Szkoła menedżerów Kubusia Puchatka

Przyjemna lektura. Raczej nie zrewolucjonizowała mojego życia - autor operował bardziej poetyckimi opisami i przypuszczeniami, niż konkretnymi technikami "geniusza" - ale była przyjemnym sposobem na spędzenie czasu. Znalazłoby się sporo książek wybitniejszych, lepszych, bardziej przydatnych, ale jeśli nie masz żadnej z nich pod ręką, to "Myśleć jak geniusz" będzie dobrą rozrywką dla twojego mózgu.

Otrzymałem książkę do przeczytania od brata w szczególnym dla mnie okresie, przygotowania do sakramentu małżeństwa. Pomimo tego, że jestem raczej sceptycznie nastawiony do poradników to z całkiem miło czytało mi się tę książkę. Wiele ciekawych zagadnień było tam poruszanych a najbardziej się zdziwiłem, że dużo cytatów pochodziło z Pisma Świętego, co po tej książce się nie spodziewałem. Było to bardzo pozytywne zaskoczenie i cieszę się, że można w tak przystępny sposób pisać o miłości. Zdecydowanie tytuł jest tutaj na miejscu, treść książki się obroniła i będą ją polecać wszystkim a szczególnie młodym ludziom dzisiejszego świata.

Dwóch miałam w moim życiu dobrych lektorów językowych – od angielskiego w Polsce na UŁ (uczył nas z podręczników wydanych przez British Council) i od niemieckiego w Niemczech (z zawodu był prawnikiem, ale przerzucił się na nauczanie języka w latach 80-tych i robi to z zamiłowaniem do tej pory). Nie istniała wtedy metoda Very Birkenbihl, ale obydwaj używali niektórych jej technik z doskonałymi wynikami. Ja sama od 20 lat prowadzę kursy języka polskiego dla cudzoziemców i używałam wcześniej z powodzeniem książek wspomnianego przez autorkę wydawnictwa assimil, które niektóre z tych technik stosowało. Dlatego z doświadczenia wiem, że metody proponowane przez autorkę dają efekty i znacznie przyśpieszają naukę, choć oczywiście nie obywa się to bez pracy ucznia, który musi najpierw sam przetlumaczyć dosłownie teksty, a jeżeli brak do nich nagrań- musi je także nagrać. Książka zawiera oprócz czterech podstawowych kroków, mnóstwo innych wskazówek, jak dopasować naukę języka do własnych zainteresowań. Autorka sama mówiła biegle sześcioma językami, a dwadzieścia rozumiała. Wydała też teksty i kompakty do nauki angielskiego, francuskiego, włoskiego i hiszpańskiego. Książkę czytałam w oryginale, nie oceniam tłumaczenia na polski. Ogromnie polecam! Techniki warte zastosowania.

"Who was who in gardening". Bardziej historia setek ogrodników niż ogrodów gł. brytyjskich i amerykańskich. Dużo nazwisk, krótkich biogramów, informacji o wydanych przez nich książkach i które ogrody zaprojektowali. Średnio jedno zdjęcie (ale ładne) przypada na stronę czyli kilka wymienionych ogrodów lub paru ogrodników. Opisy różnych stylów bardzo lakoniczne i przemykające gdzieś pośród morza innych informacji. Dość obszerna historyczna część o Chinach, krótsza o Japonii. Warto czytać posiłkując się zdjęciami znalezionymi w sieci. Wolę styl Majdeckiego choć brakowało zdjęć.

Ładnie wydana książka z dużą dawką wiedz o winach, ich degustacji, zakupach, regionach winiarskich starych i nowych, itd. Autor jak na Amerykanina przystało najwięcej miejsca poświęca winom amerykańskim chociaż najbardziej ceni wina francuskie. Dodatkowo sugerowanie poszczególnych producentów wina z każdego z regionów wydaje mi się mało obiektywne... Z książki chciałam się dowiedzieć jak łączyć potrawy z poszczególnymi winami oraz jakie są zasady starzenia wina. Niestety okazało się to bardziej skomplikowane, autor prezentując ogólne ramy podaje wyjątki z jakimi się spotkał , które w skrócie mówią - nie ma reguł, kieruj się własnym gustem próbując i ucząc się na błędach. Chociaż kilka stwierdzeń zapadło mi w pamięci - pinot noir to białe wino przebrane za czerwone, z kolei chardonnay to czerwone przebrane za białe. Gdzieś we Francji do całej kolacji podawano słodkie sauternes, które nie "zgrzytało". I jeszcze kilka innych. Na pewno ładnie się prezentuje na półce, najlepiej niedaleko od stołu, aby sięgnąć w razie potrzeby

Dalajlama uczy jak zostać lepszym człowiekiem, pokazuje nam drogę do doskonałości, która wymaga wielu wyrzeczeń, walki z własną naturą, skupienia, cierpliwości. Ksiązki nie można przeczytać jak powieści, należy się w nią całą zatopić, skupić się nad czytanymi słowami, nimi żyć i delektować się. Lektura potrzebuje czasu, gdyż dla lepszego i pełnego zrozumienia przesłania czytelnik winien wykonywać ćwiczenia i pokonywać każdy z etapów drogi ku miłości stopniowo i z namaszczeniem, dokładnie i spokojnie. W obecnej rzeczywistości medytacja i wsłuchanie się w samego siebie jest nam obca, jednak dla lepszej znajomości zakamarków naszego umysłu takiej właśnie lekturze powinniśmy poświęcić co najmniej pół godziny dziennie, a będzie to skutkowało poprawą nie tylko naszego samopoczucia, ale wewnętrznego spełnienia.

