Z Archiwum X: Nasze miasto

Pamiętam, jak wielkie wrażenie wywarł na mnie odcinek będący pierwowzorem książki... Świetny pomysł na fabułę, do tego doskonale wykonany. Nie oceniam tu jednak serialu, lecz dzieło pisane, które jest zdecydowanie gorsze. Część opisów i sytuacji stała się po prostu nudna w formie papierowej - być może to brak muzyki, być może efektów specjalnych, jednak gdyby nie fabuła - będąca w końcu zaledwie kopią odcinka, to nie wiem czy bym sięgnęła po tą lekturę. Zawsze wydawało mi się, że Les Martin umie posługiwać się piórem, jednak w tym wypadku zdecydowanie jego warsztat zawiódł. Tyle gwiazdek daję więc wyłącznie za treść książki, a nie sposób jej napisania. Jeśli ktoś waha się czy opłaca się ją czytać czy nie, to doradziłabym raczej obejrzeć zamiast niej odcinek.

Kolejna ciekawa historia. Czyta się szybko i z przyjemnością. Tym razem moja ulubiona para detektywów stawia czoło czemuś niewytłumaczalnemu, związanemu z niewielkim miasteczkiem i parą nastolatek. W miejscu tym dochodzi do dziwnych zabójstw, w których rozwikłaniu mają pomóc. Jak potoczy się śledztwo i kto lub co będzie odpowiedzialnym za śmierć ofiar? Ciekawa historia, dla każdego fana "z archiwum x" na pewno godna uwagi.

Kryminał z kosmitami, czyli tradycyjny motyw w Archiwum X. Ja już nie pamiętam tak dobrze serialu, więc to, kto jest sprawcą trochę mnie zdziwiło, no ale, z drugiej strony, dlaczego jest to sprawca już nie (bo kosmici są wśród nas, popatrzcie na Sejm). Taka na jeden wieczór, nic nadzwyczajnego, ale i nic nużącego. Ciut zachęca do konfrontacji z serialem, ale za mało, żeby mi się chciało.

Książka jest adaptacją 8 odcinka 3 serii serialu "Z archiwum X" ("Oubliette"). W Seattle, Carl porywa dziewczynkę Amy i mówi jej „nikt nam nie przeszkodzi”. W tym samym momencie na drugim końcu miasta, kobieta, która była kiedyś porwana, Lucy ma krwotok i wypowiada te same słowa. Co łączy te dwie sprawy? "Empatia" to ostatnia książka zarówno z zielonej jak i czerwonej serii książek powstałych na kanwie serialu "Z archiwum X", jaką posiadam. Poluje na pozostałe, bo brakuje mi trzech, ale nie jest to takie proste ;) Książka ta podobnie jak pozostałe z serii jest idealną adaptacją odcinka. Można ją czytać bez znajomości serialu. Wchłania się ją błyskawicznie, jest przyjemną i lekką lekturą z odrobiną dreszczyku. Jedna z ciekawszych pozycji. Króciutka i fajna lektura, przenosząca czytelników w czasy dzieciństwa. A kto wie, być może zachęci do lektury dalszych książek z tej serii oraz do sięgnięcia po serial tych, którzy nie mieli przyjemności oglądania go. Polecam wszystkim, ze szczególnym wyróżnieniem fanów serialu. Bardzo przyjemna lektura w sam raz na jedno popołudnie.

Kolejna książka z czerwonej serii powstała na motywach serialu "Z archiwum X". Książka jest adaptacją 11 odcinka pierwszej serii amerykańskiego serialu ("Eve"). Zabito mężczyznę a jedynym świadkiem była jego córka Teena, która nic nie pamięta. W tym samym czasie na drugim końcu Ameryki też zamordowano mężczyznę i znaleziono identyczną dziewczynkę o imieniu Cindy. Czy to możliwe, żeby dziewczynki były rozdzielonymi bliźniaczkami? Agenci FBI, Fox Mulder i Dana Scully postanawiają przyjrzeć się tej sprawie. Wkrótce wychodzi na jaw, że dzieci były biologicznymi córkami dwóch różnych kobiet... Krótka, 96-stronicowa książka pełna strachu i napięcia. Kolejny raz towarzyszył mi dreszcz strachu. Bardzo wierna adaptacja odcinka. Książkę czyta się szybko i przyjemnie - dodatkowym plusem jest ciągłe napięcie. Naprawdę udana seria.

