Kalendarz polski

Ciekawe... Kto dziś przyznaje się, że jego rodzina wywodzi się z chłopów? Gorzej, z chłopów panszczyźnianych... Sama szlachta... :) Ja pół chłop, pół szlachcic, przepraszam za swoich przodków. Myśmy sami sobie zgotowali ten los, i o tym jest ta książka... No może nie do końca... Polska arystokracja, która tak chętnie sięgała po ordery Rosji, Prus czy Austrii dziś "robi" za pokrzywdzoną przez komunę...

Przegląd badań porównawczych, analiz, interpretacji, teorii archeologów, badaczy, dziennikarzy tak ze świata zachodniego jak i bloku wschodniego n.t. cywilizacji z otchłani czasów, potencjalnych kontaktów ludzkości z przybyszami z innych planet, interesujących powtarzalnych motywów wypełniających różne mitologie, raportów pilotów i specjalnych komisji wojskowych... Mnóstwo danych zebranych, zanalizowanych i opisanych przy użyciu przepięknej polszczyzny przez znanego polsko-żydowskiego dziennikarza i pisarza, Arnolda Mostowicza. Książka prezentuje stan wiedzy i interpretacji faktów sprzed roku 1984. Choć kilka z poruszonych tez zostało już obalonych, wiele z postawionych pytań do tej pory nie znalazło sensownej odpowiedzi. Niezwykłą zaletą książki jest krytyczny i niefanatyczny stosunek autora do prezentowanych treści. Da się odczuć sporą dozę sympatii wobec teorii Danikena czy Bergiera, niemniej jednak Mostowicz dba o właściwe uzasadnianie swojego stanowiska i niejednokrotnie wskazuje na słabe punkty tez lub teorii, które sam przytacza. Oby wszyscy zajmujący się tą problematyką przejawiali podobny poziom szacunku tak wobec inteligencji czytelnika, jak i argumentów swoich adwersarzy.

Świetna lektura, pokazuje spojrzenie na Atlantydę sprzed kilkudziesięciu lat, dając ogromną ilość ciekawostek z prawdziwego świata nauki. Osobiście miałem wrażenie, że autor z niezwykle subtelną i satysfakcjonującą cynicznością podchodził do opisywanego zagadnienia.

Przekrojowo i zwięźle. W sam raz do czytania np. w pociągu. W zasadzie nic nowego dla miłośników morskich podróży nie wnosi, aczkolwiek może służyć jako wstęp do własnych oceanicznych odkryć, jak to było w moim przypadku ;) Szkoda tylko, że samo wydawnictwo jest lichej jakości - książka rozsypała się już po pierwszym czytaniu. A czytań było już co niemiara!

Większy nacisk na wędrówki ludów, podział czasu, kataklizm kosmiczno-geologiczny niż na teorie, że Atlantyda to taki kraj w USA. Dobrze się czyta, bo autor nie ujawnia swojego zdania i nie próbuje je narzucić. Owszem, przyjmuję postulat, że Atlantyda istniała, ALE, ale nie znajdziesz w książce słowa o tym, która z teorii jego zdaniem jest trafna. Dla nie-fanów istnienia kawałka ziemi z niesamowitą cywilizacją wcale nie musi wydawać się nudna. Dużo jest, jak wspomniałam, o ludach starożytnych i prahistorii. Np. jak to powstał zegar słoneczny, albo co się mogło stać z wojowniczą cywilizacją Majów.

Tytuł książki może być trochę mylący, bo pozycja opowiada generalnie o losach państwa holenderskiego, zarówno terenów nad Morzem Północnym jak i kolonii. Osobiście jestem trochę rozczarowany opisem imperium kolonialnego, a zwłaszcza pominięciem aspektów militarnych i szerszego omówienia wojen w koloniach np. z Portugalią. Ramy czasowe książki są potraktowane dosyć po macoszemu, można odnieść wrażenie, że wiek XVII jest dużo szerzej opisywany niż XVIII, poza tym autor postawił na rzeczowy układ pracy, a nie chronologiczny, co może powodować pewne zamieszanie podczas lektury. To tyle z narzekań, przejdźmy do pozytywów. Książka naprawdę szeroko opisuje wiele zagadnień związanych z Holandią, począwszy od kwestii religijnych, szkolnictwa, organizacji Kompanii Wschodnio i Zachodnioindyjskiej, warunków bytowych marynarzy czy handlu. Bardzo ciekawy był zwłaszcza rozdział o kolonizowaniu okolic Przylądka Dobrej Nadziei (szkoda, że autor nie szedł częściej tym tropem). Dużo ciekawostek, danych statystycznych, dobrze wyartykułowane wnioski, zwłaszcza te dotyczące upadku państwa holenderskiego w drugiej połowie XVIII wieku. Na korzyść działa również to, że autor był Brytyjczykiem, więc często powołuje się również na źródła angielskojęzyczne, co sprawia, że Boxer siłą rzeczy porównuje oba kraje, co prowadzi do ciekawych konkluzji. Praca ma już swoje lata (pierwsze angielski wydanie to 1965 rok) i językowo jest już trochę przestarzała, ale mimo to, można ją czytać bez większej irytacji.

