Księżniczka Charlotte i urodzinowy bal

Seria naprawdę fajna i myślę, że każdy z was zna Monster High, więc nie musze was wprowadzać klimat. Seria była przyjemna, bo była lekka w czytaniu, dobrze i szybko się czytało, a jednocześnie ciągle się coś działo i nie można było narzekać na nudę. Bardzo dobrze czytało mi się tą serie oraz dobrze ją wspominam, bo była interesująca i wciągająca. Miała nieprzewidywalne i ciekawe wydarzenia, choć były też spokojne momenty kiedy działo się ciut mniej. Ogólnie seria sympatyczna i fajna.

Przez lata nie dodawałem tu opinii książek dla dzieci, żeby sztucznie nie zawyżać sobie statystyk. Teraz to zmieniam. Dzisiejsza literatura dziecięca, to często syf. Tym bardziej warto wyróżnić te pozycje, które coś sobą reprezentują. Co tu mamy? Perypetie małego kotka, który chce mieć swój dom i kogoś kto by go pokochał. Bez żadnych supermocy, bez walki o uratowanie świata przez współczesne wytapetowane, sylikonowe ,,wróżki " i temu podobnych bzdur. Ciepła, miła opowieść po której dziecko zasypia z uśmiechem na buzi. Polecam.

W szkole Monster High zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Uczniowie wszędzie odnajdują przerażające laleczki, a przy wielu z nich wiadomości. Czy coś grozi uczniom? Kto za tym stoi? Czy Vanus, Robecca i Rochelle uratują szkołę po raz kolejny? Ciężko mi pisać coś o tej książce. Dla mnie fabuła była ok, ale cała oprawa jest naiwna i trochę irytująca - przekształcone słowa, głupiutkie powiedzonka, zwracanie uwagi na ubiór i dekoracje... Z drugiej strony moja ośmiolatka była zachwycona i denerwowało ją tylko to, że historia nie skończyła się w tym tomie. Stąd średnia ocena. Myślę, że młodszej młodzieży rzeczywiście może się to podobać i stanowi ciekawe uzupełnienie bajkowej serii.

W tej książeczce z serii “Zaopiekuj się mną” poznajemy małą Rózie, która po szkole razem z babcią chodzi na farmę, aby bawić się z bezpańskimi kotkami. Jednak dziewczynka dowiaduje się, że sąsiadka babci wyprowadza się I niestety, ale wszystkie kotki zostaną wyłapane I umieszczone w schronisku. Dziewczynka jest bardzo smutna, jednak namawia swoją mamę, aby ta zabrała ją do schroniska, aby sprawdzić, czy wszyscy jej mali przyjaciele są bezpieczni. Na miejscu okazuje się, że nie ma ślicznego rudego kotka, którego dziewczynka najbardziej pokochała. Rózia jest bardzo smutna I postanawia namówić babcię, aby iść jeszcze raz na farmę I poszukać małej zguby. Tam jednak okazuje się, że teren został ogrodzony I trwa tam budowa. A biedny Rudek zdany jest sam na siebie. Czy Rózia odnajdzie swojego kochanego kotka? Mój 5-letni synek uwielbia historie o zwierzętach. I wszystkie książeczki po prostu wyczytujemy w trybie natychmiastowym. Ja staram się cały czas dokupować coraz to nowsze. Problem jednak będzie, jak ta seria nam się skończy. Zielona Sowa bardzo fajnie wydała tę serię. Duża czcionka pomaga w czytaniu z dzieckiem, a nawet młody ucząc się czytać, może pracować na tej książeczce. Piękne czarno białe ilustracje, które pobudzają jeszcze bardziej wyobraźnie naszych dzieci. Ja jestem zadowolona. Jednak jeśli znacie jeszcze jakieś, inne serie książeczek dla dzieci w tym klimacie to polećcie, chętnie sprawdzę.