"Opętany" to pierwszy tom drugiej serii książek powstałych na podstawie popularnego amerykańskiego serialu SF pt. "Z archiwum X". "Czerwona seria" w moim odczuciu jest mroczniejsza niż książki z "zielonej serii". Pierwsza część czerwonej serii jest adaptacją 21 odcinka drugiej serii serialu ("The Calusari"). Zdarzył się wypadek - w parku chłopca potrąciła lokomotywa, lecz balon, który trzymał w ręku, unosił się bez ruchu w powietrzu. Agent FBI Fox Mulder podejrzewa, że do śmierci chłopca przyczynił się... duch. Wraz ze sceptyczną agentką Daną Scully rozpoczyna śledztwo. Wkrótce dochodzi do wielu nieprawdopodobnych zdarzeń... Książka stanowi wierne odwzorowanie odcinka. Czytając ją miałam przed oczami sceny z filmu, który oglądałam lata temu. Ludzka pamięć nie ma granic... Przyjemnie było wrócić wspomnieniami do jednego z fajniejszych seriali dzieciństwa. Dodatkowym plusem tej króciusieńkiej książki (raptem 96 stron) jest napięcie, które udało się stworzyć autorowi - czytając ją miałam na ciele gęsią skórkę a uczucie niepokoju towarzyszyło mi aż do ostatniej strony. Bardzo dobra i przyjemna lektura nie tylko dla fanów serialu.

Scenariusz filmowy przepisany jako książka. Bardzo to czuć, bo w akcji nie dzieje się nic ponad to, co moglibyśmy zobaczyć na ekranie, to znaczy bohaterowie nie mają żadnych niewyartykułowanych przemyśleń ani emocji. Trochę to płaskie, ale za to czyta się błyskawicznie i łatwo, więc to dobra lektura na jeden wieczór.

"Wysokie napięcie" to książkowa adaptacja 3 odcinka trzeciego sezonu amerykańskiego serialu SF "Z archiwum X" ("D.P.O."). W małym miasteczku w Oklahomie dochodzi do dziwnych przypadków śmierci. Policja stwierdza, że wszystkie ofiary zmarły w wyniku porażenia pioruna. Przeżyła tylko jedna osoba, nastolatek Darin Oswald. Wkrótce dochodzi do kolejnych podejrzanych śmierci z udziałem piorunów. Agenci specjalni Fox Mulder i Dana Scully postanawiają przyjrzeć się tej sprawie... "Wysokie napięcie" to 8 tom zielonej serii książek powstałych na podstawie serialu "Z archiwum X". Jeśli chodzi o serial, to odcinek z piorunami był jednym z moich ulubionych tak więc jego książkowa wersja również mi się pobała. Jak zwykle książka jest wiernym odtworzeniem filmu i właściwie nie mam się do czego przyczepić - czyta się ją lekko i przyjemnie. No i błyskawicznie, co umożliwiają krótkie rozdziały i duża czcionka. Książką z pewnością będą zachwyceni fani serialu.