Napisana moim zdaniem nieco chaotycznie, mieszanina teorii o lądowaniu na Ziemi w zamierzchłej przeszłości przybyszów z kosmosu. Ktoś spyta co ciekawego może być w takiej starej książce? Autor wyszukuje i przytacza dowody mające poprzeć tezę, że to o czym uczymy się w szkole nie jest adekwatne do tego co się rzeczywiście działo. Mamy śmiałe tezy o lądowaniu na Ziemi przybyszów z Kosmosu, o Atlantydzie i zaginionym lądzie MU, o niewyjaśnionym pochodzeniu piramid - tych Egipskich i tych z Ameryki Południowej, o hipotetycznym potopie i ciągłych poszukiwaniach istot pozaziemskich w obecnych czasach. Dużo zdjęć, i rysunków - tak na zasadzie programu popularno - naukowego w National Geographic. I co ciekawe pytania z przed 35 - 40 lat są dalej aktualne. Nikt nie znalazł do dziś przekonujących dowodów na poparcie bądź obalenie przytoczonych teorii. Szkoda, że wszystko przedstawione nieco chaotycznie bo ocena była by wyższa.

Bardzo cenię prace Zbigniewa Święcha, jednak lekturę choćby najciekawszej książki zepsuć może złe opracowanie edytorskie. Dawno tak się nie męczyłam, biorąc pod uwagę to kryterium, co dziwi, ponieważ w przypadku poprzedniej części nie było takich problemów. Mam wielką nadzieję, że w przyszłości książki Zbigniewa Święcha doczekają się nowych, starannych i pięknych wydań.

Przeczytałam tę książkę w Wielki Piątek i poruszyła mnie do głębi - wyniki badań całunu turyńskiego pod kątem zarówno medycznym, jak i historycznym, botanicznym i archeologicznym, zapierają dech w piersiach, a opowieść o historii samego artefaktu czyta się jak najlepszy kryminał. Książka nie tylko dla osób wierzących, ale dla każdego!

Książka, którą mam od dzieciństwa i zabrałam ją do siebie, do mieszkania, jako dorosły człowiek (czyli już dawno temu). Bardzo przyjemnie napisana, z humorem wyjaśniająca ciekawe sprawy. Dziś już nie wszystko jest aktualne, można dowiedzieć się więcej i szybciej. Ale poczucie humoru i piękne obrazki Edwarda Lutczyna, były przyjemnością samą w sobie. I dobrą decyzja, żeby książkę przeczytać po latach.

Czy jest ktoś, kto nie zna tej serii ? Nie uwierzę !!! Tzw. seria ceramowska, PIW - go, od nazwiska autora pierwszej książki z dłuuułgiej listy tego cyklu. Wydawana nieprzerwanie od 1958 r. Książki o tematyce historycznej, archeologicznej, z dziejów ludów minionych cywilizacji i ich kultury. Trudno wymienić wszystkie tematy, bo zakres jest ogromny. Od czasu, kiedy wysprzedałem moją młodzieżową biblioteczkę ( czego do teraz żałuję ,) kupuję te książki, dawniej jak się udało to w księgarni, częściej, naturalnie, jak też się udało, to w antykwariatach. Do tej pory jak zobaczę coś dla mnie ciekawego, to oczywiście nie odmówię sobie przyjemności kupna książki i jej przeczytania. Sam nie wiem ile ich już stoi u mnie na półkach, na pewno kilkadziesiąt, jest też mniejszy format tej serii. Możliwe, że niektóre opracowania są " słabsze ", ale pamiętaj, że to odczucie subiektywne. Serię mogę wszystkim polecić !!! Jestem przekonany, że każdy znajdzie temat, który go zainteresuje !!! 10 gwiazdek za całą serię. Inaczej bym nie mógł, dała mi tyle przyjemności !!! POLECAM !!!