Tytuł całej książki oraz tytuły poszczególnych rozdziałów i podrozdziałów sugerują, że "Instrukcja (samo)obsługi człowieka" to kolejny poradnik z chwytliwymi i "niezawodnymi" radami z rodzaju jak odnaleźć własne szczęście, jak osiągnąć sukces i satysfakcję w życiu zawodowym i osobistym, itp. itd... Nic bardziej mylnego! W swoim wydawnictwie Grażyna Dobroń zaserwowała krótkie miniwywiady znane doskonale każdemu słuchaczowi radiowej Trójki. Zamiast zbioru pięknych i górnolotnych porad, o których łatwo się pisze i czyta, a które ciężko wprowadzić w życie, mamy garść inspirujących historii i wypowiedzi skłaniających do krótkiej refleksji. Pozycja idealna do czytania jeśli ma się wolne 10 minut - dawkowanie "Instrukcji (samo)obsługi człowieka" w małych ilościach skłania do chwilowego zatrzymania się w codziennej gonitwie i zastanowienia się. Krótko mówiąc - całkiem przyjemna lektura.

Czytałam tę książkę co najmniej kilkanaście razy i sięgam po nią zawsze, kiedy mam poczucie, że znika mi wrażliwość na to, co jeszcze można zrobić, żeby nie traktować życia jako gry z sumą zerową. Znam ją w wersji angielskiej, więc nie wiem jak dobre jest polskie tłumaczenie, ale z całego serca polecam ją jako pozycję, która zmusza do myślenia i rozszerza światopogląd.

Do tej pory myślałem, że moja wiedza o dzieciach jest szeroka. Może nie jest wiedzą rodzica, czy też lekarza pediatry, miałem jednak wrażenie, że pewne sprawy są dla mnie oczywiste. Jakież jednak było moje zdziwienie, gdy sięgnąłem po książkę „Dziecko w lustrze“ i zacząłem czytać odkrywając w kolejnych miesiącach życia Atheny coraz to nowe i zaskakujące zjawiska. Zdawać by się mogło, że jest to książka dla młodych rodziców, bo traktuje o dzieciach od narodzin do trzech lat, szczególna analiza tego okresu rozpatrywana w szeroki i przystępnie podany sposób. A jednak jest to książka dla każdego z nas - dla tych, którzy dopiero myślą o tym, aby zostać rodzicami, gdyż bez wątpienia ich spojrzenie na nowo narodzone dziecko będzie zupełnie inne od tego, jakie pierwotnie mieli o tworzeniu się młodego, nowego życia tuż po urodzeniu. (...) W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Witam, Jest to dobra książka dla znawców tematu jak i dla poczatkujących. Mogę śmiało powiedzieć, że pozycja ta powinna znaleźć się w każdej biblioteczce osób zainteresowanych pracą nad swoimi możliwościami zapamiętywania i uczenia się. Niestety nie mam wiele miejsca na książki, dlatego odsprzedam ja dalej: zainteresowane osoby zapraszam na aukcję http://allegro.pl/show_item.php?item=5650576996 Pozdrawiam Krwawa_Jadka

Lubię książki pani Majewskiej. Są ciepłe, koją dobrym słowem i przypominają o ważnych rzeczach. Dzięki temu jestem w stanie wybaczyć im nieco infantylny i zbyt dydaktyczny ton. "Czas kobiet" porusza takie zagadnienia jak poczucie własnej wartości, stres, potencjał drzemiący w każdym (każdej) z nas, itp, itd. Niby nic nowego, ale zawsze warte powtórzenia. Niektóre treści jak dla mnie nieco zbyt bardzo trącą feminizmem.

Fil Hunter i Steven Biver to nazwiska cenionych fotografów. Plus Paul Fuqua, który jest autorem mateiałów szkoleniowych równa się wartościowa i przystępnie podana wiedza do wykorzystania od zaraz... W środku ogrom schematów, fotografii i podpowiedzi nie tylko dla amatorów. I chociaż szybkość i spontaniczność liczą się bardziej niż wirtuozeria techniczna, to watro wiedzieć, jak zrobić dobre zdjęcie białego przedmiotu na białym tle lub czerwonego na tle czarnym :-) Wiedza i magia - zdecydowanie polecam.

Feng shui jest tym, co misie lubią i robią najlepiej - sztuką życia w przyjaźni z otoczeniem. Krótki, zabawny przegląd pojęć feng shui, chi, yin i yang oraz rady, które pomogą w osiąganiu harmonii ze światem i innymi ludźmi. Książeczka przeczytana w 2002 roku, ale poprawia humor za każdym razem. Piękne ilustracje dopełniają całości.

Kwintesencja powiedzenia: "nie oceniaj książki po jej okładce". Na szczęście jest też wcześniejsze wydanie. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony treścią, która stanowczo daje odpowiedź na postawione w tytule pytanie, oraz stylem autorki (prawie nie czuć tego, że pisał ją amerykański psycholog). Lektura powinna pomóc zrozumieć, kogo tak na prawdę powinniśmy chcieć w naszym życiu i nie wyobrażam sobie nie zaopatrzyć się w jeden egzemplarz i nie polecać jej innym. Spory minus za to, że autorka nastawiła się na to, że odbiorcą będzie raczej kobieta, bo można ją było napisać w całości neutralnie.