Kocha, lubi, szanuje...

Snoppy'ego znam z kreskówek. Wiedziałam, że powstały one na podstawie serii komiksów ale nigdy nie miałam okazji ich czytać - ta książeczka również nim nie jest. Zamiast komiksowych historyjek składających się z kilku „klatek”, w większości mamy tutaj wybór pojedynczych rysunków z fistaszkowymi postaciami (bez tak zwanych "dymków") wzbogaconych o znajdujące się po przeciwnej stronie jakieś zdanie/senstencję (takich typowo komiksowych historyjek mamy tutaj tylko dziesięć i służą w tomie jako otwarcia kolejnych działów np."Miłość" czy "Zaufanie"). Owe myśli jak "głoszą" same tytuły poszczególnych rozdziałów dotyczą zaufania, troski o siebie, samodzielności, roztropności, miłości oraz innych życiowych spraw. Niektóre z nich są zabawne ("Moim zdaniem nianie są jak używane samochody...nigdy nie wiesz, co Cię czeka"),inne przypominają myśli niczym z książek Coelho („Lepiej jest przeżyć jeden dzień jako lew, niż dziesięć lat jako owca” lub "Na końcu księgi życia wcale nie ma odpowiedzi") a jeszcze inne mogą wydać się nam banalne i mało oryginalne („Miłość sprawia, że robi się dziwne rzeczy...” lub "DAWANIE! Jedyna prawdziwa radość to radość DAWANIA!"). Mimo tego wszystkie zawsze są prawdziwe i pożyteczne - warto przystanąć aby zastanowić się nad nimi przez chwilę. Według mnie książeczka jest doskonałym pomysłem na prezent i to nie tylko dla dziecka ale i babci, mamy, syna, córki, siostry, przyjaciółki... bowiem każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Zachęcona wyzwaniem czytelniczym postanowiłam podgonić książki dla dzieci, które kolekcjonuję :) Tu oczywiście powodem wciągnięcia do kolekcji jest osoba autorki. A co można powiedzieć o samej książce? Myślę, że ważna i potrzebna i porusza aktualne problemy nie tylko nastolatek, ale też dorosłych. No bo czyż ocenianie po wyglądzie nie jest aktualnym problemem? Dla mnie fajna historia z morałem. Ciekawe jak oceniają dzieci i nastolatki.

Manga w udany sposób łacząca kilka nurtów: historyczny, samurajski, komediowy. Autor stworzył bohaterów, których bardzo łatwo polubić. Podoba mi się to jak autor połączył historie i prawdzie zdarzenia z tymi wymyślonym przez siebie. Widać pracę włożoną w stworzenie tej opowieści. I nie przeszkadza, co czego autor sam się przyznał, że wszystkie ciosy podpatrzył w grach. Bardzo żałuje, że nie ukazała się Polsce cała seria, ale może jakieś wydawnictwo się zainteresuje Kenshinem, bo ta historia świetnie i klasycznie sie zestarzała.

Najprościej streszczając, opowiada ona o tym, jak to Homare Kitano (za sprawą ojca - a raczej jego długów) została sprzedana znajomemu rodziców i stała się jego gospodynią domową. Jako bohaterka dość chaotyczna i niezbyt rozgarnięta, wprowadziła dość spore zamieszanie w nowym otoczeniu swego właściciela i jego 3 synów :) Nie jestem zbytnią fanką romansów, ale za to uwielbiam komedie. Po tą sięgnęłam bardzo dawno - była jedną z pierwszych, którą kupiłam (chociaż prawdę powiedziawszy odrzucała mnie jej różowa okładka). Chociaż fabułę ma przeciętną, jej zakup zdecydowanie zaliczam do udanych, ponieważ zawsze poprawia mi humor w smutne dni :)

Nawet wzruszające zakończenie. A co najważniejsze to, że szczęśliwe. W mandzie jest bardzo dużo elementów chrześcijańskich, wiec jeśli ktoś nie lubi aby tej tematyki tykać, to lepiej dla niego aby tą pozycję omijał. Jest tu też dużo o reinkarnacji, która jest bardzo popularna w mangach, a w szczególności w magical girl. Co ciekawe na żadnym tomiku nie ma ograniczenia wieku, a momentami ocieramy się o gwałt lub próbę gwałtu. Co jest, chyba niespotykane w shojkach. Kreska, piękna. Chciało by się powiedzieć jak na wiek, ale bądźmy szczerzy, kiedyś jak coś miało kijowatą kreskę a historię fajną to nie drukowano, więc musi być ładne. Komu polecić? Raczej fanką magical girl, może romantyczką też, choć manga bardziej prawi o samotności, miłość jest raczej na drugim planie. (aż się Punpun przypomniał) Wielbicielki ładnej kreski też nie będą zawiedzione.