Bardzo ciekawa książka-esej, ale nierówna i bez polotu. Najciekawsze oczywiście to, co dotyczy fundamentów hellenistycznej naukowości, rozróżnienia — całkowicie dziś stosowanego na opak — matematyki i fizyki oraz przemyślenia dot. metody naukowej, tak greckiej (cywilizacji hellenistycznej),jak i nowożytnej. Rozdziały, będące w rachubie objętości może i większościowe, o konkretnych osiągnięciach nauki i techniki, o gospodarce, o schyłku myśli i jego przyczynach, mogą z pewnością zainteresować historyków (i poszukiwaczy ciekawostek, tych niemało, tzn. ciekawostek, choć poszukiwaczy na LC pewnie też),ale dla zasadniczej myśli są nieistotne i choć pewni traci się ciągłość przy ich szybkim kartkowaniu, to strata to żadna, gdyż dla uchwycenia myśli przewodniej rozdziały te są zdecydowanie mniejszościowe. To, co przykuwa moją największą uwagę, to ostatni podrozdział i zakończenie, i choć podobnie miałem w ,,Lunatykach'' Koestlera (podobne wrażenie wznoszenia się i ogarniania coraz szerszych perspektyw, co prawda w innym stylu, bo u Koestlera drapieżnie, choć raczej kruczo niż pustułkowato ;)),to tutaj przykucie moje jest wyraźnie polemiczne. Szanuję za ukłon Duhemowi, podzielam bardzo krytyczne obserwacje dotyczące komercjalizacji współczesnej nauki i jej pędu ku ilości, ubolewania nad upadkiem ducha uczonego-mędrca itp. — ale brak zrozumienia dla Feyerabenda i kompletne zamknięcie na myśl Bohra bardzo bolą. PS Kupiona w księgarni przy centrum sztuki, była przeceniona do 1 (jednej) złotówki (super, miło, ale czy nie o czymś więcej to świadczy...),ale pewnie i tak bym się nie zdecydował (nie umiem odwracalnie kompresować książek, podobnie jak bez ryzyka budowlanego zwiększać pojemności mieszkania),gdyby nie to, że spostrzegłem Ireneusza Kanię jako autora przekładu — i wciąż mogę napisać, że jeszcze się na Jego wyborach nie (przynajmniej: nie bardzo) zawiodłem!

Książka napisana przez dwóch historyków, mediewistów. Poświęcona została podaniom związanym z początkami średniowiecznych rodów na terenie Polski, często wyjaśniającym, na skutek jakich zdarzeń dana rodzina zdobyła swój herb. A łgali nasi przodkowie... Na potęgę! Mam wrażenie, że objaśnienia legend są mocno naciągane. Co kobieta, to bogini, najchętniej Wielka (czy szanowni antenaci nie spotykali normalnych niewiast?),co patyk, to Drzewo Życia albo innego Kosmosu... Prawie wszystko jest ze sobą utożsamiane, co pozwala na sprowadzenie opowieści do trzech schematów na krzyż. Nie poczułam się przekonana. Nieco więcej tutaj: http://finklaczyta.blogspot.com/2017/08/herby-legendy-dawne-mity-naciagane.html

Dlaczego dałem aż 9/10? Tu nie chodzi o moje zainteresowanie istnieniem inteligentnego życia poza Ziemią i wiarą w jego istnienie. Tak wysoka ocena wynika ze sposobu podejścia autora do tematu. Mimo upływu lat, cykl "Nieznane obiekty latające", jest jednym z najważniejszych publikacji na ten temat. Lucjan Znicz mimo iż był ufologiem podchodził do zjawiska z prawdziwie naukowym podejściem ("wynik negatywny to też wynik"). W tej książce nie znajdziemy szalonych pościgów za UFO, walki z kosmitami, sprawozdań z podróży na inne planety, którymi charakteryzuje się przeważająca ilość nowych publikacji. Celem autora nie było sprzedanie jak największej ilości egzemplarzy poprzez szałowe historie lecz skrupulatna analiza zagadnienia. Lucjan Znicz nie nakłania nas do wiary w życie poza Ziemią, raczej pokazuje, że "coś jest na rzeczy"... Dla osób interesujących się ufologią pozycja obowiązkowa.