KOLEJNY MORDERCA Druga powieść z serii „Z archiwum X” to zarazem drugie i ostatnie dzieło Granta w jej ramach. Lepsze od „Goblina”? Gorsze? Podobne. To znów lekka, niewymagająca i niewyszukana lektura. Ale… No właśnie, jak pisałem przy poprzednim tomie, że te książki są lepsze od większości podobnej prozy dopełniającej filmów, seriali i gier – literackich koszmarków, których unikam – tak jeszcze śmiało mogę dodać, że „Wir” (i „Goblin”),prezentują się lepiej, niż większość współczesnych thrillerów, pisanych wciąż z taką samą bylejakością, według tego samego schematu. Choć nie przeczę, „Z archiwum X” także są dość schematycznymi książkami, ale ten schemat akurat jest całkiem sympatyczny. W Nowym Meksyku dochodzi do serii zbrodni. Wszystko wskazuje na działania seryjnego mordercy. Nie jest to zatem sprawa dla Archiwum X, ciężko będzie zainteresować nią Muldera, ale Skinner, wiedząc, że czas ucieka, a do kolejnej zbrodni zostały w zasadzie już tylko dni, wysyła agentów by rozwiązali zagadkę. Co czeka na nich na miejscu? I czy uda im się powstrzymać zbrodnie? https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/01/z-archiwum-x-wir-charles-l-grant.html

MORDERCZE DRZEWO Fanem być nie jest lekko. Raz, że wydaje się sporo kasy, żeby zbierać to, co się uwielbia, dwa, że niejednokrotnie doskonale wiemy, że dana rzecz dopełniająca hobby będzie zupełnie do d… znaczy do niczego, ale i tak w nią inwestujemy. Ja tak mam z „Archiwum X”. Nie jest co prawda tak, że mam jakieś wielkie parcie i mieć wszystko w temacie muszę, ale jak gdzieś trafię w rozsądnej cenie, choćbym wiedział, że to słabizna, kupuję. I tak kupiłem choćby tę powieść. moje zdanie o książkach czy komiksach dopełniających filmowych lub growych uniwersów znacie – odcinanie kuponików, kiepska pisanina, żerowanie na marce. Standard. Fanatycy i tak kupią, a reszta może iść się przejść. W przypadku tej powieści jest podobnie, ale nie do końca. Tak, to odcinanie kuponików, tak, nie jest jakoś super napisana, ale z drugiej strony tragedii także nie ma. po prostu taka typowa książka środka, thriller/horror lekki, prosty, niewymagający, ale całkiem nienajgorszy. Akcja zabiera nas do niewielkiej mieściny, gdzie w okolicy bazy wojskowej dochodzi do morderstwa. Niby nic takiego, ale jedyny świadek zdarzenia twierdzi, że ofiarę zabiło… drzewo. To jednak początek góry lodowej. Czyżby w okolicy działał jakiś seryjny mordercą? Mulder i Scully starają się rozwikłać sprawę, ale nie każdy będzie chciał, by zagadka została wyjaśniona… Co dzieje się w bazie? Kto naprawdę morduje? I czy gobliny istnieją? https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2025/01/z-archiwum-x-goblin-charles-l-grant.html

Dawno, dawno temu z wypiekami na twarzy czekałam na kolejne odcinki "Z Archiwum X". Teraz przez przypadek dowiedziałam się, że na podstawie filmu napisano książki. Z nutką nostalgii (choć już bez wypieków) sięgnęłam po "Skórę". Książka zdecydowanie podobała mi się, ale nie wzbudziła większych emocji. Ot, dobra książka sensacyjno-paranormalna :)

Spełniła me wymagania aczkolwiek głównie z tego względu iż to chyba mój pierwszy rasowy thriller jaki przeczytałem w życiu. Książka jest krótka, miałem do niej fajny podkład "Paranormal Investigations", a charakterystykę głównych bohaterów wykreowano już w serialu toteż tutaj nie zawiodła. Sama fabuła była w miarę przyzwoita, a do tego umieszczono w niej jedną kontrowersyjną postać, która wywoływała dylematy natury moralnej. Może sięgnąłbym po inne tytuły z "Archiwum X". Serialu nie znam...