W drugim tomiku jest zdecydowanie więcej fanserwisu niż w pierwszej, a fabuła wreszcie ma trochę więcej sensu niż tylko funkcja miejsca do upychania mniej lub więcej zabawnych scenek (tym razem moim faworytem okazały się małżelki i ich losy). Czytając drugi tomik odkryłam też wreszcie, co podświadomie przeszkadza mi w warstwie językowej... Zdrobnienia. Dużo, mnóstwo zdrobnień: paniczyk, foczusia, sklepiki, skorupki, wujaszek, zupka...ble, ble i jeszcze raz ble. Przez to manga (oba tomy) wydaje się jeszcze bardziej dziecinna w odbiorze. Podsumowując, ta część jest nieco lepsza niż poprzednia, chociaż nadal ma sporo wad. P.S. Z drugiego tomu można się dowiedzieć, że będąc w Szanghaju warto kupić czekoladę w kształcie wieży Jin Mao i maskotkę pandy! :D

Komiks „Lou” bardzo spodobał się mojej córce, szczególnie dzięki poczuciu humoru – parę razy i ja sama się uśmiałam, choć zwykle nie przepadam za komiksami. Było jednak kilka elementów, które nie przypadły mi do gustu, jak wiecznie krytykująca babcia czy scena imprezy u Ryszarda, gdzie w jednym pomieszczeniu jest palący papierosa mężczyzna i kobieta w ciąży. Mimo to całość była przyjemna i warta wspólnego czytania.

Nie mogę wprost uwierzyć, że od wydania „czerwonego” Kota Simona minęło już 15 lat. Kreska Pana Tofielda jest bardzo charakterystyczna i przyjemna dla oka, choć oczywiście pewna drobna przewaga jest po stronie animowanych filmików. W przeciwieństwie do pierwszego tomu był to w tamtym czasie pewien eksperyment; sympatyczny kot opuszcza domowe pielesze i samodzielnie zwiedza świat. Właściciele futrzastych przyjaciół bez wątpienia odnajdą zabawne sytuacje, które były udziałem ich pupilów. Jedno jest pewne, tego stworzenia nie da się nie lubić. Niezależnie od upływu lat, Kot Simona ciągle w formie i niezmiennie wywołuje uśmiech na twarzy. Tyle pisania, trzeba samemu zobaczyć.

Ponieważ mój Simon znajduje się w nie wiadomo którym kartonie z jakichś 30 nieotwartych po przeprowadzce, postanowiłam zapoznać kocura z moimi dziećmi przez biblioteczne zbiory. Strzał w dziesiątkę!! Dziewczyny pokochały Simona jak swojego, bardziej nawet niż Garfielda. Świetny umilacz czasu, i zachęcacz do czytania! Polecam! 🩵💙🤎❤️💜🧡💛💚

Mam trochę mieszane uczucia co do tej książki a właściwie albumu. Już nasza przygoda zaczęła się dość nieciekawie ponieważ zamówiłam ją jako nową z minimalnymi śladami użytkowania a tym czasem dostałam ją bardzo wyniszczoną z ... pieczątką biblioteki szkolnej na pierwszej stronie. Ale do rzeczy... Albumy pełne zdjęć zawsze mnie przyciągają i pochłaniam je w jeden wieczór ale oprócz zdjęć zwracam także uwagę na treść, która tutaj wielokrotnie odchodziła od rzeczywistości i zawierała totalnie absurdalne informacje. O ile w internecie co chwilę natykamy się na jakieś fake newsy o tyle od książki wymagam źródeł, sprawdzonych informacji i przede wszystkim prawdy. Na szczęście jeszcze wiele książek dot. Michaela przede mną a więc ta wraca na półkę ;)