Czy nie chcielibyście wiedzieć, co zwierzęta żyjące w naszym otoczeniu mają nam do powiedzenia? Zdolność słyszenia tych stworzeń posiada Zosia, główna bohaterka tej serii. Dziadek Horacy co jakiś czas przywoził do ZOO nowe zwierzęta, które w nowym miejscu mogły znaleźć opiekę, pomoc i zrozumienie. Dość długo nie wracał ze swojej wyprawy, przez co Zosia oraz jej mama bardzo martwiły się o krewnego. Pewnego dnia jednak w górze zobaczyli balon, a w nim dziadka Horacego. Nowym zwierzątkiem, które przywiózł być lewek, Leoś. Seria ,,Zosia i jej ZOO" składa się jak na razie z trzech tomów. Od lektury pierwszej części minęło już 7 miesięcy, jednak nie przeszkodziło mi to w odbiorze książeczki o lwiątku. Każdą opowieść można czytać oddzielnie, jednak przyjemnie jest zapoznać się z wszystkimi trzema historiami. W tej o lwiątku mamy do czynienia z prawdziwą determinacją, siłą ducha. Razem z bohaterami odczuwamy strach, ale także radość. Momentami bywa wzruszająco. Jeden tomik czyta się niezwykle szybko, ok. 30 minut. Duża czcionka zdecydowanie ułatwia szybkie czytanie. Na końcu znajdują się dwie karty z lwiątkiem. Jedną z nich można odesłać i gdy zbierzemy odpowiednią ilość kart zdobędziemy jakąś nagrodę. Ja myślę jednak, że dobrze nadadzą się też do gry w memory. W chwili, gdy mamy dużą ilość książeczek z kartami gra może trwać naprawdę długo. ,,Zosia i jej ZOO. Samotne lwiątko" to seria, której bohaterami są egzotyczne zwierzęta, które możemy zobaczyć tylko w ZOO. To jedyna seria, którą kolekcjonuję o istotach, których nie można zobaczyć na terenie Polski na wolności. Jeżeli lubicie zwierzęta, powinna Wam się spodobać. Moja ocena: 5,5/6

Książka opowiada o przygodach chyba siedmioletniej (?) dziewczynki, która mieszka w zoo i uwielbia opiekować się zwierzątkami i pomagać im, a do tego rozumie ich mowę. Dużo przygód, które myślę są w sam raz aby zainteresować i jednocześnie nie zasmucić, ani nie wystraszyć ich powagą dziecka w wieku przedszkolnym. Nasza prawie sześciolatka była bardzo zainteresowana, sama uwielbia zwierzątka, więc podobało się tym bardziej. Myślę, że sięgniemy po kolejnej tomy. Nie mam tylko pojęcia czy wszystkie te fakty o pingwinach są prawdziwe, ale jeśli tak, to tym bardziej plus bo można się czegoś nauczyć. :)

Antek i wampirek Rydygier przyjaźnią się z powodzeniem już od czterech tomów. Mimo wielu istotnych różnic, jak choćby faktu, że jeden jest żywy, a drugi… żywy inaczej, ich zadziwiająca znajomość trwa w najlepsze, nie ulegając żadnym destrukcyjnym wpływom. A jednak! Istnieje we Wszechświecie siła, będąca w stanie solidnie wstrząsnąć fundamentami tej przyjaźni. I wszystkim innym zresztą też. Nie ma na nią mocnych. Gorsza od tornada i trzęsienia ziemi, kapryśna jak pogoda wiosną, zachłanna niczym stonka ziemniaczana – chmurna i durna pierwsza miłość. Niebezpieczna sprawa. Zwłaszcza, gdy przytrafia się dwóm wampirom jednocześnie. Do grobowca Trzęsikamieniów, ulokowanego w najdalszym zakątku cmentarza, wprowadza się siostrzenica krwiożerczej ciotki Doroty, Olga hrabianka Mydelnicka. Dziewczynka przyleciała wprost z Transylwanii, gdzie jej rodzina zamieszkiwała od stuleci (po sąsiedzku z Draculą). Rodzice Olgi zostali zabici przez łowców wampirów. Ciotka Dorota jako jedyna „żyjąca” krewna bierze na siebie trud opieki nad rozpuszczonym jak dziadowski bicz dzieckiem. Przyzwyczajona do obsługiwania przez służbę młoda hrabianka opanowała jedynie kilka wcale nie najważniejszych umiejętności: potrafi manipulować ludźmi i traktować wszystkich z góry. Z miejsca podporządkowuje sobie ślepo zakochanego Rydygiera, który na jedno jej skinienie dałby się przebić kołkiem. Spełnianie zachcianek Olgi zajmuje mu cały wolny czas, dlatego Antkowi pozostaje towarzystwo siostry Rydygiera, Ani, skądinąd bardzo lojalnej i troskliwej przyjaciółki. Jednakże Ania coraz częściej daje mu do zrozumienia, że chciałaby w nim widzieć swojego chłopaka, w związku z czym spodziewa się, że Antoś ochoczo zostanie wampirem. Antek namiętnie ogląda filmy o wampirach, pochłania też książki związane z tą tematyką („Carmillę” Sheridana le Fanu na przykład). Nawet nie za bardzo przeszkadza mu smrodek stęchlizny i grobowy zaduch, wydzielany przez jego przyjaciół, chociaż podczas wizyt u Trzęsikamieniów czuje się nieswojo, trochę jak kotlet na szwedzkim stole. Wampirze kły Ani oraz długi, ciemnoczerwony jęzor Rydygiera przyprawiają go już jednak o dreszcz zgrozy. Zdecydowanie Antek wcale nie chce zostać wampirem. A tymczasem sytuacja coraz bardziej się komplikuje… . Niemiecka pisarka Angela Sommer-Bodenburg stworzyła cykl książek o małym wampirku Rydygierze, obejmujący obecnie dwadzieścia tytułów. Charakterystyczne ilustracje do wszystkich części wykonała Amelie Glienke. Napisane przystępnym językiem opowieści podzielone są na krótkie rozdziały, w sam raz do samodzielnej lektury. Pod atrakcyjną dla wielu dzieci atmosferą niesamowitości ukrywa się często ważne przesłanie, dotyczące tolerancji, przełamywania uprzedzeń czy istoty przyjaźni i koleżeństwa. Kostium opowieści z dreszczykiem sprawia, że sposób przedstawiania problemów (takich jak pierwsza miłość czy relacje z rodzicami i rówieśnikami) nie trąci dydaktycznym smrodkiem.