„Koszmar z Elm Street” po raz trzeci. To moja ulubiona część jak do tej pory, bo ta najbardziej utkwiła mi w pamięci patrząc przez pryzmat filmowych kadrów. Szpital psychiatryczny dla dzieci po próbach samobójczych, kliku młodych pacjentów i znajoma postać z pierwszej odsłony cyklu. Czego chcieć więcej? Może jednej kluczowej kwestii, ale o tym za moment. Świetny klimat tej odsłony. Zamknięte pomieszczenia i problemy psychiczne kuracjuszy, którzy za wszelką cenę chcą uniknąć fazy głębokiego snu. Nierozumiani przez personel, próbują przetrwać. Z pomocą przychodzi Nancy Thompson, która jako jedyna rozumie koszmar z jakim przyszło im się mierzyć. Bardzo dobra część. Co prawda jest moment, kiedy jedna ze scen ujęta w książce mija się z obrazem reżyserii Chucka Russella, jednak efekt pozostał ten sam. W filmie, ta scena ukazana została o wiele dosadniej i to raczej tyle jeśli chodzi o nieścisłości poza mniej znaczącymi detalami. Po zakończeniu tej części Jeffrey Cooper dokonuje przełomu w tej serii. W krótkim załączniku przedstawia osobną historię Freddy’ego Kruegera, której obraz jak dotąd był oparty na podstawie cząstkowych relacji zagubionych rodziców. Począwszy od okoliczności jego narodzin, młodzieńczych czasów, a kończąc na pierwszych morderstwach. To istotne fakty by zrozumieć tę serię.

Optymalna ilość stron, dobrze zachowana równowaga pomiędzy opisami a dialogami, przyzwoicie zarysowane postaci, kilka cliffhangerów oraz nienachalne i podszyte autentyczną pasją promowanie stanu Vermont. Sam pomysł na fabułę może i nie jest specjalnie oryginalny, ale na pewno przedstawiony w sposób, który potrafi zaintrygować czytelnika. „Nieznany” nie jest żadnym arcydziełem, ale jako książka stricte rozrywkowa wypada całkiem dobrze i dlatego oceniam tę powieść na solidne 6/10. Okładka jest dość słaba i do tego trochę nie na temat (co tam robi plansza ouija?). Jako ciekawostkę dodam, że okładkowa grafika wcześniej zdobiła amerykańskie wydanie książki „Ouija” Andrew Laurance'a.

Mimo , że uwielbiam całą serię o Freddy’m to zawsze uważałem drugą część za najsłabszą. Może dlatego , że główny bohater nie wzbudził mojej sympatii. Tak samo Jego rodzina(Zwłaszcza ojciec) A jeśli chodzi o książkę to jest to podobnie jak film słabsza część od poprzedniej choć bohater jest lepiej napisany niż w filmie. Jedynie ojciec dalej wkurzający. Podobało mi się również , że w przeciwieństwie do filmu tutaj lepiej poznajemy przyjaciółkę/ukochaną bohatera(Poznajemy Jej myśli i jest kilka dodatkowych scenek z Jej udziałem) Choć szkoda , że jest mniej kolegi bohatera. W filmie miał więcej scen. I był jakiś sympatyczniejszy. A co do Freddy’go to szkoda , że nie było go więcej , ale jak już się pojawia jest git. Choć wiadomo , że wersja filmowa lepsza , bo tam Freddy ma naprawdę kultowe dialogi. I według mnie dużym minusem jest sposób „pokonania” Freddy’go w tej części. To była jakaś kpina

Daje radę :) nie jest zła, ale też nie jest świetna. W tej cześć sporo razy zdarzyło mi się zapętlić i wracanie w to samo miejsce robiło się już nudne. Czytając ja miałam wrażenie, że książka ma tylko jedno właściwe "rozwiązanie" w przeciwieństwie do pozostałych części. Trzeba do niej trochę cierpliwości - przynajmniej w moim przypadku :)

Czyta się bardzo przyjemnie. Nie wiem jeszcze jak w innych częściach ale w tej niestety zapętliło mnie w czasie. O ile możemy zapętlic się w danych rozdziałach i wyjść z pętli po przeczytaniu ponownie kilku rozdziałów tak w moim przypadku zapętliło mnie bez wyjścia z uwagi na dokonany "zły" wybór przy wyborze przedmiotu jaki możemy zabrać ze sobą tj. zapalki lub cukier. Wg. mnie nie powinno tak być.Mimo wszystko czyta się szybko i przyjemnie.