesz wiedział/a czego dotyczy !!! POLECAM !!!

Książka z gatunku lekkie, łatwe i przyjemne. Czyta się bardzo szybko [tak akurat starcza na jedno popołudnie]. Trójka nietuzinkowych autorów [wykładowca medycyny, biochemik/programista i chemik] w zabawny sposób opisuje 101 fikcyjnych postaci, które miały mniejszy lub większy wpływ na losy świata. W książce możemy spotkać dwa zestawienia postaci: ze względu na ważność oraz podział na tematyczne rozdziały. Dodatkowo między rozdziałami można znaleźć porozrzucane interludia opisujące etapy powstawania książki. Oczywiście nie można zapomnieć o wkładzie Yogiego ;) ale kim jest Yogi niech czytelnik przekona się sam. Niektóre rozdziały np. z dobrze znanymi postaciami z mitów można pobieżnie przejrzeć, chociaż akapit o Herkulesie zasługuje na odrobinę więcej uwagi. Z kolei nieco krytyczne pokazanie bajek może skłonić czytelnika do myślenia. Na uwagę zasługuje też rozdział poświęcony zbrodni w pewien sposób porównujący temat z punktu widzenia detektywa/stróża prawa oraz zbrodniarza. Podsumowując: *na plus: tematyczny podział na grupy i zabawny sposób przedstawienia wszystkich postaci; *na minus: bardzo rzucający się w oczy amerykanizm [może nie wszystkim to będzie przeszkadzać, ale mnie wyjątkowo irytowało]. Czy warto przeczytać? Jeśli ktoś ma ochotę na lekką wakacyjną lekturę albo coś specjalnie na długi jesienno-zimowy wieczór, to zdecydowanie tak.

"Nic nie szkodzi, że wszyscy kłamią, bo i tak nikt nie słucha". Znasz prawa Edwarda A. Murphy'ego Jr. ? Bo, jestem przekonany, że słyszeć o nich musiałeś/aś !!! Tak dla przypomnienia... autor był w latach 40 - tych amerykańskim inżynierem w przemyśle lotniczym i choć jego prawa brzmią pesymistycznie, stanowią przypomnienie o znaczeniu planowania awaryjnego, tworzenia buforów czasowych, finansowych i przewidywania problemów. Ich zastosowanie ma pomóc w lepszym przygotowaniu się na nieoczekiwane zdarzenia w życiu zawodowym i prywatnym !!! Parę przykładów: - jeśli coś może pójść źle, pójdzie źle, - każde rozwiązanie rodzi nowe problemy, - jeśli wszystko wydaje się iść dobrze, to najwyraźniej coś przeoczyłeś, itd. itp. Nie są to prawa naukowe, ale anegdotyczne. Teraz przeczytaj, proszę, opis książki i będziesz wiedział/a czego dotyczy !!! Trochę jestem zdziwiony, bo moja ocena jest pierwsza !!! Czyżby tak mało osobom zależy na ustrzeżeniu się od błędów ??? Książkę POLECAM !!!

Wywiad-rzeka, który Majewski opublikował w 2007 roku, czyli u szczytu swojej popularności. Przede wszystkim interesuje mnie, czy książka była pokłosiem umów zawartych z TVN (logo telewizji widnieje na okładce) i Majewski nie miał wyjścia, czy było to klasyczne odcinanie kuponów od sławy (w 2007 "Szymon Majewski Show" był dość popularny), czy to rzeczywiście książka napisana (chociaż poniekąd) z potrzeby serca. No w każdym razie wykorzystał chyba wtedy swoje pięć minut. Ja książkę przeczytałem w 2023, czyli 16 lat po publikacji. Wnioski? Wydaje mi się, że Majewski jest bardzo autentyczny i szczery. Nie opowiada bajek na swój temat. Pięknie wspomina dziadka i rodziców. Miał całkiem fajne i bogate dzieciństwo i młodość. Podoba mi się też, że Majewski jest świadomy własnych wartości: inteligencji, zaradności, poczucia humoru, pewnej wyjątkowości. I opowiada o tych cechach bez zarozumialstwa czy wywyższania się, ale i bez fałszywej skromności i kokieterii. Zawarł też mnóstwo wspaniałych anegdot, przy których kulałem się ze śmiechu. Może to i arcydzieło literackie nie jest, ale całkiem przyjemnie spędziłem czas przy tej książce.

Myślę, że do każdej diety należy podchodzić z ostrożnością i przede wszystkim dążyć do wyrobienia w sobie dobrych nawyków. W książce ‘Nie potrafię schudnąć Pierre Dukan próbuje pokazać nadzwyczajne działanie białek, co z pewnością ma wytłumaczenie naukowe, ale uważam, że należy do tych rewelacji podchodzić z umiarem, bo takie restrykcyjne eliminowanie wszystkich oprócz protein składników może być na dłuższą metę niebezpieczne. Można jednak spróbować krótkiego wyłączenia np. metody 1 na 1 (1 dzień proteiny, drugi warzywa i proteiny). Zdecydowanie zgadzam się z ograniczeniem tłuszczów, unikaniem węglowodanów i zwiększeniem ilości białek. Przy takich nawykach jest spora szansa na schudnięcie, a wprowadzając w życie rady dotyczące uniknięcia efektu jo-jo, ten efekt może być trwały. Na końcu książki przydatne przepisy.

Wczoraj skoczyłam czytać książkę autorstwa Mikołaj Lizuta( niebywałe jest z mojego rocznika, bo 1973,,Punk Rock Later'') czytało się fajnie te sześć wywiadów z liderami punk rockowych zespołów: Kult, Brygada Kryzys, Dezerter, Amia, Pidżama Porno i eseju opartych na wspomnieniach Siczki z KSU, choć bardzo często miałam wrażenie, że czytam historyczno socjologiczną rozprawę. I tych co jeszcze nie czytali zachęcam do zapoznania się z tą książką, a ci co czytali do powrotu po latach.