Młodemu czytelnikowi się podobała, mnie irytowały szczegóły. Rozumiem, że były potrzebne, aby intryga była bardziej pasjonująca, lecz nikt z personelu przedszkola nie wyda dwunastolatce młodszego rodzeństwa. Nawet na prośbę rodziców. Również niefrasobliwe zachowanie dorosłych, którzy wiedzieli o tym, że dzieci są same, a rodzice zaginęli powodowało, że zgrzytałam zębami. Żal mi było, że zamek nie jest prawdziwy, że nie można go odwiedzić i pooglądać tych maszkaronów. Na szczęście młody czytelnik nie zwracał uwagi na te szczegóły, pochłonięty zawiłościami akcji. Nie mogąc się doczekać dalszego ciągu czytał samodzielnie. Zatem jeśli nie przeszkadza wam to, że kryminałek jest bardziej fantastyczny niż historyczny to spokojnie możecie brać się za lekturę. 

Wraz z moim Pięciolatkiem świetnie bawiliśmy się czytając o przygodach Dużego oraz jego trzech kotów: Zofii, Gienia i Hermana. Te gadające, psocące i niezwykle cwane sierściuchy dostarczają czytającym masę śmiechu, ciepłych emocji, a przy ostatniej historii to i wzruszenia. Polecamy Czytelnikom i Wielbicielom Kotów w każdym wieku!

Sympatyczna opowieść o nader nieodpowiedzialnej rodzinie, która wpadła na pomysł, by wziąć psa typu alaskan malamut do mieszkania w bloku. Nic dziwnego, że nie wytrzymywał i wszystko demolował. Jakkolwiek czytało się miło, nie widzę tu potencjału do utrzymania kolejnych opowieści na poziomie, zatrzymamy się więc na części pierwszej.

Robert jedzie na obóz tenisowy. W tenisa gra świetnie, ma do tego talent. Niespodziewanie jednak wyjazd staje się szkołą życia. I nie chodzi tu o wirtuozerię na korcie, nie chodzi też wcale o przetrwanie nocą w ciemnym lesie, ani nawet o konfrontację z wampirem. Chodzi tu o relacje ze zwykłą dziewczyną. Na przykład Małgośką. Bo Robert ma jedenaście lat. Sporo już wie o życiu. Umie sam sobie spakować walizkę, umie poradzić sobie z kolegami, jest przygotowany na stawienie czoła trenerowi, który jego zdaniem przeobraża się nocą w wampira. Ale nie wie jeszcze, że z dziewczyną można fajnie spędzić czas, a rozmowa z nią nie jest powodem do wstydu. Więcej: www.lekkiepiora.pl