Ta książka jest kawałkiem kolorowego skarbu mojego dzieciństwa w szarym i smutnym anturażu schyłkowego PRL-u. Ta pęknie wydana i bogato ilustrowana w grafiki Zdenka Buriana pozycja była w tym czasie czymś unikatowym i niedoścignionym. Będąc dzieckiem, to właśnie od niej rozpocząłem swoje zainteresowanie paleontologią i historią Ziemi. Przekaz merytoryczny z tej książki na ten czas do mnie specjalnie nie trafiał, ale ilustracje wbiły mi się głęboko w jaźń. Do tego stopnia, że jak czytam współczesne pozycje z paleontologii, to oczami wyobraźni widzę te dawno widziane ilustracje. Więc jeżeli chodzi o wartość sentymentalną i wkład w popularyzowanie wiedzy z zakresu historii życia na naszej planecie, należy się tej książce dziesięć gwiazdek. Jeżeli jednak chodzi o warstwę merytoryczną to już tak wspaniale nie jest. Wiedza tam zawarta w lwiej części jest już zdezaktualizowana. Ten anachroniczny stan wiedzy zawarty jest także w ilustracjach, dlatego nie polecam tej pozycji najmłodszym czytelnikom. Również sposób opisu ilustracji jest już bardzo retro, taki trochę w stylu starego muzeum regionalnego. Połączenie jednego z drugim spowodowało, że czytało mi się to książkę bardzo trudno i niejako z obowiązku. Na szczęście niewiele w niej tekstu. Ale to wszystko jest nieważne w konfrontacji z kultowością tej pozycji i jej wkładem w wiedzę popularnonaukową.

Dobra pozycja choć momentami już nieco nieaktualna (w końcu pisana 40 lat temu, a dużo się w tej dziedzinie dzieje) szczególnie w części prehistorycznej. Przystępna wiedza, ciekawe ilustracje, brak niepotrzebnego naukowego żargonu. Wyważone tezy, nie idące za daleko spekulacje. Ale też próby odpowiedzi na pojawiające się pytania. Jedyne mankamenty to nieco zbyt duża powściągliwość (w sumie to tylko 300 stron) oraz pewne rozbicie spójnych tematów. Często zagadnienie omawiane jest "wstępnie" przy okazji ogólnego opisywania danej cywilizacji (np. życie pozagrobowe przy omówienia Egiptu czy Sumeru) by urwać się dość szybko a potem osobno zostać omówionym w rozdziale dedykowanym temu zagadnieniu (w tym wypadku poświęconym wierzeniom). Trzeba to było jakoś poukładać i wybrana metoda jest trochę nieszczęśliwa.

Jedna z niewielu (a może i jedyna) publikacja poświęcona eksploracji grobów królewskich (na Wawelu). Tematem przewodnim książki jest rzekoma "klątwa", która dotknęła badaczy grobu Kazimierza Jagiellończyka (i jego małżonki). W książce znajdują się również szczegółowe opisy ekshumacji królewskich szczątków (m.in. Kazimierza Wielkiego i Jadwigi Andegaweńskiej),które dokonywane były w XIX i XX wieku. Autor przybliża sylwetki i dokonania badaczy oraz interesujące fakty historyczne, których próżno szukać w opracowaniach ogólnych. Książka dość niepozorna, ale treściwa i doskonale napisana. Szkoda, że tak wartościowej publikacji nie wydano w lepszej formie. Miękka okładka (bez laminatu),kruchy klej powodujący rozpadanie się książki i mało estetyczny druk - zwłaszcza zdjęcia (czarno-białe) wydrukowano w jakości utrudniającej rozpoznanie tego, co się na nich znajduje. Aktualnie (2022 rok) książkę można zdobyć jedynie w antykwariatach. Polecam nie tylko miłośnikom historii.

Pewnego dnia postanowiłam nauczyć się czegoś nowego – co nie jest u mnie czymś aż tak niespotykanym, bo cenię ciągły rozwój i nieustanną pracę nad sobą. Ale tym razem postanowiłam nauczyć się czegoś zupełnie nowego, czegoś, o czym nie miałam dotąd właściwie pojęcia, i mój wybór padł na skały i minerały. W domowej biblioteczce szybko namierzyłam tę pozycję, która okazała się bardzo dobrym wprowadzeniem do świata mineralogii. Owszem, tłumaczenie razi nieraz sztucznością, a niektóre informacje można by przedstawić w nieco innej kolejności, jednak odniosłam bardzo pozytywne wrażenie po tej lekturze i mimo że od razu widać również, że skierowana jest ona do młodszych czytelników, nie przeszkadza to w ogólnym odbiorze – zwłaszcza że duża liczba ilustracji w tego typu publikacjach bardzo pomaga. Dowiedziałam się z niej sporo ciekawych rzeczy, więc książka zdecydowanie spełniła swoją rolę.