Seria Oh! My Goddes doczekała się w oryginalne 48 tomów, adaptacji anime z dwoma spin-offami i gry wideo. W Polsce była to jedna z pierwszych mang opublikowanych po polsku, jeszcze w europejskim układzie stron. Czy warto nadrobić ten klasyk? Głównym bohaterem jest student Keiichi Morisato. Pewnego dnia przez przypadek dodzwania się do Biura Boskiej Pomocy, co sprowadza do niego boginię Bellandy, która jest gotowa spełnić jego jedno życzenie. Zdezorientowany Keiichi niefrasobliwie życzy sobie, aby bogini na zawsze była u jego boku i od teraz losy obojga stają się związane. Początkowo rzeczywiście jest bardzo zabawnie. Główny dowcip wynika z prostoduszności potężnej bogini, a także nieporadności Keiichiego. Szybko jednak żart ten stał się dla mnie nużący i zachowania bohaterów zaczęły mnie trochę irytować. Na szczęście w tle przewijają się dosyć oryginalne postacie jak mechanik Senpai czy pewien nieporadny duch opiekuńczy, które trochę urozmaicają fabułę. Pod warstwą gagów można tutaj zauważyć poruszenie pewnych problemów społecznych. Są tutaj osoby uzależnione od mediów, niepewne siebie czy nadambitne. W jednym przypadku pokazane jest, że bogini usiłuje pomóc takiemu komuś, ale okazuje się, że nie ma tak naprawdę prostych rozwiązań. Niestety w większości przypadków problematyka zostaje bardzo spłycona. Rysunki reprezentują tu styl, jaki może kojarzyć się stereotypowo z mangą – wielkie oczy i długie nogi. Przy czym bardzo podobał mi się orientalny wygląd bogini. Kreska jednak wydała mi się trochę mało dynamiczna. Jest to dosyć typowa historia o młodzieńczych miłościach z wątkami nadnaturalnymi. Zachowania bohaterów są dosyć naiwne, ale można się czasami uśmiechnąć. Być może manga się trochę zestarzała i to inne tytuły kopiują pewne rozwiązania od niej, ale dla mnie jest to dosyć przeciętna lektura.

No dobra, w tym momencie fabuła mangi mocno rozjechała się z tym, co znam z anime. Ale to nie szkodzi, właśnie okazało się, że w tej wersji wszystko to ma więcej ładu i składu niż anime. Dlatego jedna gwiazdka więcej. I udaję, że nie widzę tej strasznej stylistyki dialogów...

To już chyba klasyk, który rozwinął się w całkiem sporą serię. Mamy do czynienia z horrorem, w którym złem są wampiry. Z tym, że autorzy są tak bardzo oszczędni w opowiadaniu historii oraz sposobie jej przedstawienia, że ta raczej prosta historia faktycznie zapada w pamięć o wiele bardziej, niż początkowo może się wydawać. Akcja rozgrywa się w Barrow, na Alasce. Jest to miejscowość, która leży tak daleko na północy, że trafia się w niej czas, gdy przez całe trzydzieści dni nie wschodzi słońce. I dokładnie w tym momencie zaczynają się dziać dziwne rzeczy, znikają wszystkie urządzenia służące do komunikacji, a potem… a potem mamy do czynienia z krwawą jatką, jaką mieszkańcom zgotowali przybysze. Jest to rzecz naprawdę prosta. Pojawiają się bestie, nie wiadomo skąd, nie wiadomo nic, poza tym, że istotne jest tych trzydzieści dni. Nieliczni ocalali podejmują nierówną walkę, ponadto gdzieś w tle mamy bohaterów, którzy jakby coś wiedzieli, coś rozumieli - zaczyna się wątek, który na pewno będzie kontynuowany w przyszłości. Prostota wynikająca z braku wyjaśnienia czegokolwiek doskonale współgra z obrazem, który jest… byle jaki. Wiem, wiem, przepraszam, na pewno jest to jakiś rodzaj formy artystycznej, jednak patrząc na kreskę miałem wrażenia, że widzę chaos, pośpiech, niemalże brud. I to choć może nie pozwala na zachwyty nad rysunkiem, to jednak świetnie współgra z historią przedstawioną. Jest to taki rodzaj horroru, gdzie niewiele wiadomo, gdzie pytań pod koniec jest znacznie więcej, niż na początku, ale który się czyta, podoba i zaostrza apetyt na więcej.

Komiks odnalazłem na dnie szafy w czasie wiosennych porządków. Pomimo upływu lat (moich) historia ponownie wciągnęła mnie na całego. Nie myślałem, że jest to możliwe po takim czasie... i w tym wieku, ale Don Rosa swym piórem potrafił zdziałać cuda. Jego komiksy to prawdziwe małe arcydzieła. Nie dość, że są bardzo szczegółowe, a gestykulacja i mimika bohaterów wywołują śmiech nawet u takich starych koni jak ja, to często najlepsze dzieje się w tle: Don Rosa uwielbia pokazywać poboczne wydarzenia gdzieś w rogu, ledwo dostrzegalne. Dzięki temu nawet przy paru podejściach do komiksu zawsze można odkryć coś nowego. Sama historia Sknerusa i jego dojścia do bogactwa jest niezwykle dojrzała i bije na głowę to, co mogliśmy przeczytać o nim laaata temu w "Kaczorze Donaldzie" czy obejrzeć w "Kaczych opowieściach". Jeśli ktoś ma możliwość zdobycia egzemplarza, naprawdę warto się postarać.