Niesamowita historia o tym, do jak dziwnych decyzji może popchnąć strach. Nawet psa. Pewnego dnia Baltic przerażony sztucznymi ogniami, wybiegł z domu. Snuł się to tu, to tam, podróżował autobusem, aż w końcu zapędził się nad rzekę. A gdy już wszedł na kawał lodu, to ten się oderwał i popłynął. Pies wcale nie zamierzał odbyć tak spektakularnej podróży, los jednak postanowił inaczej. Rzec by można psi los, gdyby nie to, że podróż dobrze się zakończyła. Ciekawa książka, w przykuwający uwagę sposób snująca opowieść o dzielnym małym psiaku. O ludziach, którzy starają się mu pomóc, a przede wszystkim, o jego nietypowej wędrówce. Z równym zaintrygowaniem czytałam ja i mój małoletni słuchacz. Polecam.

Dziś chciałabym Wam opowiedzieć o wyjątkowej historii, i choć jest ona dedykowana nastolatkom, ja naprawdę świetnie się przy niej bawiłam. Przyznaję, że po ostatnich mrocznych lekturach, potrzebowałam takiej odskoczni, ponownie przeniosłam się w czasy swojego dzieciństwa, przypomniałam sobie swoje marzenia, niejednokrotnie się do nich uśmiechając i niedowierzająco kręcić głową... Tak, ja też chciałam być księżniczką, mi się nie udało, ale... w Oliwce znalazłam sporo z małej Ewelinki. Nastoletnia Oliwka to dziewczynka jakich wiele, tak przynajmniej zdaje się jej samej i wszystkim wokół. Dziewczynka, chodzi do szkoły, ma dwie przyjaciółki, podkochuje się w Szymonie i rywalizuje o jego względy z Zuzą zwana pieszczotliwie Zołzą. Nikt nie spodziewa się tego, że Oliwia pewnego dnia zostanie... księżniczką. A to za sprawą swego taty, który okazuje się być następcom tronu z rodu Jagiellonów. Jak to wpłynie na dotychczasowe życie całej rodziny i samej Oliwki? Czy Szymon zwróci na nią uwagę i w jaki sposób Apolinek chce zdobyć jej serce? Czy bycie księżniczką jest takie naprawdę fajne? Dlaczego Natalka zerwała internetową znajomość? Co stoi za rezygnacją z tronu, starszego brata Oliwi? Tego Wam nie zdradzę, ale powiem, że odpowiedzi na te wszystkie pytania znajdziecie na kartach tej przewrotnej historii. Tym razem autorka w zabawny sposób opisuje codzienne życie nastolatki, pokazuje, z jakimi problemami mierzą się nastolatkowie i co staje się ich priorytetami. Opowiada o pierwszych zauroczeniach, nowych nieznanych dotąd uczuciach- chociażby takich jak zazdrość, ale co najważniejsze nie wyśmiewa tego, a naprawdę stara się dotrzeć do świadomości młodego czytelnika i pokazać, że nie ten młody człowiek nie jest sam na świecie, a wokół są inni, którzy tak jak on mierzą się z podobnymi problemami takimi jak chociażby: brak samoakceptacji, poczucie niskiej wartości czy nieszczęśliwe zauroczenie. Otulając te wszystkie ważne tematy nutką czegoś magicznego, dosypując szczyptę blasku i blichtru, stwarza magiczną opowieść o dorastaniu i pragnieniu bycia kochanym i zauważanym... "Zapiski nastolatki..." to zabawna i lekka opowieść dla każdej dorastającej dziewczynki, pokazująca, że największą w życiu wartością są ludzie, którzy nas otaczają- nasza rodzina i przyjaciele. I choć czasami, jak to w życiu, bywają trudne momenty, to z każdej opresji można wyjść obronną ręką, a rodzina zawsze powinna trzymać się razem. Za te właśnie przesłania bardzo sobie cenię książki Barbary Wicher, bo pomimo lekkiego stylu, w jakich są one wszystkie napisane, ciągle uczą i pokazują dzieciom, co jest najważniejsze w życiu. Bohaterowie są niezwykle sympatyczni, łatwo zapałać do nich sympatią, są barwni i wyraziści. Wywołują uśmiech, nie sposób tu nikogo nie lubić. Nawet Łysy i Kudłaty wydają się sympatyczni (nie,, nie zdradzę co to za jedni ;) ) Książkę czyta się bardzo przyjemnie- podzielona jest ona na krótkie rozdziały, gdzie na początku każdego z nich umieszczony jest ważny cytat bądź sentencja. Okraszana kilkunastoma czarno- białymi ilustracjami. Jest dopracowana w najdrobniejszym szczególe. Napisana ładnym językiem, zrozumiała i co zaskakujące wciągająca i zaskakująca zakończeniem. Jestem bardzo ciekawa czy powstanie kiedyś kolejna część. Trzymam za to kciuki z całego serca. Czy polecam? Zdecydowanie tak. Fantastyczna opowieść o dziewczynce, która z dnia na dzień stała się księżniczką... i nie do końca jej się to spodobało. Każda dziewczynka będzie zachwycona, a i chłopcy odnajdą się w tej historii, bo przygód tu bez liku.