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

Dla zainteresowanych spisem treści: alterglobaliści/antyglobaliści, audiofile, b-boye, backpackerzy, beatbokserzy, blogerzy, bookcrosserzy, chuligani (szalikowcy, kibole), clubberzy (klaberzy), cosplayerzy, couchsurferzy, idee DIY, cyberpunkowcy, depesze, dresiarze, dzieci neo, ekowojownicy, emo, RPG-owcy, fanficy, goci, gracze, grafficiarze, grunge, hakerzy, hejterzy (trolle), hiphopowcy, hipsterzy, indie, ironmani, kravaciarze, LGBT, linuksowcy, machinimiści, metalowcy, neomodsi, ostrokołowcy, otaku, piraci (komputerowi), PUA (uwodziciele), punkowcy, rastamani, riot grrrl, scenowcy, skejterzy, skinheadzi, slashowcy, straight Edge (sXe), surferzy, traserzy, travellerzy, trekkerzy, tuningowcy, wardriverzy, widmowi gitarzyści, zośkarze. Format nietypowo-kieszonkowy, ale czcionka możliwa do odczytania bez lupy. Czyta się jak powieść, ale maksymalnie kilka haseł za jednym posiedzeniem. Polecam, ciekawa.

Kupiłam bo bardzo lubię program pani Bosackiej i musze przyznać ze książka jest bardzo fajna. Wszystko co było w programie znajdziemy po krótce opisane w książce. Podoba mi sie jej forma graficzna. Nie jest to typowa klasyczna książka. Środek tylko zachęca do czytania. Wszystko podzielone na rozdziały, tekst i grafika umieszczone sa w różny sposób przez co nie jest to takie nudne. Dla mnie super :)

Proza kibelkowa, ze tak sie wyraze. Przesmieszna pozycja sprzed ponad 200 lat. Nalezy traktowac wylacznie jako rozrywke niewysokich lotow i dozowac niespiesznie. Klasa tlumaczenie, na granicy wulgarnosci, jednak z polotem. Polecam na prezent badz chwile wytchnienia :)

Dla fanów Kultu i Kazika pozycja obowiązkowa. Choć przez tę parę lat od jej wydania wiele można by do niej dopisać, to porcje faktów/ciekawostek/historii są naprawdę konkretne i mówią wiele o najważniejszych latach twórczości Kazimierza Staszewskiego. Klimat niesamowity. To solidny kawał historii polskiej sceny rockowej. Minusem jest skład - na kolorowych stronach tekst jest często niezbyt wyraźny.

Jedna z lepszych książek naukowych jakie czytałam. Po pierwsze w zabawny i humorystyczny sposób przedstawia treści, które dla laików mogą być niezrozumiałe. Fani Housa i Chirurgów będą zachwyceni, ponieważ ilość chorób, przykładów i ciekawostek jest niesamowicie liczna. Z wielką chęcią czytałam ta książkę, zastanawiając się, jak to jest mieć taki mózg jak np. przestępcy czy schizofrenicy. Co oni wtedy myślą? Jak czuja moralność? Co się dzieje w środku? Dr Stephen Juan stara się w dość przystępny sposób pokazać nam, że każdy jest inny, każdy ma inny mózg. Fanom medycyny serdecznie polecam, chociażby na spis fobii, który dostarczył mi niesamowitej rozrywki.

Książka pięknie ilustrowana, dobrze opisane etapy diety, zalecenia, jednak przepisy w niej zawarte są dość drogie, często zdarza się, że wymienione produkty nie są dostępne w Polsce i trzeba szukać zamienników. Zdania na temat tej diety są podzielone, wytrzymałam na tej diecie 4 miesiące schudłam dużo ale kosztem własnego zdrowia. Nie polecam

Książka jak sam tytuł wskazuje jest o księdzach i jak czyta się tą książkę to czuć ten klimat kapłaństwa w kościele katolickim. Dzięki tej książce spojrzałem na problemy seksualne w kościele z trochę innej perspektywy, a mianowicie takiej że każdy człowiek ma potrzeby seksualne i czuję pociąg seksualny i wtedy jak brakuje płci przeciwnej, kieruje się w stronę płci tej samej. Logiczne.

Dobra książka kucharska dla początkujących zawierająca głównie przepisy potraw z Indii północnych. Trzeba jednak uważać z proporcjami przypraw. 1 mała łyżeczka przypraw, to 1/3 łyżeczki do herbaty. Zamiast 3 chilli podanych w przepisie lepiej dodać 1 chilli :)

Klasyczna praca, swego rodzaju Biblia dla każdego adepta domowego winiarstwa. Wydawana wielokrotnie, również po śmierci Autora (Jan Cieślak żył w latach 1899-1995), zatem zachowała nieco archaiczną formę i treść. Oprócz praktycznych porad, które są uniwersalne i nie zmieniają się z latami, bardzo ciekawy jest historyczny aspekt tej książki - niektóre rozwiązania i sprzęt pochodzą z głębokiego PRL-u, jak nie sprzed wojny. Można się uśmiechnąć, czytając, że truskawki nie są istotnym surowcem winiarskim albo że winogrona są tylko sprowadzane z zagranicy i mogą się bardzo różnić jakością, zależnie od partii importowej. Warto znać ten podręcznik, ale polecam skonfrontować jego treść z jakąś nowszą pozycją, najlepiej polską.