Ukochana z dzieciństwa. Przezabawny zbiór historyjek o Heli - naprawdę genialny. Uwielbiałam tę książkę w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Rozwalił mnie rozdział, w którym Hela odwiedza mamę w pracy... Naprawdę warto przeczytać i trochę się pośmiać:)

Całkiem niezła książka dla tych wkraczających w nastoletniość. Porusza problemy, z którymi boryka się obecnie wiele dzieci. Główna bohaterka musi poradzić sobie z uczuciami niechęci do ojczyma i dużo starszej, przyrodniej siostry. W szkole też wcale łatwo nie jest, ale na wszystko można znaleźć sposób. Również dlatego, że z pomocą przychodzą...wyżej wspomniani ojczym i siostra.

Dostałam ją na ósme urodziny (pamiętam że wtedy czytałam z przerażeniem XD) przeczytałam wszystkie części po kilkanaście razy i mam do całej serii ogromny sentyment - to książka mojego dzieciństwa. Dopiero po latach zauważam tandetność niektórych sytuacji, niedociągnięte wątki i gdybym miała przeczytać ją teraz, bez te całej subiektywnej otoczki emocjonalnej ocena byłaby o wiele niższa, ale tak nie jest więc pozwolę sobie na dziesięć gwiazdek.

Odnoszę wrażenie, że z kolejnymi miesiącami czas coraz bardziej przyspiesza, a w raz z nim tempo życia. Wydaje się, że przełom października i listopada był tak niedawno, tymczasem minęło już ponad półtorej miesiąca. Stąd warto jeszcze w tym roku wrzucić recenzję bardzo fajnej serii, której dwa pierwsze tomy przeczytałem przy okazji Halloween czy też święto 1 listopada, wieńczące tzw. spooktober, październik strachów. Był to ciężki miesiąc poprzedzający równie ciężki listopad stąd, kiedy na półce Biblioteki zobaczyłem dwa tomy o przygodach tytułowego Wampirka Rydygiera i jego przyjaciela Antosia stwierdziłem czemu nie? Lektura dla dzieci, akurat człowiek odpocznie, poczyta coś z epoki przed internetowo-smartfonowej, a zawsze lubiłem takie klimaty. I nie zawiodłem się. Jest to urocza opowieść przygodowa o życiu dzieciaków. Antoś nie ma przyjaciół aż do momentu pojawienia się Rydygiera, jego siostry Ani i całej załogi grobowca. Uczy ona nas o tolerancji, o różnicach które nie są tak naprawdę aż tak wielkie by ich nie pokonać oraz że przyjaciela można znaleźć nawet w takiej kreaturze jak wampir. Mając z tego całe mnóstwo radości, zabawy i utrapień z komplikującymi wszystko dorosłymi. Uważam, że dwie książeczki o przygodach Wampirka i jego przyjaciela są godne polecenia również i dziś. Warto je czytać lub też wypożyczyć swym dzieciom nawet pomimo tego, że powstały one w epoce przed elektronicznej, a wręcz tym bardziej. By zobaczyć, że wcześniej także istniało i życie miało się całkiem dobrze. Jest to klasyka literatury, a tomiki Bolka i Lolka, Franklina, Muminków czy Mikołajka co i rusz znikają z bibliotecznych półek. Warto więc przypomnieć mniej znanego Wampirka Angeli Sommer-Bodenburg.

Druga część pamiętnika Betsaby Klarysy de Trop, tak jak pierwsza część, bardzo mnie rozbawiła. Styl pisania i opis wydarzeń naprawdę brzmiał "Betsabowo" i choć miałam inny pogląd na sprawy, byłam zadowolona, że mogę tak dokładnie poznać punkt widzenia głównej bohaterki. Sądzę, że książka, choć przeznaczona dla młodszych czytelników, jest w stanie zadowolić też starsze mole książkowe.